FARMA CLARKSONA
ROZDZIAŁ 23 PARKINGOWANIE
Gdy letnie upały na Diddly Squat powoli ustępowały,
Charlie udał się do swojego biura, by sprawdzić,
ile będzie kosztować budowa nowego parkingu.
Było to bardzo pilne zadanie, gdyż zjechali się nasi letni goście,
którzy spędzali u nas całe godziny, wcinając burgery z naszej wołowiny.
Wielkie dzięki.
NOWOŚĆ! CYDR KALEBA
A pili nie tylko moją Jastrzębią Skałę...
- Proszę. Smacznego. - Dzięki.
...ale też nowy cydr Jastrzębia Skała Kaleba.
- Smacznego. - Dziękuję.
Nie ma za co.
KALEB NA PREMIERA
A ja?
O tak.
Patrzcie, są spektakularne.
Byłem teraz królem grzybów w Chipping Norton.
Dostarczałem je codziennie do sklepów i pubów w okolicy.
Niezły macie ruch.
Karmiłem grzybami naszą ekipę filmową.
Każdego dnia.
Przez miesiąc.
Tylko o nich potrafiłem rozmawiać.
Wyjmuje się te worki z miejsc, w których rosną,
gdy przestają wysypywać.
- Każdy wysypie trzy razy. - Jasne.
Wynosi się je na zewnątrz.
A na zewnątrz one dalej rosną...
- Rosną. - Potem wkładasz nowe worki.
Ale zbliżała się przerwa w działaniach.
Bo, jak w niezwykle ciekawy sposób wyjaśniłem Annie,
worki, które na początku kupiłem, były zużyte
i trzeba było je sprzątnąć.
Żebym mógł je wymienić na nowe.
Odłóżmy je na tę stronę, póki mamy siłę.
- Bo pod koniec... - Dobrze. Tak.
...nie będziemy ich tam zanosić.
- Kładźmy je tutaj. - Tak jest.
- Hej, Charlie. - Cześć.
Jak leci?
- Bardzo dobrze. - Nie brzmisz przekonująco.
Obawiam się, że mam złe wieści.
Co za niespodzianka.
Więc...
Dostałem trzy wyceny na parking.
Tak?
Pierwsza jest na ponad 67.
- Co? - Plus...
Plus wstępne kwoty za niektóre rzeczy,
których nie są do końca pewni.
Następna jest na 80 z kawałkiem.
- A potem... - Aż 80 000 £!
A potem ta, która według mnie jest najbardziej kompletna,
bo zawiera nowy wjazd z drogi.
- Tak? - Na 94 127 £.
- Za parking? - Za parking i nowy wjazd.
- Z naszych kamieni z kamieniołomu? - Mamy kamień.
- Byłem... - Ale zapewniamy...
- Nie ma kosztu kamienia. - Nic nie kupujemy.
A kamień kosztuje strasznie...
- Ale my mamy kamień. - Mamy.
Mamy tam kamień warty 50 000 £.
- Czy to... - Tyle by kosztował.
Aż 97 000 £.
- Nie, 94. - Aż 94...
Nawet ja byłem w szoku.
Aż 90... Daj spokój.
Myślałem, że w najgorszym wypadku,
gdy dostarczymy kamień, zapłacimy
- 20 000? - No.
Zróbmy to sami.
Jak trudne może być zbudowanie...
Wiem, że już to mówiłem, ale zbudowanie parkingu?
- Nowa gleba. - Tak, ściągasz glebę.
Kładziesz folię,
by nie przedostały się chwasty.
- Tak. - Długo to potrwa?
To poważna sprawa.
Nasz kamień.
- Przewozimy kamień. - A potem trochę żwiru.
- Tak. - Musimy wynająć buldożer.
- Walec. - Kaleba.
Kaleba.
- Chcesz herbaty? - Nie, serio,
to poważna sprawa, przepraszam. Zaraz przyjdę.
Musimy to zrobić sami.
Najpierw muszę skończyć to.
- Powiedz im... - Trochę niepokoi mnie...
- Ale... - Zawsze się niepokoisz.
- Taki jesteś. - Ale tym razem
- myślę... - Nie, ale... Zrobimy to sami.
Lisa pomogła mi załadować worki.
Ja pierdolę.
I zabraliśmy je do nowej kompostowni.
Bo jeśli je tam wsadzimy,
istnieje szansa, że grzyby dalej będą tu wyrastały.
Ja będę je wyciągać, a ty zanosić.
- Pasuje? - Nie, niech każdy zanosi sam.
- W porządku? - W porządeczku.
Boże!
Tym razem wyjmę kilka.
Inaczej spędzimy tu całą noc.
Cały dzień, całą noc.
Trzeba je trochę wkopać czy po prostu położyć?
E-mail.
Nie działa z rękawiczką. Chwila.
Zdejmę ją.
To od tych ludzi testujących grzyby.
Tak?
O Boże!
„Przed sprzedażą liofilizowanych grzybów”...
Czyli twoich soplówek jeżowatych.
„...należy wykonać test aktywności bakterii i wody
przez Urząd Akredytacyjny w Wielkiej Brytanii.
Należy zbadać wodę i bakterie”...
Znając podejście Lisy do papierkowej roboty,
zostawiłem ją, żeby rozładowała grzyby,
i sam zająłem się wypełnianiem formularzy.
Jakie dodatkowe przetworzenie jest wymagane przed konsumpcją?
ŻADNE
„Planowana data ważności, w tym data produkcji?”
Miesiąc.
„Jakie jest KPCh produktu?”
KPCh.
„Co to jest KPCh?”
Komunistyczna Partia Chin?
Co?
„Jaki jest czynnik kontrolujący laseczki jadu kiełbasianego?”
Kurwa, skąd mam wiedzieć?
Wypełniłem formularze najlepiej, jak umiałem,
i zapakowałem próbkę.
Proszę bardzo.
Następnie wysłałem wszystko do grzybowej policji.
Świetnie.
Zdezynfekowaliśmy z Lisą bunkier z grzybami
i zaopatrzyliśmy go w nowe worki.
- Będziemy kontynuować? - No raczej.
Zaczekaliśmy na dzień, w którym sklep będzie zamknięty,
zebraliśmy Avengersów z Diddly Squat
i zaczęliśmy planować budowę naszego taniego parkingu.
No dobrze. Zbierzcie się.
Skosiliśmy już teren.
Widziałem.
Jest jakiś standard rozmiaru
- miejsca dla samochodu? - Tak, potrzeba około 2,4 x 4,8.
- Czyli 4,8 metra. - Po długości.
Masz 74 miejsca, tak?
Osoby z niepełnosprawnością.
Mają sześć metrów na trzy metry.
Jeśli będzie ich więcej, staną tu.
- To asfalt. - Dobrze.
- Dobry dla wózków inwalidzkich. - Mamy inny wjazd.
Masz drugi wjazd i stojak na rowery.
Parking dla rowerów?
Dla motocykli i innych...
Może napiszmy: „Żadnych rowerzystów”?
- Zgadzam się. - Ja też.
- Dobry pomysł. - My...
Szybkie pytanie. Jak długo to potrwa?
Mamy teraz lipiec.
Muszę to zaplanować. Jak długo to potrwa?
Miesiąc.
- Jaki miesiąc? - Miesiąc?
- Masz 20 dni na... - Co?
To 20 dni, pięć dni w tygodniu. W soboty nie.
- Jest otwarte. - No.
W niedzielę chodzę do kościoła.
- Załatwimy to w dwa dni. - Nie.
- Załatwimy. - Nie.
Nie, przestań.
- Nie wiem, czemu... - Nie, przestań!
Szefie, uspokój się.
- Co z nim nie tak? Dwa dni? - No.
Aby dotrzymać dwudniowego terminu,
musieliśmy najpierw usunąć całą górną warstwę gleby.
Kaleb pracował swoją koparką.
Cofnij się. Dalej.
Ja odpowiadałem za usuwanie ziemi wywrotką.
Zatrzymaj się. Puść prawą i użyj lewej.
A Lisa przeszła intensywny kurs obsługi czternastotonówki.
W tył. Teraz w dół.
Dobrze, tak, idealnie.
Dzięki, Alan.
Jako instruktora na pewno wolała Alana ode mnie.
Podjedź trochę.
Lisa?
- Lisa? - Tak?
Podjedź metr do przodu, to ci pomoże.
- Lisa? - Tak!
Nic nie załadowałaś.
Będziesz tak stał i krytykował przez całe popołudnie?
Ważniak w żółtej kamizelce. Spierdalaj.
Rankiem drugiego i tym samym ostatniego dnia
usunęliśmy prawie całą górną warstwę ziemi
i zaczęliśmy układać folię.
Byłem pewien, że skończymy wszystko
przed otwarciem sklepu następnego ranka.
Operuję kopareczką
Alan.
- Na kiedy potrzebujesz kamieni? - Na teraz.
- Teraz? - Jak najszybciej.
Bo jak zrobi się mokro...
Posadziliśmy Lisę na wywrotce,
a sami pospieszyliśmy z Kalebem do kamieniołomu Diddly Squat.
Przypominam, że kamień,
który ładuje teraz Kaleb,
wykopaliśmy, by zbudować drogę gruntową,
której samorząd nam zakazał.
Plusem jest to, że zostało nam dużo kamienia,
którego możemy użyć do parkingu, którego też nam zakazał.
Dasz radę na dzisiaj, Kaleb?
Jestem prawie pełny?
Tak, ty niecierpliwy gnoju.
Kaleb, mam pomysł.
Jaki?
Ktoś musi prowadzić twój traktor.
Byłoby prościej. Zostałbym na koparce i ładował.
Zgadnij, kto właśnie podjechał.
Zbliżają się Lisa i Alan.
