FARMA CLARKSONA
ROZDZIAŁ 20 UDRĘCZENIE
KAMERA LISY
Sansa. Noga.
Noga. Nie, psy, chodźcie tu.
To jakieś jaja.
Piggly Squats.
Cześć, świnki. Jak się macie?
Świnki.
To są dziewczyny, lubią się bawić.
Te są w ciąży.
Był początek marca, a eksplozja nowo narodzonych prosiąt
miała uderzyć w każdej chwili.
Będziecie rodzić?
Jak to w marcu, Kaleb był zajęty wiosennymi uprawami,
więc wpadłem na pomysł, który mógł mu pomóc.
Kończy nam się miejsce. Co tu mamy?
Nawóz.
Co jest, kurwa?
Kupiłem poduszkowiec.
Możesz wyjaśnić?
Jak wiesz, uwielbiam poduszkowce.
Oto mój plan. On jeszcze nie wie.
Jesteś w szoku.
- Trochę. - To dla ciebie.
Choć dziwnie to zabrzmiało, była to najprawdziwsza prawda.
PODUSZKOWIEC NA FARMIE
Poduszkowiec stara się być najlepszym przyjacielem rolnika.
Koniec z przeciążeniem osi.
Z łatwością porusza się po błotnistej powierzchni.
To znaczy, że rolnik może pracować, kiedy chce.
Ze zwykłym traktorem byłoby to niemożliwe.
Ale beznadziejna sytuacja. Naprawdę utknął.
Co za nerwy.
Przyda się poduszkowiec z ładnym fartuchem.
KONIEC
Mój plan był prosty.
Użyjemy poduszkowca do spryskiwania upraw nawozem.
Świetnie.
Więc pozbędziemy się ścieżek,
których potrzebują opryskiwacze.
Zasadzimy rośliny tam, gdzie zwykle byłyby ścieżki.
Policzyłem to wczoraj.
Ile kilometrów ścieżek mamy na farmie?
- Ile? - Prawie 87.
- Co? - Mamy 87 kilometrów.
Są takie szerokie. Co razem daje...
Policzyłem koszty utraconych plonów.
To 5200 £ rocznie.
Z tym nie potrzeba ścieżek.
Musiałem wyjaśnić Kalebowi, że obsługa poduszkowca
jest nieco trudniejsza niż jazda traktorem.
- Masz dwa silniki. - No.
To silnik podnośnikowy. Wypełnia fartuch powietrzem.
Jak się już podniesiesz,
odpalasz prawy silnik.
To jest gaz.
- A nie hamulec? - Teraz...
Nie masz hamulców.
To jest kierownica.
- Obraca klapy z tyłu. - Jasne.
Nie robi różnicy.
- Jasne. - Żadnej różnicy.
Nie dasz rady ominąć tak przeszkody.
Musisz się przechylić. Jedziesz tak,
przechylasz się w ten sposób...
- Tak sterujesz? - Skręci w prawo.
A potem na drugą stronę...
Musisz przenieść ciężar ciała...
- I tak nim kierujesz. - Właśnie. Razem z...
kierownicą.
Ale w zasadzie nie ma tu hamowania ani sterowania.
Może spróbuję przed opryskiem?
Tak, to dobry pomysł.
Uwielbiam mówić ci, co masz robić.
Ruszasz...
...przechyl się.
Chwila... przechylam się.
O mój Boże!
Miałeś jechać w linii prostej.
Bez sensu, nie jesteś na rondzie.
Jestem... Skręcaj!
Przechyl się!
Przechyl się i dodaj gazu.
Mój młody uczeń świetnie sobie radzi.
- Udało się. - No.
No i wypadł.
Nie jest dobrze.
Dalej, pajacu.
Muszę opanować ten szajs, żeby opryskiwać...
Skręcaj!
Sunie nad pszenicą.
Skręcaj. No dalej.
Montujemy rozpylacz z nawozem.
Skręcaj.
Trzeba go tylko nauczyć, jak się zatrzymać.
Lekcja jazdy zakończyła się sukcesem,
nadszedł czas przetestować poduszkowiec jako opryskiwacz.
Wyglądasz jak dziadowski Pokrak.
To płynny...
Nawóz.
Ciekły azot, który jest niezwykle żrący.
Kaleb napełnił moje oryginalne zbiorniki nawozem.
SŁODKI CHUTNEY Z MANGO
I byliśmy gotowi do startu.
Gotowy?
Tak.
Śmiało, mój młody uczniu.
Zaczął pryskać.
Jestem coraz lepszy.
Nie jest źle. Teraz trochę na lewo.
