FARMA CLARKSONA
ROZDZIAŁ 32 GOSPODARZENIE
OTWARTE
ŚWIĄTECZNY PIĄTEK
GODZINA 10.00 DWIE GODZINY DO OTWARCIA
- Dzień dobry, Jeremy. - Jak idzie?
To przypomina pub.
- Bo to pub! - To pub.
Ekscytujące, prawda?
- Rozpisałam menu, chcesz zerknąć? - Pewnie.
Co my tu mamy?
„Pasztet z wątróbki, szynka, piccalilli lub grzyby z czosnkiem”.
„Kiełbaski dnia, purée ziemniaczane, sos Hawkstone, cebula”.
„Kociołek Lancashire, szarlotka, sernik dnia”.
Fantastycznie.
Dzień dobry.
Ładnie pachnie.
- Jak leci, Jeremy? - Dobrze, a u ciebie?
Po naszym sprincie do mety
nastrój przed otwarciem był zaskakująco spokojny.
- Dzień dobry. - Jesteśmy podekscytowani?
- Tak. - Bardzo.
- To bubble and squeak? - Tak.
Uwielbiam to.
Świetnie, fantastycznie.
Dzień dobry.
- Rano przywieźli chleb. - Oto on.
Bosko. Jajka też są.
Wszystko układa się na czas.
Jak zwykle. Mogłem wpaść w panikę
i rzucać poleceniami,
ale nauczyłem się, że wszyscy wiedzą, co trzeba zrobić.
I wykonują świetną robotę.
Faktycznie.
Po obchodzie w stylu króla Karola...
75 MINUT DO OTWARCIA
...Kaleb i ja zabraliśmy się do pracy, której nie mogłem się doczekać.
Gdzie to zapiąć?
Wczoraj odpuściłem, to za trudne.
Ochrzcimy pub nową nazwą.
WIATRAK
Muszę zacząć od dołu,
żeby go wsunąć.
Nie pasuje do ramy.
Pasuje do ramy, tyle że...
- Nie na dole. - Właśnie.
PIES FARMERA
Jest tak sobie.
Nie od razu Rzym zbudowano.
- Teraz druga strona. - Dobrze.
Był jeden mały problem, który ostatnio zauważyła Lisa.
Mówi, że to trochę sugestywne.
Tylko Lisa mogła to zauważyć.
Tak.
I zrobione.
Połowicznie, ale może być.
Szyld wygląda świetnie.
Kombinowaliśmy ze wszystkim, co farmerskie.
Ale pies farmera jest najwierniejszy.
Pies to szczyt lojalności.
Prawda.
- Chociaż wasze... - Za cholerę nie są wierne.
Powiesiliśmy też inne rzeczy.
- Już, a u ciebie? - Nie. Teraz.
ZAKAZ WSTĘPU: KIER STARMER – JAMES MAY
Byliśmy blisko końca,
gdy pojawił się Charlie i powiedział coś niepokojącego.
- Co? - A ceny?
Ile kasujemy?
- Nie omówiliśmy tego? - Z nikim.
Nożeż kurwa.
- Otwieramy za 42 minuty. - A nawet za 40.
Charlie poszedł to załatwić,
a mój poziom stresu podskoczył,
gdy zauważyłem wiele innych problemów.
Rachel, gdzie bemar?
W tym rzecz.
Tak to jest, jak chce się mieć prywatną salę jadalną
- i bufet. - To nie może tu zostać.
- Jest bardzo ciężki. - Ma kółka.
Te stołki są do bani.
- Nie obracają się. - To prawda.
Są brzydkie i całkowicie blokują bar.
Nie da się usiąść, tylko przodem.
Warzywem dnia będą marchewki.
Ale potrzebuję też fasoli.
Co to za szajs?
- To narzędzia. - Tak.
- Do namiotu? - Tak.
Więc co tu robią?
Rany, co to za śmieci?
Nie, kosze nie mogą tam stać.
Co jest z wami nie tak?
Wyłączyć muzykę!
Nie chcę tu żadnej muzyki.
Przyjedź do Cotswolds, a zaprezentujemy ci plastikowy kosz.
20 MINUT DO OTWARCIA
Ceny. Wiemy, ile kasujemy.
- Ale... - Jest w tym zysk?
Jest marża przy jedzeniu.
Nie rozumiem pieniędzy.
Poważnie?
Ja tylko wydaję, Charlie. Robię to od miesiąca.
Rache, mam ceny.
O Boże.
- Charlie mi to dał. - Dobrze.
Nie zmyślam, jest 11.45.
Kurna.
WEJŚCIE
Lecimy.
Tymczasem w świecie Lisy...
Ostatnie szlify, same dobre rzeczy.
Trochę szycia, trochę dekorowania.
Muszę powiesić obrazy.
Ale poza tym... Dołożyć więcej ścierek.
Same drobnostki. Wszystko pod kontrolą.
Mamy tu tylko jeden stołek barowy?
Wszystko się przemieszcza i nie stoją za tym nasi.
Zbitka stolików... Co to za gówno?
Etykiety od ginu. Kevin z nimi chodził.
Mamy dziesięć minut.
Potrzebuję armii ludzi.
Gdzie personel?
Mają krótką odprawę.
Zaraz otwieram, więc muszą wiedzieć, co robią.
Gdzie jest odkurzacz?
Zaraz kopnę go w jaja.
Szlag.
Nie dam rady. Nie mam czasu.
Ktoś inny to zrobi.
GODZINA 11.57
GODZINA 11.58
Zajmij się tym. Muszą być gotowe do podania.
GODZINA 11.59
GODZINA 12.00
Cześć, tu jest bar, napijcie się.
Cześć, jak się macie?
Dobrze was widzieć. Dwie osoby? W środku czy na dworze?
Cześć wam. Jak leci?
Kurwa. No nie.
Co się dzieje?
Gaz właśnie wysiadł.
Wyciąg też padł.
To nie może tu zostać.
Jak już mówiłem.
Nie ma prądu. Wyciąg padł. Nie ma gazu.
- Co? - Wyciąg padł,
przez co odcięło gaz.
- Słyszysz? - Tak.
- Wybacz. - To nic.
To nie awaria.
System gazowy jest podłączony do wentylatora.
Gdy on wysiądzie...
- Odcina gaz. - Automatycznie go odcina.
Chris, straciliśmy zasilanie.
Jesteście razem?
No i proszę.
Brzmi dobrze. Co się stało, Chris?
- Wyciąg nie działa. - Wyłączył się.
- Znowu? - Tak.
O mój Boże.
Proszę ze mną, zaprowadzę was.
- Ile osób? - Dwie i dziecko.
Dwie i dziecko? Fantastycznie.
Przewody idą z góry, więc...
Kojarzysz przełącznik po prawej?
- Tak. - To go izoluje?
To musi być to.
Cześć, kto następny?
Nie pomożesz?
Nie znam się na...
Potrzeba fachowca.
Wiecie, że nie ma jeszcze jedzenia?
Mamy mały problem w kuchni.
ELEKTRYK IAN
Nie wiem, jak dobrze to widać. To przełącznik izolatora.
Włącz jeden z wyciągów.
Dobrze.
Teraz przejdź do klucza niżej, wyłącz i włącz z powrotem.
- Dobrze. - Gaz powinien wrócić.
Powinniście mieć gaz. Nie, znowu przeskoczyło.
No tak. Niestety dziś nie uda mi się przyjechać.
Dobrze. Na razie.
Zna się na rzeczy.
Jest w Hull.
Jezu.
Powiedziano mi, że Annie pilnie potrzebuje mnie w barze w namiocie.
Lodówki padły
- i nie podajemy połowy rzeczy. - Jak to?
Bez lodówek nie możemy serwować połowy asortymentu.
Ostała mi się jedna.
- Gdzie Mark? - Cześć, Jeremy.
- Gratulacje. - Cześć.
Trudny start.
- Mów dalej. - Jest problem z lodówkami.
Wszyscy mi o tym mówią.
Jak go rozwiążemy?
Rozmawiałem już z Brunswick. Właśnie wyjeżdżają.
Skąd? Kiedy tu będą?
Dwie godziny.
Kurwa. Co możemy podać?
Cydr, lager. Ale będą straty.
Na każdym nalanym kuflu tracę kolejny kufel.
GODZINA 12.55
Jedzenie to klapa.
Przekazałem to Sue i Rachel. Tak to właśnie wygląda.
Żadnego jedzenia do 17.30.
Żadnego jedzenia?
Niczego do 17.30.
Nie będzie lunchu?
- Nie. - To pewne.
Możemy ich wysłać do namiotu. I tak są zadowoleni.
Uprzedziliśmy ich o braku jedzenia,
ale mogą spędzić miło dzień w ogrodzie i na podwórku.
Nie, leje deszcz.
Leje jak z cebra. Nikt nie usiądzie w ogrodzie.
Tutaj też wysiadły lodówki.
Nie wiem czemu.
Wszędzie się zepsuły.
Witajcie.
Chipsy są bardzo dobre.
Zajmę się tym.
GODZINA 13.45
Gdy siedziałem w biurze i wyobrażałem sobie recenzje,
Charlie i elektryk Chris
odkryli, czemu wyciągi wariują.
Lewa strona.
Na górze.
Tutaj.
Zrobione.
- Udało się naprawić? - Tak.
Termos i przemysłowy opiekacz
przeciążały obwód.
- Uśmiechasz się. - Jest dobrze.
Dwa-zero-dziewięć, trzy kiełbaski, szynka, zapiekanka.
Szybko, dobra robota.
Ciasto, kiełbasa, bez przystawki.
Grzyby z czosnkiem. W punkt.
Serwis. Dziękuję bardzo.
Przed 14.00 pierwszy lunch w końcu został wydany.
Napijcie się piwa, zjedzcie coś.
I skupcie się na tym.
Wszystko, co tu spożyjecie,
pochodzi od brytyjskich rolników.
A to dobre wieści.
- Tutaj, nie na dole. - Dobrze, to...
Piwowar Mark naprawił też chłodziarki do piwa.
Chłopcy, co podać?
Lager?
Na zewnątrz Gerald wtajemniczał Kaleba
w starą grę ogrodową z Oxfordshire o nazwie „Ciocia Sally”.
Jeśli to trafisz...
Usiądź sobie. Zaraz cię pokonam.
Będzie pozamiatane.
Tak!
Dobry rzut.
GODZINA 19.00
Wieczorem, jak wszyscy,
byłem wykończony wzlotami i upadkami tego dnia.
Desperacko chciałem się wyspać. Ale to nie było możliwe,
bo czekały nas kolejne nocne zbiory.
Kończymy.
Dobra, przyjaciele.
Dziękuję bardzo.
ŚWIĄTECZNA SOBOTA
Po kilku godzinach spoczynku wróciłem do pubu,
gdzie panowała typowa pogoda dla sierpniowego święta.
A niech mnie.
Ale przynajmniej liczyliśmy na lepszy dzień w kuchni,
bo zamiast normalnego menu...
przedstawiliśmy moją nową weekendową karwiarnię.
Puddingi Yorkshire.
Puddingi gotowe, wołowina też.
Ludzie będą zachwyceni.
Po zwiedzeniu kuchni poszedłem do biura pogadać z Charliem.
Dzień dobry.
Jak się sprawy mają?
Mokro, co?
Takk. Patrzę na wczorajsze dane.
- Boże. - Wybacz.
To dość skomplikowana procedura wejścia do biura.
Straciliśmy dwie kelnerki.
I pomywacza.
Po jednym dniu.
Po jednym?
A światła wciąż migoczą. I zgasły całkiem.
- To rozczarowujące. - Wróciły.
Bo mamy generator.
I nie działa.
- Działa. - Są dowody na to,
że nie działa. Choćby brak światła.
I wróciło.
- Brakuje nam mocy. - Wiem.
I są przecieki.
Co? Nic o tym nie wiem.
- Rety, tylko nie to. - Nie jest źle.
- Ależ jest. - Nie zalało muralu.
Nie zalało. To dobre wieści.
Duży zaciek.
Tam jest łącznik... Będzie Alan?
Już tu jedzie.
Plus był taki, że deszcz w końcu ustał.
I znalazł się zastępczy pomywacz.
Nie ma na to łatwego sposobu.
Sos wstawiony, marchewki też.
Jakoś to idzie.
Wybaczcie zwłokę.
W południe otworzyliśmy drzwi, zgodnie z planem.
Zapraszamy do baru.
Dziś mamy mięsny bufet.
Za 20 funtów.
Panie i panowie, mięsiwa są gotowe.
Ser kalafiorowy tam. Pudding Yorkshire, ziemniaki,
warzywa i sosy z tej strony.
Elektryka się trzymała, a mięsa okazała się hitem.
Gotowe.
Odetchnąłem z ulgą po raz pierwszy od dwóch dni.
Zrobione.
Ale zapomniałem o jednej ważnej rzeczy.
O kontroli porcji.
- Nie ma już kapusty? - Nie, szef.
Poszła cała.
Mieliśmy nadzieję serwować jedzenie do 18.00.
Ale już o 16.00 kuchnia miała kłopoty.
Nakarmimy jeszcze 25 do 30 osób, a potem nie będzie już jedzenia.
Będę szczera, nie będziemy mogli podać wam jedzenia.
Skończyło się.
Na szczęście mogliśmy działać jako pub.
Ale godzinę później...
Nie leci.
- Nie ma wody? - Nie.
W budynku nie ma wody.
Między drzewami są przenośne toalety.
Miałem nadzieję, że to błahostka,
ale hydraulik szybko ocenił,
że to wina wioski przy wzgórzu.
O ile wiem, rura idzie z Asthall.
- To prawda. - Albo z Worsham?
Widzimy tu efekt tego,
że wszyscy w wiosce używają wody,
kąpią się, napełniają garnki i czajniki.
Dla nas brakuje już ciśnienia.
Czyli nie będzie lepiej?
Nie w tej chwili.
Ale jak rozwiązać to na stałe?
Chyba nie ma innego źródła.
Ja pierdolę. No nic, dzięki.
Wybaczcie.
Przepraszam po stokroć za dzisiejsze katastrofy.
Rozwiążemy to.
Zajmę się tym.
Nie wiem jak, ale rozwiążę te problemy.
Bardzo przepraszam.
W porządku.
Sue i Rachel chciały pogadać w barze na górze.
PRYWATNY KLUB FARMERÓW
Nie ograniczały się.
Znamy się na prowadzeniu pubów. Robimy to od zawsze.
Ten budynek nie nadaje się do tego celu.
Mamy zbyt wiele problemów, by prowadzić tu udany biznes.
Braki wody, brak toalet, gazu, przeciekający dach, zmęczony zespół.
Wszyscy są padnięci.
Nie mają gdzie iść na przerwę.
Sikają w toi toiach.
To nie są piękne warunki.
Kochają cię i kochają tu pracować,
cieszy ich brytyjskie jedzenie,
chcą wspierać wizję tego pubu,
- ale pracują po 14 godzin. - Ten szał minie.
Nie mam absolutnie żadnego problemu z personelem.
Są cudowni. Uśmiechnięci i mili.
Kuchnia zaraz się posypie. Kucharze mają dość.
Trzeba tam zajrzeć.
Już tam byłem.
- Wróć. - Podziękowałem im.
- Wróć tam. - Co?
Tak ci radzę.
Mam szukać nowego kierownika czy wrócić do kuchni?
- To pierwsze. - Naprawić wyciek?
- Dobrze. - Zająć się parkingiem?
A może sąsiadami? Radą?
Mam dużo pracy i zajmę się tym.
- Dziękuję. - Bierzmy się do pracy.
Jasne.
Bez wody w toaletach i możliwości zmywania naczyń
nie mogliśmy pozostać otwarci.
PRZEPRASZAMY, NIECZYNNE
O 18.00 musieliśmy to ogłosić.
Panie i panowie, zamykamy. Dziękujemy.
- Wybaczcie ten zawód. - To nic.
Dziękujemy za wizytę.
Gdy pub pustoszał,
Nick desperacko próbował znaleźć więcej brytyjskiego mięsa na jutro.
...daj nam 40 kilo wołowiny i 30 kilo wieprzowiny.
Albo po 40.
- Da radę? - Po 40 kilo?
To możliwe?
I w jego zawodowej opinii dzisiejsza mięsna katastrofa
ujawniła poważne wady mojego planu na kooperatywę.
Teraz zaczynamy dostrzegać, że plan Jeremy'ego,
choć bardzo ambitny,
ukazuje jego brak wiedzy o pubach.
Widzimy, gdzie zawodzi jego łańcuch dostaw jedzenia.
A zawodzi poważnie.
Jeremy nie rozumie,
że hurtownie jedzenia istnieją nie bez powodu.
Wypełniają luki w łańcuchu dostaw
między hodowcą a klientem.
Pojedynczy producent
nie wie, kiedy dokładnie dostarczy nową partię towaru.
Może nie być gotowy na zbiory.
Jego fasola może potrzebować czasu.
Hurtownik znajdzie inne źródło.
Chciałem udowodnić Nickowi, że się myli, ale to wymagało czasu.
Tu i teraz musiałem zbierać wodę przez noc,
gdy wioska jej nie potrzebowała,
żebyśmy mogli otworzyć w ruchliwą świąteczną niedzielę.
ŚWIĄTECZNA NIEDZIELA
GODZINA 10.12
Dobrze. Podsumowanie.
Jakoś się trzymamy.
Zamykając toalety w środku i używając plastikowych kubków,
zamiast szklanych, które wymagają mycia,
wystarczy nam wody, by podawać jedzenie przez sześć godzin.
Możemy to zrobić.
Kolejny problem to Sue i Rachel, które genialnie urządziły pub,
ale odeszły.
Jest niedziela rano.
Udało mi się zorganizować nową osobę do obsługi recepcji.
Wychowawczynię z liceum.
To dobrze.
- Dobre wieści. - Tak?
- To wieprzowina. - Świetnie.
Nick znalazł więcej mięsa.
Tyle że nie wyrobi się na 12.00, jak pierwotnie ogłaszaliśmy.
Powiedział, że mięsny bufet ruszy dopiero około 15.00.
GODZINA 11.06
Dobrze się prezentuje.
- Jak tam, Jeremy? - Dobrze.
U mnie już nie.
Już nie.
- Tak zróbmy. - Dobrze.
Squeezy zostanie ze mną, a ty popracujesz z Katherine.
Piętnasta?
Wyjaśnisz mi dlaczego?
Bo tam czekają ludzie, którzy przejechali setki kilometrów.
Opowiem ci po kolei. Wczoraj o 19
- skończyła się woda. - Wiem i się tym zająłem.
Zamknęliśmy toalety
i używamy plastikowych kubków,
żeby nie zmywać.
Tych dań nie robi się na bieżąco.
Warzywa blanszuje się
wieczór wcześniej.
Robi się to w parownicach.
Piecze się też kalafiorowy ser.
Puddingi Yorkshire też robi się wcześniej.
- Ale są zrobione? - Mamy trochę jedzenia.
Ale nie na 450 porcji.
Możesz wydawać tylko przez trzy godziny?
- Nie. - Od 15 do 18?
Ja mogę więcej.
Ale ta kuchnia nie da rady.
- Tak to działa. - Jasne.
Na szczęście Nick szybko odkrył, że możemy otworzyć o 13.00,
o ile odpuścimy czasochłonne puddingi.
Musimy ugotować warzywa.
Ugotować te cukinie.
Musimy podgrzać te ziemniaki.
Tak.
GODZINA 12.59
GODZINA 13.00
Proszę. Otwarte.
A to jest Clare.
Prowadzi klasę maturalną w miejscowej szkole.
Pomaga nam dziś opanować tłumy.
Łobuzów skarci linijką, więc...
Szlaban dla wszystkich.
Po ogarnięciu porcjowania...
Wołowina, wieprzowina.
Można też mieszać.
...i z panią Brown poskramiającą tłumy...
Gdzie moi chętni do sparowania?
- Daj mi chwilkę. - Miło panią widzieć.
Gdzie 5-osobowa rodzina?
...pierwszy raz udało nam się uniknąć problemów.
Proszę.
Ale nie dało się uciec od faktu,
że weekend otwarcia był katastrofą...
TOALETY NIECZYNNE
...co chętnie wypomniał mi Jego Radosność.
Z perspektywy
mogło być kilka niedociągnięć...
Przetrwajmy kolejne dni
i omówmy to we wtorek.
Ale czy ty...
Teraz jest już po ptakach,
ale można by uznać...
że pospieszyłeś się o tydzień lub dwa.
Chciałem powiedzieć, że mam podzielną uwagę,
- ale po prostu nie słucham. - Nie.
Nawet nie chciałem mówić,
że nie słuchasz, bo to było...
oczywiste.
Zawsze mówiłem, że jak otworzymy,
jak interes zacznie się kręcić,
zaczną pojawiać się problemy.
Ale nie sądziłem, że będzie ich tyle w tak krótkim czasie.
- Wszystko się rozpadło. - Tak, co...
Pierwszy dzień i wczoraj, katastrofa.
Nie chcę ich wspominać.
Ja pierdolę.
Pub, który walczył o przetrwanie,
to nie jedyny problem.
Bo źle działo się również na farmie.
Pod koniec sierpnia
powinniśmy byli zebrać pszenicę durum,
naszą najcenniejszą uprawę.
Ale z powodu niestabilnej pogody wciąż siedziała w ziemi
i traciła jakość.
Tutaj, Mark. Brakuje dachówki.
30 SIERPNIA
Więc nadal dbaliśmy o potrzeby pubu...
1 WRZEŚNIA
Dałbyś radę to wnieść?
...czekając na suchy dzień na zbiory.
5 WRZEŚNIA
Wynik 27,4. Wysoko.
8 WRZEŚNIA
Ale pełne dwa tygodnie później...
16 WRZEŚNIA
...gdy ten dzień wciąż nie nadszedł,
zaprosiłem Charliego na naradę kryzysową.
Powtarzam raz za razem,
że pszenica ma trzy cechy
krytyczne dla zmielenia, zwłaszcza w przypadku makaronu.
Poziom białka, masa buszla.
I najważniejsza – liczba Hagberga.
Liczba opadania Hagberga.
Gdy czekamy za długo, ta wartość spada,
- roślina marnieje. - Wtedy z makaronu nici?
Nie nada się.
Mamy 80 akrów durumu.
To najcenniejsza uprawa.
To najcenniejsze zbiory w ostatnich latach.
- Jest kiepsko. - Fakt.
- Zwykle jestem optymistą. - Nie zauważyłem.
Nie jestem przekonany.
Jeśli ją zbierzemy...
i zawieziemy do młyna...
- Na zbadanie. - Wtedy będzie wiadomo.
- Ale musimy już ją zebrać. - Zgadza się.
Kaleb wrócił z miernikiem wilgoci.
Jak tam?
- Jak się masz? - Cześć.
- Usiądź. - Wezmę krzesło.
- Jakie wieści? - Do dupy?
Sprawdziłem wilgotność durumu, miernik pokazał 27,2.
Aż 27,2?
Jest jak galaretka.
Bardzo wysoki wynik.
- Jakbym poszedł nad rzekę... - Zalej go kranówką.
I odkryjesz, że woda jest mokra.
Dacie wiarę?
Kojarzycie, kiedy ostatni raz żniwa były tak późno?
- To moje najpóźniejsze. - Ty masz cztery lata.
Obiło mi się o uszy, że tak źle nie było od 70 lat.
Jest kiepsko według wszelkich standardów.
Co teraz zrobimy?
Zbierzemy ją wcześniej,
- próbując ratować jakość? - Ratujmy Hagberga.
Zapłacimy też za suszenie.
Ale po co płacić za suszenie, jeśli skończymy z paszą dla zwierząt?
Teraz tego nie wiemy.
Nie znamy jakości.
Postanowiliśmy zebrać plony tak szybko, jak się dało.
Ale żeby nie rozwalić kombajnu,
musielibyśmy poczekać, aż pszenica choć trochę przeschnie.
Właśnie tak.
Chciałem spędzić ten czas na spaniu.
Ale na farmie czekały inne prace,
jak choćby wysłanie kolejnej partii świń do rzeźni.
Świnki, na pakę.
Dzięki za bycie świniami w Diddly Squat.
Właź.
Nadszedł czas, by podjąć decyzję, która mnie przerażała.
W sprawie losu Richarda Hama.
Co z tobą zrobimy?
Jeśli wsiądzie na pakę,
będzie po nim.
A w zamian dostaniemy kiełbaskę i kotleta wielkości orzecha.
Jeśli tu zostanie, będziemy karmić go bez powodu.
A to się nie spina.
Ale wtedy wpadłem na pomysł.
Chwila.
Kolejna partia macior zostanie poddana sztucznemu zapłodnieniu,
by zajść w ciążę.
Ale nie możemy tego zrobić, dopóki nie będą w rui.
A nie będą w rui, jeśli w pobliżu nie będzie wieprza.
Zróbmy z niego pana zagrody,
który wprawia panie w nastrój.
Taki podniecacz świń.
Richard Ham, świnia podniecacz.
Dobrze się bawisz?
- Że co? - Ciężko pracujesz?
Właśnie podjąłem dobrą decyzję.
- Czyżby? - Lisa, to ci się spodoba.
Zatrzymamy go,
będzie rozpalał lochy.
Dokąd my zmierzamy?
Tego nie wiem.
Tak, stary, dobry Richard Ham.
Będziesz Hugh Hefnerem.
W końcu nadszedł dzień zero.
Dzień pszenicy durum.
Zaczynamy.
Jeremy, mogę przesypywać.
Ostrożnie.
Tak, dawaj.
Przyczepa pełna, jadę na farmę.
Pomimo obaw, czy pszenica nada się na makaron,
wszyscy się ucieszyliśmy, gdy rezerwowy kierowca Diddly Squat
przybył na tradycyjną zmianę.
Wyłącz, rzucę okiem.
Są pewne coroczne wydarzenia, których wyczekujemy z niecierpliwością.
Gwiazdka, wiadomo, Wielkanoc
i zbiory,
gdy możemy usłyszeć, jak Gerald mówi przez radio z kombajnu.
Wolę to od Bożego Narodzenia. Wolę to od czegokolwiek.
Żniwa trwały do następnego dnia.
Ale napięcie mnie wykańczało.
Musiałem zrobić sobie przerwę, zgarnąć Charliego
i pojechać do młyna z próbką tego, co zbieraliśmy,
by sprawdzić, czy nada się na makaron.
Mamy torbę sporyszu.
Durumu ze sporyszem.
- Który jest zabójczy. - Nie będziemy o nim mówić.
- Liczy się Hagberg, tak? - Liczba opadania Hagberga.
Tylko to nas interesuje.
Ile musi być?
Ponad 250.
Jak nigdy potrzebowaliśmy dobrego wyniku pszenicy durum,
bo Charlie miał wyniki pozostałych plonów z farmy
i wieści nie były dobre.
Wydajność poniżej normy.
Nie mamy tyle, ile chcieliśmy.
Ale na razie to tylko jęczmień i zwykła pszenica.
- Są jakościowe. - Tak.
Całe 56 gramów.
Mamy 56 gramów wysokiej jakości pszenicy
i 28 gramów wysokiej jakości jęczmienia.
Masz rację.
Wyobraź sobie, że jesteś kardiochirurgiem
i każda operacja zależy od pogody.
Jej wynik. Każda rzecz.
Wszystko.
- Chciałbyś... - Nie popełniliśmy błędów.
- Żadnego. - Tak.
MĄKI Z COTSWOLDS
ORGANICZNE MĄKI COTSWOLDS MĄKI FRANCUSKIE
Jest Bertie.
Cześć, Jeremy.
Miło cię widzieć.
- Jak leci? - W porządku.
- Durum. - Tak.
- Są w niej Hagbergi? - Kiedy skończyliście zbiory?
Jutro.
Macie już wszystko?
- Nie. - Kończą zbierać.
Dobrze.
Wszystko idzie nie tak, więc to pewnie też.
- To złe nastawienie. - Tylko pozytywne wibracje.
- Tak? - Ile to zajmie?
- Pięć minut. - Dobrze.
Zbadamy je.
- Trzymamy kciuki. - Dzięki, do zobaczenia.
To nie był przyjemny koniec sezonu,
nie będę ukrywał.
To spore wyzwanie na koniec roku.
Na szali jest 25 tysięcy funtów.
- Tak. - Pamiętajmy,
że dostaniemy 25 tysięcy po zaliczeniu badań.
Prawda.
W zasadzie ty dostaniesz. I od razu je wydasz.
Jak oblejemy test...
Wtedy muszę wyłożyć 25 tysięcy z własnej kieszeni.
Tak.
Z mojej, nie „naszej”.
- Z mojej. - Tak.
- Wiem. - Z twojej.
To Diddly Squat musi...
- Zapłacić. - ...wyrównać braki
na przyszłoroczne uprawy.
Pięć minut zmieniło się w dziesięć.
Ale w końcu Bertie wrócił.
Dobrze.
Tak więc...
Zajęło mi to tyle czasu, bo musiałem zrobić dwa testy,
by zbadać Hagberga.
I dwa razy się nie udało.
- Jest tak nisko... - Ile wyszło?
Nic nie wyszło, próba się nie udała.
Co jest dość rzadkie.
W tej chwili nie da się go zmielić,
co jest katastrofą. Ale będziemy...
Ja pierdolę.
Przykro mi, my też go potrzebujemy.
Niech to szlag.
- Zawiodłem się. - Tak.
- Przykro mi. - Straszna lipa.
- Dziękuję. - W porządku.
J-Hound wraca.
Ja mu powiem czy ty?
Co tam, koledzy?
Sprawdziliśmy opadanie Hagberga.
- I jak? - Brak odczytu.
- Co? - Nie odczytało.
Nic? Wyszło zero?
- Nie zbadało. - Kurwa.
Ja pierdolę.
To 25 tysięcy straty.
Jak nie urok to sraczka.
Właśnie zbiera gówno.
- Przynajmniej zbieramy. - I świeci słońce.
Kurwa.
Niestety nie tylko my
oberwaliśmy po głowie.
Każdy rolnik w kraju był załamany,
bo rok 2024 był przerażający.
Pierwszy raz jest tak źle.
Uprawy ozime żółkną, bo są zalane wodą.
Jeśli w ciągu dwóch tygodni nie przestanie padać,
2000 akrów pola pójdzie w piach.
Tegoroczne plony były tragiczne.
Wrzesień był rekordowo morky.
Zanosi się na jedne z gorszych zbiorów w historii pomiarów.
Ludzie sprzedają swoje kombajny, bo nie mają czego zbierać.
Jak zawsze z bólem powtarzam, nie jestem zależny od zysków z farmy.
Ale i tak jest mi przykro, gdy tak ciężka praca...
przynosi straty z powodu pogody.
Przypomniało mi się jednak coś, co powiedział Simon
podczas jednego z naszych żałosnych dni zbiorów.
Jeśli chcesz być rolnikiem,
jeśli chcesz uratować resztki zdrowia psychicznego,
unikaj pytań, na które nie chcesz znać odpowiedzi.
Skup się na potencjale przyszłego roku.
Ten stoicki optymizm sprawia, że farmerzy żyją dalej,
walczą z przeciwnościami losu,
robią, co mogą, hodując jedzenie.
Wołowina, jagnięcina, gęsi, indyki.
- Świnie. - Tak.
Ziemniaki, owoce, truskawki, maliny...
Zrozumiałem, że muszę przyswoić sobie tę mantrę.
Idziesz dalej, bo wierzysz, że w przyszłym roku nie może być gorzej.
Póki co jednak rodzina Diddly Squat
zasłużyła na kończący sezon lunch.
PIES FARMERA
A w tym roku mieliśmy własny pub.
- Czekacie? - Tak.
Co podać?
Niestety nie było nam dane się tam zrelaksować,
bo choć wszystko na razie funkcjonowało w miarę dobrze,
zawsze było coś do zrobienia.
Boże, to nie brzmiało dobrze.
Coś do naprawienia.
Nie, wiem, wiem. Ale system chłodzenia nie działa.
Jakiś powód do zmartwienia.
- Łączenie dwóch dachów? - Zgadza się.
Ile to wyjdzie?
Co najmniej trzy tysiące.
- Facet wczoraj się przewrócił. - No i?
- Pozwie nas? - Nie.
Wczoraj miał operację.
Poskładali mu kostkę.
TRZY PODKOWY
Dlatego poszliśmy do cudzego pubu.
W kuchni na bank panuje chaos.
Mam to gdzieś.
Pewnie kończy im się woda. I mam to gdzieś.
Dziękuję.
- Kiedy to zrozumiałeś? - O Boże.
Otwarcie nie poszło gładko, wszyscy się zgadzamy.
Genialnie ogarnęłyście namiot,
ale pub był trudny.
- Ale udało się. - Prawda.
Brawo. Spisaliśmy się.
Za Psa Farmera.
- Za Psa Farmera. - Zdrowie.
- I za farmerów. - Którzy go wspierają.
Niech nam się wiedzie.
Umieram z głodu.
To nie jest brytyjskie, prawda? Krewetki są z Indii.
- Dziś sobie daruj. - Jeden dzień dyspensy.
Małe rybki mogą być.
- Trzeba zjeść flaki? - Tak, całość.
Trzewia też?
O co chodzi?
- Smakuje rybą. - Bo to...
Rybki smakują rybą?
- Zobaczcie, co wygrałem. - Co takiego?
Wygrałem to w niedzielę.
- Za murowanie? - Nie gadaj!
- Brawo! - Zwycięzca.
- Konkurs murowania? - Wygrałem.
Co tam Liga Mistrzów. Co tam Puchar Sześciu Narodów.
Gerald Cooper.
Bardzo dziękuję.
Potem przeszliśmy do poważniejszego tematu,
bo przez cały czas, gdy Alan pracował nad pubem,
czekał na poważną operację serca.
- Lekarz we wtorek. - We wtorek?
Tak, we wtorek w szpitalu.
Poczwórne bajpasy.
Muszą zbadać
ryzyko udaru.
W zeszłym roku...
- on chorował. - Tak.
I wydobrzałeś.
To prawda.
- Ten rok kończymy... - Wiem.
...trzymając kciuki za ciebie.
Teraz to raczej rutynowa procedura.
- Tak, ale na pewno się boisz. - Śmiertelnie.
Nie lubię o tym myśleć. Dlatego chodzę do pracy.
Kazali mi się oszczędzać,
ale tylko bym się zamartwiał.
Myślisz tylko o tym.
- Posłuchaj, Alan... - Tak, wiem.
- Będzie dobrze. - Najlepszego dla Alana.
- Zabiję, jak nie wydobrzejesz. - Damy radę.
Bez ciebie nie byłoby pubu.
Nie, no cóż.
Nazwiemy po tobie skrzydło pubu.
Nie mówię, że zrobimy to,
jak coś się stanie.
Zrobimy to tak czy siak. Skrzydło Alana Townsenda.
Co ty na to, Gerald?
Mamy już Las Geralda.
Będzie też Skrzydło Alana Townsenda.
Genialnie.
Mamy pompkę nożną. W razie czego go odratuję.
Pompkę?
Pompkę!
Podepnę pompkę i go dotlenię.
Przyda się, dzięki, Gerald.
- To bardzo miłe. - Jak sflaczeje,
- dopompuję go. - Przestań.
Co to jest za gość...
OGLĄDALIŚCIE...
ALANA
GERALDA
CHARLIEGO
RICHARDA „NAGANIACZA” HAMA
LISĘ
KALEBA
I JEREMY'EGO
NA
FARMA CLARKSONA
Napisy: Marcin Kędzierski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska