SERIAL NETFLIX
NA PODSTAWIE POWIEŚCI PARK JURAJSKI MICHAELA CRICHTONA
Dokąd biegną?
Boją się.
Musimy pomóc!
Darius, nie możemy nic zrobić.
Nie dobije jej pan?
Nie zakończy jej cierpień?
Nie.
Dzieci będą miały motywację, by podać mi hasło.
Idź po nie.
Jeśli jest zdolny zabić Dużą,
by zdobyć hasło, to co zrobi nam?
Świetnie.
Czyli albo zostajemy na pewną śmierć…
Albo opuszczamy wyspę.
Ma rację.
Idziemy do łodzi.
Serio?
Po wszystkim, co przeszliśmy?
Poddajemy się
i zostawiamy dinozaury same sobie?
Nadal ani śladu.
Każda stracona minuta zagraża umowie z BioSyn.
Czas wypróbować nową taktykę.
Uciekać! Na łódź!
Kierują się na łódź.
Bez obaw. Nie dotrą.
Tego nie powinno tu być!
Hej!
Trzymajcie się!
Mam cię.
Idźcie! Widzimy się na łodzi!
Zgubiliśmy je?
Już wiesz?
Mam cię!
Straciłem kontakt z Kadinasem.
Ani śladu dzieci.
Wiemy, że idą na łódź, więc odetnijcie im drogę,
zamiast ganiać ich po całej wyspie!
Brooklynn nic nie będzie?
Ma to pod kontrolą.
Śluza jest przed nami.
No dalej.
Musimy…
Darius?
Darius.
Jak tylko zacznę robić chipy dla BioSyn,
ta jatka może się skończyć.
Nigdy nie dostaniesz tego hasła.
Jestem rozczarowany, ale nie zaskoczony.
Dokończ to.
Stój!
Dam ci hasło. Tylko…
nie krzywdź go.
Kenji! Nie rób tego!
„Obozowa rodzinka na zawsze”, ale zamiast „a” są czwórki.
Wiedziałem, że mi je dasz.
Rozpoczęto produkcję chipów.
Masz potrzebę, by zadowalać innych.
Dałem ci hasło!
Wybacz. Lubię kończyć, co zacząłem.
Duża?
Jest zdrowa.
Chodź, Darius. Już czas!
Tak!
Uwaga. Błąd krytyczny.
Znowu?
Jak to znowu?
Gdy pana nie było, system zwariował, było trzęsienie ziemi i…
Trujący gaz.
Uwaga. Błąd krytyczny.
Coś pobiera za dużo energii.
- Chipy! - Błąd krytyczny.
Przeciążenie rdzenia geotermalnego. Opuścić obiekt.
Przeciążenie zamieni wyspę w śmiertelną pułapkę.
Wyłącz to.
Nie mogę!
Za późno. Musimy uciekać!
- Czekaj! - Przeciążenie rdzenia geotermalnego.
Opuścić obiekt.
- Uwaga. Błąd krytyczny. - Tato!
Przeciążenie rdzenia geotermalnego. Opuścić obiekt.
Uwaga. Błąd krytyczny. Przeciążenie…
Szybko!
Jak się dowiedzą, że to ja…
Tym się martwisz? Tam są moi przyjaciele!
Pozwalasz emocjom przyćmić twój osąd.
Musimy chronić dobre imię!
Dla ciebie liczy się tylko biznes, co?
Masz gdzieś ludzi.
Mnie też zawsze miałeś gdzieś!
Nie mamy na to czasu.
Po Jurassic World, gdy myślałeś, że nie żyję, szukałeś mnie?
Obchodziłem cię?
Wsiadaj, Kenji.
Wsiadaj do samolotu, synu!
Uwaga. Błąd krytyczny.
Przeciążenie rdzenia geotermalnego. Opuścić obiekt.
Nie, tato. Zostaję.
Z nimi. Moją prawdziwą rodziną.
Błąd krytyczny. Przeciążenie rdzenia geotermalnego.
Opuścić obiekt.
Uwaga. Błąd krytyczny.
Przeciążenie rdzenia geotermalnego. Opuścić obiekt.
Uwaga. Błąd krytyczny.
Nie wierzę.
Udało się.
- Wkręciliśmy ich! - Tak!
Bałem się, gdy Kenji podawał hasło.
Wiem. Ja się bałam, że za szybko odpalę alarm.
I na szczęście Ben pamiętał
o gazie usypiającym.
Kto by pomyślał, że dinozaury pomogą?
Kenji?
Udało się.
Wiele ryzykowaliśmy, ale się udało.
A teraz dzięki nam
dinozaury będą mogły po prostu żyć.
Ktoś idzie.
Brand?
Brand!
Darius?
Darius!
Brand!
Dzieci!
Tęskniłem.
Mówiąc, żebyś więcej wychodził, nie to miałem na myśli.
Tata byłby z ciebie dumny.
Wszyscy są.
Mae wezwała policję.
Aresztowali twojego tatę.
Bez mamy i z tatą w więzieniu
świąteczne zakupy będą prostsze.
Przykro mi, Kenji.
Myślisz, że twój tata powie komuś o wyspie?
Nie.
Jeśli Konowie o coś dbają, to o swoją reputację.
Nie wszyscy.
Wiedziałem, że się opamiętasz.
Nie psuj tego.
Dostaliśmy informację,
że „Szóstka z Nublar” żyje
i spotyka się z rodzinami w tajnej lokalizacji.
Żyją.
Podobno dzieci ukrywały się
w sieci podziemnych tuneli
ciągnących się pod opuszczonym parkiem Jurassic World.
Myślałem, że wiem wszystko o dinozaurach.
Ale dopiero gdy przestałem o nich czytać, a zacząłem…
My zaczęliśmy wśród nich żyć, zrozumiałem…
że czeka mnie dużo nauki.
To zabrzmi dziwnie,
ale się od nas nie różnią.
W głębi potrzebują tego samego, co my.
Jedzenia, schronienia i bezpieczeństwa.
A przede wszystkim
są częścią czegoś większego od nich samych. Jak my.
Idziemy samotnie czy trzymamy się stada…
nigdy nie jesteśmy sami.
Ostatecznie wszyscy,
dinozaury i ludzie, jesteśmy w tym razem.
Świat potrafi być straszny.
I czasem wszystko się wali.
Szóstka z Nublar dobrze to zna.
Ale my przetrwaliśmy i wszyscy przetrwamy…
dzięki współpracy, wzajemnemu zrozumieniu
i pracy nad zastanym stanem rzeczy.
Dziękuję.
Kosmiczna liczba wyświetleń.
Mam zacząć nazywać cię gwiazdą?
„Dzięki za obejrzenie, dinofanie 264.
To częsty błąd…”
Nie!
Pierwsza zasada: nie odpowiadaj na komentarze.
Poza tym czas się zameldować.
Cześć! Jak tam Teksas?
Wspaniale.
Spędzanie czasu z rodziną Sammy było cudowne.
I sporo tutejszych college'ów
ma świetną psychologię sportu.
A w dodatku uczyłam ją rzucać lassem.
Zaczynam to łapać.
Róziu, wyjdź z…
Cześć wam.
Ben, nie wierzę,
że spędzasz wakacje na tajnej wyspie.
Wyjaśniłem rodzicom, że jestem prawie dorosły
i sam podejmuję decyzje.
Zadzwoniłam do nich.
Sammy, dzięki za dostawę mięsa.
- Bardzo doceniam. - Co tylko zechcesz.
Pa!
Fajnie, że utrzymujesz to miejsce, Kenji.
To wasza zasługa. Ja płacę rachunki.
Hej! Mam tylko chwilę. Jestem na tropie.
Dajesz, Esther Stone!
To strasznie dziwne.
Darius, znasz posiadłość Lockwoodów?
Na północ od was.
Nie. A co?
Podobno dinozaury jakimś cudem…
Nie chcę mówić nic więcej, póki nie poznam faktów.
To pewnie żart. Miejcie oczy otwarte.
Jasne.
Kończę. Zadzwonię potem, Kenji.
Dobra. Kocham was.
Paczki już w drodze.
Rodzinka na zawsze!
- Pa! - Na razie!
- Cześć wszystkim! - Pa!
Mama woła na kolację.
Jak nie zejdziecie,
nie obiecuję, że coś zostanie.
Odpisujesz na komentarze?
Jeszcze kilka.
Napisy: Agnieszka Putek