Tak, już jadę.
Ale po dokładnie 75 sekundach...
Kaleb, rozpyla jeszcze?
Nie.
Kurwa mać.
Skończył się?
Puste.
- A ile ma to pole? - Osiem hektarów.
Ile razy będziesz musiał uzupełnić nawóz?
Dwadzieścia pięć razy.
Żartujesz.
Spryskanie tego pola zajmie mi osiem godzin.
Czyli spędzę osiem godzin w tym kombinezonie.
Zróbmy to opryskiwaczem. Proszę.
Możesz mnie rozebrać?
Cięcie.
Potrzebowałam większych zbiorników nawozowych na poduszkowcu,
co oznaczało, że potrzeba mocniejszych silników,
by dały sobie radę z taką wagą.
To było poważne zadanie i nie było na nie czasu,
bo następnego dnia przyszła zima.
A następnego wieczoru, oglądając obraz z kamer w domkach świń,
zobaczyliśmy, że jedna z matek zaczęła rodzić.
Zobaczmy, jak sobie radzi.
To prawdziwy prosiak.
Jej pierwsze dziecko w życiu.
Chyba mamy problem.
Prosiaczek nie mógł znaleźć dójki do picia,
więc Lisa weszła mu pomóc.
Tu jest sutek.
Przyssała się. Dobrze, maleńka.
Jest 10 marca. Nie powinno być tak zimno.
Klimat się zmienia. Ktoś musi...
Musi o tym mówić, bo jest bardzo źle.
To najlepsza część życia na farmie.
Ile ich będzie?
Ile ma sutków? Szesnaście?
- Tak, jest 16. - Może mieć 16 prosiąt.
Ta radość szybko jednak zmieniła się w niepokój,
bo minęła ponad godzina, a kolejne prosięta się nie rodziły.
Dawaj, mamusiu.
Jeden to za mało.
Dasz radę. Dawaj.
A miały wyskakiwać jak z karabinu.
O tak...
Dawaj, mamusiu.
Strasznie się trzęsie.
Chyba cierpi.
- Weterynarz nie odbiera. - Poczta głosowa...
Kaleb też nie. Kurde.
W końcu jeden z weterynarzy odebrał.
- Słucham? - Cześć.
Mówi Jeremy Clarkson z Farmy Diddly Squat.
Tak. Co się dzieje?
Mamy tu loszkę, która urodziła jednego prosiaka godzinę i 20 minut temu.
Wydaje się, że cierpi.
Od tamtej pory nic nie wyszło.
Taka przerwa jest normalna czy powinniśmy się martwić?
Godzina i 20 minut?
Tak.
Zwykle szybciej to idzie.
A prze w ogóle? Czy tylko się wierci?
Jakby odczuwała dyskomfort?
Chyba odczuwa dyskomfort.
Ale Lisa ciągle mi powtarza, że tak wyglądają ludzie,
i zwierzęta, które rodzą.
Drży i chrząka,
jakby była w niebezpieczeństwie.
Ale jestem mężczyzną, nie mam pojęcia, o czym mówię.
Dobrze.
Lisa wróciła na farmę po gumową rękawicę.
Chętnie sprawdzi, co się dzieje w środku.
Od tego trzeba zacząć.
Łatwiej jest coś wyczuć.
Macie jakiś lubrykant?
Lisa na bank ma.
- To musicie wyciąć. - No.
Zobaczcie, czy możecie wyczuć prosiaka,
przednie albo tylne nogi,
czy są w normalnej pozycji.
Może za nie trochę pociągnąć.
Dzięki, Jenny. Trzymaj się. Pa.
Mam te, ale mam też...
Świetnie.
Nie wiem, czy będę w stanie coś wyczuć. Wolę te.
Chodźmy tam szybko,
bo to już prawie dwie godziny.
Jenny mówi,
że wkładasz rękę,
wyczuwasz nogi albo głowę
i próbujesz je pociągnąć.
Jeśli jest bokiem, musimy do niej zadzwonić.
Dobra dziewczynka.
Wybacz.
Teraz się uspokoiła.
Dobra, jestem w środku.
- I? - Jestem w środku.
- Boże, są tak głęboko. - Czujesz prosiaka?
Nie... Nic nie czuję.
Są tak daleko.
- Zadzwonię jeszcze raz do Jenny. - Zadzwoń.
Jasne. Dobra robota.
Możemy jej podać oksytocynę, która czasem pomaga,
albo możemy ją podnieść, żeby pochodziła.
Co? Podnieść ją...
Jeśli się trochę porusza,
czasami to działa stymulująco.
