‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎(ญี่ปุ่น ปี 1583)
‎หลังจากรวบพื้นที่ส่วนใหญ่ของญี่ปุ่นได้ ‎โอดะ โนบุนากะ ซามูไรผู้ยิ่งใหญ่ก็ตาย
‎บริวารผู้ภักดีของเขา ฮิเดโยชิ
‎จึงเปิดศึกยึดอำนาจมาเป็นของตน
‎ด้วยความเดือดดาล
‎แม่ทัพใหญ่คัตสึอิเอะจึงเริ่มคิดคุมประเทศนี้
‎เขาเคลื่อนพลบดขยี้ ‎ป้อมปราการทั้งสามแห่งในดินแดนของศัตรู
‎สองป้อมแรกแตกแล้ว
‎เหลือป้อมที่สาม ชิซุงะตะเกะ
‎เขาส่งโมริมาสะ หลานชาย ‎นำทัพบุกยึดป้อมสุดท้าย
‎ถ้าเขาทำสำเร็จ ฮิเดโยชิจบสิ้นอำนาจ
‎(ญี่ปุ่น ปี 1583)
‎ซากุมะ โมริมาสะรู้ว่า ‎การยึดป้อมชิซุงะตะเกะนั้นสำคัญมาก
‎แต่ตัวป้อมมีจุดยุทธศาสตร์แข็งแกร่ง
‎และยิ่งสถานการณ์ยืดเยื้อ
‎ก็ยิ่งมีโอกาสที่ฮิเดโยชิจะเคลื่อนพลมาช่วย
‎ประเด็นของการล้อมที่ใดๆ ก็ตามคือ ‎ถ้าเราเป็นฝ่ายล้อม
‎เราตกเป็นเป้าโดนกำลังเสริมโจมตีได้ง่าย
‎เราจดจ่ออยู่ที่ปราสาทซึ่งเราล้อมอยู่ ‎ตามที่ควรเป็น
‎ซึ่งหมายถึงด้านหลังของเราเปิดโล่ง
‎(ชิบาตะ คัตสึอิเอะ)
‎ชิบาตะ คัตสึอิเอะเป็นกังวลมาก
‎จนต้องส่งข่าวถึงซากุมะ
‎บอกว่า "เลิกล้อมชิซุงะตะเกะ
‎ประจำการที่ป้อมหนึ่งในสองที่เจ้ายึดได้"
‎โมริมาสะไม่ฟังคำสั่ง
‎เขาเชื่อว่าเขามีเวลาจะล้อมป้อมต่อไป
‎"ชิซุงะตะเกะจะต้องเป็นของข้าก่อนมืด"
‎คือข้อความที่เขาแจ้งกลับเจ้านายตนเอง
‎ชิบาตะไม่เชื่อ
‎เขารู้ว่าซากุมะ โมริมาสะอยู่ในจุด ‎ที่โดนโจมตีด้านหลัง
‎จากกองทัพของฮิเดโยชิง่ายมาก
‎แม้ว่าเขามาจากชนชั้นต่ำสุดของนักรบซามูไร
‎ฮิเดโยชิเป็นที่ประจักษ์แล้วว่า ‎เขาคือนายทัพที่เก่งกาจด้านยุทธวิธี
‎เจ้าแห่งกลยุทธ์
‎เขาเป็นผู้บัญชาการรบที่ยอดเยี่ยม
‎โดยมีชัยชนะจากสนามรบเป็นเครื่องพิสูจน์
‎ดังนั้นเมื่อเขารู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่ชิซุงะตะเกะ
‎ดูเหมือนเขาได้ตัดสินใจแล้วว่า ‎เวลานี้เหมาะที่เขาจะยึดป้อมนี้
‎ได้เวลาบุก
‎ฮิเดโยชิบอกผู้ส่งสารว่า
‎เขาจะส่งกำลังเสริมไปทันที
‎ด้วยเหตุนี้ พวกเขาจึงต้องตรึงศัตรูไว้
‎ตามข้ามา!
‎ฮิเดโยชิมีชื่อเสียงขึ้นได้ ‎จากฝีมือการเคลื่อนพลรวดเร็วมาก
‎เขาเลยตัดสินใจว่าถ้าเขา ‎พากองทหารไปที่ชิซุงะตะเกะได้
‎เขาน่าจะเปิดศึกตอบโต้ที่นี่
‎เพื่อบดขยี้กองทหารที่ล้อมป้อมอยู่
‎และเป็นเขาที่ได้เปรียบ
‎กว่าซากุมะ โมริมาสะจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‎ก็ต่อเมื่อเขามองลงไปในหุบเขา
‎เห็นซามูไรของฮิเดโยชิหลายร้อยคน
‎กำลังเดินทัพขึ้นเขาตามทางสายหลัก
‎โมริมาสะตกใจสุดขีด
‎เขาพยายามสุดชีวิตที่จะจัดระเบียบไพร่พลใหม่
‎เพื่อวางแนวป้องกันแน่นหนา ‎ต้านการบุกขึ้นเขาของฮิเดโยชิ
‎แต่มันสายเกินไป
‎คนของโมริมาสะเสียกระบวนอย่างสิ้นเชิง
‎กองทัพของฮิเดโยชิได้เปรียบมาก ‎ที่จู่โจมไม่ให้ทันตั้งตัว
‎ยุทธการชิซุงะตะเกะเป็นศึกที่ดุเดือดมาก
‎ในแง่ของการต่อสู้ระยะประชิด
‎ฉากการสังหารไม่เลือก
‎ในพื้นที่จำกัดมาก
‎ข้าชนะแล้ว
‎ชีวิตของคัตสึอิเดะอยู่ในมือของข้า
‎ในไม่ช้า คนของซากุมะก็หนีลงจากภูเขา
‎เพื่อหาที่หลบภัยในปราสาทของชิบาตะ
‎กองทัพของฮิเดโยชิไล่ตามไป
‎หลังจากปิดล้อมสามวัน
‎ชิบาตะ คัตสึอิเอะก็รู้ว่า ‎วิธีการของเขาสิ้นหวังแล้ว
‎ชิบาตะ คัตสึอิเอะผู้รู้ว่าตนสิ้นหวังแล้ว
‎จึงต้องเลือกความตายในที่สุด
‎ชิบาตะ คัตสึอิเอะจึงฆ่าตัวตาย ‎ด้วยการทำเซปปากุ
‎ชัยชนะของฮิเดโยชิที่ชิซุงะตะเกะเป็นศึกชี้ชะตา
‎ตอนนี้ฮิเดโยชิเป็นผู้ปกครองตัวจริงของญี่ปุ่น
‎และเป็นผู้สืบทอดอาณาจักรของโอดะ โนบุนากะ
‎ฮิเดโยชิเป็นบุคคลที่หายาก ‎ในประวัติศาสตร์การเมือง
‎ที่อาจกล่าวได้ว่าเขามีวิสัยทัศน์จริงๆ
‎เขามองเห็นโอกาสใหม่ๆ เกินกว่าที่ทุกคนคาดคิด
‎เราต้องอย่าลืมว่า
‎ในขณะนั้นสงครามกลางเมือง ‎ระอุในญี่ปุ่นมานับร้อยปีแล้ว
‎ชาวญี่ปุ่นไม่มีใครไม่รู้จักสงคราม
‎ส่วนฮิเดโยชิกำลังพยายาม ‎สร้างระบบการเมืองที่มั่นคง
‎ที่จะยุติสงครามกลางเมืองเสียที
‎แต่ถึงแม้ฮิเดโยชิขึ้นเป็นไดเมียว ‎ที่ทรงอำนาจที่สุดในญี่ปุ่น
‎เขาก็ยังมีภัยร้ายแรง
‎มีไดเมียวทรงอำนาจหลายคน ‎ที่อยากครองอำนาจแต่ผู้เดียว
‎และยังมีโทกูงาวะ อิเอยาซุ
‎ซึ่งเขากลายเป็นพันธมิตรเหนียวแน่นด้วย
‎(โทกูงาวะ อิเอยาซุ)
‎ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ปลอดภัยโดยสมบูรณ์
‎ระหว่างที่ทั้งคู่สู้เคียงบ่าเคียงไหล่มากับโนบุนากะ
‎ในศึกหลายครั้ง
‎อิเอยาซุไม่เคยเป็นบริวาร ‎ของโนบุนากะเสียทีเดียว
‎เขาเป็นสหายร่วมรบ
‎ดังนั้น จึงเป็นเรื่องน่าอับอายสำหรับอิเอยาซุ
‎ที่จู่ๆ จะมีบริวารของโนบุนากะคนหนึ่ง
‎มาทำตัวประหนึ่งเป็นผู้ปกครองญี่ปุ่น
‎อิเอยาซุมีแรงทะเยอทะยานของตนเอง
‎ที่จะแทนที่ฮิเดโยชิและกลายเป็น ‎ผู้ทรงอำนาจสูงสุดของญี่ปุ่น
‎เขาเป็นนักยุทธวิธีที่อดทนมาก
‎เขารู้ว่าเขาควรโจมตีและสั่งการกองทัพต่อเมื่อ
‎เขามีอำนาจเหนือกว่าเท่านั้น
‎ดังนั้น เขาต้องมั่นใจว่าเป็นพันธมิตร ‎กับไดเมียวถูกคนเพื่อพิชิตฮิเดโยชิ
‎อิเอยาซุมองว่าทางที่ดีที่สุดคือสนับสนุน
‎โอดะ โนบุคัตสึ ลูกชายคนที่สอง ‎ของโอดะ โนบุนากะ
‎(โอดะ โนบุคัตสึ)
‎สิทธิที่โอดะ โนบุคัตสึอ้างได้แน่นอนคือ ‎เขาเป็นทายาทแท้จริงของโนบุนากะ
‎และฮิเดโยชิปฏิวัติอย่างผิดกฎหมาย
‎โทกูงาวะ อิเอยาซุมองว่า ‎การร่วมมือกับโอดะ โนบุคัตสึ
‎เป็นโอกาสที่จะโค่นฮิเดโยชิ ‎ก่อนที่เขาจะมีอำนาจเกินไป
‎และเขาน่าจะรู้สึกว่าเมื่อถึงเวลาเหมาะสม
‎เขาจะสลัดทิ้งโนบุคัตสึได้ง่ายๆ ‎และยึดอำนาจไว้เอง
‎นับเป็นการเดิมพันสำหรับอิเอยาซุ
‎เขาขึ้นชื่อว่าเป็นนักคิดผู้รอบคอบและอดทน
‎แต่บางครั้งแม้แต่คนอดทนที่สุดก็ต้องเสี่ยง
‎และนี่น่าจะเป็นการเดิมพัน ‎ครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของอิเอยาซุ
‎(เกียวโต)
‎เมื่อมีกองทหารของโนบุคัตสึหนุนหลัง
‎อิเอยาซุนำทัพปะทะฮิเดโยชิ ‎ซึ่งมีกองกำลังขนาดใหญ่กว่ามาก
‎มีศึกนองเลือดหลายครั้ง
‎แต่การต่อสู้ลงเอยโดยไม่รู้แพ้รู้ชนะ
‎แผนของอิเอยาซุได้ผลผิดจากที่ตั้งใจ
‎ตอนนี้ ด้วยความหวังจะกอบกู้ ‎กองทัพของตนเท่าที่ทำได้
‎และมีชีวิตเพื่อสู้อีกวัน ‎อิเอยาซุจอมเจ้าเล่ห์เสี่ยงเดิมพันอีกครั้ง
‎เขาตัดสินใจพบฮิเดโยชิ ‎ดูว่าพวกเขาสงบศึกได้หรือเปล่า
‎ครั้งนี้อิเอยาซุอาจถึงตาย
‎เป็นไปได้ที่ฮิเดโยชิจะทรยศเขา
‎การนัดพบฮิเดโยชิ
‎เปิดโอกาสให้ฮิเดโยชิสั่งสังหารเขาได้
‎ผมแน่ใจว่าไม่มีใครไว้ใจอีกฝ่ายจริงๆ
‎จากมุมมองของฮิเดโยชิ ‎การมีอิเอยาซุเป็นพันธมิตรมีข้อดีอยู่บ้าง
‎เขามีกองทัพขนาดใหญ่และมีฝีมือ ‎เขาเป็นแม่ทัพชำนาญศึก
‎ดังนั้น สำหรับเขา ‎การมีอิเอยาซุเป็นเพื่อนร่วมรบมีแต่ได้
‎อิเอยาซุยอมสยบ
‎และยอมรับฮิเดโยชิเป็นหัวหน้าแต่ในนาม
‎แลกกับการยุติศึกสงคราม
‎และได้ตำแหน่งที่เรียกได้ว่า ‎เทียบเท่ามือขวาของฮิเดโยชิ
‎และพวกเขาจึงทำตามธรรมเนียม ‎นั่นคือแลกเปลี่ยนตัวประกัน
‎อิเอยาซุยกลูกชายคนที่สองของตน ‎ให้เป็นลูกบุญธรรมของฮิเดโยชิ
‎ส่วนฮิเดโยชิยกมารดาของตนเอง ‎ซึ่งเขารักอย่างยิ่งให้แก่อิเอยาซุ
‎หลักการเบื้องหลังระบบตัวประกันก็คือ...
‎ถ้าขุนศึกอีกฝ่ายผิดสัญญาสงบศึก ‎ตัวประกันจะถูกประหาร
‎ฮิเดโยชิจึงวางเดิมพัน
‎เขาจะรักษาความเป็นพันธมิตรกับอิเอยาซุไว้ได้
‎อิเอยาซุก็จะไม่แกร่งเกินไป
‎จนท้าทายอำนาจสูงสุดของเขาสักวันหนึ่ง
‎จากการที่ญี่ปุ่นทำสงครามกลางเมือง ‎มาหลายทศวรรษ
‎ไม่มีไดเมียวคนไหนไว้ใจกัน
‎สิ่งที่เปลี่ยนไปคือพวกเขายอมรับว่า
‎จะเริ่มใช้ชีวิตร่วมกันได้ตรงไหน
‎แทนที่จะพยายามทำลายกัน
‎ซึ่งนี่คือสิ่งที่เรากำลังเห็นอยู่ในช่วงเวลานั้น
‎การเป็นพันธมิตรที่สำคัญมากครั้งนี้
‎ทำให้มีอิเอยาซุปกป้อง ‎อาณาเขตฝั่งตะวันออกของฮิเดโยชิ
‎ซึ่งทำให้ฮิเดโยชิจดจ่อกับ ‎การรวมภาคกลางของประเทศ
‎แต่เพื่อจะสร้างประเทศให้เป็นปึกแผ่น ‎ฮิเดโยชิต้องการความชอบธรรม
‎แน่นอนว่าฮิเดโยชิมีตำแหน่งสูงสุด
‎แต่เห็นได้ชัดว่าในสังคมที่ยังอ่อนไหวมากกับ
‎ตำแหน่ง เกียรติยศ สายเลือด
‎ฮิเดโยชิจึงดูเหมือนมีอุปสรรคที่ข้ามไม่พ้น
‎ความชอบธรรมแท้จริงในญี่ปุ่น ‎ได้จากอำนาจขององค์จักรพรรดิ
‎แต่จักรพรรดิมีบทบาทหลักเป็นสัญลักษณ์
‎มากกว่าจะเป็นผู้ปกครอง
‎ดังนั้น ในประวัติศาสตร์ของญี่ปุ่น
‎ผู้มีอำนาจปกครองมักจะเป็นนายกรัฐมนตรี
‎และในกรณีของฮิเดโยชิ เขามองว่า ‎วิธีทำให้อำนาจของตนชอบธรรม
‎คือการเป็นนายกรัฐมนตรี
‎แต่การจะเป็นนายกรัฐมนตรี
‎บุคคลนั้นต้องมีเชื้อสายที่เหมาะสม
‎คุณต้องเป็นลูกหลานของตระกูลขุนนางฟูจิวาระ
‎ซึ่งแน่นอนว่า ฮิเดโยชิที่เป็นลูกชาวนา ‎ไม่มีคุณสมบัตินั้น
‎ตระกูลฟูจิวาระครองอำนาจในราชสำนัก ‎มานานอย่างน้อย 400 ปี
‎ยุทธวิธีของโทโยโตมิ ฮิเดโยชิ ‎คือทำงานใกล้ชิดกับราชสำนัก
‎เขาขอให้ราชสำนักแต่งตั้งนามสกุลให้เขา
‎และมอบสิ่งอื่นๆ ที่จะช่วย ‎สร้างความชอบธรรมให้เขา
‎โดยที่เขาจะช่วยเหลือราชสำนักเป็นการตอบแทน
‎เขาจะช่วยสร้างวังที่ถูกทำลายขึ้นใหม่
‎และประกาศเกียรติของราชสำนัก
‎ไม่รู้อย่างไร ราชสำนัก ‎สามารถเจอหลักฐานที่พิสูจน์ว่า
‎จริงๆ แล้ว ฮิเดโยชิคือ ‎ผู้สืบเชื้อสายตระกูลขุนนางฟูจิวาระ
‎เขาสร้างหลักฐานเท็จ ‎ปลอมแปลงเชื้อสายให้ตนเองใหม่
‎และเมื่อได้เป็นสมาชิกตระกูลฟูจิวาระ
‎ฮิเดโยชิจึงครองตำแหน่งนายกรัฐมนตรีได้
‎การรับตำแหน่งนี้ของฮิเดโยชิทำให้เขา ‎เป็นชายผู้ทรงอำนาจที่สุดในญี่ปุ่น
‎ในเวลาแค่ห้าปี เขาหาทาง ‎ขยายอาณาเขตของตน
‎จากหนึ่งส่วนสามของประเทศเป็นกึ่งหนึ่ง
‎และตอนนี้เขาอยากได้ส่วนที่เหลือ
‎แต่ศัตรูที่มีอำนาจบางราย ‎ยังขัดขืนการยึดครองของเขา
‎ทางภาคตะวันออก ตระกูลโฮโจมองว่า ‎ตนเป็นผู้ปกครองที่ชอบธรรมของญี่ปุ่น
‎ส่วนภาคเหนือ ในตระกูลดาเตะ
‎ผู้ท้าชิงอำนาจรายใหม่กำลังผงาด
‎ผู้นำหนุ่มที่ทะเยอทะยานและกล้าหาญ
‎ผู้มุ่งมั่นจะขัดขวางเป้าหมายของฮิเดโยชิ
‎ดาเตะ มาซามูเนะ
‎ในฐานะบุตรคนโตของตระกูล
‎มาซามูเนะมีบุคลิกสมฐานะ
‎แต่บุคลิกนั้นมัวหมองจากความจริงที่ว่าในวัยเด็ก
‎เขาเคยป่วยเป็นโรคฝีดาษ
‎ซึ่งตอนนั้นถูกมองว่าเป็นโรคของสามัญชน
‎และนอกจากโรคนี้ส่งผลต่อร่างกายของเขาแล้ว
‎ยังทำให้ท่อน้ำตาของเขาติดเชื้อ
‎ซึ่งทำให้ลูกตาข้างนั้นถลนจากเบ้า
‎และแทบจะทันทีหลังจากเขาได้รับแต่งตั้ง
‎เป็นผู้สืบทอด แม่แท้ๆ กลับ ‎วางแผนสั่งคนลอบสังหารเขา
‎เพื่อให้น้องชายของเขารับตำแหน่งแทน
‎ตาข้างขวาที่ยังไม่หายดี
‎ทำให้เขาไม่ใช่คนที่สมบูรณ์ในสายตาของแม่
‎ในตอนนั้นเอง มาซามูเนะจึงตัดสินใจ
‎ที่จะเฉือนตาตนเองทิ้งเพื่อกำจัดจุดอ่อนนี้
‎เขากลายเป็นที่รู้จักในชื่อโดกุกันริว ‎มังกรตาเดียวแห่งโอะชุ
‎เขาต้องการให้ผู้คนสยบแทบเท้า ‎เขาต้องการอำนาจ และที่สำคัญที่สุด ความนับถือ
‎สิ่งนี้กลายเป็นแรงขับดันของมาซามูเนะ
‎ผู้ที่ภักดีต่อเขาทั้งที่เขามีแผลเป็นตุ่มหนองเต็มตัว
‎ถึงจะไว้วางใจได้
‎คนอื่นต้องโดนกำจัด
‎มาซามูเนะต้องเหยียบคนเหล่านั้นไว้แทบเท้า
‎ตั้งแต่เริ่มชีวิตนักรบ มาซามูเนะ ‎ก็เผชิญหน้ากับศัตรูร้ายกาจคนแรก
‎สหายสนิทที่สุดคนหนึ่งของบิดาที่ชื่อ ‎ โอจิ ซาดะสึเนะ
‎ถูกชักชวนให้ตีตัวออกห่างมาซามูเนะ
‎ไปเข้ากับตระกูลอาชินะ ‎ศัตรูเก่าแก่ของตระกูลดาเตะ
‎ส่วนผมเชื่อว่าซาดะสึเนะมองเห็น ‎บุคลิกที่ไม่มั่นคงของหัวหน้าตระกูลหนุ่ม
‎ซึ่งไม่สามารถรวมตระกูลเป็นหนึ่งได้
‎การกบฏของซาดะสึเนะต้องถูกกวาดล้างทันที
‎มาซามูเนะจึงตัดสินใจเด็ดขาด ‎ออกรบกับโอจิ ซาดะสึเนะ
‎มาซามูเนะสั่งกองทัพของตน ‎บุกปราสาทโอเดะโมริ
‎จำเป็นอย่างยิ่งที่เขาต้องส่งข้อความ ‎ประกาศเจตนาโหดร้ายที่สุด
‎ในการโจมตีฝ่ายโอจิ
‎สมรรถนะของการโจมตี ‎จะชี้วัดว่าเขาคือคนแบบไหน
‎หลังจากล้อมปราสาทแล้ว
‎มาซามูเนะก็สั่งทหาร ‎สังหารทุกชีวิตในกำแพงปราสาท
‎โดยมาซามูเนะเขียนว่า
‎"เราไม่ละเว้นแม้แต่ผู้หญิงและเด็ก
‎ฆ่าให้หมด ไม่เว้นสุนัข"
‎การที่มาซามูเนะพร้อมเข่นฆ่าทุกคน
‎ต้องมีประเด็นเบื้องหลัง
‎ซึ่งผมคิดว่าประเด็นนั้นคือการสร้างความกลัว
‎ปีศาจตาเดียวลงมาจัดการข้าทาสที่ก่อกบฏ
‎เพื่อสั่งสอนบทเรียน
‎ฮิเดโยชิได้ยินชื่อเสียงของมาซามูเนะ
‎เขายอมรับว่ามาซามูเนะคือกองกำลัง ‎ที่กำลังขึ้นมามีอำนาจในภาคเหนือ
‎และเขารู้ว่าเมื่อถึงบางจุด
‎ถ้าทุกอย่างยังคงไปในทิศทางเดิมนี้
‎ชายสองคนนี้จะต้องเจรจาตกลงกันหรือเปิดศึก
‎(ญี่ปุ่น ปี 1588)
‎สิ่งที่ฮิเดโยชิกังวลเกี่ยวกับมาซามูเนะเป็นจริง
‎เมื่อมังกรตาเดียวเปิดศึก ‎โจมตีระลอกใหม่ใส่ศัตรู
‎(มาซามูเนะ)
‎ผลักให้ภาคเหนือเข้าสู่สงครามกลางเมือง
‎(อาชินะ)
‎การกระทำของมาซามูเนะช่วยผลักดัน ‎ให้ฮิเดโยชิพิจารณาแนวทางใหม่
‎แนวทางซึ่งเขาหวังว่าจะยุติ ‎การนองเลือดแห่งศตวรรษสุดท้ายในที่สุด
‎และผนึกญี่ปุ่นใต้ผืนธงเดียว
‎เพื่อทำให้เป็นความจริง ‎คราวนี้เขาคิดจะใช้สิ่งอื่นนอกจากดาบ
‎ไม่นานหลังจากฮิเดโยชิรวบอำนาจมั่นคง
‎เขาก็เริ่มออกกฎหมาย
‎ที่มีเป้าหมายจะรื้อโครงสร้าง
‎สังคมญี่ปุ่นด้วยวิธีที่เด่นชัดที่สุด
‎หนึ่งในการปฏิรูปที่น่าทึ่งอย่างแรกของฮิเดโยชิคือ
‎กฎหมายที่ต่อมารู้จักกันว่า "ล่าดาบ"
‎หรืออีกความหมายคือ ‎เขาส่งสายลับของตนไปทั่วประเทศ
‎เพื่อริบอาวุธทั้งหมดจากสามัญชน
‎ช่วงปลายยุคกลาง มีการใช้อาวุธแพร่หลายมาก
‎ซึ่งเรื่องนี้เป็นปัจจัยหนึ่งทำให้เกิดความไม่มั่นคง
‎และการต่อต้านทางการเมือง
‎ลำบากมากที่จะขัดขืน ‎การเมืองของเหล่านักรบผู้ปกครอง
‎ถ้าเราไม่มีอาวุธ
‎และการที่เขาทำเช่นนั้น ในแง่หนึ่งก็คือ
‎พยายามทำให้โครงสร้างสังคมของประเทศมั่นคง
‎ด้วยการแบ่งแยกชนชั้น ‎ระหว่างชนชั้นขุนศึกติดอาวุธ
‎ซึ่งเป็นชนกลุ่มน้อยนิด
‎กับประชาชนคนธรรมดาที่เป็นคนกลุ่มใหญ่
‎ซึ่งไม่สามารถจะต่อต้านชนชั้นขุนศึกได้ในทันที
‎นโยบายนี้มีความย้อนแย้งบางอย่าง
‎ชายคนนี้ ฮิเดโยชิ ซึ่งก้าวขึ้นมา ‎จากชาวบ้านคนธรรมดา
‎เป็นถึงผู้มีอำนาจสูงสุด ‎กลับริดรอนอำนาจของชาวบ้านด้วยกัน
‎เขาปิดโอกาสผู้ที่คิดจะเดิน ‎บนเส้นทางเดียวกับเขาแทบจะสมบูรณ์
‎นอกจากออกกฎหมายเหล่านี้ที่เป็นการแบ่งชนชั้น
‎และปลดอาวุธประชาชน ‎ไม่ให้เป็นอันตรายต่อซามูไรแล้ว
‎ฮิเดโยชิยังออกกฎหมายอีกข้อ ‎ที่น่าจะมีผลกระทบใหญ่หลวง
‎เรียกว่า "กฎหมายสันติ"
‎กฎหมายนี้จะทำให้ไดเมียวที่คิดออกรบเอง ‎ถือเป็นการทำผิดกฎหมาย
‎และส่งผลให้ฮิเดโยชิเป็นผู้เดียวในญี่ปุ่น
‎ที่ตัดสินใจได้ว่าสงคราม ‎จะเริ่มเมื่อไหร่และจะเริ่มยังไง
‎กฎหมายสันติทั่วทิศของฮิเดโยชิ
‎ดูเหมือนใช้กันแค่ชั่วคราวในภาคเหนือ
‎ย่างเข้าปลายทศวรรษ 1580 ‎ดาเตะ มาซามูเนะก็ได้ขยาย
‎อำนาจของตระกูลดาเตะ ‎อย่างรวดเร็วและน่าตกใจ
‎บริวารของฮิเดโยชิ ‎บอกดาเตะ มาซามูเนะตรงๆ ว่า
‎ถ้ามาซามูเนะยังทำศึกกับดินแดนติดกันต่อไป
‎ฮิเดโยชิจะจัดการเขา
‎ฮิเดโยชิคาดว่ามาซามูเนะจะยอมฟังคำสั่งแน่นอน
‎แต่ไม่
‎เขาไม่ยอมอ่อนข้อ
‎มาซามูเนะอยากติดอาวุธให้ดินแดนทางเหนือ ‎ไว้ต่อกรกับทางตะวันตก
‎เพื่อสร้างอาณาจักรและพันธมิตรฝ่ายตน
‎และส่งสารชัดเจนให้ทุกคน ไม่ใช่เฉพาะฮิเดโยชิ
‎รู้ว่าดินแดนทางเหนือไม่ยอมให้คนหยามได้
‎สำหรับมาซามูเนะ การโค่นตระกูลอาชินะ ‎คือหนึ่งในภารกิจอันดับต้นๆ ของเขา
‎ตระกูลอาชินะสืบเชื้อสาย ‎ชนชั้นสูงทางเหนือมายาวนานมาก
‎พวกเขาเป็นหนึ่งในตระกูลชนชั้นสูง
‎ที่ได้รับการเคารพมากที่สุด ‎ในหมู่ขุนศึกของภูมิภาคนั้น
‎ส่วนมาซามูเนะมองว่าตระกูลอาชินะ
‎เป็นหนึ่งในคู่แข่งสำคัญที่สุด ‎และศัตรูร้ายกาจของเขา
‎ถ้าโค่นอาชินะและยึดดินแดนของฝ่ายนั้นมาได้
‎มาซามูเนะจะขึ้นมาเป็น
‎หนึ่งในเจ้าที่ดินผู้ทรงอำนาจที่สุดในประเทศ
‎โดยถือครองดินแดนทาง ‎ตะวันออกเฉียงเหนือของญี่ปุ่นเกือบทั้งหมด
‎ย่างเข้าปลายทศวรรษ 1580
‎โอกาสที่น่าสนใจก็บังเอิญ ‎ตกมาอยู่ในมือของมาซามูเนะ
‎(อินาวาชิโร่ โมริคุนิ)
‎โมริคุนิ ขุนศึกคนหนึ่งในตระกูลอาชินะ
‎ทรยศไปเข้าพวกกับดาเตะ
‎เขาเปิดเผยว่าผลจากความขัดแย้ง
‎ทางการเมืองภายในทำให้
‎อำนาจของตระกูลอาชินะลดน้อยลง
‎แม้คำสั่งห้ามทำศึกระหว่างแดน
‎ของฮิเดโยชิจะมีผลบังคับใช้แล้ว
‎ผมว่ามาซามูเนะมองว่านี่คือโอกาส
‎เย้ายวนใจเกินกว่าจะมองข้ามได้
‎มาซามูเนะรู้ว่าชัยชนะเหนืออาชินะ
‎จะทำให้เขาเป็นขุนศึกที่ ‎ทรงอำนาจที่สุดในภาคเหนือของญี่ปุ่น
‎แต่จะชนะหรือเปล่ายังไม่แน่
‎ฝ่ายอาชินะร้ายกาจมาก ‎ซึ่งถ้าเขาแพ้ เขาย่อมตายแน่นอน
‎แม้จะเสี่ยงมาก เขาก็ยังนำกำลังพล ‎กว่า 20,000 นายบุกอาชินะ
‎อาชินะส่งขุนศึกที่มีจำนวน ‎น้อยกว่าเล็กน้อยไปตั้งรับ
‎จนเป็นหนึ่งในศึกที่โด่งดังที่สุดแห่งยุคนี้
‎(ซุริอาเงะฮาระ)
‎เมื่อกองทัพของดาเตะบุกอิซุ
‎พวกเขาประจันหน้ากับฝ่ายตั้งรับที่ซุริอาเงะฮาระ
‎มาซามูเนะพาทหารม้าองครักษ์ถอยไปด้านหลัง
‎และสองฝ่ายปักหลักค้างคืน ‎และสร้างแนวปราการของตน
‎มาซามูเนะมั่นใจว่าศึกครั้งนี้จะเป็นการสังหารหมู่
‎แบบที่ฝ่ายอาชินะไม่เคยรู้จักมาก่อน
‎รุ่งสางวันนั้น กองทัพของอาชินะ ‎ก็ประจันหน้ากับฝ่ายดาเตะ
‎พวกเขาสู้กันในระยะประชิดอย่างดุเดือด
‎แต่พ้นรุ่งสางไม่นาน พายุฝุ่นก็ตลบ
‎ทำให้ทหารทุกนายลืมตาไม่ได้
‎และจากจุดนี้ทุกอย่างก็เลวร้ายอย่างหนัก
‎ช่วงสายของวันนั้น ‎แนวปราการของดาเตะเริ่มแตก
‎มาซามูเนะรู้แน่ชัดแล้วว่า ‎ชะตากรรมของตระกูลร่อแร่
‎เขาจึงควบม้าขึ้นไปแนวหน้าปีกซ้ายพร้อมองครักษ์
‎และโจมตีฝ่ายอาชินะบริเวณนั้นอย่างหนักหน่วง
‎พวกเขาแค่ต้องล้อมศัตรูไว้ให้ได้
‎และสังหารศัตรูให้หมดตรงนั้น
‎การรบครั้งนี้ไม่ใช่ศึกสงคราม ‎แต่เป็นการสังหารหมู่
‎ชัยชนะ!
‎ตามที่มีบันทึกศึกนี้ไว้
‎ทหารที่โดนตัดหัวกว่า 2,500 นาย
‎มาซามูเนะสั่งให้เสียบหัวประจานหลังเสร็จศึก
‎นี่คือชายซึ่งพร้อมฉวยโอกาส ‎ที่จะช่วงชิงสมบัติเป็นของตน
‎หลังชัยชนะในศึกกับอาชินะ
‎ซึ่งเป็นขุมอำนาจขนาดใหญ่ในภาคเหนือแล้ว
‎มาซามูเนะก็รับช่วงตำแหน่งเดิม
‎และขึ้นมาเป็นผู้มีอำนาจสูงสุดในภาคเหนือ
‎ตำแหน่งนี้ทำให้เขามีขุมกำลังทรงอำนาจที่สุด
‎เขาคือบุคคลที่เราต้องยอมรับและจับตามอง
‎สำหรับฮิเดโยชิ เขาไม่สามารถละเลย ‎การมีอยู่ของมาซามูเนะได้อีกต่อไป
‎(ญี่ปุ่น ปี 1590)
‎ไม่ถึงหนึ่งปีหลังเสร็จศึกที่ซุริอาเงะฮาระ
‎ฮิเดโยชินำกองทัพขนาดมหึมา ‎บุกถึงหน้าประตูบ้านของมาซามูเนะทางเหนือ
‎เป้าหมายของฮิเดโยชิคือตระกูลโฮโจ
‎หนึ่งในตระกูลขุนศึกกลุ่มสุดท้าย ‎ที่ขัดขืนการปกครองของเขา
‎กองทัพของฮิเดโยชิล้อมปราสาทโอะดะวะระ ‎ที่มั่นของโฮโจไว้
‎เพื่อเป็นการทดสอบความภักดี
‎ฮิเดโยชิสั่งไดเมียวทางเหนือทั้งหมด ‎ให้สาบานว่าจะภักดีต่อเขา
‎และร่วมมือสู้กับฝ่ายโฮโจ
‎ไดเมียวแทบทุกคนตอบรับในทันที
‎แต่มีผู้หนึ่งที่กล้าตอบล่าช้า
‎หลังจากเมินคำสั่งให้เข้าราชสำนักก่อนหน้านี้ ‎ของฮิเดโยชิมาตลอด
‎ขุนศึกของดาเตะก็ยอมรับคำสั่งนี้จากฮิเดโยชิ
‎เข้าร่วมล้อมปราสาทโฮโจของโอะดะวะระ
‎การร่วมมือของเขาครั้งนี้ทำพอเป็นพิธี
‎การเชื่อฟังฮิเดโยชิ
‎นี่คือการเดิมพันครั้งสุดท้าย
‎มาซามูเนะรู้ดีว่าถ้าฮิเดโยชิโค่นโฮโจได้
‎ตัวเขาเองคงเป็นเป้าหมายถัดไป
‎ซึ่งเป็นศึกที่มาซามูเนะรู้ดีว่าเขาไม่มีทางชนะ
‎มาซามูเนะจะไปล้อมโอะดะวะระ
‎แต่เขาจะทำตามเงื่อนไขของตนเอง
‎เขาจัดทัพและเคลื่อนพลไปที่จุดหมายอย่างช้าๆ
‎โดยมีข้ออ้างมากมายเช่น
‎"ถนนแย่มาก" "ข้าล่าช้าด้วยเหตุนั้นและเหตุนี้"
‎เป็นไปได้มากที่มาซามูเนะ ‎ไม่แน่ใจว่าฮิเดโยชิจะชนะหรือไม่
‎และก่อนที่เขาจะเข้าข้างฝ่ายไหน
‎เขาอยากดูก่อนว่าใครจะได้เปรียบ
‎ในที่สุด ฮิเดโยชิก็โยกย้ายไพร่พลมากมาย
‎มากจนทำให้ฮิเดโยชิ ‎น่าจะโค่นโฮโจและยึดโอะดะวะระได้
‎ในที่สุด มาซามูเนะกับทหารของเขา ‎ก็มาถึงฐานทัพของฮิเดโยชิ
‎เขาใส่กิโมโนยาวสีขาวประณีตที่สุด ‎และพกมาแค่ดาบสั้น
‎สีขาวคือสีแทนความบริสุทธิ์
‎ซึ่งในบริบทนี้หมายถึงความตาย
‎เสริมจากการที่เขาพกแค่ดาบสั้น
‎ซึ่งเขาน่าจะใช้ทำพิธีฆ่าตัวตาย ‎หากฮิเดโยชิสั่งให้ทำ
‎บางทีเขาอาจยอมรับว่าคงจะถูกสั่งประหาร
‎ที่เขาไม่เต็มใจร่วมรบกับฮิเดโยชิก่อนหน้านี้
‎บางทีนี่อาจเป็นอุบายที่คิดจะเอาชนะใจฮิเดโยชิ
‎แต่เขากล้าหาญมากแน่ๆ ‎ไม่ว่าทำเช่นนี้เพราะอะไร
‎ฮิเดโยชิสั่งให้แม่ทัพระดับสูงของตน ‎พิพากษามาซามูเนะ
‎รวมถึงโทกูงาวะ อิเอยาซุด้วย
‎ทุกคนตั้งคำถามว่าทำไมเขาไม่ยอมรับ ‎ตำแหน่งของฮิเดโยชิให้เร็วกว่านี้
‎หรือทำตามคำสั่งของฮิเดโยชิให้เร็วกว่านี้
‎มาซามูเนะพยายามพูดเหมือนไม่ใส่ใจว่า
‎"ข้าเป็นแค่คนบ้านนอกคอกนา
‎ข้าไม่คุ้นเคยกับวิถีของขุนศึกผู้ยิ่งใหญ่เช่นทุกท่าน"
‎แม้จะอยู่เบื้องหน้าความตาย ‎มาซามูเนะก็ไม่ยอมอ่อนข้อ
‎เขาปรากฏตัว
‎และให้เหตุผล
‎และถ้าเหตุผลนั้นไม่เพียงพอ เขาก็พร้อมยอมตาย
‎แต่เขาจะไม่ก้มหัวให้ผู้ใด
‎ถ้าเจ้ามาสายกว่านี้อีกหน่อย ‎หัวของเจ้าคงหลุดจากบ่าแน่
‎ข้าทราบ
‎ฮิเดโยชิจึงละเว้นชีวิตของเขา
‎ข้าชอบเจ้า
‎ฮิเดโยชิดูเหมือนจะคิดว่า
‎มาซามูเนะน่าจะมีประโยชน์ ‎ต่อเขายิ่งกว่านี้ถ้ามีชีวิตอยู่
‎ขอบคุณ
‎เอาสาเกมา
‎ฮิเดโยชิคิดหาวิธีสยบมาซามูเนะ
‎และเขาทำโดยไม่มี ‎การเข่นฆ่านองเลือดที่สิ้นเปลืองเรี่ยวแรง
‎ซึ่งหลายคนคิดว่าน่าจะเกิดขึ้น
‎เขาบังคับให้ศัตรูมาเจรจาอย่างสันติ
‎เขาบังคับให้ศัตรูยอมรับสมดุลทางการเมืองเช่นนี้
‎สรุปแล้ว สิ่งที่เขาทำคือบังคับให้ ‎ไดเมียวผู้ยิ่งใหญ่ตกลงว่าถึงเวลายุติแล้ว
‎ถึงเวลายุติสงครามกลางเมือง
‎เมื่อมาซามูเนะถูกบีบให้เชื่อฟังและโฮโจพ่ายแพ้
‎ในที่สุดฮิเดโยชิก็บรรลุเป้าหมาย ‎ที่โนบุนากะทำไม่ได้
‎(ญี่ปุ่น ปี 1590)
‎เป็นครั้งแรกในรอบ 120 กว่าปี
‎ผืนดินญี่ปุ่นทั้งหมดมีขุนศึกผู้เดียวปกครอง
‎ด้วยความกล้าใช้ความรุนแรง ‎การเมืองและการทูต
‎ชายผู้มีกำเนิดในครอบครัวชาวนา ‎ได้ปีนขึ้นสู่จุดสูงสุดของอำนาจ
‎ช่วงปี 1590 ฮิเดโยชิ ‎กลับเจอปัญหาย้อนแย้งประเภทหนึ่ง
‎ซึ่งก็คือ เขาประสบความสำเร็จอย่างรวดเร็ว
‎ในการมีไดเมียวผู้ยิ่งใหญ่เป็นบริวาร
‎เขาย่อมรู้สึกว่าต้องมอบหมายงาน ‎ให้ไดเมียวเหล่านี้
‎ไดเมียวเหล่านี้คือผู้พิชิต
‎พวกเขาเติบโตขึ้นในสังคมซึ่ง
‎ถ้าเราไม่พิชิต เราก็ตาย
‎ครอบครัวของเราก็ตาย ‎ดินแดนของเราก็จะถูกยึดไปด้วย
‎เมื่อไม่มีผืนดินในญี่ปุ่นให้พิชิตอีกต่อไป ‎เราจะทำยังไงล่ะ
‎ซึ่งนั่นคือปัญหาที่ไร้ทางออกจริงๆ สำหรับฮิเดโยชิ
‎เขาทุ่มเทเวลาหลายปีเพื่อยุติสงคราม ‎แต่ซามูไรจะทำอะไรต่อไปล่ะ
‎แล้วเขาก็เกิดความคิด
‎ที่เต็มเปี่ยมจินตนาการ ‎และสมเป็นบุคคลที่หมกมุ่นกับอำนาจที่สุด
‎แต่อย่างที่รู้ว่าสำหรับขุนศึก ‎ที่ไม่เคยทำพลาดในสนามรบ
‎เขากำลังจะทำผิดพลาดทางยุทธวิธี ‎ครั้งใหญ่สุดในชีวิต
‎และนำพาญี่ปุ่นพบหนึ่งในหายนะ ‎ครั้งร้ายแรงที่สุดในประวัติศาสตร์
‎(คำบรรยายโดย กิตติพล เอี่ยมกมล)