Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
O tak!
Wyjedźmy w przyszły weekend.
- Dokąd? - Nie wiem. Do Trouville?
Na przedmieścia Deauville?
Albo do Honfleur, tam jest uroczo.
- Prawda? - Tak.
Znajdziemy fajny hotel, restaurację w porcie, zjemy owoce morza...
- Doszłaś? - ...spacery, masaże...
- Doszłaś? - Słucham?
Jakie „słucham”?
- Nie rozumiem pytania. - Zapytałem, czy doszłaś.
No przecież. Nie słyszałeś?
- Słyszałem. - To o co chodzi?
Bo widzisz — ja nie.
Ciągle gadasz po seksie.
Nadajesz i nadajesz. Cała jesteś podekscytowana.
Co to za narzekania? Chcesz mnie wkurzyć?
- Przepraszam, że mam dużo energii. - Owszem, masz.
Jakbyś właśnie skończyła pracować.
- Albo sprzątać. - Wolałbyś, żebym miała focha?
Szczerze mówiąc: tak. Mam wrażenie, że to jakaś farsa.
Farsa?
- Przepraszam. - Mów.
Mam dość seksu w ciemności!
To ty zawsze chcesz wyłączać światło.
Tak, to mi pomaga.
- Myślisz o kimś innym? - Nie.
- Tak? No cudownie. - Myślę o nas przed tym wszystkim.
Jean-Louis.
- Jesteśmy razem 17 lat. - Wiem.
W związku ważne są: chęć, kompromisy i cierpliwość.
Nie tylko namiętność. Powinieneś wiedzieć w tym wieku.
Jeśli chcesz wszystko zepsuć, bo poczułeś nostalgię, nie krępuj się.
Ale z ciebie egoista!
Czemu kłamiesz? Czemu udajesz orgazmy?
To kłamstwo?
- Owszem, kłamstwo. - Chronię nas. Ciebie.
Ja też mam nadzieję, że wszystko będzie jak dawniej.
Nie pytaj mnie o coś, o co nie zapytałbyś siebie.
Jak możemy poprawić seks?
Kochasz mnie?
Kochasz mnie jeszcze?
Mógłbym cię zapytać o to samo.
Nie wyciągajmy tak wszystkiego. Zawstydzasz mnie.
- Nie jesteśmy Amerykanami. - Ty decydujesz, kiedy mamy być szczerzy?
- Denerwujesz mnie. - Właśnie.
- Wkurzasz mnie. My nie umiemy rozmawiać. - A ty ciągle wszystko psujesz.
Ale ty mnie drażnisz!
Nie możemy zwlekać z tym Honfleur. Będzie długi weekend.
Jean-Louis, nie tak głośno!
- Dobry wieczór. - Witam.
- Śpieszysz się? - Tak.
Załatwimy to szybko.
- Nie, niczego nie szukam. - Bo już znalazłeś.
Nie, bo...
wracam do domu, wyszedłem z psem.
A gdzie ten pies?
Pewnie pobiegł naprzód, bo kiedy widzi dom, od razu przyspiesza.
A jego pan nie.
Ile proponujesz?
Zabawne. Zawsze się zastanawiałem, ile bierzecie.
Seks za 80, fellatio za 50.
Fellatio?
Oral.
No tak.
Ale nie...
No sam nie wiem.
To chyba nie jest... w moim stylu.
Nie widzę się w...
No i ten las, i w ogóle...
Wycenianie tego wszystkiego...
Czekaj.
- Moment. - Co jest?
Mam we włosach spinkę.
Szlag!
Obrączka ci się o nią zahaczyła.
Spróbuj ją zdjąć.
- To na nic. - Potrzebny poślizg.
Nie, ja to zrobię. Przepraszam.
- I jest. - Super.
- Trzymaj. - Dziękuję.
- Przykro mi. - Zdarza się.
- Tak? - Na czym my...?
Nie trzeba. Nie martw się.
- Nie chcesz dojść? - Oczywiście, że chcę. Ale w porządku.
Możesz zatrzymać forsę.
Dobrze.
- Dzięki. - Do zobaczenia.
Tędy.
Skąd przyszliśmy?
- Stamtąd. - Stamtąd?
- Tak. - Dobra.
- Dziękuję. - Proszę.
- Do widzenia. - Na razie.
Gdzie byłeś?
Przewietrzyć się.
Przewietrzyć?
Myślisz, że nie wiem?
Śmierdzisz papierosami, kochanie.
Chwileczkę.
- Dzień dobry, panie Bordier. - Dzięki, Virginie.
Usunęliśmy film z YouTube’a, ale go rozpowszechniono.
Ciągle go ktoś udostępnia na jakichś WhatsAppach czy czymś.
Całe jej liceum go widziało. Wyłącz ten telefon!
- Nikt nie powinien był go widzieć! - Nie w tym rzecz!
Nie szanujesz siebie, to szanuj rodzinę!
- Nie odważę się nawet iść na wywiadówkę. - Bez obaw.
Pańskie rodzina i córka mają prawo, by je zapomnieć.
Moim zadaniem jest wyegzekwowanie tego prawa.
Moi ludzie zajmą się usunięciem wszystkich śladów nagrania.
Proszę się nie martwić. Marie...
Jak nazywa się twój...
partner z nagrania?
Théo de Challonge.
Théo... de... Challonge. Dobrze.
Clément Boursier.
Hugo Pélisson.
Louis d’Esclapière.
Wyślemy rodzicom listy, żeby dojść do jakiegoś porozumienia.
A teraz przyjrzymy się wszystkim platformom,
na których może znajdować się przedmiot sprawy.
I TripAdvisorowi.
Słucham?
Córka dostała tam ocenę.
- Jaką? - To nieistotne.
Przepraszam.
Trip...
Ostrzegam, zapłacisz z własnych oszczędności.
- Nie. - Tak!
Zupełnie nie rozumiem tego pokolenia. Ekshibicjoniści.
Zero jakiejkolwiek prywatności.
Nie sądzę. To ten chłopiec. A raczej chłopcy.
Nie uszanowali chwili, udostępniając nagranie.
Ja chyba śnię? Nie uszanowali chwili?
Moja córka przespała się z czterema chłopakami!
A może po prostu próbowała...
podświadomie...
zranić pana tam, gdzie najmocniej zaboli.
Nie potrzebuję psychologa.
A może jednak.
Pan chyba też go potrzebuje.
- Prawda. - Wstawaj.
Panie La Rochène...
Dziękuję.
Niezbyt tutaj elegancko jak na japońską restaurację.
Prowadzą ją Chińczycy.
- Nie wiedziałem. Teraz rozumiem. - Bo co?
Chińczycy są mniej eleganccy?
Tego nie powiedziałem.
To by było rasistowskie.
- Nie zdarza ci się rasizm? - Pilnuję się.
Ja też. Ale to trudne.
Dodaję sobie otuchy tym, że nie byłoby takie, gdybym był rasistą.
Ale miewasz rasistowskie myśli.
Organizuję wtedy debatę w głowie.
I nigdy się nie zgadzam z takimi myślami.
Tymczasem nasz lewaczek powiedział, że Chińczykom brakuje elegancji.
Nieprawda.
Mogę uważać, że czarka z nagim gościem jest wulgarna.
To nierasistowskie.
A lodzik od transwestyty nie jest wulgarny?
To niemiłe. Ja ci się zwierzam, a ty... Nie wiedziałem, że to transwestyta.
I o to właśnie chodzi. Można powiedzieć: „Nie wiedziałem”.
- Chyba była transpłciowa. - A, no to w porządku.
Nie w porządku.
Czuję lęk, nad niczym nie panuję. Właśnie straciłem klienta.
Może to wypalenie?
Nie wiem, czy to idea depresji mnie przeraża,
czy już ją mam i dlatego odczuwam lęk.
Jajko czy kura?
Co było pierwsze?
Jajko?
Kura?
Kiedy Carole mnie zostawiła...
- Sajgonko-sushi? - Dla mnie.
Dziękuję.
Niewiarygodne. Zawsze pada na mnie światło.
- Nie przyszedłeś tu z kobietą. - Ty masz włosy, nie zrozumiesz.
Powinni zakazać takich świateł.
Życie wydawało ci się kiedyś nierzeczywiste?
Jakbym wyszedł z ciała
i obserwował swoje życie, ale... ono nie byłoby rzeczywiste.
Albo byłoby rzeczywiste, ale fałszywe.
O, właśnie!
Jakby istniała różnica między prawdą a rzeczywistością.
Moje życie jest rzeczywiste...
ale fałszywe, rozumiesz?
Jakbyś żył w kłamstwie, ale nie wiedział, co to za kłamstwo?
Właśnie tak.
- Nie rozumiem. - To ogromne kłamstwo.
Nie mam już siły udawać.
To tak jak z kotem.
- Kotem? - Kotem.
To jakaś farsa. Pomyśl tylko.
Karmię go i więżę.
On mnie nie kocha. Ma syndrom sztokholmski.
Ociera się o mnie, ale to wcale nie jest urocze.
To tragedia. Jak z Nataschą Kampusch.
Koty nie ocierają się z przywiązania.
Zostawiają feromony i znaczą teren.
Jeszcze gorzej. Cały świat się okłamuje.
Natascha Kampusch nie ocierała się o Wolfganga Přiklopila.
Przynajmniej nie z własnej woli.
Dziwny jesteś.
Mówi koleś, który zna nazwisko porywacza Kampusch.
Dobra.
Przepraszam, mówimy tylko o mnie. Co u ciebie?
Jak praca?
Normalnie.
Złamania miednicy, pasożyty, eutanazje.
Jasne.
Nie mam ochoty wracać do biura ani domu. Donikąd.
To bardzo niezdrowe. Może chcesz umrzeć?
Przepraszam?
- Chyba coś się zepsuło. - A w czym kłopot?
Rytm serca nie chce się pokazać. Może to wina czujników.
- O ile pana serce jeszcze bije. - Tak.
Chcę wiedzieć, czy przesuwam granice.
Biegam 45 minut, ale nie brakuje mi tchu.
Przesuwanie granic może zabić.
Pozwoli pan, że zobaczę.
Przepraszam.
Wszystko działa.
Tak. Typowe.
Może za bardzo spociły mi się ręce.
Pewnie tak.
Dobrze. Sport jest wskazany, ale trzeba się nauczyć wyluzować.
Dziękuję.
Michel? To ja. Możesz przyjechać?
Źle się czuję.
To pilne. Przyjedź natychmiast.
Dzięki. Do zobaczenia.
- Coś się tak obijał? - Nie naprawili włącznika?
Wchodź.
- Mówiłem, że to pilne. - Dlatego się spieszyłem.
No?
¿Qué pasa?
Coś jest nie tak.
Trochę to potrwa, bo to dla kotów.
Małe łapki.
No dobra... Chyba się zepsuło.
Osłuchaj mnie.
Słucham.
Że serce!
A, jasne.
Dobrze.
Co mi jest?
Co mi jest?!
- Nie rozumiem. Zimno ci? - Nie.
- Gorąco? - Nie, zwyczajnie. Ciepło.
- Ciepło? - Tak. Nie wiesz, co to znaczy?
- Ciepło, że aż mokro? - Nie, po prostu ciepło.
- Dobra, zadzwonię po lekarza. Dzięki. - Co jadłeś?
- Japońszczyznę. - Racja.
Pokaż rękę.
Niewiarygodne, dosłownie. Siadaj.
Posłuchaj.
Nie jesteś moim klientem, będę szczery.
Nie mogę.
Wcięło mnie. Serce przestało ci bić.
Nie rozumiem.
Wygląda na to, że mięsień sercowy nie wykonuje skurczy.
To poważne?
Gdybyś nie żył, to raczej nie, ale ponieważ ty żyjesz...
to niepokojące.
Połóż się.
Po co?
- Przywrócę cię do życia. - Ja żyję.
Wolę ci połamać żebra niż pozwolić odejść.
Ale ja żyję! Przecież ci mówię!
Sam już nie wiem.
Jestem weterynarzem, nie kardiologiem. Jestem tu, bo cię lubię.
Były takie przypadki?
Tak. Cykada siedzi w ziemi siedem lat, a potem z niej wychodzi.
I ginie po czterech tygodniach.
Co to ma do rzeczy?
Powiedziałeś Valérie?
- Skąd. - To twoja żona.
Właśnie. Mamy napięte stosunki.
Jeśli się dowie, zyska przewagę. Będzie mnie traktować przedmiotowo.
- No i... - Jest świrnięta.
Nie jest.
Nie możesz tak mówić.
Pracuje nad sobą. Robi postępy.
Medytuje.
To dlatego czuć kadzidła. Są trujące.
Wcinasz jedzenie eko, a potem trujesz się kadzidłami.
A co to ma do rzeczy?
Co robimy?
- Zabiorę cię do szpitala. - Dobra.
Co mi tam zrobią?
Nie wiem.
Wznowią pracę serca defibrylatorem.
Intubują cię, podłączą do respiratora.
Przecież oddycham.
Albo wprowadzą cię w śpiączkę farmakologiczną.
Po co?
- W celu resuscytacji. - Powiedz coś normalnego.
Ty jesteś nienormalny! Ruszasz się, ale nie żyjesz.
- To dla ciebie normalne? - Ale ja żyję!
Dobrze widzę, że żyjesz, ale...!
Nie krzycz. Nie rozumiem tego.
Co się dzieje?
Co tak wrzeszczycie?
Nie wrzeszczymy.
Krzyczałeś: „Ale ja żyję!”.
No bo żyje.
Gdybym nie żył, to bym nie krzyczał, że nie żyję, Valérie.
Kiedy dodajesz na koniec zdania moje imię, to znaczy, że coś jest nie tak.
Dokąd idziecie?
- Donikąd. - Nie wychodzisz?
Robisz ze mnie głupią? A ty po co masz to na szyi?
- Co wy przede mną ukrywacie? - Nic, Valérie.
Zaraziłeś się czymś?
Lepiej jej powiedz.
- Co takiego? - Nic.
Nie mam nic do powiedzenia. Słyszysz? Nic.
Ma prawo wiedzieć.
- Co ona robi? - Jest świrnięta.
- Mówiłeś, że nie jest. - Daruj sobie.
- Nie mogę znaleźć kluczy. Otwórz. - Najpierw wyjaśnij.
- Musimy iść. - Daj klucze. Proszę.
Błagam, powiedz, co się dzieje.
Stanęło mu serce.
Kiedy?
- Właśnie teraz. - Co?
Nie bije. Musimy jechać do szpitala.
- Co? - Słyszałaś.
- Pokaż tętno. - Nie mam już go.
Pokaż mi.
Dziwi cię to?
Słucham?
Że nie masz serca?
Nie będę z tobą dyskutował.
Boisz się? Czemu?
Codziennie medytujesz, głaszczesz warzywa,
gadasz z kwiatami, uczysz się gry na okarynie!
Skończyłeś?
Chociaż raz mnie posłuchaj. Pomyśl inaczej.
Może odpowiedzi są gdzie indziej niż w przestrzeni kartezjańskiej.
Błagam, tylko nie to.
Ja cię błagam. To okazja, żeby wszystko uporządkować.
- Posłuchaj serca. - Przepraszam.
Na pewno w tym, co mówisz, jest sporo prawdy, ale jestem naukowcem.
Jemu potrzebny jest szpital.
Nie chcę do szpitala. Chcę stąd wyjść!
Kiedy nauka zawodzi, nie idzie się na SOR. Myślisz, że coś zaradzą?
- To tajemnicze, tak. - Daj mi te klucze.
Klucz jest w tobie.
- Proszę. - Zostawiłeś je w drzwiach.
- Dość już tych metafor. - Naprawdę je zostawiłeś.
Ależ to wiadomość! Ależ pomyłka! Nie możesz zignorować tego ani prawdy.
Mów. Powiedz, co ci leży na sercu.
Cały czas naprawiasz przeszłość innym. Zajmij się swoją.
Tak?
- Zadzwonię do Margaux. Przyjmie nas. - Nie Margaux. Nie ta świrnięta guru.
Nie guru. Holistyczna trenerka personalna.
Zobacz: mnie pomogła.
- Chyba jednak wolę szpital. - Żeby ci powpychali rurki?
Tu nie chodzi o maszynerię. Michel?
W sumie i tak jesteś martwy.
Z medycznego punktu widzenia, nie masz wiele do stracenia.
Najwyżej serce znowu ruszy.
Dzwonię do Margaux.
Oczywiście.
Dobrze zrobiliście.
Dziękuję, że tak szybko nas przyjęłaś.
Znam pana, panie Bordier.
- Nie. - Jean-Louis.
Spokojnie. Przyzwyczaiłam się do sceptyków.
Zwłaszcza mężczyzn.
Nie lubią rzeczy, które ich przerastają.
Ale nie ma tak łatwo.
Ręka.
- Ręka! - Ręka.
Ani jednego uderzenia. Niesamowite.
Niesamowite.
Pańskie serce bije.
- Nie. W tym rzecz. - Niefizyczne serce.
Mamy dwa serca. Fizyczne i kosmiczne.
- Widzisz. - Valérie.
Przepraszam.
Serce kosmiczne bije, ale nie jest połączone z sercem fizycznym.
Powiem prosto: nie jest z nim połączone
i nie przekazuje mu ważnych impulsów karmicznych,
dlatego serce fizyczne nie bije.
Pańskie serce kosmiczne...
jest uwięzione w Karundze.
Co to?
Karungę można porównać do judeochrześcijańskiego czyśćca.
Powiem prosto.
Jest pan pomiędzy światami i stoi przed dwojgiem drzwi.
Musi pan wybrać te, które są wejściem.
Wejściem dokąd? Do serca fizycznego, oczywiście.
Oczywiście, jakżeby inaczej?
Proszę nie żartować z Karungi.
To siła, która działa ponad wszystkim. Także mną.
Karunga może pana uzdrowić i uwolnić...
ale też zabić.
Jestem tutaj, żeby pana ocalić.
Świetnie. Miejmy to za sobą.
Musi mi pan pomóc. Zechce pan?
- Tak. - Valérie!
Przepraszam.
- Zechce mi pan pomóc? - Tak. Proszę bardzo.
Za mną proszę.
Proszę.
- Co ty wyrabiasz? Idźże. - Zapraszam.
Nie wierzę.
Bliżej.
Proszę usiąść.
W tym okręgu?
Tak. Może to pan tak nazywać, jeśli chce.
- Ładnie u was. - Dziękuję.
- Valérie! - Przepraszam.
Piękny fortepian. Dobrze pan gra. Faurégo.
Wspaniale. Szkoda, że nie pozwolono panu zająć się tym zawodowo.
Valentine.
Co z nią?
Pańska pierwsza dziewczyna. Zraniła pana.
Złamała mi serce.
Pół roku płakania i siedem tygodni terapii snem przedłużonym.
Tak.
Nie macie zdjęć rodzinnych ani zdjęć pańskiej matki.
- Zmarła? - Nie.
Przepraszam. Nie widuje jej pan często.
Gdy pańska siostra ukradła jej pieniądze, matka oskarżyła pana.
Uderzyła pana częścią od jogurtownicy.
Typowe w latach 70.
Jogurtownice?
Bicie dzieci.
Pierwsza niesprawiedliwość.
Ale...
Ogromne cierpienie.
Nie przesadzajmy.
Niech pan nie bagatelizuje szkód pierwotnego cierpienia.
Problemy z kobietami?
Że niby jestem gejem?
Nie.
- Że jest pan mizoginem. - Nie.
- Owszem. - Valérie!
Przepraszam, ale jest.
Tak?
- Nie. - Nie?
Myślę, że nie.
Proszę.
- W porządku? - Tak.
Ocalę pana.
Skąd pani to wszystko wie?
- Powiedziałaś jej? - Ja?
Przecież nigdy mi się nie zwierzasz. Dzięki za zaufanie.
- Valérie. - Przepraszam.
Ma pan problem z matką.
Nigdy jej nie widuję.
Owszem. Dlaczego?
Nie wiem. Tak jakoś.
Nie widujemy się.
Nasze spotkania są skomplikowane, więc się nie spotykamy.
Przeszłość to nie nagranie, które można usunąć.
Mówi o twojej pracy.
Zaczynasz mnie wkurzać!
Powinien pan spotkać się z matką.
Tak? A po co?
Powinien pan tu z nią przyjść.
Chce pani ją poznać?
Jej źródło.
Jej źródło? Czyli co?
Miejsce, z którego pan...
wyszedł.
- Miejsce, z którego... - Tak.
Tak, zgoda. Czyli...
Wyszedłem jak każdy człowiek. Z pochwy.
Muszę ją zobaczyć.
- Jej pochwę? - Tak.
- Wykluczone. Nie mogę jej o to prosić. - Dlaczego?
Ma 82 lata. Nie mogę jej prosić, żeby pokazała pani...
- Genitalia. - Właśnie.
No to zdjęcie.
Myśli pani, że mam takie?
Musi je pan zrobić.
Nie może pani o to prosić. Nie będę robić mamie takich zdjęć.
To pan umrze. Do widzenia.
Nie zostawia mnie tak pani!
Jeśli nie pokażemy Karundze źródła, serce nie ruszy.
- Karunga nie poradzi sobie sam? - Działa przeze mnie.
- Ja jestem jego oczyma. Mówiąc prosto. - Jak mam to zrobić?
Nie widziałem jej cztery lata. Nie powiem jej wprost!
- Niecyfrowe. - Słucham?
Potrzebne mi materialne.
Nie może pani o to prosić.
Ma pan trzy dni. Po ich upływie pan umrze.
Pokaż mi źródło, Jean-Louis.
W porządku?
- Miałem koszmar. - Nie powiedziałabym.
To ci działa.
A serce?
Ciągle nic.
DZIEŃ PIERWSZY
Skąd wiedziała o Valentine?
Moce? Chyba nie wierzysz w te bzdury?
- Nikomu nie mówiłem o tym wszystkim. - Głupoty gadasz. Jesteś nieracjonalny.
Serce nie bije mi od 18 godzin! To racjonalne?! Masz wyjaśnienie?!
- To bez sensu. - Oczywiście, że bez!
Jak wszystko! Trzeba szukać odpowiedzi gdzie indziej!
Kogo obchodzi sens?
Jak chce ci uruchomić serce?
- Chce... - Co?
- Chce zobaczyć... - Co takiego?
Pochwę mojej matki!
Co? Ta wariatka chce zobaczyć pochwę twojej matki?
Albo zdjęcie.
Albo zdjęcie pochwy?
- Zrobisz to? - Oczywiście.
Chory jesteś. Nie możesz o to prosić mamy.
Oczywiście, że nie mogę.
- Ulżyło mi. - Dlatego pomyślałem...
Tak?
- Co? - Ty.
- Co ja? - Ty to zrobisz.
- Chyba oszalałeś. - Jesteś lekarzem.
Weterynarzem.
Właśnie. Ja nie mogę prosić mamy.
Mówisz od rzeczy. Opamiętaj się.
- Nie poproszę jej o to. - Dobrze się znacie.
- Nie widziałem jej od... - No i?
Zrób to dla mnie. Ocal mnie. Proszę!
Zdajesz sobie sprawę, o co mnie prosisz?
Kto cię przyjął po odejściu Carole? Kto ci pożyczył kasę na konia?
Kto ci tyle lat pomagał?
- Ty. - A co ty dla mnie zrobiłeś?
- Jestem twoim kumplem. - Który nie zrobi zdjęcia.
- I co? - Odmówił.
Choć no tutaj!
Twój najlepszy przyjaciel umiera. Nie uratujesz go?
To niedorzeczne.
- Dajecie się nabrać jakiejś czarownicy. - Żadnej czarownicy.
Zabiję cię, jeśli go nie ocalisz.
Rozumiesz?
Wypatroszę cię!
Wytnę ci gardło, odetnę fiuta, i zgwałcę nim twoją krtań.
- Ona żartuje? - Nie.
I co? Mam przyjść z galaretkami i kazać jej się rozebrać?
Przestań być wulgarny. Idziemy dziś do niej.
- Dokąd? - Do niej. Za dwie godziny.
Posłuchaj. To proste.
Nie musisz nic robić.
Po prostu tu naciśnij.
Patrz!
Tutaj. I zrób zdjęcie z lampą.
- Będzie potrzebna. - Powariowaliście.
- Polaroid? Nie. - Nie może być cyfrowe.
Nie w tym rzecz!
No już.
Powariowaliście.
- Tak? - Mamo, to my.
Nie jesteś sam.
Nie, z Valérie.
- Dobrze. - Milutko.
- Otwieram. - Dobrze, idziemy.
Dzień dobry, mamo.
- Witaj. - Co słychać?
Proszę, wejdź.
Dzień dobry, Brigitte.
Witaj, Valérie.
To dla mnie?
Od Jeana-Louisa.
- To zbyt wiele. - Skąd.
- Pachnie zupą. Dostanę doła. - Przestań.
Siadajcie.
Nie miałam czasu przygotować niczego większego.
To słucham.
Czemu przyszliście?
Nie dzwoniłeś cztery lata.
Co ty opowiadasz? Dzwoniłem.
- Kiedy? - Dużo razy.
Nigdy cię nie ma.
Trzeba było nagrać się na sekretarce.
Włącza się cały czas.
- Tak? - Cały czas.
- Jak się z tobą kontaktują znajomi? - Tak czy siak...
Cztery lata bez słowa.
Ostatni raz widzieliśmy się...
Sama już nie wiem.
To prawda, że Valérie jest starsza, ale matkę ma się tylko jedną.
Liczy się to, że się w ogóle spotykamy.
- Tak. - Spotykamy się teraz.
- Tak. - No właśnie.
To słucham.
Co mogę dla ciebie zrobić?
- Na nikogo nie czekam. - Niespodzianka. Odbiorę.
Słucham? Tak. Otwieram. Trzecie piętro.
To tylko pięć lat.
- Słucham? - Jestem starsza tylko o pięć lat.
Wiem. Czemu mi to mówisz?
W odpowiedzi na twoje słowa.
Nie rozumiem.
Nieważne.
- Proszę? - To nieważne!
Zabawna sprawa, mamo.
Tak?
No chodź, nie krępuj się.
Zobacz!
Dzień dobry.
Pamiętasz Michela?
- Nie. - Michel Verdoux.
Chodziliśmy razem do szkoły. Teraz jest weterynarzem.
Michel Verdoux?
Tak, pamiętam.
Michel chciał cię zobaczyć.
To prawda.
Bardzo chciałem.
Ależ to poruszające!
- Prawda, Brigitte? - Tak.
Tak.
A czemu chciał mnie pan widzieć?
Bo Michel ma urodziny.
- Tak? - Dziś kończy 42 lata.
Wszystkiego najlepszego.
- Dziękuję. - Zapytałem, co by chciał dostać.
- Wiesz, co odpowiedział? - Nie.
Odpowiedział, że chciałby cię zobaczyć.
- Tak? - Tak, naprawdę.
Tak powiedziałem.
Czemu chciał mnie pan zobaczyć?
- Bo bardzo panią lubię. - To miłe.
Miło panią wspominam.
- To dobrze. - Muszę do toalety.
- Jean-Louis... - Zaprowadzę cię.
Niech pan tak nie stoi.
Dziękuję.
A pani...
ma się dobrze?
Bardzo dobrze. Dziękuję.
Ugotowała coś pani.
Skąd.
Tylko taka tam tarama.
Taki tarama.
W Grecji mówi się „taka tarama”.
Nie wydaje mi się.
A jednak.
No dobrze.
Nic pani nie boli?
Nie.
Tylko trochę plecy, kiedy wstaję rano z łóżka.
Bolą panią plecy.
- Rano, troszeczkę. - Nie można tego lekceważyć.
To nic takiego. Wstaję i mija.
Większość problemów z plecami ma podłoże ginekologiczne.
Naprawdę?
- Tak. - Ale pan...
Pan jest lekarzem?
Ginekologiem.
Syn mówił, że weterynarzem.
Jestem i weterynarzem, i ginekologiem.
Chce pan powiedzieć:
ginekologiem dla zwierząt?
Właśnie.
- Jest coś takiego? - Tak.
- Przebadam panią. - Słucham?
Przebadam panią.
Nie, dziękuję.
- Powinienem. - Nie chcę.
Ja też nie, ale plecy bolą.
- Proszę mi wszystko pokazać. - Ale co takiego?
Proszę się rozebrać.
- Tu, przed panem? - Taką mam pracę.
Wstydzę się.
Spokojnie, jestem weterynarzem.
- Nie chcę, żeby mnie pan dotykał. - Nie będę dotykał, tylko pocierał.
Mały rozmaz. Zajmie dwie minutki.
Proszę nie nalegać.
Obnaży się pani.
Dosyć. Nie chcę.
Proszę się rozebrać.
Nie... Jean-Louis!
Jean-Louis!
Z panem coś jest nie tak! Puszczaj, wariacie!
Pomocy!
W porządku?
Ten facet to wariat.
Wariat!
- Co się stało? - Twój przyjaciel mnie zaatakował.
Naprawdę? Tak mi przykro.
Chciał mnie dotykać pod pretekstem badań!
- Dawno się pani badała? - Nie w tym rzecz!
Bolą panią plecy?
Dosyć! Czy wyście powariowali?
- To nic takiego. Chciał dobrze. - Zaatakował mnie!
Czemu go tu sprowadziłeś?
Dajcie mi się uspokoić. Potem zjemy.
- Nie ma sensu tego ciągnąć. - Racja.
Mamo, spokojnie.
To nic takiego. Odpocznij.
Wspaniale było cię zobaczyć.
Tak mi przykro.
Nie, to nam jest przykro.
Ale to nic, znajdziemy inny sposób.
Słucham?
Nieważne, mamo. Odpocznij sobie.
- Buziaki. - Zdrzemnę się, bo jestem roztrzęsiona.
Oczywiście.
- Odpoczywaj. - Do widzenia, Valérie.
- Do widzenia, Brigitte. - Jean-Louis.
Do widzenia. Całuję.
- Czuję się winny. - Niby czemu?
Nie wiem.
Idiota.
- No i? - No i jest w szoku.
- Tak? - No raczej.
- Jest teraz bezużyteczna. - Przykro mi.
- Nic się nie stało. - A jednak!
- Nie, mówię ci. - Tak. Posłuchaj.
Chodzi o życie przyjaciela.
- Co teraz zrobisz? - Wrócę do domu.
- Przepraszam. Próbowałem. - Znajdziemy inny sposób.
- Nie chcesz do szpitala? - Już o tym mówiliśmy.
- Zamówię ci auto. - Źle to rozegrałem.
Powinienem był przytaknąć w sprawie taramy.
- Myślisz? - Zamknęła się przede mną.
Karine w czarnym Lexusie - o numerach DT930 - DY za 27 minut.
- Za 27 minut? - To hybryda. Są rzadkie.
- Dobra, zaczekam. Dzięki. - Dzięki, na razie.
- Jeszcze... - Tak.
Jesteśmy w kontakcie.
- Na razie. - Cześć.
Znowu koszmar?
Mama.
DZIEŃ DRUGI
Co robisz?
Naprawdę masz Margaux za idiotkę?
- Ona widzi wszystko. - Patrz.
Ta czy ta?
Nie wiem. Obie są dobre.
Może ta. Przybliż.
- Ja bym wziął tę. - Nie.
Ta.
Wygląda na starszą.
Ale ta bardziej przypomina twoją matkę.
- No może... - No przecież!
- Naprawdę? - Kolory lepiej do niej pasują.
- Tak. - Prawda?
To jej karnacja. Na sto procent.
Weźmiemy tę.
Mówiła, żeby nie było cyfrowe.
- To zróbmy polaroidem zdjęcie twojej. - Zauważy.
- Myślisz? - No wiesz co? Dziękuję.
Dobra, weźmy tę. Będzie dobrze.
Nie powinno się oszukiwać Margaux.
Nie mam prawdziwego zdjęcia. Co mam zrobić?
Zajmiesz się tym?
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Maszyna nie drukuje na papierze fotograficznym?
Nie, ja to muszę zrobić.
Mam tu pendrive.
Ile egzemplarzy?
Wystarczy jeden.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Na pendrivie jest kilka plików.
„Kancelaria Bordier”, „księgowość 2018” czy „Kicia”?
„Kicia”.
Słucham?
„Kicia”!
Zginął pani kot? To na plakat?
- Tak. - Biedactwo.
- Na pewno tylko jedno? - Tak.
Będzie na koszt firmy.
To miłe. Bardzo dziękuję.
Z przyjemnością.
Dwadzieścia osiem euro.
Tak, proszę.
Nie mam jak wydać z 50.
Nie szkodzi.
- Dziękuję, do widzenia. - Do widzenia pani.
Pańska matka to Niemka?
Słucham?
Czy to Niemka?
- Z charakteru? - Nie.
Z narodowości.
Tak, urodziła się w Düsseldorfie.
Nie, urodziła się...
w Fechenheimie.
Tak, ale to niedaleko Düsseldorfu.
Nie. Dwieście kilometrów.
Dla mnie to niedaleko.
Jest autostrada. Niemcy szybko jeżdżą.
Późno pana urodziła.
Tak.
Ile ma pan lat?
- Słucham? - Ile ma pan lat?
- No tak... - Ile?
Czemu pani pyta?
- Nie wie pan ile? - Wiem.
Mam 42 lata.
Czyli kiedy się pan urodził...
miała 61 lat.
Zgadza się. A co?
To pochwa 103-letniej kobiety.
- Jest Niemką. - Daj już spokój.
- Dziękuję, Valérie. - Proszę.
Pańskie życie znajduje się w brzuchu pytona. Jak ma pana wypluć?
Proszę, żeby w pańskim życiu zagościła prawda, a tymczasem pan...
kłamie.
Pani wie wszystko. Niech mi pani powie.
Prawdy się szuka, nie dostaje.
- Racja. - Co ma do tego moja matka?
Prosi pani o niemożliwe. Mama nie chce zdjąć majtek!
Nie zerwę ich siłą.
Ten, kto nie chce nic robić, szuka wymówki.
Ten, kto chce, szuka sposobu.
Prawda.
- Kłamstwa są łatwe. - Tak.
- Łatwe? - Tak.
Myśli pani, że są łatwe? Googlowała kiedyś pani „starą cipkę”?
- Miałem mdłości. To nie było łatwe. - Mdłości?
Ma pan problem z żeńskimi genitaliami? Dlaczego?
Dosyć insynuacji. „Stary fiut” też by mnie nie uszczęśliwił.
Panie Bordier, pan nie ufa Karundze.
Nie obchodzi mnie Karunga. Nie istnieje! To nonsens!
Co ja tu robię? Cholera!
Jean-Louis...
Czym ja sobie na to zasłużyłem?!
- Nawet nie wiem, czy żyję! - Jean Louis!
A może ja jestem w piekle?!
Uspokój się, kochanie.
Przestań.
Proszę dotknąć serca.
- Bije. - Bije!
- Bije. - Margaux, dziękuję!
Dziękuję!
- Dziękuję, Margaux. - To tylko na chwilę.
W tej chwili nie zrobię nic więcej.
- Nie. - Nie może mnie pani tak zostawić.
Nie chce pan przynieść Karundze zdjęcia. Nic więcej nie zdziałam.
- Zrobimy to. - Zrobimy. Poproszę ją.
Dobrze. Bardzo dobrze.
I jeszcze jedno.
Proszę mnie nie brać za idiotkę.
Dobra jest, prawda?
Bardzo dobra.
Wydaj polecenie.
Zadzwoń.
- Kontakt z listy lub nowy numer. - Kontakt z listy.
Podaj nazwę kontaktu.
Mame.
Kontaktu nie ma na liście.
Podaj nazwę kontaktu.
Mame!
- Kontaktu nie ma... - „Mama”, nie „mame”.
- Przecież mówię. - Podaj nazwę kontaktu.
Mame.
- Kontaktu nie ma na liście. - Mama!
Dzwonię do „Mama”.
Dzień dobry, tu automatyczna sekretarka Brigitte Bordier.
Nie ma mnie w domu.
Proszę zostawić wiadomość, podając nazwisko, numer telefonu
i powód, dla którego pan/pani dzwoni.
Na pewno oddzwonię, kiedy wrócę.
Z góry dziękuję za zostawienie wiadomości po sygnale
i raz jeszcze proszę o podanie numeru telefonu
i przyczyny kontaktu.
Dziękuję, do zobaczenia.
Do widzenia.
Mamo, to ja, Jean-Louis.
- Halo? Kto mówi? - Jean-Louis.
- Kto? - Jean-Louis, twój syn.
Tak, wiem.
- Chciałem zostawić wiadomość. - Nie zdążyłam odsłuchać.
Nie szkodzi.
Chciałbym cię przeprosić za wczoraj. Za tę sytuację z Michelem.
Inaczej wyobrażałam sobie spotkanie po latach.
No właśnie. Ja też. Nie widujemy się często.
Tak nie może być. Przyjdź do nas na obiad.
Jutro nie mogę. Mam wizytę u dentysty. Wymieniam most protetyczny.
Szlag. Odwołaj wizytę.
Nie, to niemożliwe.
Jutro w ogóle mi nie pasuje. Ale może być niedziela.
Niedziela to za późno.
Muszę z tobą porozmawiać o czymś ważnym.
- Czymś ważnym? - Tak.
- Niepokoisz mnie. - Nie.
To nie sprawa na telefon. Muszę cię o coś poprosić.
Przyjdź do nas jutro na obiad o 13.
No dobrze, jutro. Ale 13 to trochę późno na obiad.
Dobrze, o 12.
O 12.30.
- Zgoda, o 12.30. - Dobrze.
Do jutra, mamo. Do jutra.
- Do jutra. - Całuję.
- Do widzenia. - Do widzenia.
DZIEŃ TRZECI
Słucham? Tak, mamo.
Otwieram.
- Dobrze, że przyszła. - Tak.
To już coś.
Tak?
Tak, już otwieram.
Nie robi „pik”, po prostu się otwiera. Już naciskam.
- Będzie dobrze. - Tak, będzie.
- Co jest? - Tak?
Przepraszam. Drugie piętro.
Nie wierzę!
Tak, mamo?
Przepraszam, już otwieram.
- Ale mnie wkurza. - Ma 82 lata.
Właśnie to mnie wkurza.
- Witaj, Brigitte. - Witaj, mamo.
- Miło cię widzieć. - Proszę?
Mówię, że miło cię widzieć!
Tak, ciebie też.
- Zapraszamy. - Proszę.
To dla mnie?
Urocze.
Dziękuję, Brigitte. Wzruszyłaś mnie.
Jest trochę skromniejszy od twojego.
To nie żaden konkurs.
- Wezmę twoje rzeczy. - Bardzo proszę.
Jak tu dotarłaś?
Pięćdziesiątką dwójką. Zatrzymuje się obok.
To dobrze.
Pada?
Nie, po prostu zabezpieczyłam fryzurę.
Byłam właśnie u fryzjera.
Szkoda się kłopotać, jeśli nie pada.
Jak w tych restauracjach indyjskich, kiedy zakładają osłony na krzesła.
- Wejdziemy do salonu? - Tak.
Nie, tylko nie on.
Chciałem panią przeprosić.
Nie chciałem pani zaatakować.
Przykro mi z powodu tego, co zaszło.
- Proszę posłuchać.... - Załatwione.
Zajmijmy się czymś innym. Usiądźmy.
Jestem na skraju wypalenia.
Nie jestem w stanie uniknąć ciągłej presji.
Nie mówmy o tym.
Usiądź, mamo.
Wszyscy za dużo pracujemy.
Napijesz się czegoś?
Tak, poproszę.
Może sangrii?
- Dobrze. - Świetnie.
- Usiądę obok ciebie, mamo. - Tak.
Chodź, mój drogi.
Co planujesz na Święto Narodowe?
Nic.
- Nic? - Nic.
Obejrzysz paradę?
Pewnie tak.
Podobno w tym roku uhonorują terytoria zamorskie.
Tak słyszałam.
To miło, że terytoria zamorskie wezmą udział w paradzie.
Tak.
Regiment gujański po raz pierwszy przejdzie po Polach Elizejskich.
Prawdopodobnie tak.
Gujana Francuska jest piękna.
- Prawda, Michel? - O tak.
Dużo lasów, dużo...
- Czy oni mają tam czołgi? - Słucham?
Myślisz, że mają tam czołgi? Wśród tych wszystkich lasów?
Nie wiem.
Skoro mają wojsko, to na pewno mają czołgi.
Prawdopodobnie tak.
- To możliwe. - Tak.
Wojsko bez czołgów jest jak wojsko bez karabinów.
- Ale... - To prawda.
Logiczne.
To prawda, że nie samo wojsko odstrasza, tylko jego broń.
No bo przecież nikt nie przestraszyłby się Gujańczyka na ulicy.
Ale Gujańczyka sterującego czołgiem...
- Tak. - Przepraszam, ale...
- Oczywiście. - To już jest coś.
- To by odstraszyło. - Odstraszyłoby. Tak.
Pamiętasz Tian’anmen?
To zdjęcie mężczyzny przed czołgiem? Co się z nim stało?
Aresztowała go chyba tajna policja.
- Nigdy go nie znaleziono. - Proszę.
Co...?
Sangria. Hiszpański alkohol.
Tak, ale dlaczego...?
Dlaczego co?
Dlaczego jesteście nadzy?
Dziś jest Dzień Sąsiada.
Jakiego sąsiada? Waszego?
Nie. To święto wszystkich sąsiadów.
- Coroczne. - Świętowane w całej Francji.
Ale nikt się wtedy nie rozbiera.
Oczywiście, że tak.
- Nie w moim bloku. - Mieszkasz w 15. dzielnicy.
Tu jest dzielnica eko.
Segregujemy śmierci, jemy produkty bio
i od święta się rozbieramy.
Idą sąsiedzi. Nie może ich tak pani przywitać.
Sąsiedzi?
- Tak. - Nadzy?
Oczywiście, jest święto.
- Proszę, Brigitte. - Dziękuję.
- Kochanie. - Dziękuję, skarbie.
Zdrowie sąsiadów!
Zdrowie!
Zdrowie.
- Wychodzę. - Dlaczego?
- Nie mam zamiaru się rozbierać. - Ależ proszę. Ochłodzi się pani.
Nie jest mi ciepło. Mam już dość.
- Gdzie mój płaszcz? - Mamo!
Zaczekaj, Brigitte.
Nie możesz teraz wyjść.
Napij się.
Chcę wyjść natychmiast.
Przepraszam. Niechcący.
Ale...
Zapiorę ci sukienkę.
Daj mi gąbkę i ciepłą wodę!
Wiem, co mówię. Lepiej nie marnować czasu.
Sama się tym zajmę. Woda i gąbka.
Trzeba zaprać.
- Mówię, że to zrobię. - Posłuchaj.
Popełniłam błąd. Chcę go naprawić.
Daj sukienkę. Zapiorę ją.
Puszczaj, do cholery!
Przyjmuję tu panią i robię wszystko, żeby panią zadowolić.
Żeby było miło. Pani też mogłaby się przyłożyć!
Puść mnie!
Puszczaj!
Cholera!
Co to za maniery? Za kogo ty się masz?
Jean-Louis, co w nią wstąpiło?
Nic. Chce ci pomóc.
- Zaufaj jej. Daj jej sukienkę. - Dosyć tego.
- Daj jej sukienkę. Pozbędzie się plamy. - Będzie dobrze.
Co ty robisz, mamo?
Wyczyszczę sukienkę!
Nie, to jakieś żarty!
Szlag, spadam stąd.
- Co ty robisz? - Idę.
Wtedy nie ożyję.
- Też wolę żyć. - Nie możesz go zawieść.
Nie uda nam się.
- Uda! - Uda się.
Sam nie zrobię tego zdjęcia. Jak bym żył z taką traumą?
- A Valérie? - Co z nią?
Sama to zrób. Jesteś kobietą.
Ona nie chciała przyjść na nasz ślub, żeby na mnie nie patrzeć.
Nie zostawiaj mnie w pytonie.
W czym?
- Jesteś weterynarzem. Wiesz, co to pyton. - Denerwujecie mnie.
- To nie mój problem. - Pewnie, że twój.
Zrób to dla siebie. Żebyś wreszcie nie zawiódł.
W czym zawodzę?
- We wszystkim. - Zawodzisz we wszystkim.
- Prawo jazdy, medycyna. - Małżeństwo.
Moja matka. Ciągłe porażki.
- Ciągłe. - Przestań wreszcie.
Niech ci się raz w życiu coś uda.
Co za wariatka.
No po prostu wariatka.
Rodziny są skomplikowane.
- Co pan mówi? - Że sprawy rodzinne są skomplikowane.
Ona jest wariatką.
Gdzie oni są?
Mówią sąsiadom, że nie lubi pani Dnia Sąsiada
i że obiad odwołany.
To nie tak. Po prostu nie chcę być naga przy nieznajomych.
Nie szkodzi.
Zjemy we czworo. Też będzie dobrze.
Wykluczone. Nie zostanę w tym domu wariatów ani chwili dłużej.
Zamknięte?
- Czemu nas zamknęli? - Nie wiem.
Ta jakiś obłęd.
Pewnie zamknęli odruchowo. Też mi się zdarzyło.
Zamknąłem pokojówkę na dwa dni.
- Obłęd. - Niedługo wrócą. Bez obaw.
Usiądźmy sobie.
Proszę.
Odrobinę tego tabbouleh?
Tej tabbouleh.
Tego tabbouleh.
Nie, tabbouleh ma rodzaj żeński.
Racja.
Ma pani rację.
Nie jestem głodna.
Robi pan zdjęcia?
Tak...
- Jakie? - Słucham?
Jakie zdjęcia?
Akty.
Zdjęcia erotyczne?
Tak.
Nagich kobiet.
- Głównie. - No pewnie...
To zdjęcia artystyczne.
Zdjęcia artystyczne polaroidem?
Żeby był tylko jeden egzemplarz.
Kolekcjonerzy takie uwielbiają.
No i zdjęcia mają taki klasyczny, rodzinny styl.
Rozbierane zdjęcia mają rodzinny styl?
Właśnie.
Trafiają do galerii?
Oczywiście.
- Do której? - Słucham?
Do której?
W Algierii.
- Naprawdę? - Tak.
I Algierczycy nie są nimi zszokowani?
- Nic a nic. - Jak to?
To gorliwi wyznawcy islamu.
Tak, ale w sumie to nie. Widzi pani...
Są dwie Algierie.
Algieria ascetyczna, tradycyjna, południowa, Algieria mułłów.
I jest Alergia wolności.
Algieria...
kabrioletów, imprez i poppersów.
- Słucham? - Algieria dyskotek.
Algieria... Widzi pani...
Algieria plaż?
Tak. Plaż. Odważna Algieria.
No ale zdjęcia erotyczne?
Erotyka jest wpisana w człowieczeństwo.
Zwłaszcza kobiet.
Na przykład pani.
Tak?
Jest pani atrakcyjna.
Tak?
Bardzo ładna.
Słucham?
Chciałbym zrobić pani zdjęcie. Nagie. Spróbujmy.
Proszę zdjąć sukienkę.
- Dla sztuki. - Tylko nie to.
Nigdy nie robię zdjęć wbrew czyjejś woli.
Nie jestem paparazzo.
Proszę mnie zostawić!
- Mogę coś powiedzieć? - Nie.
Chcę zostać sama.
Proszę mnie zostawić.
Powiem pani coś bardzo osobistego.
Zaczęło się...
w dzieciństwie.
Miałem dziewięć lat.
Była pani inna niż pozostałe mamy.
Śniłem o pani.
Tyle o pani fantazjowałem, że nie podobały mi się młodsze dziewczyny.
Zawsze panią kochałem.
I wciąż kocham.
Przepraszam.
Wybaczy mi pani?
Oczywiście.
Kocham panią. Chcę panią pocałować.
Mógłby pan być moim synem.
- Mam na panią ochotę. - Zamilcz pan!
Nie zamilknę.
Milczałem 30 lat. Jest pani dziś wolna?
Nie w tym rzecz.
Woli pani kobiety?
- Nie o to chodzi... - Chcę panią pocałować.
Proszę tak nie mówić.
- Zaraz ją przeleci. - Nie na moim dywanie berberyjskim.
- To wariactwo. Dla mnie to koniec. - Mam na panią ochotę.
Proszę przestać.
Niech pan przestanie.
Podnieca mnie pani.
Proszę zabrać ręce.
Proszę je zabrać.
- Proszę to zdjąć. - Błagam pana.
Proszę...
- Niech pani zdejmie sukienkę. - Nie teraz.
Życie jest tak krótkie. Zwłaszcza pani.
Proszę przestać.
Dość.
- Nie tutaj. - A kto o to dba gdzie?
Wszystko dobrze?
Cholera jasna, tu się pracuje!
- Przepraszam. - Daruj sobie!
To było genialne posunięcie!
Uspokój się, Michel.
Nie mam zamiaru!
Nie jestem nieudacznikiem!
Nie jesteś.
Zawsze gdy jestem bliski sukcesu, ktoś mi utrudnia!
Nie jestem nieudacznikiem!
Proszę bardzo!
A kto tak powiedział?
Co się dzieje?
O co chodzi? Co ty robisz?
Próbuję zrobić jej zdjęcie.
Sprawia ci to przyjemność?
- Nie chcę nagich zdjęć. - Nawet jeśli byłyby dobre?
- Nie. - Mielibyśmy pamiątkę.
Próbował mnie zgwałcić.
Nie, skąd...
Naprawdę?
- To żart? - Chory jesteś?
Atakujesz bezbronną kobietę? Czemu?
Wybaczyłem ci, a ty atakujesz moją matkę?
Ty psychopato!
Czekaj.
- Ty chory człowieku! - Żartujesz?
Wynoś się stąd! No już!
Nie martw się. Nie jesteś nieudacznikiem. Nie powinienem był cię prosić.
Nie chcemy cię widzieć! Wynocha!
Poczekaj w kuchni.
- Co? - No właź.
No nie, chyba coś z tobą nie tak!
Nie sprowokowałaś go? Nie podjudziłaś?
- Skąd. - No tak...
Tak mi przykro.
To jakiś wariat.
Nie można narażać ludzi na takiego dzikusa.
Będę uważać.
- Do widzenia. - A obiad?
Jestem wykończona.
Chciałbym, żebyś została. Proszę.
Chcę natychmiast wrócić.
- Muszę cię o coś poprosić. - Chyba o coś ważnego.
Nie zapraszałeś mnie od 15 lat.
Ostatnio kiedy ogłosiłeś zaręczyny.
Co się stało tym razem?
Chodzi o...
- Potrzebuję... - Czemu go sprowadziłeś?
Tego weterynarza?
Wiem.
Siostra ci powiedziała.
Co mi powiedziała?
- O Titim. - O Titim? Nie rozumiem.
O czym ty mówisz?
Nie chciałam go skrzywdzić, ale nie śpiewał.
Przeczytałam w Reader’s Digest, że ślepe kanarki lepiej śpiewają.
Wzięłam igłę, podgrzałam ją na gazie...
Chciałam uniknąć zakażenia. Biedne zwierzę...
Przebiłam mu oczy.
Usłyszałam mały plusk.
Jakbym przebiła ikrę łososia nożem.
Musiałam wepchnąć igłę za mocno, bo zaczął się trząść i zdechł.
Nie odleciał do rodziny?
Nie.
Zabiłaś go. Zabiłaś Titiego.
Kto by pomyślał...
Ciążyło mi to na sumieniu przez 40 lat.
Wybacz mi.
Jestem wstrząśnięty.
Jak się dowiedziałeś?
Nie dowiedziałem się.
A o czym chcesz pomówić?
O Valentine?
Co z nią?
Tak mi wstyd za to, co zrobiłam.
Co zrobiłaś?
To niewybaczalne, ale pozwól, że wyjaśnię.
Czułam się nieswojo u jej rodziców.
Tego dnia, kiedy zaprosili nas na obiad. Razem z tatą.
Ten obiad był dla mnie jak proces sądowy.
Mieli wydać wyrok, czy nasza rodzina się nada.
Czy zasługujesz na ich córkę.
Ich dom, naczynia, sposób wysławiania się, maniery przy stole...
Byliśmy zgubieni.
Co pani o tym sądzi?
Pani Brigitte?
Słucham?
Co sądzi pani o tej sprawie z piramidą w Luwrze?
Piramida...
Gdzie jest toaleta?
W lewo po wyjściu z jadalni.
- Dziękuję. - Proszę.
Nie zrobiłaś tego.
Nie wiem, co we mnie wstąpiło. Coś mnie opętało.
Żałowałam, ale było już za późno.
- Co za wstyd. - Oczywiście, że tak.
Ale co miałam zrobić?
- Nie mogłam się przyznać. - Domyślili się.
Valentine zostawiła mnie dzień później.
Miałam wysłać im kwiaty?
Właśnie.
Uwielbiałem ich. Wspaniali, otwarci ludzie.
Niesnobistyczni, nowocześni.
W rezydencji?
To jakiś idiotyzm.
- Valérie. - Dość. Nie zrozumiesz.
To był inny świat. Nie byłam bogata.
Nadrobiła to pani.
- Valérie. - No co?
Czemu wszystko sprowadza się do pieniędzy? Nie można potępiać bogatych.
Żałuję przecież.
A ty skorzystałaś. Inaczej mógł się ożenić z Valentine.
Ja wyszłam na tym kiepsko.
Co za idiotka.
- Nie tak ostro! - To twoja matka, ale i tak jest idiotką.
Mogę mieć trochę przestrzeni,
żeby zareagować na to, co mnie dotyczy?
Ale mnie to też poruszyło.
- Przepraszam za empatię. - Empatia ma pomóc?
Zadowolona? Nasrałaś do łóżka, a krzyczy na mnie.
- No, no... - Co „no, no”?
W sensie: niezłe ziółko z tej staruszki.
Widziałeś się z nią?
Z kim?
Z Valentine. Widziałeś się z nią?
Nie.
To kiedy się dowiedziałeś?
Nie wiedziałem.
To co chcesz mi powiedzieć?
- Gorzej mi. Napiję się wody. - Oczywiście, synku.
Tak mi z tym źle.
Jak się czujesz?
- Muszę zapalić. - To nie jest rozwiązanie.
Przestań za mnie decydować!
Przepraszam.
Jeśli to ma ci poprawić nastrój, pal.
Kim ona jest?
Nie chcę jej więcej widzieć ani słyszeć.
Ale musisz wrócić.
Zdjęcie. Margaux.
- Nie dam rady. - Dasz.
- Musisz. - Mam pomysł.
Zanieś jej wody.
Dolej tego.
Wymieszaj z wodą.
To środek usypiający dla koni.
Nie ma smaku?
Nie wiem.
Nie ma smaku.
Szlag, głupi jestem!
Cholera!
Wykorzystałem całą fiolkę.
Niech to szlag!
Ale ze mnie idiota!
Nie ma więcej.
Tak mi wstyd.
Porozmawiajmy.
Dobrze.
Jesteś chory, tak?
Bo tego bym nie zniosła.
Nie można obarczać matki takimi rzeczami.
Zamilcz, proszę.
Muszę cię poprosić o coś, o co bardzo trudno prosić matkę.
Chodzi o...
Chodzi o moje narodziny.
Jak by to...?
O moje pochodzenie.
Mój Boże!
Wiesz o panu Gillecie.
Co?
Moje życie to przekleństwo.
Jestem przeklęta.
Ale o co chodzi?
Przespałam się z nim raz. Tylko raz.
Z panem Gilletem?
Tak. Jest twoim ojcem.
Ale kocham cię.
I tata też cię kochał.
Tak jakbyś był jego.
Oczywiście na początku cierpieliśmy.
Byłeś dla nas bękartem.
Trudno było znieść twój widok w domu.
Twoją siostrę wręcz uwielbialiśmy.
Zaakceptowaliśmy cię po czasie.
Pojawiłeś się ot tak, bez zaproszenia.
Zrozum nas.
Dlatego nigdy nie brałam cię na ręce.
Nie umiałam cię pocałować.
Ale to nie ty mnie odrzucałeś,
tylko ten cholerny Gillet!
Ten łajdak, ta świnia, ten stary chuj!
Nie powinnam tak mówić. To twój ojciec.
Ale ten facet to prawdziwa gnida!
Gnida, która się ze mną przespała i natychmiast porzuciła!
Wiesz, ile ja się nacierpiałam?
Przez co musiałem przejść?
Łatwo mnie teraz osądzać.
Łatwo tak oceniać innych.
Ale kiedy zrobiłeś maturę, to przysięgam,
naprawdę przysięgam, twój tata powiedział...
to znaczy mój mąż powiedział:
„W sumie to lubię tego dzieciaka”.
Tak powiedział, przysięgam.
Ja ciebie też kocham.
Wierz mi. Dziś kocham cię prawie jak twoją siostrę.
Zapewniam.
Przebaczyłam ci i kocham cię.
Pan Gillet?
Wiedziałam.
Wiedziałam, że kiedyś mnie rozliczysz.
Ale teraz już zapłaciłam za błędy.
Zapłaciłam.
Zaczniemy od zera, prawda?
Zbudujemy piękną relację na zdrowych fundamentach.
Na solidnym podłożu.
Nie ruszaj się przez chwilę.
Czemu?
Pewne rzeczy trzeba robić w spokoju.
Dobrze.
Michel.
Nie, nie chcę go widzieć!
Niestety nie mam wyboru.
Co chcesz zrobić?
Zdjęcie twoich genitaliów.
Słucham?
Zdjęcie genitaliów.
Do Algierii?
Dla mnie. Nie mam wyboru.
Valérie, co on wyprawia?
Chce żyć, Brigitte.
Powariowaliście. Naćpaliście się?
Zamilcz wreszcie!
Nie!
Chcesz się zemścić? Upokorzyć mnie?
Nienawidzisz mnie?
- Majtki. - Śliskie.
- Najpierw rajstopy. - Nie ma.
- Są na majtkach. - Wiem, jak się je zakłada.
Co jest?
Brigitte?
- Brigitte? - Mamo?
Nic pani nie jest?
Nie. Przestań natychmiast.
- Nie zgadzam się na to. - Proszę pani?
Serce przestało jej bić. Chyba nie żyje.
- Wszystko dobrze? - Gorzej mi.
Co się dzieje?
Kręci mi się w głowie, serce mi wali...
Serce?
Ruszyło!
Bije!
Kochanie!
Ruszyło!
Zreanimowaliśmy ją, ale mało brakowało.
Pojedziemy do szpitala. Możecie jechać za nami.
Przyjadę za kilka dni.
To zbyt świeża sprawa.
Potrzebuję czasu.
Jej majtki i rajstopy. Leżały na ziemi.
Tak?
A państwa przyjaciel?
Proszę się nie martwić.
Wziął za dużo leków na uspokojenie.
- Jest blisko z moją teściową. - Dobrze. Zabieramy ją.
Nam też się teraz poprawi?
Nie wiem.
A chciałbyś?
Tak myślę.
To może dziecko? Może tego nam brakowało?
Wybacz, ale chyba na to już za późno.
Nie zgodzę się.
Jest wiele ojców w twoim wieku.
Nie chciałbym mieszkać z kimś, kto jest matką.
To na pewno komplikuje sprawy.
Dzięki, że mnie wspierałaś.
Zrobiłabym to i drugi raz.
Jean-Louis!
Kochanie!
Napisy: Krzysztof Bożejewicz