Dobrze. Super.
Jest tak zimno.
Chodź, świnko.
Nie zrobi tego za żadne skarby. Jest w trakcie porodu.
Weterynarz tak kazała?
Gdyby ktoś przyniósł ci Maca w trakcie porodu,
i tak byś się nie skusiła.
- W życiu. Idzie. - Nie, ale...
Nie wierzę.
Rodzi, ale wyszła, żeby zrobić przerwę na Maca.
Nawiązuję więź z moim prosiaczkiem.
Nie, nie wpuszczaj jej.
Nie! Depcze po mnie!
Nie! Kuźwa! Co się dzieje?
Nie dam rady... Świnia mnie pokonała. Jezu.
Zapasy ze świnią.
- Wchodź. - Lisa,
musimy ją zabrać na spacer,
tak kazała weterynarka.
Lisa.
Ma bardzo mocne skurcze.
Była na spacerze i nie sądzę...
Nie była na spacerze. Była...
U mnie nie nazwałabyś tego spacerem.
Wychodzi. Mamy prosiaka.
Ale paruje.
Ale para.
To duży prosiak.
Dobrze. Chodź tutaj.
Śliska dziewczynka.
Dwie sztuki.
Jest bąk. Idzie kolejny prosiak.
- Tak? - Tak.
Idzie świnka.
Spójrz, trzecia świnka.
Lisa, on jest przyczepiony do matki.
- Co mam zrobić? - Co?
Przyczepiony jakimś sznurkiem.
Nie szkodzi. To pępowina. Tak to wygląda.
- Dalej, poliż go. - Boże, jaki słodki.
Trzy świnki.
Dobra matka.
W ciągu następnych kilku godzin urodziło się kolejnych siedem.
Po krótkiej drzemce wróciliśmy,
żeby zobaczyć, jak się sprawy mają.
Dzień dobry, świnki.
Świetna robota, mamo.
- Dziesięć świnek. Co? - Jeremy?
Jeremy, jedna się nie rusza? Spójrz tam. Możesz wejść?
O nie.
- Nie. - Nic im nie jest, kochanie?
O nie, w dodatku był taki duży.
Przydusiła cię?
O nie.
Lisa.
Usiadła na kolejnym prosiaczku.
- Spójrz. - Przygniata je.
Są idealne.
Jesteś duża i śliczna.
Jesteś słodką loszką.
Mamy dwie, trzy, cztery, pięć.
Chwila, siedem. Leży na jednej?
Jest tylko siedem.
Cholera. Gdzie się podziała ta druga?
Okej...
Chyba znowu na jednej z nich leży.
- Tak. - Jedna jest za nią.
Kuźwa, znowu je przygniata.
- Jesteś gównianą matką. - Jest.
- Nieprawda. - Prawda, leżała na jednej.
- Dwie zabiła. - Ale jest zdruzgotana.
Jest.
Trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem.
- Już lepiej. - Wiem.
Nie możesz siadać na swoich dzieciach.
Wiesz, że przez tydzień tak będą wyglądały nasze noce?
Trochę nawaliliśmy, co?
- Fakt. - No.
Oczywiście tamtej nocy...
kolejna locha zaczęła rodzić.
Ale tym razem miot miał tylko trzy prosiaki.
Jak się masz, mamo?
Tak to wygląda...
Pierwsza urodziła dziesięć,
usiadła na dwóch, więc zostało osiem.
Dziewięć, 10, 11,
a jeden urodził się dziś rano tutaj.
To już 12.
Jest taka ogromna.
Spójrz na siebie. Tak.
Mamy Niezdarę, która usiadła na dwóch prosiakach i je zabiła.
Szwajcarkę, która miała urodzić nawet 16 prosiąt,
a urodziła tylko trzy. A teraz mamy Szafę.
Jak to się stało?
Rozmawiałem z kamerzystą przez dwie sekundy,
obejrzałem się i wyszedł kolejny.
Dobra świnia, ładnie rodzi.
Lisa przyjechała w samą porę, by zobaczyć trzeciego prosiaka Szafy.
Jest jeszcze jeden.
Wychodź.
Pod koniec poranka Szafa urodziła dziesięcioro prosiąt.
A ponieważ była doświadczoną mamą, która miała wcześniej mioty,
zdawała się wiedzieć, co robi.
Dobra robota, mamo.
Ale kiedy przyjechaliśmy później...
Mamy jedną, dwie, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem, dziewięć.
Kuźwa.
O nie.
Nie zniosę tego.
Jeszcze jedno.
- Na pewno je przygniotła. - No.
