U Geralda zdiagnozowano raka prostaty.
Rozmawialiśmy o tym z Kalebem próbując zastąpić
przy pracy naszego nieobecnego przyjaciela.
Szlag.
Nie ten.
Nie.
Cholera jasna, to nie takie proste.
Wiem.
Podzwoniłem trochę.
Do znajomych lekarzy.
Tak?
Ma bardzo duże szanse.
- Ale jest przerażony. - No.
On tego nie rozumie, sam wiesz.
Wiem, że nie rozumie.
I jest oszołomiony... z oczywistych powodów.
Ktoś powiedział: „Niestety to rak”. Tylko tyle usłyszał.
Właśnie.
Koszmarnie się denerwuje.
Biedaczek, boi się.
Nie.
To silny gość. Całe życie pracował na tej ziemi.
- Wiem... - Nie jest w złej formie.
Może tak pracować cały dzień...
- Ile ma lat, 70? - Ma 74 lata.
Jest niesamowity.
FARMA CLARKSONA
ROZDZIAŁ 18 ŚWINIENIE
Nadeszła późna jesień.
A po stronie Kaleba, na jednym z pól uprawnych,
nie układało się najlepiej.
Jeremy i Charlie powiedzieli, że na sianie rzepaku już za późno.
Jako kierownik farmy podjąłem decyzję, by go siać.
Niestety się nie udało.
Wkurwiłem się.
A gdy Kaleb przyjechał zobaczyć się ze mną,
wkurzył się jeszcze bardziej.
Kto to, kurwa, jest?
Ciekawe pytanie.
Bo to połowa Groove Armady.
- Kto? - Połowa Groove...
Był w Groove Armadzie.
Nie wiem, kto to jest. Czemu sieje na moim polu?
Rzecz w tym, że Andy Cato, który też pochodzi z Doncaster,
nie żyje już z tego.
Jak ja, zajął się rolnictwem.
Kilka tygodni wcześniej on i jego partner biznesowy, George Lamb,
wpadli, żeby porozmawiać o ich świetnym pomyśle.
To rolnictwo regeneracyjne, prawda?
Tak.
Chcę lepiej zrozumieć, o co chodzi.
Nasz obecny system rolniczy wypowiada wojnę systemom naturalnym.
Wprowadził nas w pewne tarapaty.
Nasza gleba została zatruta do tego stopnia,
że za kilka dziesięcioleci się podda.
Straciliśmy 80% owadów.
Nie możemy tak dalej.
Rolnictwo regeneracyjne
próbuje kopiować naturalne systemy.
- Ale nie jest organiczne. - Nie.
W organicznym rolnictwie najważniejsze jest to, by nie używać chemikaliów.
My różnimy się tym, że oceniamy każdy kawałek ziemi uprawnej
i próbujemy ustalić, czego potrzebuje.
Jeśli weźmiemy roślinę i odczytamy z niej,
że brakuje jej boru,
magnezu czy czegoś innego, możemy ją odżywić
w zależności od potrzeb.
Zamiast wyrzucać
tysiące kilogramów na pole, czyli...
My tak robimy.
Wypełniamy opryskiwacz litrami chemikaliów
i spryskujemy każde pole.
Andy wyjaśnił, że celem rolnictwa regeneracyjnego
jest skopiowanie sposobu, w jaki natura lubi wszystko mieszać.
W lesie, przy żywopłocie czy innym naturalnym systemie
nigdy nie rośnie tylko jedna roślina.
Przyroda nigdy nie pozwala, by jedna roślina rosła na dużym obszarze.
W roku suszy, jak w tym roku,
jedyne, co się jej postawiło, to żywopłoty i lasy,
których nie tknęliśmy.
- Tylko one pozostały zielone? - Tak.
Jak udowadnia żywopłot, las czy łąka,
kiedy to działa, nie musisz niczym ich spryskiwać,
bo natura robi swoje.
Musimy więc odejść od monokultur.
UWAŻAJCIE
TO WAŻNE
Chcecie siać pszenicę i coś innego na tym samym polu
w tym samym czasie?
- Właśnie. - Tak.
Pomysł na pszenicę i fasolę to dobry punkt wyjścia...
- Na tym samym polu? - Tak.
Zadzieją się dwie rzeczy.
Jedna to azot z atmosfery, którego jest nieskończona ilość...
- Czyli 80%? - Zgadza się.
Fasola pobiera go z powietrza i dostarcza glebie,
gdzie trzeba zastąpić nawozy.
Fasola?
Świetnie wiąże azot.
Umieszczając dwie rodziny roślin na tym samym polu,
rozpoczynamy proces karmienia mikrobów w glebie,
które pomogą w odbudowie różnorodności roślin.
Ale oczywiście plony będą znacznie niższe.
Nie wyhodujesz tyle fasoli, co na polu fasoli,
albo tyle pszenicy, co na polu pszenicy.
Posłuchaj tego.
Ogólna wydajność z tego pola będzie wyższa.
- Naprawdę? - Tak.
Wiem, o co wam chodzi.
- Zysk netto. Wynik finansowy. - Tak.
Ogólnie rzecz biorąc, możesz mieć mniejszą wydajność,
ale jeśli wyeliminujesz koszty,
na przykład stale rosnącą cenę chemii,
to marża jest wyższa.
Dodatkowo tworzysz zdrową glebę
i możesz uprawiać w nieskończoność.
Jeśli będziesz kontynuować system ekstrakcyjny,
który opiera się na chemikaliach,
prawdopodobnie za kilka pokoleń
nie będziesz mógł produkować tu jedzenia.
Jeśli zaczniemy myśleć nie w kategoriach plonów,
masie zebranego zboża,
ale o pieniądzach...
Bo rozmawiamy tylko o tym, że mamy tyle a tyle ton na hektar.
Jeśli rozważymy, ile funtów, szylingów i pensów na hektar...
- Tak. - Podoba mi się to.
Tak, bo nie musisz oddawać
gościowi z CF Industries 100 000 £ za nawóz.
Właśnie.
Potem była naprawdę kusząca część.
Andy i George zagwarantowali,
że kupią plony, które uprawiamy, używając ich metody, za wysoką cenę.
- Oczywiście. - Wy je kupicie?
Za dobrą cenę.
- To jeszcze lepiej. - Tak.
Kupicie je za więcej, niż dałby mi zwykły handlarz zbożem...
- Oczywiście. - Tak.
A komu to potem sprzedacie?
Na dziś mamy około 250 stałych klientów.
Od małych piekarni rzemieślniczych
aż po Marks & Spencer's.
- Marks & Spencer's? - Marks...
Tak. Więc mąka, którą nam sprzedasz, może trafić do M&S.
To nas ostatecznie przekonało.
Przekazałem jedno z pól Andy'emu,
by sprawdzić, czy jego przyjazny dla gleby system zadziała.
A teraz miałem nadzieję, że Kaleb się nie obrazi.
Wkurza mnie, że go tam widzę.
Nie wiesz, co sieje. Ma pszenicę i fasolę.
Widzę worek fasoli.
Ma w zbiorniku pszenicę i fasolę.
Ale to moje pole. Obsiewam je od sześciu lat.
W tym roku nie będziesz musiał, bo on to robi.
Ale ma siewnik talerzowy.
- To się nie uda. - Czemu nie?
Spójrz. Co widzisz?
Błoto.
Nie, to drugie z błotem.
- Kamienie. - Tak.
Tu jest potrzebny siewnik stopkowy.
Usuwa kamień z drogi, a potem zasiewa ziarno.
- Tak. - Jak użyjesz talerzowego,
przejdzie nad kamieniem i zasadzi ziarno na kamieniu.
- Naprawdę? - Tak.
Może pracował na ziemi dla mięczaków. Tu trzeba mężczyzny.
Musiałem wejść w rolę dyplomaty,
bo nadszedł czas, by ta dwójka się poznała.
Bądź miły i nie dąsaj się jak dziecko.
Andy, Kaleb.
- Co tam? - Kaleb, Andy.
Jest zachwycony.
- Miło cię poznać. - Jest zachwycony, bo...
- Wygląda na zachwyconego. - Nie, bo...
Jeszcze ktoś idzie.
- Cześć. - Siałeś rydlem?
- Drapał ziemię jak kurczak. - Jasne.
Kaleb mówi, że używasz siewnika talerzowego,
- który tu się nie sprawdzi. - Nie?
- Jest dużo kamieni. - Tak.
Myślisz, że się uda?
Zgadzam się co do kamieni.
Ale maszyna jest ustawiona na zasiew dwóch rzeczy jednocześnie
i razem z nasionem dodaje trochę płynu z probiotykami.
Jeśli więc upora się z kamieniami, damy radę.
Co to za płyn? Nawóz?
Nie, bo próbujemy...
Spróbujemy przywrócić glebę na tym polu do życia i...
„Do życia”. Przecież żyje.
Mówisz mi, że jeśli ja będę uprawiał ten kawałek, a ty ten i dodasz to...
co tu dodajesz, to będziesz miał lepszy plon niż ja?
- Nie. - Okej.
Zarobisz więcej ode mnie?
Cofnijmy się o krok, bo jeśli...
- To jak gadać ze słońcem. - Słucham?
- Jeśli... - Moja szyja.
Mam stanąć niżej?
- Jakbyś mógł. Tak lepiej. - Udało się.
Widziałem, że siejesz pszenicę?
I fasolę.
Jak ją zebrać i nie stracić nic z tyłu?
Ustawia się je tak, żeby nic nie stracić.
Potem separator oddzieli plony.
To dodatkowy koszt.
Ale nie musisz się tym zajmować, bo umowa jest taka,
że zbierzemy pszenicę i fasolę i sami to rozwiążemy.
- Oni to zrobią. - Sprzedamy je wam?
- Tak. - Za dobrą cenę.
Dobrze.
Następne pytanie. Grałeś w zespole?
- Tak. - To widać.
Dlaczego?
Zostawiłeś traktor żłopiący paliwo na chodzie.
Nadszedł koniec listopada,
a ja siedziałem z głową w najnowszej pracy domowej.
Świnia z Yorkshire. Na kogo się gapisz?
Bo pomimo protestów Charliego, kupiłem kilka świń
i zbliżał się dzień ich przyjazdu.
Blacha falista.
W rezultacie musiałem zbudować trzy duże zagrody na polu po ziemniakach.
To było dużo pracy i naprawdę potrzebowałem pomocy eksperta.
Kaleb jest chory.
Rozumiem.
Myślałem, że pierwsza zasada rolnictwa brzmi: idziesz do pracy. Kropka.
Wszyscy się teraz przeziębiają.
- Tak, ale to przeziębienie. - Jest okropne.
Co za dzieciak, naprawdę.
Możesz wziąć ładowarkę? To nagły wypadek.
Spójrzcie na to.
Maszyny ciężkie z Diddly Squat w akcji.
Jasna cholera, ale wiatr.
Nie, mam własny żagiel.
- Słyszałaś, jakie świnie kupiłem? - Nie.
Nazywają się Shandy and Blacks.
I pochodzą z... Widzisz tamten las?
Tak.
Są z lasu Wychwood.
- Żartujesz. - Nie.
Kilka lat temu została tylko jedna męska świnia.
- Czyli knur? - Został tylko jeden na świecie.
Nie wierzę.
Została uratowana przez farmę w Dean.
Odratowali gatunek.
Więc postanowiłem kupić świnie Shandy and Blacks.
Brzmi jak coś,
co kobieta z Północy pije w pubie w piątkowy wieczór.
- To 83 metry? - Tam.
- To jest drugi róg. - Tutaj.
Patrzcie, rolnik! W pracy.
Może jest przeziębiony, może nawet ma grypę, ale przyszedł do pracy.
Po wymierzeniu zagród trzeba było zbudować ogrodzenie
za pomocą kafaru, który zwinąłem z podwórka Kaleba.
Dobrze.
- Ten bolec musi być... - Pośrodku.
- ...tam. - Dobrze.
- Dobrze jest? - Tak.
Nieźle.
Wyobraź sobie, że wkładasz tam czyjąś głowę.
- Już po niej. - Gangi Londynu.
To byłby świetny odcinek.
Bardziej Gangi Chipping Norton.
Wkładalibyśmy tu głowy ludzi.
- Mam je wbijać co trzy metry? - Tak.
Naprawdę się rozpadało i jest całkiem ciemno.
- Policzyłem to. - Tak.
Musimy wbić 75 pali,
zanim zaczniemy rozpinać siatkę.
Nie jesteśmy szybcy, ale to nasz pierwszy dzień.
- Jasne. - Jestem z nas dumny.
2 DNI PÓŹNIEJ
Musimy przeciągnąć to tutaj.
- Tak. - Dobrze.
Ten dźwięk!
Dobra. Zaczynamy.
Jak jadę do przodu, siatka się napina.
Nie, nie, Jeremy!
Wyciągnąłeś go.
Co? Co wyciągnąłem...
Krzyczałam, a ty nic nie słyszysz.
- Co wyciągnąłem? - Ostatni słupek.
Idiota.
Kurwa, cały wyrwał.
Miałeś na mnie patrzeć.
- Albo dzwonić. - Możemy się tak obwiniać.
Nie o to chodzi.
Chciałem się upewnić, że nie ma luzu z przodu.
„Obwiniać się”?
Musimy postawić narożny słupek...
Jak mamy... Czekaj, to jest większy problem...
Nie, zaczekaj.
Słupek narożny musi być tu, żeby był w linii z tym i z tym.
Ale rozkopaliśmy tu ziemię.
Tak, my. My.
Gdy ogrodzenia były gotowe,
szybko odkryliśmy, że mamy problem.
Zastanówmy się.
Otworzyłaś tę?
Tak.
Najpierw musimy otworzyć tę. Tę musimy zdjąć.
Jeśli najpierw otworzymy tę...
- Nie, to jest... - Spieprzyliśmy to.
Wiem, ta zagroda powinna...
- Zdejmij tę. - Tak. Zobaczmy.
Mimo niepowodzeń udało nam się, bez pomocy Kaleba i Charliego,
dokończyć zagrody.
Potem musieliśmy zacząć pracę nad chlewniami,
do których dołączono coś, czego nie lubię.
Instrukcję montażu.
Od tego do tego w 30...
- Wszystko w 30 minut? Akurat. - Co jest...
To idzie tam.
- Tak? - Tak.
To jak IKEA, ale dla świń.
Tak?
Tak.
To tam... gdzie jest pomalowane?
- Dobrze. - Świetnie.
- Do kurwy nędzy. - Czy to...
- Co? - Nie ma drzwi.
- Mieliśmy użyć tego. - To idzie tutaj.
Jezu.
Wziąłem najbliższą część, nie wiedziałem, że potrzeba drzwi...
Potrzebują drzwi.
Musimy to obrócić, prawda?
- Minęło już pół godziny. - No.
Sansa. Arya.
Nie w tę stronę.
Sansa, Arya. Chodźcie tu.
Sansa, Arya. Pieski.
Przyszły.
Siad.
Siad. Arya, siad.
Siad.
Boże.
Dobrze. Całkiem stabilnie.
Dobrze, następny.
Nie pamiętam, ile dni zajęła nam budowa ośrodka dla świńskich migrantów,
ale praktycznie już skończyliśmy.
Tak.
Świetnie.
Jestem z tego bardzo zadowolony.
Jeśli oglądają to hodowcy świń i chcą napisać...
Proszę bardzo. Piszcie, że też byliście pod wrażeniem.
Farma Diddly Squat, Chipping Norton w Oxfordshire.
Ale pomimo naszych starań
hotel dla świń nie był jeszcze gotowy na przybycie naszych gości.
- Jeremy. Jak leci? - Cześć. Dzień dobry.
- To Lisa. - Dzień dobry.
- Jak się masz? Cześć. - Miło mi.
Mnie również.
- Peter. - Miło mi.
- Josh, miło mi. - Cześć, Josh, jak leci?
- Co to? - Płyty przepędowe.
- Do czego służą? - Kierują świnie na wybieg.
Żeby nie uciekły tam.
- Używacie płyt. - Są świetne. Łatwizna.
Na smyczy się nie da.
Widziałem Babe.
Wiem, jak to działa.
Świnki.
- Ile mają lat? - Około roku.
To warchlaki? Czy już loszki?
Wkrótce będą loszkami.
Nie mogę się doczekać. Wyciągniemy je?
Pewnie.
Idą.
Dobre świnki.
- Idź. - Są fantastyczne.
Spójrz na nie. Co za rzadki gatunek.
Ile mają lat?
Niedługo skończą rok.
Fajne mają skarpetki.
No nie?
Ale jest jedna... większa świnia.
O wiele większa świnia.
Czemu ta jest większa?
Jest o wiele starsza.
- Bo... - Ile ma lat?
To locha hodowlana. Ma dwa lata.
Więc ma już młode. Ale jeszcze się nie znają.
- Nie? - Nie.
Muszą rozpracować, kto jest kim.
Zatrzymam je. Dalej.
Same panie świnki?
- Same samice. - Tak.
Widzisz ich sierść na karku?
Jak u psa.
Po tym poznać, że się kłócą.
Nie lubią się, bo...
Bo się nie znają.
Wkrótce się zaprzyjaźnią.
- Walka! - Dziewczyny, bądźcie miłe.
- Tak nie można. - Jest od nich dużo większa.
Ale mają siebie nawzajem, więc będą się bronić.
Włączyć elektryczne ogrodzenie? Proszę.
- Włączone. - Proszę.
Jeśli teraz go dotkną...
- Mamy to. - Działa.
Ogrodzenie jest na pewno włączone.
Tak.
Nadszedł czas, by wsadzić młode prosięta do ich zagrody.
Skręć tutaj.
Nie mogę się doczekać. Będzie świetnie.
Chodźcie, świnki. Witajcie w Diddly Squat.
- Są piękne. Zostań. - Fantastyczne, co?
Tak, są wspaniałe.
Piggly Squat. Tak nazwałem stado.
Świetny pomysł.
W słońcu mają metaliczny połysk.
Tak. Niczym kasztany.
Nikt z was pewnie nie pamięta NSU Ro80.
Był taki samochód.
Można go było kupić właśnie w tym kolorze.
- Naprawdę. - Taki metaliczny brąz.
Jasne.
- Znalazła ziemniaki. - Tak.
Zaczyna się.
Patrz, jak biegają. Podoba im się.
- No. - Spójrz.
Lisa nie może się nacieszyć.
Są takie urocze.
Czyż nie są najlepsze?
Ziemniaki, ziemniaki!
Zobacz, jak szaleją.
Obiad!
Wszędzie obiad!
Jak za sobą ganiają, ależ słodkie.
Ta myśli, że jest psem.
Co tam robicie?
Jak długo tu zostaną? Kilka miesięcy i do lasu?
Tak, spędzą tu zimę.
- Hej, dziewczyny. - Zjedzą wszystkie ziemniaki.
- Potem do lasu. - Piggly Squats.
W końcu musieliśmy wypuścić ostatnią grupę świń
do zagrody przeznaczonej do seksu.
Środkowe pole jest dla loch, loszek i dla knura.
- Locha miała już młode? - Tak, a loszka...
Loszka nie miała.
To Mabel, jest nieco bezczelna.
- Mabel to locha? - Tak.
- Chodź, Sarah. - Chodź, Sarah.
Chodź, świnko.
Wiem, że knur ma na imię...
- Ajax. - Ajax?
Ajax.
Idą.
- To młody knur. - Zgadza się.
- Nie jest aż taki masywny. - Jest młody.
- Patrz, jak biegnie. - Jest.
Spójrz na to. To spotkanie...
- „Hej, przystojniaku”. - Sarah i Ajax.
I od razu miłość.
Całują się.
Nie było jednak czasu, by cieszyć się tą romantyczną chwilą...
bo musieliśmy zbudować chlewnię dla trójkącika przed zmrokiem.
To wasz domek, Ajax, Sarah i Mabel.
Jak walnie, to może zmiażdżyć świnię.
Jest dobrze.
I zrobiło się ciemno.
Locha dołączy do Lisy.
Co ona tam je?
O nie, co gorsza, oto nadchodzi knur.
- To jest... - Nie, nie wszystkie naraz.
Jeremy!
Jezu.
Nasze stadko zaczęło się zadomawiać w Piggly Squat.
Ja tymczasem zająłem się rolnictwem,
które w tym tygodniu oznaczało jedno z otępiających spotkań z Charliem.
Jeśli mamy sadzić lasy,
istnieje Kodeks Wychwytu CO2.
Krótko mówiąc, możemy je zasadzić w ugorze zielonym.
Musimy powiadomić DEFRĘ.
Musimy złożyć wniosek do końca marca. Więc to dużo...
...przeznaczyć część dochodów
na wskaźniki ESG, środowiskowe, społeczne i korporacyjne,
zwłaszcza sektor spożywczy na poziomie trzecim...
A gdy się obudziłem, dwa dni później,
musiałem wysłać cenny orkisz do młyna.
Sam załaduję tę ciężarówkę.
Kaleb wciąż jest typowym milenialsem.
Zaczynamy.
Możemy to wyciąć?
Tydzień po przybyciu świń zabrałem tam Lisę,
bo moje plany hodowlane napotkały problem.
Problem w tym, że gdy knur wchodzi na lochę...
Jak to delikatnie ująć? Nie sięga.
- Musisz mu pomóc? - Jest dużo mniejszy od niej.
- No. - Więc jak na nią wchodzi...
- Tak. - ...jego penis...
- Tak. - ...nie jest dość długi,
by do niej dosięgnąć.
Jestem pewna...
Można to jakoś rozwiązać, prawda?
Witajcie, świnki.
Przyjechaliśmy w samą porę,
by zobaczyć, jak mały knur znów próbuje dosiąść znacznie większą lochę.
Zaczyna.
W tym tkwi problem.
Zobacz, o ile jest mniejszy.
Jest za mały.
Nie wejdzie.
No dalej, wsadź go. Nie wszedł jeszcze, ty głupku.
W ogóle go nie widzę, tak szczerze.
Kutas mu odpadł. W ogóle nie wychodzi.
Dawaj.
- Nie wiem, co z tym zrobić. - Jest bardzo cierpliwa.
Jest zdesperowana. Musisz dać racice do przodu.
To było najgorsze bzykanko w historii.
- Jest bardzo chętny... - Popchnęła go...
Poraził ją prądem.
Zobacz, przeprasza.
Zostawiliśmy je w zagrodzie na seks na kolejny tydzień,
w nadziei, że knur zrozumie w końcu, jak to się robi.
Mogliśmy skupić się na innych rzeczach,
w samą porę, bo kilka dni później...
Jeremy, rolnik z pobliskiej farmy, przywiózł moich starych przyjaciół.
Proszę bardzo. Patrzcie, kto to.
Cześć, owieczki.
Chwilę tę nieco zrujnowało moje towarzyskie faux-pas.
- Cześć, Jeremy Młodszy. - Hej, Lis. Jak leci?
- Dobrze. - Tak?
- Gratuluję z okazji ślubu. - Dzięki.
- Nie wiedziałem. - Byliśmy zaproszeni na ślub.
- No tak. - Tak.
Jak leci?
Nadszedł czas, by przygotować stodołę,
w której nasze krowy spędzą zimę.
Kolejna praca, w której nieobecność Kaleba rzucała się w oczy.
- Całkiem już wyzdrowiał. - Tak.
Więc pojechał na wakacje.
Żartujesz! Na jak długo?
- Tydzień. - Co?
- Do Kornwalii. - Jezu.
Dostanie krwotoku z nosa, bo to ponad kilometr od domu.
Ale pojechał, i to w taką pogodę.
- Pewnie myśli... - Tak.
Jego strona farmy, strona orna...
Nie może nic zrobić, więc może jechać na urlop.
- Miał być kierownikiem farmy. - Ale nasza
strona farmy, ta opłacalna...
Musimy zasuwać.
Jak świat działał bez ładowarek?
Nie mam pojęcia.
Tak, do przodu.
Tak!
Chodźcie, krówki.
Tutaj. Ostrożnie.
Patrzcie, wasz hotel.
- Tutaj. - Dalej.
- Tak. - Nie...
To tutaj, tak.
Kurczę! Hurra!
Wypuszczę was za pięć miesięcy.
Spójrz na to, panie krowo.
Dobra, skończyliśmy.
Co za sielanka, jak tak wcinacie.
Wyglądasz przepysznie.
Musieliśmy założyć, że w tym czasie
knur zrobił swoje w zagrodzie seksu.
I że możemy przedstawić go paniom w kolejnej zagrodzie.
Cześć, świnki.
To była jedna
z najbardziej mokrych i zagmatwanych godzin w moim życiu.
Znowu zaczyna padać.
Annie Lennox o tym śpiewała.
Kurde, to jest jak Tetris. Gdzie to...
- Strasznie pada. - Dobrze.
No.
Prawdziwa ulewa.
Szybko. Zrób to!
- Nie przestawaj! Tak! - Tak!
Świetnie, Lisa.
- Dotyka elektrycznego... - Musisz...
Możesz zatrzymać te świnie?
Widać, że zaraz się przejaśni.
To nie działa.
Masz rację.
- Musisz... - Wiem, źle wymierzyliśmy.
Tak. My.
Szybko, otwórz tę.
Otwórz tę.
A ja jakoś przyprowadzę knura, bez...
Potrzebujemy tylko tego z penisem.
- Dobrze. - Jej nie.
Proszę. Lubisz ciastka?
Szlag! Nie, kurwa!
- Skąd ona się wzięła? - Co?
Weszła tu kolejna loszka.
- Która jest która? - Która to była?
Ta?
- Tak, ta ruda. - Ta mała? Musimy ją wyprowadzić.
Kurwa, nienawidzę hodowli.
Chodź.
Nie, przestań!
Idź. Nie. Ty, stój!
Gdy próbowałem złapać młódkę, starsza świnka wkurzyła się,
że jej chłopak nagle zainteresował się szczuplejszą alternatywą.
Nie, przestań. Jest zazdrosna.
Przeleci ją.
Już ją dosiadł.
Ale wielka locha też chce się bzykać.
Jeśli będę udawać, że się do niej dobieram,
- to zostawi tę w spokoju, nie? - Tak, musimy...
Spójrz. Jest zazdrosna.
Jedynym rozwiązaniem było odwrócenie uwagi
starszej lochy czymś lepszym niż seks.
- Masz ciasteczko. - Nie, ona... nie.
- Spójrz na to. - Nie wie, że to nie knur.
Próbuję zobaczyć... Tak, wysunął kutasa!
- Dobrze. - Wysunął go.
I wszedł. Jest w środku.
- Ona nic nie wie. - Nie, daj mu skończyć.
- Nie, ale ja... - Daj mu skończyć.
Przynieś herbatniki, kochanie.
Dla której?
Dla tej!
Ale się zapatrzyła.
Nie wczuwaj się tak.
Chryste. Zjedz herbatnika.
Boże.
To najdłuższy... Daj już spokój.
Jeremy, ty powinieneś to zrobić.
Jeszcze nie skończył?
Jeremy, możesz zająć się jej tyłem?
A ja wezmę herbatniki.
- Chodź tutaj. - No.
Musi myśleć, że uprawia seks.
Dzięki mnie na pewno jej się tak wydaje.
Jednocześnie je herbatnika i uprawia seks.
I woli herbatniki.
- Proszę, herbatniki. - Pospiesz się!
Serio.
Seks młodych. Romantyczny niczym Barry White.
Nie... Lisa, uważaj na świnię!
- Herbatniczki. - Idzie na...
Nie wyciągaj go!
Musi skończyć za minutę.
Skończył. Niezła ilość spermy.
Nie, nie.
I już po nim. Schował loszkociąg.
Szybko.
W końcu wszystkim świnkom zapewniliśmy seks
i zagnaliśmy je na swoje miejsca.
- Mogłem się zrelaksować. - Dobrze.
- Już dobrze... - Szlag.
- Tak... - Co jest?
Co to, kuźwa, jest?
Jedna ze świń zwymiotowała mi do kieszeni?
Żartujesz.
- Spójrz. - Co...
Co to ma być?
Czy to...
Do kurwy nędzy.
Minęły prawie dwa miesiące,
odkąd mój kumpel z Doncaster posadził na polu pszenicę i fasolę.
Charlie uznał, że powinniśmy sprawdzić, jak idzie jego rolnictwo regeneracyjne.
Czyli to wszystko, co wygląda jak trawa...
- Tak. - ...to nie trawa, a pszenica.
Tak, to pszenica.
A to fasola.
- Jaka fasola? - Wyrwałem korzenie.
To ekscytujące.
Kaleb mówił, że się nie uda, a się udało.
Mówił, że siewnik nie zadziała.
- Zadziałał. - Zgadza się.
- To cholernie dobra ziemia. - Tak.
Kto by pomyślał? Stary Groove Armada dobrze się spisał, co?
Całkiem nieźle.
W dodatku...
Spójrz, żadnej choroby. Są czyste.
Spójrz na te robaki.
To na pewno go ucieszy.
- Jego? - Tak, te dżdżownice.
Wiesz, o czym to świadczy?
Że wyrwałeś zdrową roślinę z korzeniami,
- pozbawiając mnie gotówki. - Ma brodawki.
Mała lekcja biologii.
Tu są brodawki.
To ta magiczna część roślin strączkowych,
która pobiera azot z atmosfery
i przechowuje go w roślinach.
- To próbujemy zrobić, prawda? - Tak.
Nie do roślin, tylko do gleby, prawda?
Żeby wypuściła azot do ziemi, musimy ją zabić.
- Tak? - Tak, ale są różowe.
- Widzisz ten mięsisty róż? - Tak.
To oznacza, że są aktywne.
Bakterie wytwarzają w nich azot.
Człowiek z Groove Armady wytwarza azot w mojej glebie.
Nikt tak nigdy nie powiedział. Nigdy nie padło to zdanie.
Potem pojechaliśmy z Charliem do biura,
by omówić nakaz samorząndu.
ZAMKNIĘCIE
Nie tylko zamknięto nam restaurację,
ale prowadzenie sklepu też było teraz praktycznie niemożliwe.
Chcieli, żebyśmy zamknęli mały bar,
w którym klienci pili moje piwo Jastrzębia Skała.
Nie chcieli, żebyśmy parkowali na polach,
i powiedzieli, że toalety muszą zniknąć.
- Witam! - A co najgorsze,
nalegali, żebyśmy zamknęli burgerownię.
Burger, dwie porcje truflowych, jedna chili.
- Tak. - Dziękuję.
To był jedyny realistyczny sposób na sprzedaż naszego mięsa.
Dziękuję bardzo.
Nie sądziłem, byśmy mogli przywrócić restaurację.
Ale musieliśmy coś zrobić, by chronić nasz sklep.
- Sklep na farmie. - Tak.
Musimy zdecydować.
Jeśli utrzymają nakaz, będzie zakaz parkowania,
zakażą parkowania na drodze,
a my będziemy sprzedawać najwyżej jabłka.
Pomyślałem, że może przeniesiemy sklep tutaj.
Poza jurysdykcję rady gminy Chadlington.
A co ważniejsze, to nie jest Obszar Wyjątkowego Naturalnego Piękna.
Nie.
Może przeniesiemy go tam?
Albo zamkniemy ten tutaj,
poniesiemy ogromne straty, po całej tej pracy.
Zasilanie, montaż toalet,
betonowa podłoga i reszta.
- I budowa samego sklepu. - Tak.
Zapytajmy radę, co sądzą o tym,
żebyśmy przenieśli sklep na sam koniec farmy?
Rozumiem tę teorię i logikę, ale...
Wiedziałem, że będzie „ale”.
Nie ma gwarancji, że udzielą nam pozwolenia.
Powinniśmy...
- Moim zdaniem... - Chcesz walczyć?
„Walczyć” to za mocne słowo.
To emocjonalne słowo, a powinniśmy
przedstawić nasze opinie w rozsądny, logiczny, obiektywny
- sposób... - Tak.
- A potem walczyć z gnojkami. - Co nie zostało zrobione.
Rozbić ich na miazgę.
Niektórym ich argumentom musimy silniej
- stawić czoła. - Nie wszystkie są złe.
- Tak. - Na przykład...
Toalety.
- Ale nie... - Mówią, że nie możemy mieć toalet.
Jak jesteś tam sprzedawczynią i nie możesz iść do...
- Nie będzie toalety. - Albo sprzedawcą. Równouprawnienie.
To trudniejsze. Chłopak może iść w krzaki.
Jak potrzebujesz toalety,
to musisz jechać autem.
- Zamknąć sklep. - Tak. Przejechać kawał drogi.
- To problem. - Tak.
Myślę, że powinniśmy...
Zostawić go tam.
- Tak. Pogadać z adwokatem... - Nie walczyć z nimi, ale...
...a potem odpowiedzieć w mocny, obiektywny sposób.
Mocny?
Tak.
Oglądałem Yellowstone.
Gdy ktoś ich wkurzy, mordują go,
przewożą przez granicę stanu i wrzucają do wąwozu.
Oglądałem tę scenę kilka razy.
Charlie wycofał się do swojego biura, by popracować nad apelacją.
A my z Lisą wróciliśmy do błotnistego biznesu hodowli świń.
Kuźwa. Spójrz na to.
Ugrzęźliśmy na amen.
- Utknąłeś w błocie. - Nigdzie się nie ruszymy.
- Wychodzą na przedstawienie. - Będą się śmiać.
Wszystkie...
Patrz! Te małe uszy są przezabawne.
- Same uszy! - Ustawią się w rzędzie i nas wyśmieją.
- Tak szybko rosną, prawda? - To prawda.
Chyba musimy zaakceptować, że auto tu zostanie,
dopóki trochę nie przymrozi
albo pójdę po traktor i je wyciągniemy.
Gdy wróciłem z lambo, czekała na nas mała niespodzianka.
Cześć, Lisa.
Cześć, K!
Jak wakacje?
- Judith, wróciłaś! - Było super.
Judith?
- Judith Chalmers. - Kto to?
- Słynna wczasowiczka. - Raz wziąłem urlop.
Co o tym myślisz?
Nieźle, co?
Nieźle?
Tak, patrz.
Ostatnio było tu piękne kartoflisko.
Wiem, ale spójrz teraz. To ogromny biznes hodowlany.
To genialny teren, co?
Najpierw mnie wysłuchaj.
- Kurwa, kto postawił to ogrodzenie? - My!
- Czyli kto? - Lisa i ja.
W czasie burzy. W nocy. Postawiliśmy całe ogrodzenie.
- Spójrz na nie. - Co z nim nie tak?
Po pierwsze, słupki są różnej wysokości.
To nie ma znaczenia, Kaleb.
Ma! A tam jest droga. Znowu to samo...
Nie bądź wybredny.
- Co z tą drogą? - Wszyscy je zobaczą. Jest do dupy.
- Posłuchaj... - Spójrz wzdłuż niego.
Użyłeś sznurka czy nie?
- Co? - Użyłeś sznurka?
Nie mieliśmy na to czasu.
To była pilna robota.
W każdym razie zrobiliśmy to.
Żadna świnia nie uciekła. Postawiliśmy na drodze znak:
„Te ogrodzenia zbudował Kaleb”.
- Wszystko jest cacy. - To...
- Więc... - Świnie wyglądają super.
Wyjaśnię, jak to działa.
- Dlatego, że... - Świnka.
Czytałem o tym w książce. Tam mamy warchlaki.
- Tak. - Mamy też knura
i dwie lochy tutaj, a potem...
Zaczęliśmy tam, a potem daliśmy go tam z trzema lochami.
W czasie... Chwila.
Obleciał już wszystkie.
Mieliśmy tu świńską orgię.
- Dałeś knura tutaj... - Tak.
...a po tygodniu dałeś go do tych drugich?
Tak.
Co w tym złego?
Żartujesz sobie.
Proszę, powiedz, że kłamiesz.
Nie.
Policzyłeś ich sutki?
- Nie. - Świnia ma 14 sutków.
Mają mioty od 10 do 14.
Udało mi się.
Tak, ale... Musisz robić przerwy.
Bo będziesz miał 50 prosiąt w tym samym czasie.
Będzie tu biegać 50 małych prosiąt w tym samym czasie.
Serio.
Kurwa mać.
W KOLEJNYM ODCINKU
Byłbym bardzo ostrożny wokół tych wałów.
O tak!
Kuźwa. Nigdy nie widziałem takiej niekompetencji.
Jestem... w szoku.
Napisy: Anna Kurzajczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska