NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Do ataku!
Jest rok 1598.
Po zakończeniu 120 lat wojny domowej i zjednoczeniu Japonii pod sobą
Toyotomi Hideyoshi, naczelny władca Japonii, nie żyje.
W desperackiej próbie ochrony dynastii
tuż przed swoją śmiercią
Hideyoshi stworzył radę pięciu potężnych przywódców.
Mieli rządzić Japonią, aż jego syn do tego dorośnie.
Los Japonii był bardzo niepewny.
Jeśli rada by upadła,
Japonia znów pogrążyłaby się w anarchii
i wszystko, co osiągnął Hideyoshi, uległoby zniszczeniu.
JAPONIA, ROK 1598
Pięciu starszych pochodziło z potężnych rodów.
Zebranie ich razem miało zapewnić idealną równowagę,
żeby żaden z nich nie zyskał przewagi.
Maeda Toshiie miał stacjonować w zamku Osaka.
Miał odpowiadać za wychowanie i edukację młodego Hideyoriego.
Miał przygotować go na trudy przewodzenia krajowi.
Ale wszyscy rozumieli,
że Hideyori był jeszcze młody.
Więc istniała szansa, że jeden z nich stanie się potęgą.
Na tym polegała tragedia Hideyoshiego.
Wszystko, na co pracował, było podważane ze względu na wiek jego spadkobiercy.
Daimyo przygotowywali się do tego,
by przejąć władzę
albo by powstrzymać od tego rywali.
Tokugawa Ieyasu był wówczas najpotężniejszym daimyo w Japonii.
Otrzymał więc najwyższą władzę.
Przewodził całemu rządowi.
Tokugawa Ieyasu był niezaprzeczalnie najpotężniejszym watażką w kraju.
Jego bogactwo i wojsko znacznie przewyższały pozostałych.
Po śmierci Hideyoshiego, gdy tylko pojawiła się szansa,
Ieyasu był w idealnej pozycji, by zostać władcą całej Japonii.
Cierpliwie umacniał swoją władzę, cierpliwie eliminował rywali
i cierpliwie zawiązywał sojusze.
Nadszedł czas, by zagarnąć władzę w całej Japonii.
Jednak w cieniu spiskował przeciw niemu zatwardziały intrygant.
Był nim Ishida Mitsunari,
który był drugorzędnym daimyo.
Nie był tak potężny jak Ieyasu,
ale był lojalny wobec rodu Toyotomi.
Panie.
Czas uderzyć.
Teraz albo nigdy.
Robił wszystko, co mógł, by osłabić pozycję Ieyasu
i zaufanie, którym darzyli go wielcy radni wyznaczeni przez Hideyoshiego.
Mitsunari czuł, że jeśli autorytet Ieyasu nie zostanie zakwestionowany,
ten w końcu zdominuje pozostałych starszych i radnych.
Nie zamierzał na to pozwolić. Chciał zabić Ieyasu,
powstrzymać go lub zniszczyć.
Ishida Mitsunari potrzebował sojuszników i wsparcia.
Zwrócił się więc do weterana rady, Maedy Toshiiego,
bardzo bogatego daimyo i potężnego dowódcy armii.
Tylko Maeda Toshiie był w stanie zmierzyć się z Ieyasu.
Ostatnie czyny rodu Tokugawa…
Pomożesz Hideyoriemu?
Nie chciałem być arogancki.
Nie chciałem nikogo urazić.
Ale Toshiie odmówił.
Był u kresu życia i wątpił w powodzenie kampanii.
Wiedząc, że zaraz umrze, nie chciał się w nic zaangażować,
by nie obarczać syna odpowiedzialnością, która mogła oznaczać zniszczenie ich rodu.
Maeda Toshiie wycofał się z konfrontacji z Tokugawą Ieyasu,
choć wiedział, że ten chciał obalić Hideyoriego,
pozbyć się go i rządzić w imieniu rodu Tokugawa.
Toshiie wkrótce zmarł.
Był opiekunem Toyotomiego Hideyoriego.
Kto miał zająć jego miejsce?
Tokugawa Ieyasu, który wprowadził się do zamku Osaka.
Miał bezpośrednią kontrolę nad młodym Hideyorim.
To była poważna sprawa.
Tak jakby minister nagle przyjechał
do pałacu Buckingham w Anglii
i powiedział, że od teraz będzie tam mieszkać.
Rozwścieczyło to pozostałych regentów,
bo Tokugawa Ieyasu kontrolował teraz młodego dziedzica.
Rada regentów rozkazała Ieyasu, by się wycofał
i uznał, że Toyotomi Hideyori to prawowity następca.
Ieyasu miał się w to nie mieszać.
Ieyasu uznał to oświadczenie za wypowiedzenie wojny.
To była szansa, na którą czekał.
Daimyo z Japonii podzielili się na dwa obozy.
Jeden wspierał Tokugawę Ieyasu,
a drugi wspierał Toyotomiego Hideyoriego
pod przywództwem Ishidy Mitsunariego.
Ruszyła machina najbardziej decydującej walki o władzę
w całej historii Japonii.
Przygotowania do konfrontacji nabierały tempa.
Ishida Mitsunari mobilizował ludzi przeciwko zwolennikom Ieyasu.
Zwerbował ród Uesugi, który żył na północ od Ieyasu.
Mitsunari planował, że Uesugi zmierzą się z Ieyasu
i zdołają go zniszczyć, napierając swoimi siłami i siłami Uesugi.
Ieyasu podjął natychmiastową decyzję.
Wezwał dłużników do oddania przysług, zwłaszcza Datego Masamunego.
Zebrał wojska na północy, by zatrzymać Uesugiego Kagekatsu.
Masamune ruszył od północy, by powstrzymać atak.
Ieyasu chciał popędzić na wschód do Edo i tam zebrać swoje armie.
Ale potrzebował czasu,
ponieważ oddziały Mitsunariego były już w drodze.
Wszystkie nadzieje Ieyasu spoczywały w jego zamku w Fushimi,
twierdzy, która strzegła drogi prowadzącej na wschód.
Zamek Fushimi musiał być za wszelką cenę utrzymany,
by Ishida Mitsunari nie uderzył na Ieyasu,
zanim ten się przygotuje.
Wróg otoczy zamek.
Chcę, żebyś został…
w zamku.
Powierzył obronę przyjacielowi, Toriiemu Mototadzie.
Ieyasu i Torii Mototada byli przyjaciółmi od wielu lat.
Obaj wiedzieli, że od utrzymania zamku zależy
przyszłość rodu Tokugawa,
a także, że to będzie prawie niemożliwe.
Mototada.
Obaj wiedzieli, że to misja samobójcza.
Torii Mototada miał 20 razy mniej ludzi.
Torii Mototada miał utrzymać zamek jak najdłużej.
W grę nie wchodził odwrót ani wsparcie z zewnątrz.
Gdy Ieyasu uciekł armii Mitsunariego,
Torii Mototada napisał ostatnią wiadomość.
„Nie byłoby ciężko
przedrzeć się przez ich szeregi i uciec,
ale nie taki jest sens bycia wojownikiem.
Stawię czoła siłom całego kraju
i poniosę chwalebną śmierć”.
Ishida Mitsunari i jego 40 000 żołnierzy zaatakowali zamek.
Torii Mototada i jego 2000 walczyli zaciekle.
Torii Mototada ciągle wysyłał swoich ludzi do walki z siłami Ishidy.
Okazując epicką odwagę,
Torii Mototada i jego armia utrzymali zamek Fushimi przez 12 dni.
Legenda głosi, że garnizon Fushimi walczył,
aż liczył już tylko dziesięć osób.
W końcu, gdy zamek wokół niego płonął,
Torii Mototada popełnił honorowe samobójstwo.
Było to jedno z najbardziej bohaterskich oblężeń zamku w historii Japonii.
Męstwo Toriiego Mototady było kluczowe.
Pozwoliło Ieyasu zebrać siły w Edo,
by zmierzyć się z Ishidą Mitsunarim.
JAPONIA, ROK 1600
Tokugawa Ieyasu był gotowy do działania.
Podzielił 75 000 żołnierzy i szykował się do ataku na Mitsunariego.
Jego syn prowadził dużą grupę na północ,
a Ieyasu prowadził główną armię w stronę wroga.
Mitsunari był w bardzo trudnej sytuacji
i ryzykował, że zostanie otoczony przez dwie zbliżające się armie.
Zablokują drogę i nas otoczą.
Ishida Mitsunari zdawał sobie sprawę, że był w bardzo trudnej sytuacji.
Ieyasu mógł go okrążyć i odciąć drogę wycofania się Mitsunariemu.
Nie pozwolę na to.
Wyjdziemy im naprzeciw i zaatakujemy.
Ishida Mitsunari podjął dramatyczną decyzję.
Nie chciał ryzykować, że wpadnie w ręce sił Ieyasu.
Dlatego postanowił wyruszyć w drogę, by zająć dogodną pozycję
i zniszczyć armię Ieyasu, gdy nadejdzie.
Wybrał wąską dolinę zwaną Sekigahara.
To była słuszna decyzja Mitsunariego.
Uznał, że lepiej walczyć pod Sekigaharą
niż w zamku Ogaki.
Jeśli toczysz bitwę w wąskiej dolinie
i kontrolujesz góry wokół, co udało się Ishidzie,
możesz zwabić przeciwnika ku sobie i zaatakować go z trzech stron.
To był świetny wybór.
Powiedz żołnierzom.
Zaostrzyć obronę, zanim nadejdzie wróg.
Dalej!
Ishida Mitsunari miał czas,
by zorganizować swoje siły w najlepszej pozycji obronnej.
Sam stanął na drodze, czekając na bezpośredni atak Ieyasu.
Hideaki…
Ustaw swoje oddziały na górze.
Kiedy dam sygnał,
zejdźcie z góry i zaatakujcie Ieyasu z boku.
Żeby obronić lewą flankę i uniknąć okrążenia przez Ieyasu,
wysłał Kobayakawę Hideakiego,
by zajął pozycję nad drogą.
Gdyby następnego ranka doszło do bitwy,
dałby sygnał, a wtedy Kobayakawa Hideaki
zszedłby ze strategicznej pozycji
i zaatakowałby Tokugawę na ich prawej flance.
Tak zamierzał odnieść całkowite zwycięstwo.
Jednak Mitsunari nie był zbyt lubiany przez wielu daimyo,
którzy wspierali Toyotomiego Hideyoriego.
Ta niechęć i nieufność do Ishidy Mitsunariego jako dowódcy
dały o sobie znać kilka razy.
Jednym przykładem była sprawa Kobayakawy Hideakiego.
Główną przyczyną niechęci, jaką Hideaki odczuwał wobec Ishidy Mitsunariego,
była postawa Ishidy podczas inwazji na Koreę.
KOREA, ROK 1592
Hideyoshi mianował Ishidę Mitsunariego
generalnym inspektorem sił japońskich.
Mitsunari był bardzo krytyczny wobec wyników młodego Hideakiego.
Hideyoshi dostał raport
i pozbawił Hideakiego wielu praw, przywilejów i ziem.
W decydujących godzinach przed bitwą
Tokugawa Ieyasu otrzymał niespodziewaną wiadomość.
Hideaki postanowił zdradzić.
Gdyby doszło do bitwy, Hideaki dołączyłby do Ieyasu
i przeprowadziłby niszczycielski atak na armię Mitsunariego.
Gdyby do tego doszło, Ieyasu zyskałby znaczną przewagę.
Z tego, co wiemy, Hideaki mógł grać na obie strony,
by sprawdzić, kto może wygrać,
a potem zdecydować, kogo wspierać.
Oczywiście, dopóki nie zaczęła się bitwa,
Ieyasu nie mógł mieć pewności, że Hideaki zmieni stronę.
Tokugawa Ieyasu stanął przed
najtrudniejszą i najniebezpieczniejszą decyzją w życiu.
Była to dla niego wielka szansa, ale musiał podjąć ryzyko.
Tokugawa Ieyasu zmierzał do Sekigahary.
Jeśli, jak twierdzą jego generałowie, ten list był podstępem,
Ieyasu mógł wszystko stracić.
Ieyasu przybył i na zboczach gór widział ogniska.
Wskazywały one umocnione pozycje,
które armia Ishidy miała czas wznieść.
To było ogromne wyzwanie.
Wydawało się, że Ieyasu był w gorszej sytuacji,
bo jego syn, Hidetada,
nie przybył z ponad 30 000 żołnierzy, na których liczył.
To zagrażało przetrwaniu sił Ieyasu.
Mogli jedynie przygotować się na nadchodzącą bitwę.
Za kilka godzin, gdy opadnie mgła,
miała się rozpocząć decydująca bitwa w dziejach Japonii.
KIOTO — SEKIGAHARA
Gdy strony ustawiły się pod Sekigaharą,
Mitsunari miał przewagę.
Jego 120 000 ludzi kontrolowało górną część.
Kiedy zaczęła się bitwa,
Mitsunari chciał sprowadzić w dół skrzydła swojej formacji,
atakując Ieyasu z trzech stron.
Ieyasu u podnóża doliny
miał słabszą pozycję i prawie dwa razy mniej ludzi.
Armia jego syna wciąż nie dotarła.
Ieyasu pokładał więc całą nadzieję w obietnicy zdrady Hideakiego.
W dniu bitwy pod Sekigaharą wcześnie rano była mgła,
więc armie nie widziały się wyraźnie.
Gdy mgła zaczęła się unosić,
Ieyasu zobaczył dokładnie, co go czekało.
Mitsunari zajmował umocnioną pozycję.
Wróg miał przewagę liczebną.
Ale z drugiej strony Mitsunari nie miał doświadczenia na polu bitwy.
Nigdy sam nie dowodził w bitwie. Był tylko podrzędnym dowódcą.
Do ataku!
Mitsunari zdążył przygotować obronę.
W związku z tym atak Ieyasu był okupiony wielkimi stratami.
To było bardzo trudne.
Doszło do walki wręcz,
walczyli ludzie z włóczniami i pikami.
Na skrzydłach były oddziały z arkebuzami strzelające do wroga.
Walka zmieniła się w krwawą jatkę.
Był chaos, dezorientacja i brutalność.
Kontrolowany chaos.
W trakcie walki żadna ze stron nie była w stanie zdobyć przewagi.
O losach bitwy miało zdecydować to, która strona wykaże więcej brutalności.
Daj sygnał.
Ishida zdał sobie sprawę, że musi zmusić część swoich żołnierzy do walki.
Wysłał uzgodniony sygnał Kobayakawie Hideakiemu,
by zaatakował siły Tokugawy.
Ale…
armia Hideakiego nie ruszyła.
Ieyasu też widział, że Kobayakawa się nie ruszał.
Siły Kobayakawy czekały na pozycji.
Wkrótce Ieyasu też zaczął się obawiać tego, co zrobią.
Ieyasu zdecydował się na wyrachowany ruch,
który przejdzie do japońskich legend.
Ognia!
Podobno rozkazał strzelać z arkebuzów w stronę pozycji Hideakiego,
by zmusić go do decyzji.
Czas wybrać stronę.
Do ataku!
To wytrąciło Hideakiego z bezczynności
i jego oddziały spłynęły ze wzgórza.
Wyobraźcie sobie reakcję Mitsunariego.
Najpierw „Mój rozkaz dotarł. Są w drodze”.
A po chwili narastający horror „Nie idą w stronę armii Ieyasu,
idą w moją stronę. Atakują mnie”.
Wpadli na flankę zachodniej armii.
Dowódca zaatakowanej jednostki
zwrócił ku Kobayakawie swoje siły, ale został pokonany.
To podwójny cios dla armii Ishidy Mitsunariego.
W efekcie została ściśnięta
i linia obrony się załamała.
Mitsunari wiedział, że…
Hideaki…
…przegrał bitwę.
Zachodnie oddziały armii zrobiły wszystko, by uciec.
Oczywiście zwycięzcy doganiają wielu uciekinierów…
i zabijają ich.
Tuż po bitwie panował chaos.
Wielu generałów przegranej strony uciekło z miejsca bitwy,
w tym Mitsunari,
ale siły Ieyasu zdołały złapać kilku z nich.
Bitwa pod Sekigaharą była punktem zwrotnym w karierze Ieyasu.
Teraz było jasne, że z militarnego punktu widzenia
był z pewnością największą potęgą w Japonii.
Zwycięstwo pod Sekigaharą dało Ieyasu pozycję,
którą można nazwać jedną z najbardziej dominujących
w historii Japonii.
Sprzeciw wobec jego rządów zniknął.
Ieyasu wygrał pod Sekigaharą, ale musiał wysłać sygnał o zwycięstwie.
Nakazał zabić zwolenników Hideyoshiego.
W tym Ishidę Mitsunariego.
Głowy nabito na pale, by wyraźnie ogłosić,
że to koniec koalicji Toyotomiego
i że najwyższym władcą w kraju jest teraz Tokugawa Ieyasu.
W ślad za bitwą pod Sekigaharą Ieyasu podął kontrowersyjną decyzję
wbrew radom generałów i lojalnych sług.
Zniszczył koalicję, która chroniła dziedzica Hideyoshiego, Hideyoriego,
ale postanowił nie zabijać młodego człowieka.
Zamiast tego pozwolił mu mieszkać w zamku Osaka pod opieką matki,
Yodo-dono.
Date Masamune wyśle list do Tokugawy Ieyasu.
Napisze w nim:
„Ieyasu, jeśli nie będziesz trzymać go przy sobie i sam go nie wychowasz,
twoi wrogowie zbiorą się wokół niego i będą sączyć mu jad do ucha,
a to zwróci go przeciwko tobie”.
Ale Ieyasu był innego zdania.
Uznał, że nie mieszając się w życie Hideyoriego sprawi,
że ten z czasem zaakceptuje rządy rodu Tokugawa.
Ta sentymentalna decyzja okazała się błędem.
JAPONIA, ROK 1600
Ieyasu chciał skonsolidować władzę w Japonii.
Daimyo, którzy walczyli przeciw niemu pod Sekigaharą,
zostali zabici lub pozbawieni ziemi i tytułów.
Zostali przeniesieni na obrzeża kraju z dala od wpływów i władzy.
Jego zwolennicy przenieśli się bliżej i zostali sowicie nagrodzeni.
W ten sposób Ieyasu stworzył strefę ochronną lojalnych zwolenników,
by zapobiec groźbom ataku.
Ten daleko idący system relokacji
ochroni Ieyasu i na zawsze zmieni polityczny porządek Japonii.
To był genialny plan. Musimy pamiętać, że ani Nobunaga,
ani Hideyoshi nie osiągnęli realnej równowagi politycznej.
Takiej, która przetrwa.
A Ieyasu owszem.
Więc choć wiele osób skorzystało na bitwie pod Sekigaharą,
nie można tego powiedzieć o Kobayakawie Hideakim.
Mimo że to zdrada Kobayakawy zapewniła Ieyasu wygraną,
ten mu nie ufał.
W końcu zdradził już jednego pana. Mógł zdradzić kolejnego.
Hideaki rozpaczał.
Czuł się winny zdrady swojego pana, rodu Toyotomi.
To wpędziło go w obłęd.
W ciągu dwóch lat
zapił się na śmierć.
Ieyasu w gruncie rzeczy stał się nietykalny.
Rozdzielił wodzów w korzystny dla siebie sposób
i ugruntował swoją pozycję w kraju.
Jednak, co moim zdaniem jest ważne,
chciał być postrzegany jako wojownik,
a nie ktoś zbyt mocno związany ze starym dworem cesarskim.
W 1603 roku poczynił ostatni krok, by ugruntować swoją pozycję.
Uzyskał tytuł sioguna.
Należy pamiętać, że przez większość japońskiej historii
stanowisko sioguna nie było wpływowe, potężne ani nawet pożądane.
Wielu siogunów było zwykłymi marionetkami.
Ieyasu nadał stanowisku sioguna znaczną rangę.
To pozwoliło mu kontrolować całą Japonię.
Gdy Ieyasu otrzymał tytuł sioguna,
po raz pierwszy od upadku władzy centralnej
w połowie XV wieku
stał na szczycie władzy w Japonii.
Wydawało się, że 130 lat wojny domowej dobiegło końca.
Ale ledwie dekadę później zaczął się bunt.
Ci, którzy nigdy nie pogodzili się ze zwycięstwem rodu Tokugawa,
zaczęli gromadzić się wokół jedynego człowieka,
który mógłby rzucić Ieyasu wyzwanie.
To Toyotomi Hideyori, prawowity dziedzic Hideyoshiego.
Po zwycięstwie pod Sekigaharą
Ieyasu nie podjął żadnych działań w stosunku do Hideyoriego,
następcy Hideyoshiego.
Chłopiec dorastał, utrzymując swoją pozycję.
Z biegiem lat wielu ludzi zaczęło postrzegać Hideyoriego
jako alternatywę dla rosnącego w siłę Ieyasu.
Zwłaszcza część roninów, samurajów bez panów,
którzy utracili pozycje po bitwie pod Sekigaharą.
Miał też, z braku lepszego słowa, zwolenników w całym kraju.
Choć wokół Hideyoriego zebrało się wielu ludzi
niezadowolonych z władzy Tokugawy…
pozostaje pytanie, jak bardzo sam chciał rzucić wyzwanie Ieyasu.
Ieyasu miał, oczywiście, znaczną przewagę militarną,
a Hideyori wolał uniknąć konfliktu zbrojnego.
Cisza!
Panie, nie możesz ich słuchać.
Błagając o życie,
zrobisz dokładnie to, czego chce Tokugawa.
Nawet matka, jedna z jego najbliższych doradczyń,
Yodo-dono, zwana czasem Cha-Cha,
zaczęła popychać syna, by stawił czoła Ieyasu.
Często wbrew radom własnych sług.
Wielu z nich sugerowało, że lepiej poczekać na śmierć Ieyasu
i rzucić wyzwanie jego synowi, który mógł być mniej skuteczny.
Jako samuraj pomyśl o odzyskaniu władzy dla rodu Toyotomi!
Matko…
Cha-Cha nie chciała czekać. Chciała, żeby to się stało.
Proszę, przestań.
Wyjdźcie wszyscy.
Wynocha!
Bez względu na intencje Hideyoriego
dziesiątki tysięcy ludzi, może nawet 60 000,
zbierało się wokół Hideyoriego w zamku Osaka.
To sugerowało Tokugawie Ieyasu, że szykuje się bunt.
Ieyasu miał szczęście, że miał wielu synów.
Wiedział, że jego ród przetrwa, jeśli…
nie będzie lepszej alternatywy władzy.
Hideyori był właśnie kimś takim.
Przyciągał tych, których zniechęcały rządy Tokugawy.
Zabij Hideyoriego.
Tak jest.
Jeśli Ieyasu chciał umrzeć, mając pewność,
że jego ród przetrwa, a jego dzieło będzie kontynuowane,
musiał zniszczyć Hideyoriego.
Postanowił teraz zrobić coś,
co powinien był zrobić lata temu.
Zetrzeć ostatnie ślady rodu Toyotomi.
Ieyasu zebrał 194 000 żołnierzy, by oblegać zamek Osaka.
Dołączyli do niego lojalni sojusznicy, w tym Date Masamune.
Tysiące ludzi zginęło, gdy siły Ieyasu oblegały fortecę.
Walka była zacięta, ale obrońcy odpierali atak.
W końcu w czerwcu 1615 roku niezwykła obrona zamku Osaka upadła.
Po wielu miesiącach walk i oblężenia
armaty Tokugawy zbombardowały zamek Osaka
i część zamku spłonęła.
Hideyori musiał wiedzieć, że to koniec.
Stał się pionkiem dla ludzi niezadowolonych z rządów Tokugawy.
Rozpętał przez nich wojnę, której nie mógł wygrać.
Płomienie pochłonęły zamek Osaka.
Było oczywiste, że dalszy opór był daremny.
Zniszczenie zamku Osaka
było jak ostatni podmuch złej energii
z czasów wojny domowej.
Nie mogło nic pozostać.
Trzeba było wszystko zniszczyć, by narodziła się nowa era.
Nie było już o co walczyć. To koniec.
Wszyscy to rozumieli.
Ieyasu przetrwał wszystkich.
Ród Tokugawa całkowicie przejął władzę.
Ieyasu nie zdążył się nacieszyć swoim dziełem.
Rok po upadku zamku Osaka umarł prawdopodobnie na raka żołądka.
Gdy Ieyasu leżał na łożu śmierci,
odwiedzali go wielcy ludzie, by złożyć mu hołd.
Wśród nich był Date Masamune,
który podobno odwiedzał Ieyasu i czytał mu wiersze.
Wyglądało na to, że bardzo się szanowali.
Date był lojalnym sojusznikiem po bitwie pod Sekigaharą.
Tokugawa Ieyasu, stary zrzęda,
przebiegły człek, który przetrwał burze i bitwy…
umarł,
przeżywając wszystkich swoich wrogów.
W tamtym okresie ci, którzy rozumieli,
że istnieje coś poza wojną okazali się wielkimi wodzami.
Taką szansę dał im Tokugawa Ieyasu.
Stworzył niezwykle trwały system rządzenia Japonią
w czasach powojennych.
Miał szczęście, że miał wielu synów. Miał ród, który mógł trwać.
Miał szczęście, ale też mądrość.
Dlatego system, który stworzył, przetrwał dwa i pół wieku.
To niesamowite osiągnięcie.
Śmierć Tokugawy Ieyasu oznaczała koniec epoki.
Rozkaz militarny zanikł,
a samurajowie stali się wojownikami, którzy zgodnie rządzili krajem.
Od stulecia znali tylko walkę.
Urodzili się w niej. W niej się wychowali.
W niej się szkolili.
To chyba najpotężniejsi wojownicy w historii.
Nagle nie było już wojny.
Bardzo szybko można dostrzec niesamowitą przemianę samuraja.
Zamiast skupiać się wyłącznie na wojnie, konfliktach i strategii,
skupiali się na filozofii, obowiązku i honorze.
Co znaczy służyć? Co to znaczy być wojownikiem w epoce pokoju?
W ciągu kilku dekad samurajowie zmienili się nie do poznania.
Ale spuścizna samurajów
w transformacji kraju z krwawej wojny domowej do pokoju
trwa niczym kolos nad Japonią.
Stulecie tragicznej i brutalnej wojny
zapewniło 250 lat pokoju.
To rzadkie osiągnięcie w historii ludzkości.
Napisy: Liliana Reguła