Dalej w moją stronę. Dalej!
Pięknie.
Rudy, jedziesz po więcej, szybko.
Zgadnij, kto prowadzi następny traktor.
Hej, Gerald!
Jest dziś z nami cała załoga Diddly Squat. To lubię.
Tak dobrego zawracania jeszcze na tej farmie nie widziałem.
Obaj wiedzą, gdzie zaparkować.
Żałują, że nie zaparkowali przy głównej drodze.
W porządku, tak się to robi.
Alan, słyszysz mnie?
Słyszę, Gerald. Co tam?
Pytałem, jak długo zajmie...
Przewiezienie tego, tego gruzu i tego samego...
Zatrzymuje się na drodze gruntowej aż do drogi.
W tym tempie cały tydzień. Ale będzie dobrze.
Jak już zaczniemy, to się zdziwisz.
Wjeżdżają wywrotki.
Okazuje się, że Alan płynnie mówi po geraldowemu.
Mogą prowadzić normalne rozmowy.
Wysypać obok dużego garażu.
To dobrzy kumple.
Gdy Gerald był chory, Alan był naprawdę pomocny.
Znają się kopę lat.
Na parkingu Lisa używała maszyny, która bardzo jej się spodobała.
O tak.
Tak, fantastycznie!
Wolniej.
Zwolnić. Jasne, sorki.
Ja nie chcę wolniej.
Lisa cieszyła się życiem w swojej kabinie,
a ja wprost przeciwnie.
I nie tylko ja.
Szlag by to.
Nie wiem, jak długo Gerald jeszcze wytrzyma.
Strasznie trzęsie. To męczące.
Nie przeszkadza ci podskakiwanie?
Dzisiaj więcej już nie dam rady.
- Skoro to trwa. - No.
Poradzimy sobie. Nie wiem jak, ale damy sobie radę.
Gerald pojechał, a my daliśmy z siebie wszystko.
Ale została nam jedna przyczepa, która, szczerze mówiąc,
była trochę za mała.
Szybko zdałem sobie sprawę, że nie wyrobimy się na czas.
Kaleb, nie zrobimy tego dzisiaj, prawda?
Wszystkiego nie zrobimy.
Kurwa.
Nie możemy przewieźć kamienia, gdy sklep jest otwarty.
Pewnie rozjechalibyśmy z sześcioro dzieci dziennie.
I puściliby to w wiadomościach. Na pewno.
Gdy zapadła noc, nasz dron ujawnił, że byliśmy dzielni,
ale Alan mógł mieć rację.
Będziemy tu w przyszłym tygodniu, co?
Sklep miał być otwarty przez kolejne pięć dni,
więc zająłem się innymi pilnymi sprawami.
Zadanie pierwsze, świnie.
Lochy miały prosić się za kilka tygodni.
Martwiliśmy się, że poprzednie prosiaki
ginęły pod ciężarem matek...
Przydusiła cię?
Usiadła na kolejnej.
Zwołałem spotkanie z ludźmi, którzy projektowali świńskie domki.
Straciliśmy 14
z 34 świń.
To wysoka śmiertelność.
Pomyślałem,
że prosięta leżą tak po bokach.
Ale kiedy Szafa, która nazywa się tak nie bez powodu,
kładzie się, to ma taki kształt. To jej plecy.
- Tak. - Racja.
Widzicie, o czym mówię? Więc przygniatała prosięta.
Bardziej martwię się...
Musisz odsunąć ją od ściany domku.
Właśnie. I mam pewien pomysł.
A gdyby domek miał taką część,
żeby prosiaki mogły leżeć tutaj, a mama tam?
Jeśli oprze się o ścianę...
Tak.
...to mają... Nie zostaną przygniecione.
- Tak. - Dobrze.
Czy to możliwe?
Czyli miałbyś... Gdyby to był profil boczny domku,
miałbyś taką obręcz.
A noga schodziłaby tutaj.
- Jak barierka. - Coś takiego.
Taka aureola.
Można dostosować domki, które już masz.
Byłoby wspaniale.
Po spotkaniu z ludźmi od świń
postanowiłem zająć się kolejnym projektem gospodarowania na nieużytkach.
Kryptonim: Bambi.
W ostatnich latach jelenie opanowały Diddly Squat,
a ponieważ wyrządzają ogromne szkody młodym drzewom,
rząd poprosił właścicieli ziemskich i rolników
o zmniejszenie ich liczby.
Dlatego skontaktowałem się z Hugh, lokalnym myśliwym,
który jest też przewodniczącym Stowarzyszenia Jeleni.
To my musimy zarządzać liczbą jeleni w tym kraju.
Częścią naszej roli jest szkolenie ludzi
w zarządzaniu jeleniami zgodnie z najwyższymi standardami opieki.
Faktem jest, że populacja jeleni jest teraz zbyt duża.
- Zgadza się. - Tak.
A ludzie sadzą takie drzewa.
- Tak. - A jelenie je zjadają.
Myślę, że trzeba mówić głośno o tym,
że jeśli strzelamy do jelenia,
to tylko z właściwych powodów,
i że robi się to
tylko, jeśli jest się całkowicie pewnym,
że można to zrobić w jak najbardziej humanitarny sposób.
Na farmie Hugh pokazał mi, jak złożyć strzelbę myśliwską.
To będzie najbardziej męska rzecz w historii telewizji.
Po zmontowaniu broni wyruszyliśmy na trening.
Jak daleko jest cel?
Niecałe 100 metrów.
Nie, więcej. Powiedz, że jest więcej do kamery.
- Wybacz. - To prawie 300 metrów, tak?
Tak. I bardzo silny wiatr boczny.
- Czyli 300 metrów i silny wiatr boczny. - Będzie ciężko.
Ledwo trzymam palec w tej wichurze.
W ramach przygotowań do treningu
Hugh wyjaśnił mi, dlaczego potrzebne jest zarządzanie jeleniami.
Tam, gdzie populacje jeleni są za duże,
ich masa ciała
jest znacznie poniżej średniej.
A gdy się nimi zarządza,
ich masa ciała się zwiększa.
Czyli ważą więcej?
Ich ciężar ciała jest za mały.
Więc zbyt duża populacja
tworzy problem dla jej dobrostanu.
Żyjemy w strasznie dziwnym świecie.
Mamy za dużą populację jeleni.
Tak.
Jedynym realnym sposobem
na zmniejszenie liczby jeleni jest strzelba.
A jak je zabijasz, równie dobrze możesz je zjeść.
- Głupotą jest ich nie jeść. - Oczywiście.
Albo dać je szkołom i szpitalom,
- jak sam sugerowałeś. - Tak.
A jednak...
Gdybym zabił jelenia w telewizji,
ludzie wpadliby w szał,
choć jest to uzasadnione.
- Nie ma kontrargumentów. - No.
Trzeba uświadamiać ludzi w tym temacie.
To dobre dla jeleni.
- Dobre dla drzew. - Jasne.
- I to darmowe jedzenie. - Zdecydowanie.
Gdyby był bardziej skuteczny sposób
zarządzania populacją jeleni,
robilibyśmy to.
Potem wzięliśmy się do rzeczy.
W porządku.
Do środka.
Celowałem w czerwone kwadraty na papierowych celach.
Dobra, możemy zaczynać.
Spójrz.
Zakładam, że celowałeś w ten po lewej, a nie pośrodku.
Strzał w dziesiątkę.
Więc...
Udowodnij, że to nie był fuks.
- No. - Powtórz to.
I tak się składa, że powtórzyłem.
Jeszcze lepszy strzał.
Gdzie jest?
Jeszcze bliżej środka.
W co teraz celować? W serce sarny?
Tak, w pomarańczowe kółko.
W to miejsce będziesz celował, jak jutro wyjdziemy na polowanie.
Jezu!
Teraz w mundżaka?
Mówię to z bólem serca, ale trafiłeś pięć na pięć.
- Znalazłem coś, w czym jestem dobry. - Świetnie ci poszło.
Następnego ranka o świcie
wyruszyliśmy z Robertem De Niro na poszukiwanie jeleni.
Tam.
Problemem jest wiatr.
Nie ma wiatru.
Patrz.
Żartujesz.
Kupiłeś to w sklepie, prawda?
Tak.
Sprzedawca powiedział ci, że to urządzenie do sprawdzania wiatru.
Teraz pójdziemy po cichu za róg,
na skraj lasu.
Zakradniemy się do ambony.
OPTYMISTYCZNY MYŚLIWSKI BEŁKOT.
Tak jest ciszej niż pośród drzew.
Gdy przeczesywaliśmy okolicę,
nagle pojawiła się okazja.
Tam jest kozioł.
Teraz.
Chwila.
Strzelasz?
Nie, patrzy prosto na mnie.
- Teraz. Możesz strzelać. - No.
To naprawdę łatwy strzał.
Strzelaj.
Dobra, strzelam.
Dobrze się ustawił.
Kiedy tylko będziesz gotowy.
Mam go.
Strzelaj.
Wchodzi w wysoką trawę.
Nie, zobaczył nas.
Przyłapał nas.
Pan De Niro i niezdecydowany strzelec
zbliżali się do punktu obserwacyjnego.
Tam będziemy poza zasięgiem ich wzroku i węchu.
Naprawdę?
Nagle, po zaskakująco krótkiej chwili...
Mam go.
Strzelaj.
- Jest idealny. - Dobrze.
Komu hot doga?
Nam!
Spróbujcie i powiedzcie, co sądzicie.
To nie wegańska kiełbasa, co?
- Nie jest wegańska. - Rewelacja.
- Smakuje wam? - Bardzo.
Dobre mięsko?
Właśnie zjedliście Bambiego.
Naprawdę?
Bambi!
- Sarna. - Jeleń?
Sarnina. Świetnie.
Sarnina. Niewiarygodnie dobre mięso.
Bardzo dobre.
- Chcesz... Jesteś Amerykaninem? - Tak. Z Los Angeles.
- Jeszcze jednego? - Niezłe są.
- Numer dwa. - Zgadza się.
Ocaliliśmy kilka drzew i w rezultacie
zapewniliśmy zdrowy i niedrogi lunch dla naszych dla tłumów.
Byłem szczęśliwy.
Ale nie aż tak, jak następnego dnia, gdy znów zamknęliśmy sklep,
SKLEP NA FARMIE DIDDLY SQUAT
żeby wrócić do pracy nad parkingiem.
Musisz wsypać małą łyżkę tam, do rowu.
Lisa zaklepała sobie walec.
O tak, dobrze jest.
Świetnie.
Mnie Alan kazał kopać rów melioracyjny.
Muszę najechać gąsienicą na ten mały rów,
żebym mógł go pogłębić.
Teraz muszę się przekręcić. Jak...
Ta się zacięła.
Nie, to...
Trochę mi to zajęło.
Potrzeba więcej obrotów.
Ale w końcu ustawiłem się w pozycji do kopania.
O tak.
Daj mi spokój!
Halo?
Tak?
Co takiego?
Dlaczego?
Kuźwa.
- Cześć, stary. - Cześć.
Chcesz złe wieści czy złe wieści?
Złe.
Cydr nam wybucha.
Co?
Natychmiast ruszyliśmy z Kalebem sprawdzić,
czy Rick, nasz piwowar, wiedział, co poszło nie tak.
Więc...
Masz pojęcie...
Po pierwsze, ile skrzynek poszło?
O ilu butelkach mówimy?
O tysiącach.
To tysiące butelek.
Kuźwa.
Sprawa jest poważna.
Ktoś został ranny.
W Derbyshire, tak?
Gdzieś w Derbyshire ktoś ma rozcięty palec.
Może kapsle nie są dobrze założone.
Może jest tam jakiś mikroorganizm,
- który zjada cukier. - Więc w butelkach
nadal może mieć miejsce fermentacja,
mimo że poszły do sprzedaży.
Bardzo prawdopodobne.
To najbardziej prawdopodobna przyczyna.
Masz tu ten cydr?
Mogę poszukać.
Włącz.
Zrobiliśmy eksperyment,
otwierając butelkę, żeby ustalić, jakie ostrzeżenie dać klientom.
Włóż ją do wiadra.
- Włóż do wiadra. - Tak.
- Naprawdę trzeba tak uważać? - Ja bym uważał.
I tyle.
- Jest bezpiecznie, bo... - Tak.
Na dnie butelki jest biały osad.
- To jak taki koktajl... - Kamera może to uchwycić.
Czy ten osad
wskazuje na to,
że cydr jest zepsuty?
- Tak. - Tak?
Tak. A stopień wybuchowości
zależy od tego, ile cukru
zjadły te mikroorganizmy na dnie.
Ten osad na dnie zjada cukier?
Tak, pożera słodycz, więc zamienia go w wytrawny cydr.
- Za bardzo wytrawny. - I zamienia go
- w granat. - Tak.
PIWO JASTRZĘBIA SKAŁA
„KUR**, ALE DOBRE PIWO”
Musieliśmy jak najszybciej
ostrzec naszych klientów.
A ponieważ nie było czasu, by zadzwonić do profesjonalnej firmy PR,
sam napisałem, co trzeba.
Napisałem tak:
„Kurwa, kurwa, kurwa, kurwa, kurwa.
Coś mocno zjebaliśmy i w rezultacie
jest mała szansa, że nasze butelki cydru Jastrzębia Skała”...
„Cydru” wielkimi literami.
„...mogą, nie da się tego łagodnie powiedzieć, wybuchnąć.
Jeśli kapsel ma kod »L3160«, wylej cydr pod wodą
i skontaktuj się z nami.
Bardzo przepraszamy”.
- To przyciągnie uwagę. - Zatweetowałem to.
Czuję się jak w gabinecie dyrektora szkoły:
„Proszę pana, paliłem”.
Zanim cię przyłapano.
Afera cydrowa zajęła dużo cennego czasu.
Jak najszybciej wróciłem do kopania rowów.
Dalej, dalej.
Na litość boską.
To nie jest najlepszy moment, ale dobra,
widzimy się za pół godziny. Na razie.
- Dokąd jedziemy? - Świnie.
Przyjechały obręcze.
Ale mamy sto...
- Musimy budować parking. - Wiem.
- To będzie... - Wiem, Kaleb,
ale przyjechały obręcze, więc trzeba je zamontować,
bo świnie będą rodzić za jakieś 20 minut.
- Wiesz, że opatentował mój pomysł? - Słucham?
Opatentował ten pomysł.
Nazwał je Obręczami Clarksona.
Te obręcze.
- Przyjechały obręcze. - Przyjechały!
Są solidniejsze, niż myślałem.
Cześć, świnko. To Szafa.
Cześć, Szafa.
Jak się masz, kochanie?
Matka świnia będzie w...
Będzie tam.
A młode...
Mają wokół strefę bezpieczeństwa wielkości prosiaka.
- Jesteś pod wrażeniem? - Wyglądają dobrze.
- Zamontujemy je... - Pomóc ci?
Czeka nas jeszcze parking.
Jesteśmy.
Chwila.
Trzeba trochę podnieść.
Świetnie.
- Zadanie wykonane. - Mam nadzieję, że to zadziała.
Dobrze, dziękuję.
- Dziękuję. - Powodzenia z drugą rundą.
- Nie ma za co. - Tym razem nie mogę się doczekać.
Ostatnio było strasznie.
Po zainstalowaniu obręczy sprawdziłem media społecznościowe.
Część klientów dzieliła się przemyśleniami o cydrze.
Tylko tyle zostało z mojego cydru Jastrzębia Skała...
Wybuchający cydr?
Kamizelki Jastrzębia Skała już wkrótce w sprzedaży
Kto kupił cydr #jastrzębiaskała 3160, niech będzie ostrożny.
To nie żart - sam popełniłem ten błąd.
Kur... Kaleb. Wielkie dzięki.
Jezu...
Moja wiadomość PR trafiła nawet do wieczornych wiadomości.
Farma Jeremy'ego Clarksona wycofała część butelek cydru,
ostrzegając, że mogą wybuchnąć.
Clarkson radzi klientom,
by otworzyć je pod wodą i...
SKLEP NA FARMIE DIDDLY SQUAT – TUTAJ
Zresztą mówili o samych ważnych wydarzeniach.
Gigantyczne kukiełki paradują dziś na Gosport High Street.
Farrah, pięciometrowy mechaniczny lis,
przejechał przez miasto...
Po całym tym zamieszaniu mogliśmy się spodziewać, że pod wieczór
parking nadal nie był skończony.
Nie zatrzymuj się.
Wciąż jest gruba. Musi być bardzo cienka.
Postanowiłem kontynuować następnego dnia,
mimo że sklep będzie otwarty.
Dobrze.
Następnego ranka w drodze na parking
rozmawialiśmy z Lisą o tym, jak bardzo podoba jej się jego budowa.
Jesteś Irlandką... Nie chcę cię szufladkować,
ale masz to we krwi...
Mów mi Liam, to będę pracować na maszynie.
Identyfikuję się jako budowlaniec Liam.
Byłabym szczęśliwa.
- Więc to... - O cholera.
Co jest?
Wszyscy na nim zaparkowali.
Kurwa.
Nie mówiłaś dzieciakom, żeby tego pilnowały?
Nie. Nie pomyślałam.
Szlag.
Ciężko jest zbudować parking, gdy jest używany jako parking.
Dzień dobry.
Wiem.
Jak to zrobimy?
Dobre pytanie...
- Przyjechał kolejny. - Powiem tylko... Nie do wiary.
- Patrz. - Pracownicy sklepu nie pomyśleli.
Jeśli ktoś zaparkował na tym parkingu... Muszę tam rozsypać żwir.
Proszę przejechać na ten drugi parking.
Macie pięć minut.
Inaczej z waszych samochodów nic nie zostanie.
Nikt?
Ktoś jeszcze tu zaparkował?
Poważnie?
To skąd te wszystkie pieprzone auta?
Co to?
Nie wiem. Ktoś tym przyjechał.
- To nie dla nas? - Nie.
Oczywiście chciałem, żeby odjechali.
Ale Alan bardzo się zainteresował.
- Co robicie? - Aerację.
Schodzimy metr w dół, wpuszczamy 300 psi powietrza,
wstrzykujemy wodorosty, co zapobiega opadaniu.
Obsługujemy Pałac Buckingham, ogrody królewskie.
Pracujemy wszędzie.
Rozumiałem słowa „Buckingham” i „Pałac”.
Ale co do reszty, całkiem się pogubiłem.
My mamy prawie dwa metry gliny. Co wtedy?
To nie problem. Pracowaliśmy z gliną.
Jak napowietrza się glinę?
Mamy dowody pracy, widać szczeliny...
Alan powiedział, że mam poprosić go, żeby wrócił później.
Mogę zostawić wizytówkę?
- W porządku? - Jasne.
Więc nie wiedząc dlaczego, zrobiłem to.
Świetnie. Mam twoją wizytówkę, dzięki.
Proszę zmienić miejsce, bo musimy budować parking.
Dzień dobry.
Przepraszam, tu jest plac budowy.
Ktoś jeszcze tu zaparkował? Nie, jesteście tam. Ktoś jeszcze?
Nie mogliśmy zacząć pracy, dopóki Lisa nie oczyściła parkingu,
więc pojechałem zobaczyć, jak radzą sobie nowe worki z grzybami.
Dlaczego mi to robisz?
Po raz kolejny wkraczam do mojej grzybowej kopalni złota.
To mnie martwi.
Wygląda jak pleśń.
To pleśń, spójrzcie.
Tu też.
Pleśń. Pleśń.
Ten ma pleśń, spójrzcie.
Ten jest spleśniały.
O nie.
Mimo że przed przyniesieniem nowych worków
wszystko zdezynfekowaliśmy,
musiały zostać jakieś resztki z poprzedniej uprawy.
Kuźwa.
A to wiatrak,
który porusza powietrzem, by zatrzymać pleśń.
Ja pierdzielę.
Spójrzcie do środka.
O Boże.
Niedobrze mi.
Co za smród.
Usunąłem zanieczyszczone produkty
i podliczyłem szkody.
Mam tu 68 worków,
które są oczywiście zepsute, pełne pleśni.
A 68 worków razy 17
to strata w wysokości 1156 £.
Poza tym z każdego worka wyrosłoby
powiedzmy średnio dwa kilogramy grzybów,
które sprzedałbym za 16... 32 £.
To katastrofa finansowa.
Co za okropny dzień!
Nie mogę tego tak wyrzucić w naturze.
Do diabła, co mam...
Uznałem, że jedynym rozwiązaniem dla zainfekowanej rury
jest zaczerpnięcie inspiracji z filmu Chłopcy z ferajny.
Dokopałem się przez górną warstwę gleby do gliny.
Nie zakopię jej, dopóki nie zobaczę
szczytu opery w Sydney.
Wapno palone.
Nie wiem, jak działa, ale widziałem, jak Joe Pesci go używa.
Na wszelki wypadek zakopałem też równie spleśniały filtr
prawie dwa kilometry dalej.
Pieprzone gówno!
Dzięki mnie świat jest bezpieczny.
Zakopałem sprzęt,
wykąpałem się, zdezynfekowałem włosy i włożyłem czyste ubrania.
Wtedy wrócił ten człowiek z dziwną maszyną...
i zaczął pracę.
Na początku myślałem, że to szczelinowanie.
Ale w końcu zrozumiałem, o co chodzi.
Wywiercili dziurę tam
i wdmuchnęli w nią powietrze,
powodując pęknięcia w skale
na sześć metrów.
Wypełniają je wodorostami, żeby pozostały otwarte.
A potem woda, nie tylko dzisiaj, ale na zawsze, będzie spływać przez glinę.
Bo to była...
zmora naszego życia, to zalewanie.
- Co za strzał! - To rdzeń, będzie otwarty.
- Szaleństwo! - Świetnie, patrz na kolejny.
Mogę sam wysadzić?
Patrz.
Kiedy szczelinowcy skończyli robotę,
Kaleb poszedł mieć wypadek.
Stłukł szybę!
Ty głuptasie.
Co jest, kurwa?
Widzieliście to?
- Nie, słyszeliśmy. - Słyszeliśmy.
Niewiarygodne.
Potem przez chwilę trochę się z siebie wyśmiewaliśmy.
Czemu nie rzucasz w ten sposób? Spójrz na Alana.
- Patrz. - Gotowy?
- Zrób to tak. - Dobra. Coś ci pokażę.
Gotowy?
- Okno. - Co za pajac.
Ale pajac.
Aż w końcu tani parking Diddly Squat został ukończony.
Pokazaliśmy, jak pracuje się zespołowo.
Jasne.
Nie jest źle.
Następnego dnia podwiozłem Geralda do domu, gdy skończył pracę,
a po drodze...
nadrobiłem zaległości w lokalnych plotkach.
Więc Nate się wstrzymał.
Robi sobie jakieś botoksy na nosie i policzkach.
Co za gówno.
Wiem.
- Mieszka tutaj. - Wiem.
Jasne.
- I w drogę. - Wiem, ja też nie umiem.
Podrzuciłem go i pojechałem po kozy.
Bo wymyśliłem nowy biznesplan.
Kupiłem kozy, by oczyścić wały z jeżyn,
czego nie mogła zrobić maszyna, bo wał był zbyt stromy.
To na samym dole tego wzgórza.
Ale nadal nie są do tego dość duże.
Więc posłuchajcie tego planu.
Wynajmę je.
Stały się kozami do wynajęcia.
Pójdą na sąsiednie farmy, posprzątają, co trzeba,
i zarobią dla mnie kasę.
W międzyczasie urosną, a w przyszłym roku
przywiozę je tam i się tym zajmą.
CHADLINGTON PROSZĘ JECHAĆ POWOLI
Moim pierwszym klientem był kolega, który miał kawałek ziemi obok mojej.
Zawsze trochę mi wstyd,
bo kiedyś myślałem, że ten kawałek ziemi jest mój.
Ale nie jest.
Musiałem tu przyjechać, żeby spotkać się z zarządcą kumpla.
Trochę się spóźniłem.
Halo?
Halo!
Cześć.
Co ty tu robisz?