Potem poszliśmy sprawdzić, co u innych mam.
- A tu zostało osiem. - Tak.
Dwie zdechły.
- Jest tylko siedem. - Wiem.
Nie mogła zabić kolejnego.
O nie!
Kurwa mać.
Boże, to takie smutne.
Straciliśmy cztery prosiaki,
do tego trzy z pięciu niespodzianek,
które pojawiły się dwa miesiące wcześniej.
Są urocze.
- Siedmioro prosiąt zdechło... - Z...
Z 28. Jedna czwarta zdechła.
Co robimy nie tak?
Martwiliśmy się, że popełniamy jakieś straszne błędy.
- Jak się masz? - Cześć.
- Vanessa. - Dobrze.
Więc skonsultowaliśmy się z sąsiadami, Vanessą i Andym,
którzy hodują świnie od lat.
Siedmioro prosiąt, czyli 25% prosiąt, zostało zgniecionych,
czyli sporo, prawda?
Tak, ale jak...
- Matki na nich siadają. - To nic nadzwyczajnego.
To zwykle okropne matki.
- Tak. - Niektóre gorsze od innych.
Ta rasa jest zwykle okropna.
- Tak, to znaczy... - Tak, i ogólnie świnie.
- Są... - No.
Jeśli są w większych chlewniach
razem z innymi lochami,
jedne dają znać drugim, jeśli siedzą na prosiakach.
- Właściwie... - Robią zamieszanie.
Zauważają to.
Dadzą znać złej matce.
Po przyswojeniu tych informacji rozmawialiśmy z Kalebem.
Problem w tym, że prosiętom jest zimno.
Gdy matka się położy...
Matka wstaje jeść. Prosiaki mówią:
„Kurwa, ale zimno”.
Szukają się nawzajem, a potem locha wraca do środka
i one od razu wyczuwają ciepło.
Kiedy świnia zaczyna się kłaść, szybko lecą do ciepła.
- Ciepła świni. - Rozumiesz?
- Wczoraj było zimno. - To jest główny problem.
Dlatego tracisz tyle prosiąt. Nie dlatego, że jesteś kiepskim hodowcą.
Jesteś naprawdę dobry.
- Jesteś dobry. - Dobrze.
Wiedzieliśmy już, dlaczego prosięta umierają.
Ale nie mogliśmy wymyślić, co z tym zrobić.
Tej nocy straciliśmy kolejne.
Mieliśmy nowy problem,
bo ostatnia ciężarna locha
nie wykazywała żadnych oznak porodu.
Nawet nie ma mleka. Jak może być tak daleko w tyle?
Może być jałowa.
Po angielsku barren.
Baronowa.
- To twoja ulubienica. - Przyjaźnimy się. Jest taka delikatna.
Jest urocza.
Jadła też bardzo mało.
Wezwaliśmy weterynarkę Jenny.
- To nasza słaba świnka. - Jest kochana.
Słabo je. To nikomu nie służy.
- To znaczy, że powinno być... - Tak.
Lisa zorganizuje dla niej luksusową karetkę
i umieści w domu opieki dla świń...
gdzie puszczają im telewizję.
Ma to samo jedzenie od 12 godzin?
Może nawet 18 godzin. Siedzi i nawet się nie rusza.
Wyciąga trochę język i czasem coś skubnie.
Trochę sapie, nie je jak świnia.
Dlatego myślę, że jest...
Coś jest nie tak.
Nie wygląda na szczęśliwą.
- Tak. - Dziwnie się porusza.
W płucach słychać szum.
Zastanawiam się, czy ma jakąś infekcję.
Chciałabym podać jej lek przeciwzapalny,
do tego antybiotyk i zobaczyć, jak pójdzie.
Wybacz, kochana. Nie spodoba ci się to.
Dobra dziewczynka.
Dobra, zrobione.
Świetna robota.
Jest w ciąży, prawda?
Wygląda na obciążoną u dołu,
co sugeruje, że może być w ciąży. To dobrze.
Kochana.
- Dzięki. - Dzwońcie, jakby co.
Tak, dobrze.
Gdy z niepokojem czekaliśmy na poród Baronowej,
wokół nas rozgrywały się ważniejsze wydarzenia.
Do rady dystryktu West Oxfordshire przybył inspektor rządowy,
by zadecydować w sprawie naszego odwołania od nakazu.
POSIEDZENIE RADY DYSTRYKTU TEMAT: APELACJA DIDDLY SQUAT
Doradzono nam nie przychodzić.
Zamiast tego zrobiliśmy wszystko, by upewnić się, że wszystko na farmie
jest lokalne, zgodne z zaleceniami rady i całkowicie bez zarzutu.
Ned, który pracuje dla nas, skończył właśnie 16 lat
i robi dla nas ciastka w swojej małej kuchni.
Granola. Od dziewczyny niedaleko.
Mąka pochodzi z tamtego pola.
To wszystko jest z naszej kuchni.
MYDŁO
To robi sąsiadka.
To pani Viktorowa.
Viktor zajmuje się miodem,
a pani Viktorowa robi z niego mydło.
To nasze pyszne suszone mięso z naszymi chili.
Uprawiamy teraz więcej chili.
Te są od lokalnego piekarza w Chipping Norton.
Te robi się z naszej pszenicy.
Tutaj jest nasz gin z Barford.
Ceramika jest zrobiona przez lokalną kobietę.
To nasze stare chili...
Wiesz, że program trwa tylko 40 minut,
- a ty gadasz od 28 minut. - To nie przerywaj.
Równie ważna była przyszłość burgerowni,
bo bez restauracji to był
jedyny sposób na sprzedaż wołowiny i wieprzowiny z zyskiem.
Poproszę burgera, trufle i parmezan.
Dziękuję.
Annie, która prowadzi burgerownię, była na spotkaniu rady,
by wnieść o to, by jej biznes pozostał otwarty.
Gadaj. Jak było?
To duża sala, a na tyłach
jest 12 rzędów po osiem krzeseł
z przejściem pośrodku.
Po jednej stronie jest rada i jej prawnicy.
Przewodniczący jest na samym końcu
i patrzy na ciebie z góry.
- Ma brodę? - Nie.
To dobrze.
Weszłam, kilka minut spóźniona z powodu braku parkingu.
O ironio...
Znalazłam miejsce obok Emmy, która dostarcza mleko.
- Tak. - Przynajmniej miałam sojuszniczkę.
Zapytali, czy ktoś z widowni chciałby to skomentować.
Powiedziałam: „Nazywam się Annabelle Gray.
Dorastałam w społeczności rolniczej.
Większość życia mieszkałam na wsi,
a teraz prowadzę food trucka przy Diddly Squat”.
W tym momencie wszyscy się...
- obrócili. - Byli w szoku.
Pomyślałam: „Zaczyna się”.
Powiedziałam: „Wkładam w to serce.
Macie coś, co może być ogromnym atutem.
Fakt, nie jest idealnie. Nie będę ukrywać.
Trzeba zrobić różne rzeczy, ale nikt nie chce,
bo nie wiemy, co was zdenerwuje.
Dajcie nam infrastrukturę, by zrobić coś super”.
Powiedzieli, że wystarczy nam jedna toaleta.
I że wystarczy dziewięć miejsc parkingowych.
Radny, który tam wtedy był, przyznałby nam
dziesięć miejsc.
„Wszyscy wysiadają. Mają pięć minut, by tu pobiegać.
Złapać coś szybko, wrócić do auta i odjechać”.
- Wszystkie zakupy w pięć minut. - W pięć minut.
Osoba z niepełnosprawnością?
Nie wiem, jak da radę.
Następnym razem policzymy.
Ale jak twoim zdaniem to się skończy?
Twierdzą, że to nie jest sklep rolniczy?
Tak, mówią, że ludzie przyjeżdżają i coś tu kupują,
ale to obiekt rozrywkowy i rekreacyjny.
To mnie wkurza. Bo jest...
- Spojrzę na to i... - Każda rzecz.
Wiem, skąd wziął się ten chleb. Pszenica, piwo.
Tam widzę twój interes,
do którego trafia całe mięso z chlebem
- z naszej pszenicy. - Z wyprzedzeniem.
Trudno o coś bardziej lokalnego.
Przyznaję, że na początku
trochę się nabijaliśmy, ale teraz...
Podobało mi się to, gdy rada powiedziała:
„Ludzie mijają inne, lepsze sklepy”.
- A przecież nasze krowy jedzą trawę... - Tak.
Zimą dbamy o nie według najwyższych standardów.
A rada, i to nie ich sprawa, mówi:
„Ale można iść do innego sklepu. Mają lepszą jakość produktów”.
A jeśli cię zamkną, nie mamy jak...
Wtedy mamy przejebane.
W każdym razie dziękuję...
Koszulka Chadlington.
„Moja koszulka jest lepsza od twojej”.
Podoba mi się.
Lisa. To waga z mojej kuchni.
- Lisa! - Słucham?
To waga z mojej kuchni.
- Nieprawda. - Prawda.
- Nie. - Tak.
Nie mogłem jej znaleźć. Zajumałaś mi wagę.
Możliwe, że pożyczyłam ją do warzyw.
Może kupisz taką do sklepu?
- Mam teraz tę. - Nie mogłem jej znaleźć.
Nie musisz ważyć kurczaka
- przed pieczeniem. - Musisz.
Ma 1,5 kilo. Wsadzasz do pieca.
Widzisz, jak jest gotowy.
Dlatego zawsze mam salmonellę, jak gotujesz.
- To sam gotuj. - Kurwa, przecież gotuję.
- To nie dostaniesz salmonelli. - No...
Ale nie mogę nic ważyć. Nigdy nie wiem, ile coś waży.
Szukałem jej.
Świetnie się spisuje.
Śledząc przebieg postępowania,
Charlie uznał, że miną tygodnie zanim inspektor podejmie decyzję.
Pozostawało jedynie wrócić do pracy.
Ale nie mogliśmy.
W połowie marca zaczęło padać i nie przestało.
Przez wiele dni.
To uderzyło szczególnie mocno w Kaleba,
bo było za mokro, by sadzić jego najcenniejsze zbiory.
Pszenica durum to zboże, na którym zarabiamy.
Daje sporo kasy, zasiliłaby moją stronę tablicy.
Zadecyduje, czy będzie zysk czy strata.
Uprawialiśmy ją przez ostatnie dwa lata i była super.
Ale trzeba ją posiać w idealnym momencie.
Jeśli nie, ucierpi latem.
A wtedy plony są mniejsze.
Chciałem... Tak.
Chyba nigdy nie przestanie padać.
Bezustanne deszcze oznaczały, że nie mogliśmy też pracować nad tamą.
Nie ma szans.
Dużo wody, co?
Praktycznie zmyła glinę...
Musimy poczekać, aż woda opadnie albo...
Tak, zgadzam się.
Chcę iść sadzić.
- Nie możesz. Pada. - Wiem.
Ale ze świńskiego lasku mieliśmy dobre wieści.
Bo na szczęście nie było więcej zdechłych prosiąt.
Ale Baronowa nadal nie zaczęła rodzić.
Pomimo tygodnia na antybiotykach nie czuła się lepiej.
Spała na zewnątrz, bo było jej gorąco.
W ogóle nie je.
- Nie wiem, co robimy źle. - Coś na pewno.
Czułem, że to... Łamie mi serce.
Przyjechała Jenny.
Nadal jest chora.
Tak.
- Spała wczoraj na dworze. - No.
Temperatura jej spadła. Bo spała na zewnątrz.
- Wezmę... - Nadal ciężko oddycha.
Czas na plan B.
Ale jeśli jest prośna,
a prosięta zdechły w środku,
akcja porodowa może nie ruszyć,
a one tam leżą.
- Gniją w środku. - Co zrobić w takiej sytuacji?
Można spróbować wywołać poród, żeby je urodziła.
Bez zbędnej zwłoki rozpoczęliśmy wywoływanie porodu.
Jeśli prosięta zdechły, skupimy się na jej powrocie do zdrowia.
- Tak. - A potem...
Za uchem i wstrzykuję.
- I tyle? - Tak.
O tej porze,
jutro o trzeciej drugi zastrzyk, który ty zrobisz.
Dam radę.
To będzie mała ilość. Nie jak zastrzyk z antybiotykiem,
- gruby. - Dokładnie.
To niewielka ilość, powinno pójść łatwo.
W porządku.
Dam jej to.
A za cztery do 12 godzin powinna zacząć rodzić.
Właśnie tak.
Cześć, kochana.
Zrobione.
Późnym popołudniem lek zaczął działać,
a ona urodziła żywego prosiaka.
Ale wciąż mieliśmy problemy.
Cały proces się zaczął.
Urodziła malutką świnkę.
Nie ma mleka,
a prosiaczek szuka sutka i nie ma co jeść.
Jak wam idzie?
Urodziła jednego. Ale nie ma mleka.
Spójrz na to.
- Jezu. - Jest malutki.
Mamy mleko świńskie? Mleko modyfikowane?
To nie jest zdrowy prosiak, prawda?
Klinika weterynarii.
- Cześć, Nathan. - Cześć.
Tu Jeremy Clarkson z Diddly Squat.
- No. - Przepraszam.
Rozumiem, że Dilwyna i Jenny tam nie ma.
- Więc dzwonię do ciebie. - Nie szkodzi.
Nie wiem, czy słyszałeś o naszej chorej losze.
Urodziła prosiaka, który jest wielkości myszy.
Nie produkuje mleka.
Może masz jakąś radę?
Jeśli nie ma mleka, to znaczy, że go nie produkuje,
więc musicie teraz
karmić prosięta siarą.
Skąd weźmiemy siarę?
Myślę, że w tym przypadku najprościej
byłoby użyć gotowej siary jagnięcej,
więc przygotujemy trochę dla was, żebyś mógł ją odebrać.
Dam ci instrukcję.
Mieszasz ją i karmisz prosięta butelką.
Dobra, Nathan. Dzięki. Na razie.
- Trzymaj się. - Na razie.
Członek ekipy filmowej pojechał po mleko,
a potem przyjechał Kaleb.
- Nadal próbuje przeć? - Tak.
Baronowa właśnie urodziła prosiaka numer dwa.
Tak.
Jeszcze jeden.
Kolejny?
- Tak, kolejny. - Żyje?
Tak. Mam go.
- Ten jest jeszcze mniejszy? - Tak.
Ten jest niewiarygodnie mały.
„Jestem zajebiście głodny!” Na pewno.
Ta jest strasznie słaba, Kaleb.
Jedna jest strasznie słaba.
Mam... Ta malutka?
Nie, ta większa. I nie może otworzyć pyszczka.
Tylko... Łepek opada na sutek.
Na szczęście mleko było już gotowe.
Dobra robota.
- Tak. - Prawie...
Dobrze.
Świetnie.
Będziesz wielką świnią.
Wkrótce będziesz tu biegać.
Potem przyjechał Nathan i zaczął czynić weterynaryjne cuda.
Mamy jednego.
- Żywego? - Tak.
Dobrze. Kolejny.
- Lisa? - Tak.
- Ile jest teraz? - Cztery.
Wszystkie żyją?
- Tak. - Są malutkie?
Tak.
Chwila. Mam jeszcze jedno.
Wkrótce Baronowa została matką pięciu prosiąt.
Położę je obok mamy, żeby je trochę ogrzać.
Bo jest mu tam zimno. Połóżmy je razem.
Po karmieniu butelką pojechaliśmy do domu się wyspać.
Następnego ranka okazało się, że trzy prosięta zdechły.
Były zbyt słabe, by przeżyć.
Pozostałe dwa przenieśliśmy do ogrzewanej zagrody na farmie,
ale nawet to nie działało.
Kolejny zdechł.
- Tylko on został? - Mamy jeszcze jednego.
Gdzie matka? Nic jej nie jest?
Wciąż żyje.
Tracimy dużo prosiąt.
- Co? - Tracimy dużo prosiąt.
Trudno to wytrzymać.
Musimy go karmić co dziesięć minut.
Nie pamiętam, co powiedział weterynarz, ale...
Chodź tutaj.
Wciąż mamy tego zadziornego.
To ten, który urodził się drugi?
Straciłem rachubę. Pojęcia nie mam.
Zrobimy wszystko, by ten prosiak przeżył.
- No. - I jego matka.
Matka przeżyje. Pojadę do niej teraz.
Jedziesz tam?
Tej nocy zrobiliśmy to, co nawet najbardziej nieczuły rolnik
zrobiłby w takiej chwili.
No dalej.
Zabraliśmy chorowitego prosiaczka do naszej kuchni, by się nim zaopiekować.
No dalej.
Dobrze.
Wciąż jest trochę mały.
I trochę zimny. Masz zimne uszy.
Włożę cię tu z powrotem.
Grzej się.
Nie wsadzę cię tam. Po prostu tu jest dużo cieplej.
Wiem, przykro mi.
SKLEP NA FARMIE DIDDLY SQUAT
Następnego dnia, o ironio,
musieliśmy jechać do sklepu, by spotkać się z Andym Garcią, rzeźnikiem.
Tak, jest tego dużo. Zobaczmy.
Bo skończył przygotowywać świnie, które ostatnio zawiozłem na rzeź.
Siedem pudeł. To wieprzowina z dwóch świni.
Ty powinieneś to dźwigać. To twoje świnie.
Jesteś młody i widziałem, jak trzymasz wózek, celując z broni.
- Zobacz. To twoje ulubione. - Al Capone.
- To paski bekonu. - Mniam.
Kotlety wieprzowe. Widać, że to ładne świnie.
- Ładny tłuszczyk. - Właśnie.
Ktokolwiek się nimi zajmuje, świetnie sobie radzi.
Widać, że dobrze się odżywiają.
Dużo kiełbasek.
- O kurczę! - Carolina Reaper i kiełbaski z miodem.
- Ja pierdzielę. - Jest jeszcze jedno pudło.
Dwie świnie wyprodukowały...
Cztery, osiem...
- W pudełku jest 36 paczek po sześć. - Boże!
- Leśne kiełbaski Jeremy'ego. - Brzmi nieźle.
Brzmi nieźle, co?
Wspaniale dla mojej strony tabeli.
Boże, to genialne, tyle że... byłem...
Nie mogę tylko zrozumieć,
dlaczego tak słabo idzie nam z porodami prosiąt.
Naprawdę słabo.
Nie śpimy całą noc, opiekując się tymi świniami,
starając się, by było im ciepło,
- by przeżyły. - No.
A potem robimy sobie przerwę,
- by odebrać to. - Jest ciężko.
Tak, dużo mieszanych uczuć.
Przychodzi mi na myśl tylko jedno: logika rolników.
Bo uwielbiacie zwierzęta.
Wszyscy rolnicy kochają zwierzęta.
A potem je zabijają i sprzedają.
Można je kochać dwa razy.
Na farmie nadal padał deszcz,
a ja przeniosłem słabą świnkę do biura,
żeby mieć na nią oko, gdy pracowałem.
Odsunąłem ją od pieca
i przeniosłem obok kuchenki w stodole.
Nie jest z nią dobrze.
Nie.
- To ostatnia. - Wiem. No dalej. Nie?
Już dobrze, maleńka. Jestem z tobą.
Możesz odejść. Ja tu zostanę.
- Jej matka też jest chora. - Wiem.
Pogorszyło się jej.
To prawda.
Serce mi się kraje.
Cześć, Jenny.
- Cześć. - Hej.
Kolejny znajomy widok.
Słyszałam, że nie czuje się najlepiej.
Tak.
Obawiam się, że zdechła. Nic nie słychać.
- Była bardzo malutka. - Tak.
Ale...
Nie mogę. Nie mogę już mieć świń.
Co za koszmar. Za bardzo je lubię.
Co niewiarygodne, to nie był koniec naszej męki.
Musieliśmy zająć się Baronową,
teraz gdy wszystkie jej prosięta zdechły.
Chodź, kochanie. Cześć, słodziaku.
Wiem. Dobra dziewczynka.
Co tam robisz, Jenny?
Mierzę jej temperaturę, żeby sprawdzić, czy ma gorączkę.
- Chwieje się. - Jakby była pijana.
- Bardzo się chwieje. - Tak, wygląda...
Kołysze się z boku na bok.
Tak, nic nie jadła. Wypiła trochę wody i tyle.
Z tyłu widać, że...
Jej pośladki powinny być umięśnione,
a widać, że strasznie opadły,
więc straciła dużo mięśni.
To problem, zwłaszcza na tym terenie z górkami,
gdzie jest tak nierówno.
Martwię się, że w końcu dojdzie do tego,
że po prostu padnie z nóg.
To może być nowotwór.
Możliwe też, że mamy do czynienia
z uszkodzeniem wątroby, i żadna z tych chorób nie jest...
Uleczalna.
- Tak. - A teraz cierpi?
Każde zwierzę, które nie je, nie jest w dobrym stanie.
- Ledwo stoi, prawda? - Wiem.
Jeśli nie podejmiecie decyzji teraz,
mam przeczucie, że za tydzień będzie tak samo,
a ona zasłabnie tam na dole...
Jeśli nie wyzdrowieje i cierpi,
czas pomóc jej umrzeć.
Tak.
Jeśli mam to zrobić,
załatwię to, a potem musicie zadzwonić do kogoś,
by ją stąd zabrał. Po wszystkim.
Kiedy to zrobisz?
Mogę teraz.
Jeśli chcecie.
Kurwa mać. Co sądzisz?
Mogę dać wam trochę czasu.
Nie chcę, żeby była nieszczęśliwa i cierpiała,
nie chcę, by zachorowała, ale...
Nie chcesz też, by umarła.
Nie chcę, żeby zdechła ze złamaną nogą po upadku na dole...
pogruchotana i samotna.
Wiem, to zawsze bardzo trudna decyzja i...
Jest taka kochana.
Wygląda na uroczą...
- Jest urocza. - To prawda.
- Zawsze taka była. - No.
Tak? Już czas?
Nie musisz tu być, jeśli nie chcesz.
Nie chcę tego widzieć.
Nie.
- Dzięki, Jenny. - Nie ma sprawy.
Żegnaj, Baronowo.
O Boże.
No.
Obawiam się, że twój czas minął.
Napisy: Anna Kurzajczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska