NETFLIX ORİJİNAL DİZİSİ
Yıl 1551. Japonya'da kaos hâkim.
Yüzyıllar süren saltanatın ardından hükûmet kontrolü kaybetmiş…
…ülke ise acımasız bir iç savaşa sürüklenmiş.
Daimyo denen ağır silahlı savaş lortları güç ve toprak uğruna savaşırken
anarşi hüküm sürüyor.
Küçük Ovari vilayetinde,
Oda adıyla bilinen sıradan bir klanda
sıra dışı bir samuray, binlerce insanı kılıçtan geçirip
ve gelecek 300 yıl boyunca
tarihin akışını değiştirecek kanlı bir harekât başlatmak üzere.
JAPONYA
1551'de Oda ailesi için en önemli olay, şanlı Oda Nobuhide'nin ölümüydü.
Nobuhide vefat edince
Oda ailesi bir anda dağıldı.
Asla bu klanın başına geçemezsin!
Ölüm, bir lordun ölümü
her çevrede, her klanda büyük bir kriz doğururdu.
Biz klanları aile gibi görürüz
ama bildiğimiz ailelerden değildir.
Akrabalık üzerine kurulu olup
koltuk kavgası içinde olabilecek erkek kardeşlerden, ayrıca
kâhyalardan, hizmetkârlardan,
sıhri akrabalardan oluşur. Bir de hizipler vardır.
İşte o hiziplerin güçlerini sınayabilecekleri an gelmişti.
Oda ailesinin bir diğer sorunu, nispeten küçük bir klan olması
çok daha büyük klanlarla çevrili olmasıydı.
Bu nedenle çok daha strateji odaklı olup
kurtlar sofrasına düştükleri takdirde nasıl hayatta kalacaklarını
iyi düşünmeleri gerekiyordu.
Oda ailesi büyük tehlikede olduğu için
Oda Nobuhide'nin çeşitli nedenlerle pek ün salmamış
en büyük oğlu Oda Nobunaga'yı varisi olarak seçmesi…
…ailedeki pek çok kişiyi şaşırttı.
Nobugana'nın kardeşleri
ve kuzenleri arasında büyük çekişme vardı
ve sayıları epey fazlaydı.
Hepsi de genç Nobunaga'dan daha başarılı olacaklarını düşünüyorlardı.
Nobunaga'nın babasının cenazesindeki davranışı
birçok akrabasının ona duyduğu nefreti daha da arttırdı
çünkü gerektiği gibi matemli bir tutum sergileyeceği yerde
bir avuç tütsüyü sunağın üstüne boca etmişti.
Seni aptal!
Nobunaga çabuk öfkelenmesiyle bilinirdi.
Terbiyeden yoksun, suça meyilli biriydi.
Bu nedenle gerek Oda klanındaki
gerekse Oda klanının müttefiği olan
daimyo ailelerindeki birçok kişi ona aptal gözüyle bakıyordu.
Ağabey, lütfen!
Japonya'da ayin en önemli şeydir.
Klan üyeleri her şeyi eski usul yapmayı severken
o, gelenekleri hiç dikkate almıyordu.
Nobunaga'nın davranışı artık liderlik etmesi gereken kişileri
öylesine endişelendirmişti ki
içlerinden biri olabilecek en dramatik yola başvurdu.
Adı Hirate Masahide'ydi
ve yeni varisin konsey başkanı olacaktı.
Nobunaga'nın davranışı onu öyle dehşete düşürmüş,
öyle utandırmıştı ki seppuku yaptı.
Yani karnını yardı.
Bu bir tür iç organ çıkarma ritüelidir.
Hatta bazı insanların karınlarını yarıp bağırsaklarını çıkardığı söylenir.
Bu, birinin ölüm üzerinde bir hâkimiyet sağlama şekliydi.
Bazen ise
protesto etmek için yapılabiliyordu.
Bir akrana bir şeyi yaptırmak için de bu yola başvurabiliyorlardı.
Masahide, Oda klanındaki kişilere şu mesajı veriyor olabilirdi: "Bakın,
Nobunaga'nın o kadar aptal ve görgüsüz olduğunu düşünüyorsanız
ve bana saygınız varsa
benim intiharım, desteklemeniz gereken kişinin
Nobunaga olmadığının göstergesi olsun."
En başından beri Nobunaga'nın hayatı tehlikedeydi.
O tehlikeli topraklarda yalnız bir adam olduğunu anlamıştı.
Aileye ait topraklarda bile.
Sengoku döneminde aile içi cinayet son derece yaygındı.
Babalar oğullarını, oğullar babalarını, kardeşler birbirini öldürüyordu.
Tüm bunlar, iktidarı ele geçirmek içindi.
Karısı Nōhime'nin ona komplo kurduğundan şüphelenenler vardı…
…çünkü kendisi, onun Mino'nun Engereği lakaplı can düşmanı
Saitō Dōsan'ın kızıydı. Engerek'in kızıydı.
İki klan arasında barışı sağlamak için evlendiklerinden
kadının casusluk yapmak üzere görevlendirildiğine dair şüpheler vardı.
Gerekirse onu öldürmek için.
Böyle bir evlilik birliğinin en büyük tehlikelerinden biri de
can düşmanınızın kızının yatağınıza kadar girmiş olmasıydı.
Kadın onu zehirle öldürmüş olabilirdi.
Ölürse bizim için iyi olur.
Çok bencil.
Sadece kendini düşünüyor.
Kocasının kardeşi Nobuyuki'yle
iş birliği yaptığına dair de şüpheler vardı.
NOBUNAGA'NIN KARDEŞİ
Nobuyuki, Nobunaga'nın tam aksine
ağırbaşlı mizacıyla ailede büyük takdir görüyordu.
Tabiri caizse o,
babasının hayatı boyunca şerefine leke sürmemiş iyi evlattı.
Nobunaga'nın şansına en sadık hizmetkârlarından biri
ona Nobuyuki'nin bir darbe planı yaptığını haber vermişti.
Lütfen beni bağışla!
Ağabey…
Sen benim kardeşim değilsin.
Bu onun ne denli acımasız bir karaktere sahip olduğunu
gözler önüne seriyor.
Nobunaga bu şekilde
hayatta kalma
ve başarılı olma arzusuyla
ölmek pahasına mücadele edeceğini ilan ediyordu.
Bu kişinin alt edilmesi, Nobunaga'nın
hafife alınmaması gerektiğini gösteriyordu.
Birinci dereceden akrabaları arasındaki tehditler ortadan kalkınca
Nobunaga'nın dikkati Ovari vilayetindeki egemenliği için
son ve en büyük tehdit olan…
…kuzeni Nobukata'ya yöneldi.
Kuzey Ovari, Nobukata'nın egemenliğindeydi.
Emrinde 3.000 adam vardı.
Nobukata dişli bir rakipti.
Yani şu aşamada gelecek vaat eden iki savaşçımız var.
Aralarındaki rekabet kaçınılmazdı çünkü Ovari vilayetini
yarı yarıya paylaşıyor ve güçlerini arttırmak istiyorlardı.
Sadece ülke ve toprak için değil,
Oda hanedanının başına geçmek için de yarışıyorlardı.
Sanırım Nobunaga da bu uğurda kendisini ya batıracak ya çıkaracak
kesin sonuçlu bir mücadele istiyordu.
Savaşmak için Oda Nobunaga'ya samuraylardan oluşan bir ordu gerekiyordu.
Nobunaga'nın döneminden 800 yıl önce samuray, "hizmetkâr" anlamına geldiğinden
istenmeyen bir unvandı.
Ama yavaş yavaş eski Japonya'nın atlı şövalyeleri
olarak bildiğimiz bugünkü anlamını kazandı.
Sonunda "samuray" "bushi" savaşçı sınıfı anlamını kazandı.
Tabii ki samurayların en ikonik silahı katanaydı.
Japon kılıcı.
Dünya tarihinde üretilmiş en iyi kılıç olarak kabul edilir.
Çok keskin, esnek, kavisli bir ağzı vardı.
Kından çıkardıkları gibi ölümcül bir darbe indirmelerini sağlardı.
Atlı samuraylara da büyük avantaj sağlıyordu
çünkü saldırı hâlindeki bir piyadeye aşağı doğru indirilen bir darbe…
…ilerleyen atın momentumuyla birlikte onu dilim dilim ederdi.
Bunlar inanılmaz atletik savaşçılar.
Bir asır boyunca durmadan savaşmışlar. Bunun için yaratılmışlar.
Muhtemelen tarihte bilinen en büyük savaşçılar.
Nobunaga hâlâ
eski samuray geleneklerine bağlıydı.
Ancak Japonya'daki savaş hâlinin eski tarzından uzaklaştığının farkındaydı.
Endüstriyel bir savaş hâlini almıştı. Büyük bir orduya ihtiyaç vardı.
Oda Nobunaga'ya Japonya'nın Büyük İskender'i diyebiliriz.
Muhtemelen o zamanların en yenilikçi askerî lideriydi
çünkü her tür yeni fikre açıktı.
Nobunaga'nın dönemine kadar
ordular ve savaşlar oldukça önemsiz meselelerdi.
Rakiplere karşı ayakta kalma baskısıyla ordular büyüdükçe
Nobunaga halktan gittikçe daha çok kişiyi görevlendirmeye başladı.
Bunlara ashigaru deniyordu.
Savaşa çağrılmış köylülerdi bunlar.
Piyadelerdi.
Neredeyse 400 yıl boyunca
samurayların boyundurluğunda yaşamış insanlardı.
Büyük lortların malıydılar, kölesiydiler.
Bozuk para gibi harcanıyorlardı.
Ama Nobunaga'nın ashigaru'larıyla bastonlu köylüden hâllice olan
geleneksel ashigaru'lar arasında
çok büyük bir fark vardı.
Nobunaga onları uygun bir şekilde donatıp eğitiyordu.
Biraz sadakatle çok etkin
ve çok tehlikeli olacaklarını fark etmişti.
Bu birlikler bir sürü samuraydan daha değerliydi.
Bir ayaktakımından orduya dönüşmüşlerdi.
1558'de, kardeşini öldürdükten
ve çoğu köylü olmak üzere
3.000 askerli yeni ordusunu yanına aldıktan bir yıl sonra
Nobunaga, Güney Ovari'deki kalesinden ayrılıp
rakibi Nobukata'yla çarpışmak için kuzeye doğru ilerledi.
Buna karşılık Nobukata işgalcilerin yolunu kesip
onları katletmek için 3.000 taş yürekli samuraydan oluşan
kendi birliğini topladı.
Nobunaga'nın muharebe komutanlığında tecrübesi azdı
ve çok fazla şansı yoktu
ama bir avantajı vardı;
Japon savaşını baştan aşağı değiştirecek, dış dünyadan bir hediye.
1453'te Makao'dan gelen bir Portekiz gemisi
fırtınada rotadan saparak
Japonya'nın güney kıyısındaki küçük Tanegashima Adası'da
karaya oturdu.
Büyük olasılıkla Çin ana karasına ulaşmaya çalışıyordu.
Japonya tarihinde genellikle olduğu gibi yanlışlıkla bir şey oldu.
Hiç hesapta olmayan biri Japonya'ya geldi.
Elinde arkebüz adında bir silah vardı.
Çoğu daimyo için
ateşli silahların benimsenmesi kısa vadede fayda sağlamayabilirdi.
Bu silahların dolumu uzun sürüyordu, gürültüsü çoktu, kötü kokuyordu
ve yağmurda çalışmayabiliyordu.
Bu nedenle daimyo tarafı arkebüzlerin benimsenmesi konusunda
tereddütteyken…
…Oda Nobunaga endişeli değildi.
Küçük bir çevreden geldiğinden, güçlü düşmanları yenmek için
elindeki her fırsatı kullanması gerektiğini biliyordu.
Bu nedenle arkebüzü önceden getirmeye çok hevesliydi.
Oda Nobunaga askerî potansiyeli ilk fark edenlerden biriydi
ve çok sayıda silahın alımını karşılayabildiği için
sadece muharebenin tarafı olmaktan çıkıp
baskın güce dönüştüler.
Nobukata ve Nobunaga çatışmak üzere ilerlerken
Nobunaga taarruza geçme kararı aldı. Kiyosu Kalesi'nden ayrılıp birliklerini
Nobukata'nın birliklerinin bulunduğu Iwakura'ya doğru yönlendirdi.
Nobunaga'nın yaklaşık 3.000 askeri vardı.
400 veya 500 civarında da silahı olabilirdi.
Rakibi Nobukata'nın da yaklaşık 3.000 askeri vardı.
Onlar muhtemelen biraz daha donanımlıydılar.
Ölümü göze almalısınız.
İleri!
Hem Nobukata hem de Nobunaga için bu bir ölüm kalım meselesiydi.
Karşı birliği tamamen yok edemeseler de kaybeden tarafın askerleri
muhtemelen karşı tarafa geçecek ve kaybeden saf dışı kalacaktı.
Pozisyonu koru.
Nobunaga'nın, düşmanı kandırıp yaklaşık 100 metre ilerideki
ölüm bölgesine sokması gerekiyordu.
Pozisyonu koru.
Ateş!
Sıra sıra dizilmiş tüfekçilerin yaylım atışı
zırhı olsun olmasın en büyük rakipleri bile yere sererdi.
Ancak tüfeklerin dolumu çok uzun sürüyordu.
Bu nedenle muharebe giderek…
…yakın çarpışmaya dönüştü.
Bu muharebede, köylü ağırlıklı bir birliğin karşısında
bu insanları hor gören elit ağırlıklı bir birlik vardı.
Bu yorgun samuraylar menzile girdikten sonra
kaybedecek hiçbir şeyi olmayan adamlarla savaşıyorlardı.
Yakın muharebe, akla hayale gelmeyecek kadar acımasızdır.
Öyle yakınsınızdır ki rakibiniz ne yemiş, anlarsınız.
Öyle yakınsınızdır ki kılıçla bağırsaklarını deşerken
gözlerindeki ölüm ışığını görebilirsiniz.
Bu sırada mermiler havada uçuşmaktadır.
Çığlıklar duyulur.
Kimi savaş narası atarken kimi yaralandığı için çığlık atar.
Ortalık cehennem gibidir.
Üç saat sonra… Nobunaga'nın askerleri avantajlı duruma geçti.
Nobunaka'nın birliklerini yarıp bozguna uğrattılar.
Savaşın sonunda ölü sayısının 1.200'ü aştığı söylenir.
Bu, böyle küçük bir muharebe için inanılmaz bir zayiat.
Nobukata komutasındaki Iwakura güçleri Iwakura Kalesi'ne çekilerek…
…üç ay boyunca kuşatmaya direnip sonunda yenildiler.
Nobukata öldürüldü.
Nobunaga da Ovari vilayetinin tek lordu olarak kaldı.
Ukino Muharebesi'nin ardından
Nobunaga nihayet Ovari'deki hâkimiyetini kesinleştirmişti.
Oda'nın Lordu'ydu.
Nobunaga gençlik yıllarından itibaren yetenekli bir taktik komutanına dönüştü.
Artık "Ovari'nin aptalı" değildi.
Kendi ordularında geleneksel samurayların
güçlü ve zayıf yönlerini tanıdı.
Köylü askerlerin avantajlarını ve teknolojinin önemini anladı.
Bence tam da bu noktadan sonra gözünü hırs bürüdü.
Nobunaga'nın Ovari fethiyle gösterdiği askerî gücü
artık diğer yerlere de yayılacaktı.
Babasının ölümünde dokuz kanlı yıl sonra
Nobunaga artık Ovari vilayetinin tartışmasız lideriydi.
Ancak saltanatı henüz başlamışken doğuda yeni bir tehdit baş gösterdi.
Japonya'nın en korkulan daimyo'larından veya savaş lortlarından Imagawa Yoshimoto
arkasında dev bir orduyla hareket geçmişti.
Hedefi, ülkenin başkenti
ve geleneksel askerî güç merkezi olan Kyoto'ydu.
Oraya ulaşmak için de Ovari'den geçecekti.
Başarılı olursa
Nonunaga'nın gittikçe artan hırsı yıkıcı bir darbe alacaktı.
Ulusal birleşme dediğimiz şey için çaba gösterebilecek
altı, belki sekiz tane güçlü daimyo vardı.
Bunun için de başkent Kyoto'yu almak gerekiyordu.
Bunlardan biri, Imagawa'ydı.
Imagawa Yoshimoto'nun amacı Kyoto'yu almaktı.
Bunu yapmak için başkente ilerlemesi gerekiyordu.
Başkente ilerlemek için de önce Ovari vilayetini geçmeliydi.
Ama Nobunaga, Imagawa'nın geçmesine izin vermeyecekti.
Nobunaga kendi sınırında Imagawa'nın önünü kesmeye kararlıydı.
Sonuçta bu işi savaşarak çözmekten başka çareleri yoktu.
Oda ile çatışma içinde olan Imagawa Yoshimoto avantajlı konumdaydı.
Imagawa Yoshimoto çok büyük, çok varlıklı,
çok güçlü bir çevrenin efendisiydi.
Bazı kayıtlara göre 45.000 asker büyüklüğünde ordusu vardı.
25.000 daha makul bir tahmin.
Yine de Nobunaga'nın ordusundan çok üstündü.
Nobunaga'nın ordusunun 12 katıydı.
Imagawa bu üstün orduyla
içeri girip Nobunaga'yı saf dışı bırakarak
Kyoto'ya doğru ilerlemeye devam edeceğini umuyordu.
Önce Nobunaga'nın birkaç sınır kalesine saldırıp
onları kolayca ele geçirdi.
Bu görev için
Tokugawa Ieyasu adında bir samuray yolladı.
Ieyasu gençti ama harika bir taktikçiydi. Yoshimoto'nun emrindeydi.
Ama çok da hırslıydı
ve önünün çok daha açık olabileceğinin farkındaydı.
Nobunaga'nın generalleri şartların ve sayıların
aleyhlerinde olduğunu çok iyi bildiğinden
alışılagelmiş şeyi yapıp etrafları kuşatıldığında çekilmeleri
ve olabilecek en iyi savunma pozisyonuyla
direnmeleri konusunda ısrarcıydı. Belki şansları yaver giderdi.
Nobunaga çok farklı bir görüşteydi.
Düşmanı gafil avlayacak beklenmedik,
sıra dışı bir şey deneyip
bu kumarın durumu lehine çevirmeye
yeteceğini umut ediyordu.
Nobunaga'nın en büyük yeteneklerinden biri örgütsel kapasitesiydi.
Askeri daha azdı…
…ama istihbaratı daha iyiydi.
Bu da Nobunaga'nın dehasının bir diğer örneğiydi.
Vilayetin dört bir yanındaki casusları
ona her saat, bilemediniz her gün bilgi veriyordu.
Düşmanın hareketlerini, gücünü, ordugâh yerini, ne yaptıklarını,
hepsini biliyordu.
Nobunaga casus gönderip Yoshimoto'nun ordugâhının
Okehazama Dağı'nın tepesinde olduğunu öğrendi.
Imagawa Yoshimoto 5.000 askerle Okehazama'da kamp kurmuştu.
Yani ordusunun geri kalanı başka yerdeydi.
Yani genel tabloya bakıldığında
evet, Imagawa Yoshimoto'nun büyük bir ordusu vardı…
…ama çok dağınıktı. Çok bölünmüştü.
Nobunaga düşman ordusunun liderini öldürdüğü takdirde ordunun düşeceğini
anladı. Orduyu bir arada tutacak başka bir şey yoktu.
Yani onları yenmesine gerek yoktu. Imagawa Yoshimoto'yu öldürse yeterdi.
Sürpriz bir saldırı başlatmaya karar verdi.
Bu iş savaş döneminde muharebelerin çoğu gelenekseldi.
Açık alanda savaşıyor, kuşatmaya ağırlık veriyorlardı.
Kimse böyle sürpriz bir saldırıya kalkışmamıştı.
Ama Nobunaga küçük ordusuyla daha büyük bir orduya,
büyük engellere karşı savaşmaya, fırsatları değerlendirmeye hazırdı.
Ya gece saldıracak ya sürpriz saldırı yapacaktı.
Bu, Nobunaga'nın zeki, özgün, farklı açıdan düşünmeye hazır olduğunun
ilk belirtisiydi.
Böylece Nobunaga ve ordusu Yoshimoto'nun kampının etrafına
mevzilendi.
Imagawa Yoshimoto bir kelle kontrol töreni yapıyordu.
Bu etkinlikte bir savaş lorduna, bir komutana
bozguna uğratılan düşmanların kelleleri gösterilirdi.
Kelleler temizlenip hazırlanır, makyaj yapılırdı.
Tuhaftır ki tören, kellesi eşya gibi teşhir edilen
düşman için öç ve aşağılama amaçlı
korkunç bir eylemdi
ama içinde saygı da barındırıyordu.
Bu kellelere
eski sahiplerine saygı duyarak bakmak gerekiyordu.
Imagawa Yoshimoto savaş dışı dediğimiz pozisyondaydı.
Yiyip içiyor, şimdilik her şeyin yolunda gitmesini kutluyorlardı.
Nobunaga'nın beklediği an gelmişti.
Ama riskliydi. Nobunaga ya batacak ya çıkacaktı.
Ama başka çaresi yoktu.
Yoshimoto'yu öldürmek zorundaydı. Yılanın başını koparması gerekiyordu.
Birlikleri ileri atılıp karşılarına çıkan
her Imagawa askerini öldürmeye başladılar.
Imagawa'lar neye uğradıklarını şaşırmıştı.
Imagawa Yoshimoto, askerleri alkol aldığı için
aralarında bir kavganın patlak verdiğini sanmıştı.
Saldırıya uğradıklarını anlamaları zaman aldı.
Bu sırada Oda birlikleri ilerliyordu.
Imagawa askerleri panikleyip silahlarını bıraktılar.
Var güçleriyle tepeye doğru koşmaya başladılar.
Tam bir kaos ortamıydı.
Çok kısa sürede…
…Yoshimoto'nun yaklaşık 300 askeri kalmış, işler tersine dönmüştü.
Vahim bir savaştı.
Oda askerlerinden biri bizzat Yoshimoto'ya saldırmayı başardı.
Düşman generali öldü.
Geri kalan Imagawa askerleri dayanamayıp kaçtılar.
Diğer yerlerde konuşlanmış Imagawa askerleri
olanları duyup geri çekildiler.
Nobunaga inanılmaz bir zafer kazanmıştı.
Okehazama Muharebesi sadece 15 dakika sürmüş olsa da
Japon tarihinin en belirleyici savaşlarından biriydi.
Başarılı sürpriz saldırısı, onun bir strateji dehası olduğunu gösteriyor
ki bu, o çağda ender görülen bir şeydi.
Küçük klanlar böyle büyük bir rakibin karşısına çıkmaya asla cüret edemezdi.
Ancak babasının cenazesinde Nobunaga'nın hizmetkârlarını
çok endişelendiren davranış…
…burada kendini gösteriyor. Pervasızlığını, çekincesizliğini
ama aynı zamanda hayatta kalmak ve zafer kazanmak için…
…en iyi olasılıkların ne olduğunu düşündüğünü gösteriyor.
Orta Japonya'nın en büyük güç bloklarından birini yok etmenin dışında
dikkatleri de Oda Nobunaga'ya çekmişti.
Bu, Japonya'yı birleştirme sürecini
başlatması için de tramplen görevi görmüştü.
Okehazama'nın sonucu Nobunaga'ya onu yıllarca destekleyecek
ve gelecek başarılarına katkı sağlayacak çok önemli iki ittifak sağlayacaktı.
Nobunaga, Okehazama'da ordusuna ashigaru olarak katılan
genç bir samurayın yeteneklerini fark etmişti.
Adı, Toyotomi Hideyoshi'ydi.
Hideyoshi Nobunaga'nın ordusuna piyade olarak girmişti
ama savaş becerileriyle Nobunaga'yı kendine hayran bıraktı.
Üstelik bu beceriler göğüs göğüse çarpışmadan ibaret değildi.
Görünüşe göre insanları örgütleme yeteneği de vardı.
Yani liderlik potansiyeline sahipti.
Sonuç olarak Hideyoshi kademe kademe yükselerek
Japonya tarihinde büyük etki bırakacak
en özverili ve en sadık generallerinden biri oldu.
Savaştan sonra oluşmuş önemli bir ittifak daha vardı.
Bu ittifak, Nobunaga
ve Hideyoshi arasındaki ilişkiden çok farklıydı.
Bahsettiğimiz kişinin adı Tokugawa Ieyasu.
Delikanlıyken babası tarafından Imagawa ailesine
rehin olarak verilmişti.
Genç Ieyasu, Imagawa ordusuna hizmet etmek üzere yetiştirilmişti.
Ancak Imagawa ailesinin lideri artık ölmüştü.
Ieyasu da efendisini mağlup eden adamla,
Oda Nobunaga'yla birlik olmaya karar verdi.
Ieyasu'nun bu kadar çabuk taraf değiştirmesi
Sengoku döneminde sadakatin kapanın elinde kaldığını göstermişti.
Artık kural yoktu.
Japonya'yı ele geçirmek için topyekûn savaş vardı.
Bu nedenle risk almaya hazır olanlar
genelde daha güçlü
ve yükselişte görünen tarafa geçiyordu.
Okehazama Muharebesi'nin önemi,
Japonya'nın kaderini belirleyecek olan üç adamın bir araya gelmesidir.
Oda Nobunaga, Toyotomi Hideyoshi ve Tokugawa Ieyasu.
Ieyasu ve Hideyoshi ile birlikte
Nobunaga, rakiplerine karşı bir dizi kanlı harekât başlattı.
Başka toprakları da egemenliği altına aldı.
Sonra cesurca ülkenin başkenti Kyoto'ya ilerledi.
Nobunaga artık en cesur hamlesini yapmayı planlıyordu…
…tüm Japonya'yı birleştirmeyi.
Ama tehlike devam ediyordu.
Batıda ve kuzeyde
Nobunaga'nın boyunduruğu altına girmek istemedikleri için
gücünü tehdit eden başka daimyo'lar vardı.
Ona boyun eğmeyi kabul etmeyen bu kişiler
onun öfkesiyle, kılıcıyla tanışacaktı
çünkü hiçbir muhalefete müsamahası yoktu.
Japonya'ya birleşme sürecine sokacak adam ancak böyle biri olurdu.
Bu durumun Nobunaga'nın rakiplerini kızdırmaması söz konusu bile değildi.
Nobunaga'nın, iktidarı kendisi için istediğini biliyorlardı.
Japonya için asıl savaş şimdi başlayacaktı.
Alt yazı çevirmeni: Ahmet Neşeli