FARMA CLARKSONA
ROZDZIAŁ 21 KOJENIE
Mieliśmy początek kwietnia.
Po nieszczęśliwych wypadkach ze świniami
nadejście wiosny dało wszystkim bardzo potrzebną nadzieję.
- Patrz, jak pięknie. - No.
Świnki!
Mogliśmy też wrócić do sadzenia, uprawy i produkcji żywności.
Odpaliłem więc lambo,
bo znów wpadłem na świetny pomysł na zagospodarowanie nieużytków.
Na całej farmie są takie skrawki ziemi.
Tu pół hektara, tam hektar.
Przez lata uprawiałem tam głównie kukurydzę,
którą lubią ptaki śpiewające.
To dla nich dobre jedzenie i miejsce do ukrycia się.
Lubią ją też bażanty, do których strzelam
w Boże Narodzenie, ale ten temat pominiemy.
Ale zamiast kukurydzy
posadzę tu
gorczycę.
Śpiewające ptaki ją lubią.
I uwielbiają się w niej chować.
Ale potem mogę zrobić z niej musztardę angielską,
którą sprzedam w sklepie
i w burgerowni jako dodatek do mojej wieprzowiny.
Z moich obliczeń wynika, że ten mały skrawek ziemi
wygeneruje 40 000 słoików musztardy.
Problem w tym,
że wszystkie moje obliczenia z ostatnich
czterech lat na farmie okazały się błędne.
Tymczasem Kaleb był zajęty na innym polu,
bo ziemia była wystarczająco sucha, by zasadzić pszenicę durum.
Pszenica ozima kosztuje teraz około 340 £ za tonę.
Z niej robi się chleby, ciasta i tak dalej.
Ta pszenica to uprawa wiosenna.
Robi się z niej makaron i jest warta około 500 £ za tonę.
Potężna różnica.
Spóźniłem się o miesiąc z powodu marcowego deszczu.
Nie przestało padać.
Mam nadzieję,
że to nie wpłynie na plony i będzie dobrze.
Fajnie, co? Znów można pojeździć traktorem.
Też mi się podoba.
I podnosimy.
I opuszczamy.
Pamiętam moje pierwsze próby
kultywacji sprzed czterech lat.
A teraz patrzcie.
Uczę się.
Ale następnego dnia, gdy wróciłem zasiać nasiona gorczycy...
Sieję gorczycę.
Właśnie tak.
...musiałem stawić czoła bardzo nielubianemu problemowi.
Szlag.
Nie widzę swojego śladu.
Jak, do cholery, mam...
Mówiłem to już milion razy,
ale ten metalowy pręt, który tu ciągnę,
jest trzy metry na lewo od traktora.
Gdy zawrócę i będę miał ten ślad
na środku maski, to będę trzy metry od tego, co już zrobiłem.
Problem w tym, że nie zostawia śladu.
Zgaduję, gdzie już ją posadziłem. Nie mam pojęcia.
To było bardzo trudne i irytujące.
Ale pracując w traktorze, miałem czas,
by wyśnić nowe sposoby nieuprawiania.
Szybko wpadłem na pomysł, którym chciałem podzielić się z Charliem.
Grzyby.
Dobrze.
Ale czemu? Mamy już sporo na głowie.
To prawda, ale to niewiarygodnie proste.
Zbadałem sprawę. Przygotowałem biznesplan.
Biznesplan?
Kupujesz 200 zestawów... To takie worki.
- Rękawy foliowe. - W zasadzie tak.
Pierwszy zbiór...
Za dwa tygodnie będziemy mieć 1,2 kilograma grzybów.
Tak.
Możemy je sprzedać za 24 £ za kilogram. Na przykład boczniaki.
Po pierwszym wysypie zysk...
- Co to znaczy „wysyp”? - Dwa tygodnie.
Pierwszy okres wegetacji?
- Okres wegetacji. - Dwa tygodnie.
Da nam 3620 £.
Imponujące.
- Zgadza się. - Aż nazbyt imponujące.
Oczywiście bez kosztu worków
- do hodowli. - Tak.
W środku są już zarodniki grzybów.
- Tak. - Po drugim wysypie...
Więc dają więcej niż jeden zbiór?
Przy drugim wysypie dostajesz tylko 350 gramów na worek.
Więc spadają z 1,2 kilo do 350 gramów.
Ale nie musisz znowu kupować worka.
Więc zysk spada z 3620 do 2135 funtów.
Dobrze.
- Tak, nadążam. - Wciąż całkiem nieźle.
Czyli 5700 funtów...
Masz jeszcze trzeci wysyp warty 2100 funtów.
Potem z workami koniec.
- Wymieniasz je na nowe 200 worków. - Tak.
- Kawałków. - No.
- Czyli jakieś 8000 £. - Tak.
Potrzebujesz prądu?
Tak. Niedużo, na mały grzejnik.
Może nie potrzebujesz dużo,
- ale kabel kosztuje dość dużo. - Tak.
A kto będzie...
- Zbierzesz je? - Tak.
- Gdzie je sprzedasz? - W sklepie.
- Mówisz, że zysk to 8000 £, ale... - Drewniane regały.
- Poproszę Alana... - To więcej kosztów.
Oczywiście, że są koszty.
Zamgławiacz, 40 £. Wentylator, pewnie ze 100 £.
- Oświetlenie do hodowli, 60 £. - Jasne.
- Zamgławiacz ultradźwiękowy, 160. - No.
Odkurzacz wodny do czyszczenia, 95 £.
- Razem 455 £. - Świetnie.
Działają na prąd, którego nie policzyłeś.
Ale podoba mi się ten pomysł.
- Serio? - To dobry pomysł.
Spójrz na moje wyliczenia...
Daj spokój, nie jestem nauczycielem matematyki.
- Tylko... - Robię się coraz lepszy
w planowaniu kosztów, zanim coś zrobię,
- zamiast robić to po fakcie. - No.
Po spotkaniu o grzybach
Charlie nalegał, żebyśmy zarejestrowali nowe prosiaki
u rządowej policji od świń.
NARODZINY
A to oznaczało zaangażowanie całego matematycznego składu Diddly Squat.
Ile prosiąt zdechło razem?
- Dwoje od pierwszej. - Troje.
- Trzy. - Nie, miała dziesięcioro.
Pięcioro.
Druga locha miała dziesięć, usiadła na dwóch.
Ale zostało tylko siedem.
- Na pewno nie ma ośmiu? - Naliczyłam ostatnio osiem.
Nigdy tego nie skończymy.
Minęła godzina i zarejestrowaliśmy jedno prosię.
Dwoje.
Jasne.
Niestety musiałem wyjść z lekcji matematyki wcześniej,
bo umówiłem się z budowlańcem Alanem
w miejscu na moją grzybową operację.
No dobra. Produkcja grzybów.
To tutaj. Miejsce jest ukryte.
- Co... nie. - To chyba stara
pompownia dla farmy.
- No. - Sprzed 150 lat.
Wiktoriańska pompownia. Dobry Boże.
- Łatwa naprawa. - Ja pierdolę.
W życiu.
Idealne miejsce na hodowlę grzybów.
- Nie. - Jak to nie?
To niebezpieczne.
- Co jest niebezpieczne? - Może się zawalić.
Nie zawali się.
To wskakuj.
Na sklepieniu kolebkowym leży ziemia.
Zawali się pod najmniejszym ciężarem.
To niemożliwe.
Kojarzysz most Maidenhead Brunela?
Kogo?
Patrz, mur jest zgniły.
- Tak, ale... - Nie psuj tego.
Niedługo się zawali i wyląduje w strumieniu.
A te wszystkie łuki w katedrach z XII wieku?
Spójrz na to gówno dookoła.
- Słuchaj, mogę to zrobić. - No.
Ale to będzie kosztować fortunę.
- Masz strasznie negatywną energię. - Ja pierdolę.
Będziemy hodować grzyby do końca życia i nic nie zarobimy.
- No to chodź. - Wybacz, szefie.
Potem zabrałem go w miejsce rezerwowe.
Podziemny bunkier na skraju farmy,
na ziemi, która kiedyś była lotniskiem.
To chyba schron przeciwlotniczy.
Amerykańska baza bombowa z czasów II wojny.
Zobaczymy. Ale powiem ci...
Ale teraz to będzie uprawa grzybów.
- Ale... - Trzeba
tylko wzmocnić ochronę.
- Gdzie Gerald? - Wstawię...
Właśnie. Dochodzi do siebie.
Zgadza się.
- Ma radioterapię. - Tak.
Potrzebujemy światła.
- Czy to beton? - Tak, to beton.
- Widzisz te kraty? - Tak.
- Fataliści zawsze przesadzają. - No.
- Dali taki gruby beton. - No.
Tu jest znacznie więcej miejsca niż w stacji pomp.
Łatwy dostęp.
Nie potrzebuję pozwolenia, bo jest pod ziemią.
Nie, już... To nie jest duża kasa, co?
- Nie wiem. - Nie.
- Nie? - Jaka kasa nie jest duża? Mniej więcej.
No... Zawsze mi to robi.
Daj spokój.
To normalne,
zapytać budowlańca, ile coś może...
Ale dopiero zobaczyłem ten schron...
Zrobimy to za mniej niż 10 tysięcy.
- To okazja. - Byłoby dobrze.
I skończylibyśmy w tydzień.
- Nigdy żaden budowlaniec... - Będziesz gotowy do pracy.
„Tydzień i mniej niż 10 tysięcy”. Niesłychane.
Gdy zacznę pracę, będziesz mógł je reklamować w sklepie.
Tak szybko się uwinę.
Gdy Alan poszedł po materiały,
zacząłem pracę nad kolejnym pomysłem.
Pokrzywy.
Lasy były nimi dosłownie wyłożone.
Uznałem, że można je wykorzystać do zupy.
- Hej, Luka. - Jak leci?
Luka para się w Diddly Squat dosłownie wszystkim.
Jest kierowcą wyścigowym, pracuje w sklepie
i pochodzi ze słynnej irlandzkiej dynastii kucharzy.
Dobra, zupa z pokrzywy. Luka ugotował mi taką...
- Kiedy, w zeszłym roku? - Tak.
Najpyszniejsza rzecz, jaką włożyłem do ust.
Była wspaniała.
Wszystkie składniki są stąd. Ziemniaki, cebula, mamy je.
Co jeszcze?
Mamy pokrzywy. Mamy cebulę i kartofle.
Sól, pieprz, bulion, śmietana i masło.
- I to wszystko? - No.
Gdy Luka skończył gotować,
potrzebowałem kogoś z wyrafinowanym podniebieniem.
- Nigdy nie jadłeś zupy z pokrzywy? - Nigdy.
Spójrz na jej kolor. Jest niewiarygodny.
To dobra, gęsta zupa.
Pasuje do chleba na zakwasie.
Chryste, ale dobra.
Naprawdę dobra, co?
Stary, naprawdę umiesz gotować.
Zabawne jest to, że nikt nie wie, jak smakuje pokrzywa.
Jak smakuje?
Ale wiesz, że to pokrzywa.
Powinieneś czuć taki pokrzywowy posmak.
Fajna.
Można ją sprzedawać w sklepie.
To jedyna rzecz, która może zagrozić mojemu miejscu na tablicy.
Jeśli dużo jej zrobicie...
Trzeba wprowadzić ją do sprzedaży.
To będzie nasz kolejny hit.
Spryskam je, to ich nie użyjesz.
Na pewno nie.
Po degustacji pożyczyłem okazałą maszynę do zbierania
i ruszyłem w las.
Znalazłem to, służy do zbioru herbaty.
To jak sekator do żywopłotów.
To wiatrak, który wdmuchuje liście do torby,
a jeśli pojawi się jakiś kosmita,
załatwię go w stylu Sigourney Weaver.
Dobra.
Zbiory.
O nie.
Zebrałem swój własny worek.
Oczywiście nie powinno tak być.
O rany.
Boże, uderzyła mnie w twarz.
Przyczepiłem się do drzewa, a mój worek utknął w...
Ja pierdolę.
Kuźwa.
Noż kurwa.
Zbierałem, dopóki moje starzejące się ciało się nie poddało.
Moje plecy.
A potem wróciłem na farmę z łupem...
Cudownie. Mam setki pokrzyw.
Ale okazało się, że mamy problem.
Luka powiedział, że chce tylko młode, słodkie pokrzywy,
ale moja maszyna tego nie sczaiła.
Moja maszyna zebrała trawę, jeżyny, drzewa i budynki.
Najlepszym sposobem będzie zatrudnić
młodzież ze sklepu.
Myślisz, że będą chcieli zbierać pokrzywy?
Na pewno.
- Zapłać im 8,50 za godzinę. - To generuje koszty.
Żeby zrobić 200 słoików,
musimy wydać 38 £ na masło.
Tak.
- 77 £ na śmietanę. - Tak.
Pokrzywy są za darmo.
Ale nie, jeśli będę musiał komuś zapłacić za zbieranie.
Ziemniaki kosztują 6,40 £.
Bulion kupiliśmy w supermarkecie za 67 £.
Naczynia to 120 £. Etykiety to 50 £.
Możemy je sprzedawać po piątaku.
- Spokojnie. - Tak sądzisz?
Tak, na pewno.
Niestety, zanim skończyliśmy obliczenia,
przyszedł pan Regulamin...
Dzień dobry.
...by wnieść swój zwyczajowy męczący wkład.
Ma książeczkę BHP?
- Luka? - Tak.
Masz książczkę?
- BHP. - BHP?
Tak, tak.
- To brzmiało jak „nie”. - To zabrzmiało jak „tak, tak” Lisy.
Uczą was w Irlandii, jak mówić „tak, tak”,
- gdy masz na myśli „nie”? - Tak.
W Irlandii uczą każdego, że jeśli ktoś zadaje ci pytanie,
a odpowiedź brzmi „nie”, to powiedz „tak”,
- ale dwa razy. - Powiedz to dwa razy.
- Tak, tak. Masz ten certyfikat? - Tak, tak.
- Tak, nie. W... - No dobra.
Widać, że mają różne wersje.
Co dajesz do zupy?
Masło? Śmietanę?
- Próbujemy... - Dobrze.
Musi mieć datę przydatności do spożycia.
Tak.
- Pomyślałeś o tym? - Tak, tak.
Tak, nie. Tak, tak. Uczę się.
Zostawiłem Lukę, by zajął się zupą,
a sam pojechałem na pole pszeniczno-fasolowe na lekcję chemii
z Andym Cato.
To jest test Brixa.
Zmierzy ilość cukru w każdej testowanej roślinie.
Zbierzemy trochę liści, które włożymy
do wyciskarki do czosnku,
wyciśniemy płyn na szkło i zobaczymy, co powie.
Spróbujesz?
Jak zostałem farmerem, nie przyszło mi do głowy,
że będę potrzebować wyciskarki do czosnku i mikroskopu.
Weź liście. Potrzebujesz więcej, niż myślisz.
Dobra.
Wystarczy.
- Powrót do szkoły? - Nauka nigdy nie ustaje.
Spójrz tam, w stronę słońca.
Powinieneś zobaczyć niebieską i białą część.
BRIX % – MASA WŁAŚCIWA BRZECZKI
- Ponad pięć. Można powiedzieć, że sześć? - Sześć?
Ten poziom Brix oznacza, że rośliny
nie mają potrzebnych substancji.
Zrobimy test soków. To jak badanie krwi u roślin.
Nie zbieraj tylko tych ładnych.
Zbieraj wszystko w linii prostej.
Rozumiem.
W porządku.
Świetnie. Zawiozę je do laboratorium.
Gdy przyszły wyniki badań,
znowu wyjechałem na zdjęcia do The Grand Tour.
Charlie i Kaleb musieli omówić wyniki z Andym.
Wyniki badań wskazują...
Pokaż.
Niebieski jest dobry, zielony dobry, czerwony zły.
- Magnez. - Magnez.
Żeby bardziej je...
- Zrównoważyć. - Tak.
Musimy podać im magnez.
Na szczęście możemy im go podać w bardzo prostej formie.
- Sole Epsom. - Sole.
- Sole do kąpieli. - Dosłownie.
Ale myślałem, że nic nie będziemy sypać,
- że zostawiamy, jak jest. - Nie.
Nie możemy po prostu liczyć na to,
że gleba jest w stanie
zapewnić roślinom wszystko.
Gdy czegoś brakuje,
używamy naturalnego produktu odżywczego, na przykład soli do kąpieli,
- by to naprawić. - Rozumiem.
Nie jestem pewien, czy rozumiał,
sądząc po ilości stękania podczas rozrzucania soli do kąpieli.
Moja wygląda lepiej.
Dlaczego jest taka nierówna?
Tu jest zielona, a tam...
Tam jest mizerna.
Jęki nie ustały nawet po skończeniu pracy.
W porządku.
Przychodzi i mówi mnie, rolnikowi, i tobie,
co robić. Nie idę do niego i nie mówię,
że jakaś piosenka potrzebuje gitary.
Nie mówi nam, co robić.
Tłumaczy nam swoje pomysły.
- Pokazuje, jak chcą uprawiać. - Wkurza mnie to.
Bo działa w inny sposób?
Jako rolnik nie lubię zmian.
Żaden rolnik nie lubi zmian.
Nienawidzę teraz tego pola.
Gdy wróciłem ze zdjęć,
postanowiłem zająć się naprawą tamy.
Żeby nie kłócić się o to jak zawsze,
zdecydowaliśmy się z Kalebem na pewną zmianę.
- Pamiętaj, jak to założysz... - Tak?
- ...jesteśmy budowlańcami. - A nie rolnikami.
Jestem całkowicie bezpieczny.
Napijesz się herbaty?
Przerwa na herbatkę?
Jest dziesiąta. Herbatka.
W porządku.
Przerwa na herbatę. A potem?
Papierosek.
I kolejna herbatka przy paleniu?
Nie palisz papierosa na przerwie.
Pijesz herbatę, a palisz podczas pracy.
Wszyscy na budowie będą na nas wściekli za takie gadanie.
Chyba zrozumieją.
Przecież dobrze wiedzą, co robią.
Najpierw trzeba było zrzucić glinę obok tamy.
Psiakrew.
Co jest?
No co?
Trochę gliny tam wleciało.
Trochę?
Porozmawiajmy o tym...
Przy filiżance herbaty.
Kto gra jutro? West Bromwich? Nie.
- Kto, Chelsea? - Nie, Brentford.
Przegracie.
Wiem. Grozi nam spadek.
Spotkamy się z Wrexhamem z drugiej strony.
Dołącz do nich. Będziesz niczym Ryan Reynolds.
Mamy teraz Chadlington.
Byłem z nim w pubie w ostatnią sobotę.
- Wygrali w sobotę. - Podszedł do mnie i powiedział:
„Pokonam cię w siłowaniu na rękę”.
- Widziałem. - Powiedział: „Pokonam cię”.
- Ale przegrał. - Powiedziałem mu,
że możemy się założyć o piwo.
- No. - Zgodził się.
Znam kogoś, kto poślubił siostrę macochy,
co zrobiło z niego własnego wujka.
Został własnym wujkiem.
- Skończyłeś? - Tak.
To papieroski.
Musieliśmy teraz ustawić laser, aby uzyskać odpowiedni poziom,
- a następnie usunąć rurę... - Nie.
...żeby podłożyć glinę.
Tak.
Ale zanim to zrobiliśmy,
musieliśmy obniżyć poziom wody w stawie.
Problemem jest rura przelewowa,
którą widać tutaj, i jest oczywiście zatkana,
bo na drugim końcu prawie nic nie wypływa.
Jak uda nam się to oczyścić prętami,
wypłynie dużo wody,
co zmniejszy ilość wody płynącej przez zaporę.
To oznaczało, że Kaleb musiał włożyć kolejny kombinezon.
Głęboko tu.
- To tylko muł. - Jest głęboko.
To trochę ponad dwa metry.
Nie sądziłem, że będę pracował w kanalizacji.
Udało się. Leci szybciej?
Nie, prawie bez różnicy. Nadal jest zablokowana.
Próbowaliśmy odblokować ją z drugiej strony.
Ale to też nie zadziałało.
Lipa.
Mogliśmy zrobić tylko jedno.
A gdybyśmy tam odpalili gaśnicę?
To by nie zadziałało.
To znacznie zwiększyłoby ciśnienie.
Gaśnica by nie zadziałała.
Pamiętasz tę pompę, którą kupiłem do nawadniania...
Nad jeziorem?
Nad jeziorem z pstrągami.
Kupiłem pompę, która była bezużyteczna.
- Zbyt potężna. - Tak.
Możemy ją tam podłączyć. Wszystko przepchnie.
No.
Widzisz? Wystarczy zatrzymać się przy kubku herbaty...
Wypiliśmy dziś już 18 kubków.
Włóż ją tam.
- Ja pierdolę. - Dobrze.
Szlag.
Zdejmij ten koniec, wypuść powietrze,
może uda mi się ją wyjąć.
- Może przekręcę... - Nakrętkę na górze.
Kurwa mać.
Spróbujmy jeszcze raz.
Nie!
Nie dam rady.
Nic nie możemy zrobić.
Tak, wiem.
Co dziś osiągnęliśmy?
Zupełnie nic.
Wyciągnij mnie z tego.
Nie, właściwie to się cofnęliśmy.
Wyjęliśmy wielką czarną rurę z rowu...
i ją tam zostawiliśmy.
Która godzina?
Koło piątej.
Chryste. Budowlańcy, a jeszcze pracują.
- Racja. - Mieliśmy skończyć trzy godziny temu.
Chodźmy.
Następnego dnia znów zostaliśmy rolnikami
i poszliśmy na spacer w jednym z pól jęczmienia.
Z tego wszystkiego...
- Tak. - ...będzie jasne piwko.
Dobrze wygląda w tym roku, co?
Ile hektarów jęczmienia jarego mamy?
Z tego wyjdzie około 300 ton.
Czyli 300 ton jęczmienia.
Ile to kufli?
Dużo.
Skąd on się tu wziął?
Nie mam pojęcia. Ale nie może tam być.
- Nie. - Weźmiesz ten?
- Jak uderzy w kombajn... - No.
Nasze kamienie. Mój nazywa się Ronald.
Mój nazywa się Donald.
W każdym razie...
Co?
Znowu nie trafiłeś.
Jest trochę rzadszy, ale...
Myślałem, że po zeszłorocznym „rowku Kaleba”...
Daj spokój!
To jakieś 30 litrów Jastrzębiej Skały.
Nie masz prawa mnie ochrzaniać.
- Co? - Nie możesz mi tak mówić.
- Naprawdę? Czemu? - A widziałeś Louse?
- Ostatnio nie. - Powinniśmy tam pójść.
Jesteś wolny, kamieniu!
Kaleb zabrał mnie na Louse, czyli pole, na którym posadziłem gorczycę.
Naprawdę zaszalałem.
- Zacząłeś siać tu. - Tak.
Od tego zacząłeś. Piękne linie.
Tak, wspaniałe.
Widać wyrastającą gorczycę.
- Tak. - Chodź dalej.
Zajebista przerwa. Ale spokojnie, idziemy dalej.
Piękne linie, patrz.
Kolejna przerwa.
A potem, ja pierdolę, ten kawałek też ominąłeś.
Po co miałbyś tu siać?
To ten pieprzony pręt, co wystaje.
Powaga. Skorek zostawiłby bardziej zauważalny ślad,
gdyby przeszedł po polu.
Wiedziałem to już wtedy, ale myślałem,
że jadę po wszystkim dwa razy,
a nie omijam całe płaty.
Spieprzyłeś to.
Na szczęście moje przedsięwzięcie z zupą odnosiło większe sukcesy.
Luka zebrał kilku młodych ludzi, by zebrali pokrzywy,
ugotował dużą porcję
i zajął się problemami z datą przydatności dla Charliego.
Ale kiedy usiadłem, żeby ustalić cenę,
wszystko poszło nie tak.
Cztery, osiem, dziewięć, jeden, cztery, sześć, jeden...
Boże, to...
Jezu.
Pojechałem do sklepu, wiedząc,
że muszę użyć swojego uroku wobec Lisy.
- Cześć. - Zobacz, co przywiozłem.
Sok z lasu.
O mój Boże.
Schłodzona zupa z pokrzywy.
Sok z lasu. Świetna nazwa.
Tak, Sok z lasu. Schłodzony i pyszny.
SOK Z LASU
Jedyny problem w tym,
że musisz przekonać klientów...
Tak?
- ...by włożyli pokrzywy do ust. - Tak?
I zapłacili za ten przywilej 10 £.
- Czemu 10? - 10 £.
- Czemu? - Policzyłem to...
Nie mogłeś zacząć od liczenia?
Policzyłem wcześniej, ale żeby je zebrać,
- musieliśmy zatrudnić dzieciaki. - Tak?
- Pracowały przez osiem godzin. - Tak.
Zbierali górne liście pokrzywy,
a potem je myli.
Wyprodukowali tylko 80 słoiczków.
Myślałeś, że dzieci pracują za darmo?
Nie chciałem ich zatrudniać.
Myślałam, że zrobię to za pomocą maszyny.
- Ale to nie działa. - Musisz ponieść stratę.
Nie poniosę straty!
To się nie sprzedadzą. Więc co jest lepsze?
Jest jeszcze jeden problem.
Widzę – data.
Tak, masz trzydniowy okres ważności.
A dzień produkcji liczy się jako pierwszy dzień, czyli wczoraj.
Dziś jest dzień drugi.
Muszą zostać sprzedane do jutra do zamknięcia.
Wiesz, że dziś jest zamknięte.
- Co? - Inwentaryzacja.
Wiesz, że robię inwentaryzację w środy.
To moja inwentaryzacja. Wszystko podliczam.
Wiem, ale... Mamy do sprzedania 80 słoików.
To lepiej stań na drodze.
Spróbuj sprzedać je po 10 £.
- Nie da rady. - Da.
No to za 9,99.
Mogę dać je w promocji.
Nie. Proszę, spróbuj.
Odjechałem, czując się jak jeden z kandydatów The Apprentice,
zwolniony w pierwszym tygodniu.
Następnego dnia, gdy sklep został otwarty,
zaczęło się odliczanie do przeterminowania się zupy.
SOK Z LASU
GODZINA 10.00
Co to?
GODZINA 12.00
GODZINA 14.00
To zupa z pokrzywy za 9,99.
- Poważnie? - Tak.
GODZINA 17.00
Po zamknięciu Lisa nie była zadowolona.
OTWARTE
To niedorzeczne.
Nie mogę nic z tym zrobić, a on nie planuje z góry.
Żadnego ostrzeżenia.
Przynosi mi tylko te zupy z jego idiotyczną twarzą,
kasuje dychę i mówi: „Sprzedaj je”.
To niesprawiedliwe, to głupie.
Przez to sklep wygląda głupio, bo sprzedaje je za dychę...
Moja zupa z pokrzywy spowodowała tyle zamieszania
zarówno na rynku, jak i w domu,
więc postanowiłem ją porzucić i skoncentrować się na grzybach.
Alan doprowadził prąd do bunkra i zainstalował niezbędny sprzęt.
Spójrzcie na to.
BHP, bardzo nietypowe.
- Co to? - Trzyma dach na wszelki wypadek...
To klatka bezpieczeństwa.
Gdy Walter White wszystko zdezynfekował,
byliśmy gotowi na dostawę pierwszej partii.
Jesteście od grzybów?
Jesteśmy od grzybów.
- O mój Boże, Jeremy. - O kurczę.
Matulo kochana.
- Sorki, chłopaki. Jezu - To tylko kilka worków.
Ile to rodzajów grzybów?
Trzy różne rodzaje.
Jakie?
Boczniaki ostrygowate, łuskwiaki i soplówki jeżowate.
- Co? - Dobre steki z nich wychodzą.
Z tej soplówki?
- Tak, kroi się je na steki. - Z krowy są dobre steki.
Z grzybów też.
No.
- O czym on mówi? Stek z grzyba? - No.
- Absurd.
Co jest w tych workach?
To połączenie wszystkiego, co jest dostępne lokalnie.
Objeżdżamy lokalne tartaki,
każdego, kto ma organiczne odpady,
i je od nich odbieramy.
Skąd grzyby wiedzą, że mają w nich rosnąć?
Czy rosną we wszystkim, co organiczne?
We wszystkim, co organiczne.
Boczniaki można wyhodować na materiale.
W czapkach, ubraniach, butach.
- Serio? - Wszędzie.
- To bardzo małe plony. - Tak.
- Ale... No. - W czapkach?
- Zabieramy je, tak? - Jasne.
Jest tego więcej.
O wiele więcej.
Kurwa mać.
Nie chcę się nabijać, ale zmieszczą się tam?
Chyba kupiłem za dużo.
Zdecydowanie.
Jezu. Będziesz miał
więcej grzybów niż Sainsbury's. Patrz.
Przestań stękać.
Gdy wypełnialiśmy półki,
wciągnęła mnie naprawdę niezwykła lekcja biologii.
Grzyb jest seksualnym narządem reprodukcyjnym grzybni.
Nie znam tego słowa.
- „Grzybnia”. - Tak.
Grzybnia to organizm, a grzyb to narząd płciowy.
Narządem reprodukcyjnym grzybni jest grzyb?
- Tak. - Więc grzyb to penis.
Grzyb to penis.
Jego celem w życiu jest owocować.
Uwolnić jak najwięcej zarodników i umrzeć.
Gdy widzę wegankę jedzącą grzyby, mogę powiedzieć:
- „Tak naprawdę jesz mięsistego penisa”. - „Wyjmij penisa z ust”.
Jak najbardziej.
Jak wygląda grzybnia?
To organizm.
- To organizm? Tak jak ja. - Właśnie.
- Tak. Dokładnie.
Jesteśmy bardzo blisko spokrewnieni z grzybnią.
Bardziej niż z czymkolwiek innym.
- Co? - No.
My, ludzie, wciąż mamy warstwę grzybni na całym ciele.
Mógłbyś hodować na mnie grzyby?
Z całą pewnością.
Najpierw musielibyśmy cię zabić...
- Ale moglibyście? - Tak.
Gdy odkażaliśmy przód worków,
moja lekcja biologii zrobiła się jeszcze dziwniejsza.
Ale grzybnia jest...
Jaka, pod względem DNA?
Jak dinozaury czy jak my?
Są różne teorie.
Według jednej z nich grzyby są z kosmosu.
Znaleźli struktury przypominające grzybnię na asteroidach.
I odpadach z kosmosu.
To znaczy, że grzyby to kosmiczne penisy.
- No. - Nie mogę...
Tak je zareklamuję w sklepie.
„Kosmiczne penisy Jeremy'ego”.
Nie nazwałbym ich nawet grzybami.
„Kosmiczne penisy”.
Po nacięciu torebek, żeby wyrosły z nich kosmiczne penisy,
włączyliśmy nawilżacz i pozwoliliśmy magii robić swoje.
Dobra robota. Wygląda dobrze.
No dobrze.
Wyszedłem zadowolony,
że grzybiarzom podobały się moje przygotowania.
Następnego dnia zacząłem budować zagrodę
dla nowych przybyszów Diddly Squat.
Mają dopiero jakiś tydzień.
Nie mogłem się tego doczekać.
Ale Kaleb trochę mniej.
Spójrz, ile zajmą miejsca.
- Co? - Spójrz, ile zajmują miejsca.
Posłuchaj, Kaleb, coś ci wyjaśnię.
Proszę bardzo.
Dotacje zlikwidowali.
Tak, wiem o tym.
Zastąpią je dotacjami na ochronę środowiska.
Tak.
Na przykład na kozy, by stworzyć więcej pól uprawnych.
Widziałem te dotacje. A kóz nie ma na tej liście.
Założę się, że dostanę dotację na kozy.
Bo użyję kóz, by zrobić to, co normalnie robi maszyna...
Stoi.
Uznają to za rolnictwo ekologiczne.
Podsumowując, musiałem usunąć jak najwięcej jeżyn
z mojej nieuprawianej ziemi.
I, co irytujące, było wiele obszarów,
do których Wall-E, mój ukochany robo-mulczer, nie mógł dotrzeć.
To poza...
To najgrubszy krzak jeżyny na całej farmie.
W życiu tam nie wjedzie.
Wpadłem na genialny pomysł, żeby kupić do tej roboty kozy,
co Kaleb uznał za marnowanie pieniędzy.
Wiesz, ile kosztowało mnie 30 kóz?
- Ile? - Dycha na głowę.
- Trzysta funtów. Są po dyszce. - No.
- 10 £. - Powinni dawać je za darmo.
To tylko dycha!
Żeby zarobić, powinieneś dostać je za darmo.
Mogę na nich zarobić.
Zrobię minizoo przy sklepie. Dycha za 20 minut głaskania.
Co to za cholerne rolnictwo hobbystyczne?
- Boże. - Zarobiłabym na tym.
Macie 400 hektarów, a wy chcecie robić minizoo...
Nie, ty masz tylko 200 hektarów.
Ja mam 200 hektarów, z czego 198 jest pokryte jeżynami.
Wsadzamy kozy do jeżyn i tworzymy więcej pól uprawnych.
Użyj tej maszyny.
- Uwielbiasz ją! - Nie mogę... Widziałeś.
Przeniosę ci ją podnośnikiem.
Weźmiesz podnośnik?
Za późno, kozy już jadą. Zamknijcie się obaj.
Musimy to uruchomić. Piją teraz tylko mleko.
- Ile kóz? - Trzydzieści.
- Trzeba je tego nauczyć. - Przetrwają najsilniejsze.
Jak nauczyć kozę korzystania z apki?
- Nie. - To dla ciebie.
- Wsypujesz mleko w proszku na górę. - Podłączamy?
To mleko w proszku.
- Wiesz, ile kosztuje taki worek? - Boże, no ile?
Wiesz, ile... Zgadnij.
40 funtów? 50?
- Nie. - 60 funtów?
- 80? - Co?
- 70 funtów. - 70?
To 70 funtów?
- I ty chcesz na tym zarobić. - Strasznie drogo.
Tworzę ziemię.
Gdy skończyliśmy wszystko przygotowywać...
Kozy!
...przyjechała kobieta od kóz, Lizzie.
Dzień dobry. Czyli 30 kóz.
- Super. - Koźlaków.
Po tej stronie. Tu są drzwi.
- Boże, spójrz na nie. - Więc...
Zanim je rozładowaliśmy, Lizzie ustawiła maszynę do karmienia.
Trzeba wcisnąć smoczki na tę stronę.
- Jeden czerwony, drugi biały. - Potem... Tak, pamiętam.
Potem to samo po tej stronie i tam.
Dobra, zrobione.
Ten jest gotowy. Świetnie.
Wkładacie worek z mlekiem w proszku na górę.
- Tutaj. - Worek mleka warty 70 £.
Jest jak płynne złoto.
Trzeba go pilnować.
Wsypuj.
Uwalnia odpowiednią ilość mleka w proszku
do ciepłej wody.
- Dostosowuje ilość. - Tak, bez przygotowania.
Jak dojdzie do pewnego momentu, automatycznie się napełnia.
Jest też pompa.
- Nie ma pompy. - To tylko ich ssanie?
Tak, i grawitacja.
Będą musiały ssać jak Linda Lovelace.
Racja.
Na jak długo wystarczy worek?
Macie 30 koźlaków, więc na co najmniej dzień.
- Nie będą pić za dużo. - Jeden dzień?
Jeden dzień? Myślałem, że ze trzy tygodnie.
To byłoby pobożne życzenie.
Aż 70 £ dziennie?
Mogę cię prosić o przysługę? Nie mów Kalebowi.
Przemilczę to.
Po sprawach organizacyjnych nadszedł czas na najlepszą część.
- Cześć, kozy. - Duże są.
Witajcie w Diddly Squat.
- Proszę. - Ile mają?
- Dwa tygodnie. - Dwa tygodnie?
Jesteś przepiękna.
Gotowa? Spójrz, to twój nowy dom.
Zostały wykastrowane?
Tak, są wykastrowane.
Wspaniale jest być zwierzęciem.
Jesteś mężczyzną? Obetniemy ci jaja.
„Ale mogę ich potrzebować”. A gdzie tam.
Ostatnie dwie, tak?
Spójrz tylko. Są urocze. I już jedzą.
I prawidłowo. Stoją i piją.
Nie dopchają się tylko silne?
- Nie, wiedzą, co robią. - Okej.
Wiedzą, jak pić.
Jak powstrzymać je, by nie piły za dużo?
Bo to strasznie drogie.
Patrz. No dalej.
To dobry znak, że już piją.
- No. - Wiesz, ile tego wypijają, Kaleb?
Czemu mu to mówisz?
Przez ile worków tygodniowo przebrniemy?
Nie wiem. Dwa tygodniowo?
- Siedem. - Dwa worki?
Będą tu przez dwa miesiące...
Powinny tu być 12 tygodni.
Zwykle odstawiamy je od mleka po 10 tygodniach,
jeśli dobrze zaczną...
Czyli za 10 tygodni... będą mogły jeść jeżyny.
Zjedzą prawie wszystko, ale tak,
oczyszczą wam, co trzeba.
Do tego ich potrzebuję.
- No. - Dotrą tam,
- gdzie nie dotrze moja cudowna maszyna. - Jasne.
Zużywają też mniej paliwa.
Jesteś taka słodka.
Przyszłaś po całusy?
Całusy?
Gdy kozy się zadomowiły, musieliśmy porozdzielać warchlaki,
czyli oddzielić siostry od braci,
bo osiągnęły już...
ten wiek.
ROZDZIELAM WARCHLAKI
Samce idą tam. Trzy metry przerwy.
A tam idą dziewczyny.
Tak.
Rozdzielamy.
Rozdzielamy je.
Nie. Świetnie nam poszło.
Chodzisz spacerkiem za prosiętami biegającymi
- z dużą prędkością. - Nie, zapędzam je
w twoją stronę, w kozi róg.
Nie udało mi się.
Biegną.
I uciekły.
Chodź, świnko.
No chodź.
Chodźcie, świnki.
Kurwa mać!
O tak.
O Boże. Tak.
Nie. Uciekają przez tę szparę.
- Po prostu nie... - Jak można je rozdzielić?
W końcu pojawił się Kaleb i pokazał nam, jak to się robi.
Nieźle.
Dobrze. Zabierz ją tam.
Kaleb, ruszaj.
- To na pewno chłopak? - Tak.
Dobra, ta, ta, ta... Zrobione.
W marcu
powiedziałem, że nie chcę już hodować świń.
- Usiadła na kolejnym. - Spójrz!
Śmierć prosiąt była zbyt traumatyczna.
Ale zamiast tego postanowiłem wymyślić, jak utrzymać przy życiu więcej prosiąt.
A potem ponownie wypożyczyłem knura Ajaxa...
Witaj, świnko. Wróciłaś.
AZYL DLA ŚWIŃ
...by zrobił swoje z czterema pozostałymi paniami.
- Zostawiamy je, by robiły swoje, na... - To urocze.
- Cztery tygodnie. Tak. - Cztery?
Uwielbiam je. To moje ulubione zwierzęta,
które mamy na farmie.
To był wspaniały poranek.
Nauczyliśmy się, jak rozdzielać niegrzeczne warchlaki,
i powitaliśmy z powrotem Ajaxa.
A potem, tego popołudnia, na łąkach dzikich kwiatów,
dzień stał się jeszcze lepszy.
Czekaj. Niemożliwe.
Gerald wrócił!
Nie wierzę!
Gerald! Wróciłeś!
- Wróciłeś! - Cześć, Jeremy. Jak leci?
Miło cię widzieć, stary. Jak leci?
Oby tak dobrze, jak u ciebie. Jak się czujesz?
- Dochodzę do siebie. - I od razu wracasz do pracy?
Jasne.
No to opowiadaj.
Wiem, że chorowałeś,
ale miałeś chemię czy radioterapię?
- Radioterapię. - Jasne.
- Tak, 37 razy. - Jak było?
- Aż 37 razy? - No.
I wszystko zniknęło? Bo to najważniejsze.
Jeszcze nie wszystko.
Ale wiesz... Na to liczę.
W głowie mi się to nie mieści.
Co to było? Miałeś cewnik do...
To najlepszy opis leczenia raka, jaki słyszałem.
No!
Nie masz pojęcia, jak bardzo nam cię brakowało.
Pewnie miło wrócić w taki dzień.
Tak, to prawda.
Miło znów zobaczyć moich przyjaciół.
Jasne.
Dlatego...
To jak kosić trawę kosiarką, prawda?
Możesz, ale sam wiesz...
Myślę, że... Sam nie wiem, ale...
Nie, to prawda.
Rolnictwo bywa często brutalne i trudne.
Ale o tej porze roku, gdy wszystko jest żywe i rośnie,
i tętni życiem,
i wszyscy są zdrowi,
to może być najlepsza praca na świecie.
Na powierzchni,
gdy zbliżało się lato, Diddly Squat było zielonym i szczęśliwym miejscem.
Ale pod ziemią
obca forma życia gromadziła armię.
W NASTĘPNYM ODCINKU
Może zainteresuje was nowa oferta Diddly Squat?
„Kosmiczne penisy”?
TYLKO DZISIAJ!
Nie uwierzysz, jakie są dobre.
6,1 kilograma.
Gotowy?
- Jak leci? - Dobrze.
- U pana? - W porządku.
Anna Kurzajczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska