Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
W ULU
Wstała?
Chyba tak.
- Cześć, brzydule. Dobrze spałyście? - Tak.
Dzień dobry, mamo.
Nie zapomnij ich podlewać.
- Proszę. - Dzięki, skarbie.
Spuszczaj po sobie wodę, Louise!
Loulou?
Masz strój na basen?
Drugi stosik.
Ruchy, Claire, bo autobus ucieknie!
Mamo, pogadaj z tatą o Brazylii.
O ile będę mieć czas.
Mam potąd roboty z tym bajzlem.
Co chcecie od taty?
Z pensji kelnerki nie starczy.
Ojciec się dołoży.
Nie jedz tak łapczywie, Claire.
Zejdź ze mnie.
Ja już gotowa.
Obrzydliwe.
Miłego dnia, brzydule.
Loulou!
Poszłabyś na lody?
Mam lekcje.
- Jakie? - Matmę.
Co ci szkodzi?
Chodź na lody.
Ustawić się w szeregu!
Myślisz, że może mieć dzieci?
Marion.
Jak moje oczy?
Widać.
Gdzie byłyście? Godzinę czekamy!
Miałam rozmowę w knajpie.
Nie mam co na siebie włożyć.
Albo tandetne, albo za małe.
Żadnych normalnych ubrań!
Może to? Pomóżcie! Zaraz tu będzie!
- Kto taki? - Ten księgowy.
Kojarzysz?
Jedziemy na weekend do spa, zajmujcie się Loulou.
- Mam plany. - Ja też.
Raz, dwa, trzy.
Nie włożysz tych ładnych butów?
- Nie chce mi się. - Tu są.
Albo białe.
- Nie chcę czarnych. - Nie przymierzysz? - Nie.
Dlaczego? Wasz ojciec mi ją dał. Nie wiem, co sobie myślał.
Jak na jakąś dziwkę.
- Może ta? - Nie ruszaj się.
Nada się dla księgowego?
Raczej na plan "Domku na prerii".
- Ale wyglądam kobieco? - Trochę nie z tej epoki.
Wolisz łaźnię turecką czy jacuzzi?
Przestań.
Nie śmiejcie się, tylko pomóżcie!
Nie tak się to zakłada.
Nie wiem, czy mu zaszpanuję.
Złota wyglądała nieźle.
Dobra, dziewczyny.
Zjedzcie i ogarnijcie salon. Nie kładź się za późno, Loulou.
Dobranoc, brzydule.
Miłego wieczoru.
Umiecie tańczyć z piłką?
Patrzcie, jaki Messi!
Dajesz!
- Podgłośnisz? - Kto jest przy głośnikach?
Radio Samir!
Słuchacie Radia Samir!
Najgorętsze kawałki.
Srogo się pocimy.
Dajesz.
Muszę ogarnąć.
Jestem ledwo żywy.
Patrz.
Kiedy jedziesz do Brazylii?
Koniec sierpnia.
Zamknij.
Zamknij to okno, Marion!
Tata z nową panną.
Ja jebię.
Palant.
Myślisz, że mama widziała?
Co to za sucz?
Maszkara.
Napisz do taty.
Niech usunie zdjęcia, żeby Louise nie widziała.
Mówicie o mnie?
Nie podsłuchuj przez drzwi.
W nocy nie musiałam nawet być pod drzwiami.
Słychać było przez ścianę.
O czym mówisz?
Samir tu był?
- Nie mam prawa do prywatności? - Nie.
Opowiedz.
Obudziłam się nagle...
Zasnął na kanapie, bo był zmęczony.
Słyszałam przez ścianę, czym się tak zmęczył.
Mam mówić dalej?
Tak dobrze mi się spało.
Już dość, przestań.
Mamo?
Mama...
- Masz fajki? - Nie. Podaj ścierkę.
Żwawo.
Ale brudne.
- Opróżnić popielniczkę? - Louise.
Mamo?
Tak?
Jak Marion pojedzie do Brazylii, mogę dostać jej pokój?
Nie zapędzaj się, jeszcze nie wyjechała.
A ja też bym mogła?
Co takiego?
Wziąć rok przerwy.
To nie oznacza, że odpuszczą ci rok nauki.
Dlaczego pytasz?
Też chcesz wyjechać?
Chodźmy cię umyć.
To się nie skończy.
Nigdy nie przejdzie.
Przepraszam cię, skarbie.
Mama zostawiła list.
Co napisała?
"Poszłam w nocy do szpitala Saint-Joseph.
Powiedziałam waszemu ojcu, żeby dopełnił swoich obowiązków.
Zajmie się wami.
Rozwód poczeka.
Obsypałam was całusami, gdy spałyście.
Nie przychodźcie od razu w odwiedziny. Dam sygnał.
Kocham was bardzo mocno".
Mówiła, że nie wróci do szpitala.
To było nieuniknione.
Zróbmy śniadanie.
Zostawiła pieniądze?
Niewiele. Idziecie?
Nic tu po nim.
Niech wrzuci kartę bankową do skrzynki i tyle.
Lou?
Musimy być jednomyślne.
Włącz.
Ma skorupę, jest na prowadzeniu.
Oberwałam.
- Mam dużo monet. - Biorę dopalacz.
To ten kluczowy etap?
Dziewczyny, to ja.
Otwórzcie.
Dziewczyny.
Nie chcemy, żebyś wchodził. To nie twój dom.
- Bez wygłupów. - Daj tylko kartę.
Jestem waszym ojcem! Mam prawo wiedzieć, co się z wami dzieje!
Nic tu po tobie.
Otwórzcie!
Zostaw.
Co wam odbiło?
Proszę.
Od miesięcy żadnych wieści.
Co z tego?
Powiedz - kim dla ciebie jestem?
Po prostu chodzącym portfelem?
Chodźcie.
Tiens.
Macie plany na wakacje?
Marion jedzie do Brazylii pod koniec lata.
Poważnie?
Pierwsze słyszę.
Coś podobnego.
Chciałaś wyjechać bez pożegnania?
Naprawdę myślicie, że mi na was nie zależy?
Wstawaj i pakuj plecak. Ruszamy w drogę.
Zabiorę was gdzieś. Chcę spędzić z wami czas, ale nie tutaj.
Nie możemy.
Dlaczego?
Twoja kochanka tam będzie?
Matka was nauczyła takiego zachowania?
Dobra.
Załatwię to już.
Dajcie tylko znać, to przyjdę.
Dobra?
Ty dokąd?
Wychodzę.
To nie twoje.
Nie przestrasz się,
ale chcę wyjechać z tobą.
Nic nie powiesz?
- Dobry wieczór. Kto to? - Moja siostra.
Siostra?
Witam serdecznie.
Jestem Stéphane. Jeszcze parę kroków.
Mogę ci zrobić to co wcześniej.
- Podobało ci się, co? - Pewnie.
Teraz nie chcę. Świrujesz. Wszystkich obudzisz.
Zrobię się zazdrosny.
Też chcesz buzi?
Nie od ciebie.
Jestem Stéphane, jakby co.
Mam takie samo biurko.
Na razie.
Ja też chcę!
Masz siostrę nudziarę.
Nie wiem, czy mówiłem, ale nazywam się Stéphane.
Dobranoc.
- Dobranoc. - Zjeżdżaj.
To Stéphane?
Uspokój się!
Zostań, pójdziemy spać razem.
Może chciałabyś z nim trójkącik?
Jesteś obrzydliwa.
Wszystko gra, mamo?
Napij się wody. Pij wodę.
Nie wytrzeszczaj tak na mnie gał.
Wal się.
Słabo.
Musisz mówić głośniej.
Akcent.
No co?
Nie zostaniesz całkiem sama.
Będzie Claire.
Jej pokój nie jest obok mojego, nie będę słyszeć...
krzyków.
Nie będziesz słuchać moich śpiewów rano, a ja twoich krzyków.
Możesz zająć mój pokój.
Serio?
Chyba że Claire cię ubiegnie.
Przenieśmy od razu część twoich rzeczy.
Żeby zaklepać pokój?
Będziesz mieć podwójne łóżko.
Cześć, słońce.
Wezmę walizkę.
Dobrze was widzieć, brzydule.
Trzymacie się?
To teraz oględziny. Daj walizkę.
Pościeliłaś łóżko, Claire. Niebywałe.
U Loulou może być. Powiedzmy, że ujdzie.
Kuchnia bez zarzutu!
Aż miło być w domu.
Brzydule, mam dla was nowinę.
Wyjeżdżamy.
We cztery, daleko stąd.
Wszystkie razem.
- Dokąd? - Do Ameryki Południowej.
Już wyjaśniam. Oglądałam dokument o Chile
i przypomniałam sobie o znajomej z dzieciństwa,
która przeniosła się do Santiago i tam wyszła za mąż.
Mamy więc punkt zaczepienia.
Stamtąd pojedziesz do Brazylii, Marion.
Jadę za trzy tygodnie.
Odwołaj lot, zwrócę ci.
Pomyślałam, że zaczniemy nowe życie.
To będzie świeży start.
Poznamy...
nowe życie, nowych ludzi, nowy język.
- Na jak długo? - Pół roku.
Z pewnością nie będziemy się nudzić.
A jeśli zechcemy wrócić?
Po pół roku zobaczymy, co dalej.
Skąd weźmiemy pieniądze?
Sprzedamy to mieszkanie. Nie będziemy tu tkwić całe życie.
- Czemu się śmiejecie? - Świetny plan.
Wykupisz mi leki z recepty?
Taka podróż wszystkim nam się przyda.
Tylko tak bredzi, prawda?
Przejdzie jej?
- Nie ruszaj się. - Co jest?
Jak jej powiedzieć, że nie jadę?
Spójrz na te poszewki.
Ale brzydkie.
- To nie są mieszkania. - Są.
Wczoraj widziałam ładny domek,
ale teraz nie mogę go znaleźć.
W Santiago, naprzeciw sierocińca.
Nie jedz tyle. Spójrz na siostrę.
Ten będzie super.
Przy dzieciach nie sposób się nudzić.
Zobacz, taras z widokiem na morze.
I basen.
O co chodzi?
To ciebie powinniśmy spytać.
Mogłaś mu powiedzieć, że wyjeżdżamy.
Niedobrze jest kłamać.
A może masz mnie za idiotkę?
Zadzwoń do swojej siostry włóczęgi, niech wraca.
Rośliny są niesamowite.
Choć zdają się martwe, zawsze odżywają.
Są twardsze od nas.
Nawet gdy wszystko wygląda na stracone, odbudowują korzenie,
gromadzą siły i wracają do życia.
Co z nimi będzie, jak wyjedziemy?
Widzisz?
Wszystko wyrzucamy.
Zdziwiona?
Od razu mi lżej.
W weekend wasze pokoje.
Zadzwoń do Claire. Tyle razy ją prosiłam.
Ziemia do Marion. Wyjeżdżamy.
Kupiłam bilety.
Nie stój tak, tylko pomóż.
Pogadaj z Claire. Spędza weekend ze znajomymi.
Co robisz?
Bierz torby na śmieci, wszystko wywalamy!
Może wtedy spoważnieje!
Przestań!
Co ona sobie myśli?!
Zapomniała, że jesteśmy rodziną?
Kpi sobie ze mnie?
Wszystko wywalamy!
Nie chcę tego widzieć!
Zaniesiemy to do piwnicy.
Claire wróci.
- Trochę z nią kiepsko. - Przestań jej cały czas bronić!
Prosiłam, żebyś do niej zadzwoniła! Jesteś taka sama.
Wiem, że coś ukrywasz.
Spokojnie.
Pomóż mi.
Otwieraj!
Odwaliło ci?
- Coś ty za jeden? - Miło poznać.
- To twoje? - Tak.
Wypad stąd.
Won!
Narka.
Wiesz, co się w ogóle dzieje?
Mam to w dupie. Jasne?
Widziałaś, co zrobiła?
Biedna siostrzyczka nie ochroniła mamusi. Ja cię ochronię.
Zostaw mnie!
Będziesz ryczeć?
Co robisz?
A jak sądzisz?
Idę stąd, nie chcę cię widzieć.
Puść mnie!
Przepraszam. Błagam cię.
Dusimy się tu.
Nic nie ma.
Zrobimy zakupy.
Niech Claire zrobi.
Nie odbiera.
Otwórz okno, cuchnie dymem.
Sama otwórz, masz dwie ręce.
Kurwa mać!
Sprzątam właśnie po tobie!
Ja sprzątam po tobie 20 lat.
Pierdolę.
Dam sobie radę.
Idź stąd!
To tylko skaleczenie.
Trzymaj tak.
Ty też źle spałaś? Chcesz się wyżalić?
Co ci odjebało?!
Co jest nie tak? Mamy się nie bawić?
- Mam to gdzieś. - No to co jest?
Powiedz Claire, żeby się ogarnęła.
Bo pani kelnereczka jest taka ogarnięta?
Mam dość niańczenia was bez przerwy.
Co za różnica? I tak wyjeżdżamy
Chodź, spakujemy się.
Otworzysz?
Pani matkę przeniesiono do komisariatu w centrum.
Zatrzymaliśmy ją po wybuchu agresji,
gdy pani siostra nie chciała przejść kontroli bezpieczeństwa.
Co się z wami dzieje?
Planujecie wyjechać we cztery?
Czy dochodziło do podobnych incydentów?
To dopiero pytanie!
Powiedział wszystko.
- Nie widzisz, co się dzieje? - Rozmawiam z pana córką.
- Ma chwile słabości. - To nie "słabość", tylko choroba!
Ona potrzebuje pomocy.
- Claire, zgadza się? - Tak.
Wasz ojciec postanowił nie zgłaszać próby porwania.
Zwolnimy ją jutro.
Louise zostanie u mnie.
To wszystko? Możemy iść?
Tak.
Proszę pana!
Zostaw mnie!
Czemu nic nie mówiłaś?
Przepraszam.
Marion.
Wszystko przeze mnie.
Nie mów tak.
Idź do taty.
Gdzie Louise?
Tata jutro ją odwiezie.
Martwi się, zadzwoń do niego.
Ten na wierzch?
Nałożę ci masła.
- Nabierz. - I na patelnię?
Śmiało.
Super.
Okrągły, nie te twoje kwadraty.
Nie za grubo.
Tak może być?
Jest dobrze, obiecuję!
Ja się nie bawię w kuchnię molekularną,
robię na czuja.
Zaczynamy od czegoś dobrego.
Zrobiłyśmy brunch.
Wszystko, co lubisz.
Białe i żółte, twoje smutne kolory.
Zjesz?
Naleśnik żółw dla ciebie.
I dla was.
Merci.
Chcesz?
Nie, dzięki.
Nie próbowałaś.
Powiedzcie, czy dobre.
Proporcje nigdy ci nie wychodzą.
Tak już robię.
- Dobre. - Marion?
Spróbuję.
Może być.
Serio...?
Tylko się droczy.
Poszła na łatwiznę, zrobiła z czekoladą.
Pamiętacie wakacje na Krecie?
Miałaś cztery lata, Louise. Byliśmy w piątkę.
Pewnego dnia szliśmy po skałach do takiej zatoczki
i choć byliśmy ostrożni,
to z podekscytowania stanęłaś na luźnym kamieniu
i się przewróciłaś.
Strasznie płakałaś.
Mówiłaś, że barki cię bolą.
Ale uspokoiłaś się.
W następnym tygodniu...
skarżyłaś się czasem, że ramię cię boli,
ale mówiliśmy, że jesteś maruda.
Po powrocie do domu wciąż narzekałaś,
więc zrobiliśmy prześwietlenie.
Miałaś złamany obojczyk.
Tydzień z nim chodziłaś.
Tylko czasem się skarżyłaś.
Nie wiem, czy zdajecie sobie sprawę...
jak twarde jesteście.
WYSTĄPIŁY
W ULU
REŻYSERIA
SCENARIUSZ
NA MOTYWACH POWIEŚCI ARTHURA LOUSTALOT
ZDJĘCIA
MUZYKA
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Adam Nyczek