To ziemia mojego klienta.
Co?
To ty?
Więc ja...
Jak wynegocjujemy cenę?
Dostrzegam drobny konflikt interesów.
Drobny?
Ile dajesz? Dobra, Charlie.
- Ile ten bezimienny... - Zależy, czy...
...właściciel tego pola zapłaci mi za kozy?
Zapłaci ci?
Spójrz na tę cudowną paszę.
Te liście i gałązki tuż przed naszymi oczami.
Może po prostu będziemy kwita?
W życiu.
Przejdź przez ten płot.
Ile?
Nie ma tu wiele wartości, prawda?
To tylko kupa... Nie ma tu żadnej wartości.
- Tylko... - No, wcale.
- Ile powinien mi płacić? - Powinien płacić
pięć czy sześć pensów dziennie za kozę.
- Pensów? - Dziennie za kozę. Trochę się nazbiera.
Dwadzieścia... O nie.
Nie wiem, czy możemy to przyjąć.
- To niedorzeczne. - Myślę, że...
- O co tu chodzi? - Na szczęście...
Na szczęście to...
Wartość zapewniają kozy
zjadające rozrastający się głóg.
- Tarninę. - Tak.
- Bo wtedy... - Do rzeczy.
Tworzą lepszą łąkę.
- Dla kogo pracujesz? - Dla ciebie.
Dobra.
- Więc... - Więc tworzę mu lepszą łąkę.
- Tak, co oznacza, że dostanie więcej... - Płaci pięć pensów za kozę,
a mam 29 kóz.
Dwanaście tygodni?
- Razem 121 £. - Stoi.
Chodźcie, kozy.
Akurat te 121 £ było mile widziane.
Bo w świecie grzybów
pleśń mocno nadwyrężyła moje źródło dochodów.
Co oznaczało, że projekt Lisy ze sproszkowaną soplówką jeżowatą
nagle zrobił się ważny.
Mamy 202... To było 20 gramów?
Tak, robimy 20 gramów w torebce.
Dziś dostaniemy wyniki z próbki, którą wysłałem.
Zakładając, że wszystko będzie dobrze,
Lisa miała kilka kilogramów proszku gotowego do sprzedaży.
Jest.
„Specjalny proszek grzybowy Jeremy'ego”.
Czemu go sprzedajesz? Nie wierzysz w to.
Nie wierzę.
Ale wiesz, ile zarobimy.
Za ile to sprzedasz?
Za 9 £.
Wystarczy na dziesięć filiżanek kawy.
Czekaj, wezmę...
Przyszło.
Dasz mi okulary?
Gdybyśmy wyhodowali zwykłe grzyby...
Boże, jesteś ślepy.
„Lisa, przyszły wyniki badań próbki.
Nie udało się”.
Chwileczkę.
„Przyszły wyniki badań próbki.
Albo jakość grzybów nie była najlepsza,
albo nie były odpowiednio oczyszczone przed suszeniem.
Trzeba przyjrzeć się standardom higieny
w przygotowaniu gotowego produktu,
czyli myciu rąk, czystości pojemników.
Jeśli produkt ma być na półkach,
trzeba zmienić proces przygotowania”.
Pytałeś o różne kolory. Chyba chodzi o to.
Pokroiłam i wysuszyłam chyba część skórki. Przepraszam.
Kurwa. To takie wkurzające.
A to tylko... część tego, co zrobiliśmy.
Zadaliśmy sobie tyle trudu i się nie udało.
- Wiem. - Nic się nie udało.
Problemy z grzybami były gorzkim ciosem, zwłaszcza teraz, w sierpniu.
Zbliżaliśmy się do końca roku rolniczego.
A tym samym do końca zawodów
ZADANIE – WYDATKI – ZYSK DŻEM – MIÓD – JAJKA – ŚWINIE
między mną a Kalebem.
- Musiałeś wynająć knura. - Przestań gadać.
Próbowałem wszystkiego, co mogłem, by zarobić na nieużytkach.
Tak!
Część pomysłów się sprawdziła.
- Nie wierzę. - To uwierz.
DŻEM JEŻYNOWY DIDDLY SQUAT
Ja pierdzielę!
To niesamowite.
Czyż nie są najlepsze?
- Dużo kiełbasek. - Boże!
GORĄCE KIEŁBASKI
Wspaniale dla mojej strony tabeli.
A część nie.
Witam.
Kuźwa.
Ale wkrótce dowiemy się, jak wyglądały ostateczne liczby.
Bo w czasie żniw gwiazdą nie będę już ja.
JEREMY RAZEM – £ 33 799,21
KALEB RAZEM – £ 101 905,75
Tylko Kaleb i jego uprawy.
W NASTĘPNYM ODCINKU
Ten rok jest okropny. Nic nie chce wyschnąć.
Sprawdzamy.
- Tylko ćwierć? - To wszystko?
O mój Boże!
Spójrz, jaka wypasiona.
Napisy: Anna Kurzajczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska