Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΕΝΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟ ΣΟΟΥ ΤΟΥ NETFLIX
Αζίζ Ανσάρι: Εδώ και Τώρα!
Ο Αζίζ Ανσάρι!
Σας ευχαριστώ. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ!
Σας ευχαριστώ.
Το εκτιμώ πολύ. Σας ευχαριστώ πολύ.
Καθίστε.
Σας ευχαριστώ πολύ. Πω! Τι ωραία υποδοχή!
Κατενθουσιασ... Παρεμπιπτόντως, αυτός είναι μαζί μου.
Έχει έγκριση.
Δεν είναι πολύ τολμηρός απατεώνας
που δεν του καίγεται μία.
"Είπες όχι κινητά, αλλά τι κάμερες και χαμός είναι αυτός;"
Ναι, βιντεοσκοπούμε τα σόου, οπότε, μπορεί να εμφανιστείτε σε αυτό,
όταν αυτό προβληθεί.
Θα πείτε "Διάολε, ήμουν εκεί!"
Βιντεοσκοπούμε μερικά σόου,
οπότε, αν είστε σκατο-κοινό, δεν θα χρησιμοποιήσουμε υλικό.
Χαίρομαι πολύ που βρίσκομαι εδώ. Ήμουν σε περιοδεία.
Γύρισα στη Νέα Υόρκη, στο σπίτι μου, πριν από μερικές μέρες,
και, ναι...
Περπατούσα τις προάλλες,
και με πλησίασε κάποιος και είπε
"Γεια, φίλε. Τέλειο το σόου στο Netflix!" Κι είπα "Σε ευχαριστώ πολύ".
Κι είπε "Ναι, μου άρεσε πολύ το επεισόδιο για το Supreme!"
Και είπα "Τι;
Δεν έκανα επεισόδιο για το Supreme".
Και κατάλαβα αμέσως ότι μιλούσε για τον Χασάν Μινάζ.
Πατριωτικός Νόμος.
Διαφορετικό σόου.
Διαφορετικός άνθρωπος.
Κι ένιωσε απαίσια.
Κατάλαβε αμέσως το λάθος του και προσπαθούσε να επανορθώσει.
Είπε "Όχι, ο Αζίζ, σωστά;" Κι είπα "Ναι, αυτός είμαι εγώ".
"Master of None"! "Ναι, αυτός είμαι εγώ".
"Parks and Rec". "Ναι, αυτός είμαι εγώ".
"Κακόμαθε τον εαυτό σου". "Ναι, αυτός είμαι εγώ".
"Και πέρσι είχες κατηγορηθεί για σεξουαλικό παράπτωμα".
"Όχι!
Αυτός ήταν ο Χασάν".
Ξέρετε, δεν έχω πει πολλά για όλο αυτό,
αλλά το συζήτησα στην περιοδεία,
γιατί είστε εδώ κι αυτό σημαίνει πολλά για μένα.
Σίγουρα κάποιοι είστε περίεργοι να μάθετε πώς νιώθω για την κατάσταση αυτή.
Δυσκολεύομαι να δώσω μια απάντηση,
γιατί ένιωσα πολλά πράγματα πέρσι, οπότε...
Κάποιες φορές ένιωσα φόβο.
Κάποιες φορές ένιωσα ταπείνωση.
Κάποιες φορές ένιωσα ντροπή.
Και στην τελική...
ένιωσα απαίσια που ένας άνθρωπος ένιωσε έτσι.
Και μετά από έναν χρόνο, ελπίζω να ήταν ένα βήμα προόδου.
Εγώ πήγα μπροστά, με έκανε να σκεφτώ πολλά.
Ελπίζω να έχω γίνει καλύτερος άνθρωπος.
Και πάντα σκέφτομαι μια συζήτηση που είχα με έναν φίλο
που μου είπε "Ξέρεις τι, φίλε;
Αυτό το πράγμα με έκανε να σκεφτώ όλα τα ραντεβού".
Και είπα "Πω, είναι απίστευτο.
Έκανε όχι μόνο εμένα, αλλά και άλλους πιο προσεκτικούς,
και αυτό είναι καλό".
Έτσι αισθάνομαι.
Και ξέρω...
ότι δεν είναι ο πιο αστείος τρόπος να αρχίσει ένα κωμικό σόου.
Αλλά είναι σημαντικό για μένα να καταλάβετε πώς νιώθω για όλο αυτό
πριν περάσουμε αυτήν τη βραδιά μαζί.
Πολύ φορτισμένη στιγμή αυτή.
Τι άλλο να συζητήσουμε;
Για την Αμερική;
Όλοι ανησυχούν πολύ τώρα.
Πολλοί είναι απογοητευμένοι.
Πολλοί λένε "Πόπο! Χέσε μέσα".
Εγώ δεν ανησυχώ.
Ξέρετε γιατί; Αυτή είναι η Αμερική, εντάξει;
Όχι χέσε μέσα τώρα. Πάντα μέσα χέζουν.
Δεν έχεσαν και ποτέ έξω.
Πήξαμε στο σκατό.
Κάθε γενιά της Αμερικής έζησε τα σκατά της.
Και συνέχισε την προσπάθεια. Το ίδιο θα κάνουμε κι εμείς.
Και κάποιες γενιές έζησαν χειρότερα σκατά από μας.
Όπως Μεγάλη Ύφεση,
Βιετνάμ, επιστράτευση.
Φαντάζεστε να είχαμε εμείς επιστράτευση;
Με τους σημερινούς ανθρώπους;
"Δεν μπορώ να πάω στον πόλεμο. Άνοιξα εταιρεία.
Φτιάχνουμε οικολογικά παπούτσια από κάσιους.
Λέγονται 'Κάτσιους'".
Πριν από μερικές γενιές, θα του έδιναν όπλο και θα έλεγαν
"Άντε να πυροβολήσεις Ασιάτες!"
Τώρα λέει στη δουλειά "Δεν προφέρεται 'Φο' Βάλερι, αλλά 'Φα'".
Ο παππούς του...
Σας υπόσχομαι, όμως, ότι θα είστε μια χαρά,
γιατί παρά τα φαινόμενα,
έχουμε ακόμη την ικανότητα να ακούμε, να κατανοούμε.
Θα σας δώσω ένα παράδειγμα.
Διάβασα μια ιστορία. Ένα κορίτσι πάει στον σχολικό χορό.
Λευκή, φοράει ασιατικό ρούχο.
Στο σχολείο υπάρχει ένας Ασιάτης και θίγεται.
Έκανε κάτι πολύ ωραίο αυτός.
Την πλησίασε και το συζήτησαν.
Εξήγησε τις ανησυχίες του για την πολιτισμική εκμετάλλευση.
Εκείνη τον διαβεβαίωσε ότι το έκανε με σεβασμό και θαυμασμό.
Ο καθένας έμαθε τις απόψεις του άλλου.
Και ήταν... Πλάκα κάνω. Δεν έγινε τίποτα τέτοιο.
Γιατί να γίνει αυτό;
Έβαλε φωτογραφίες της στο Twitter και έγραψε
"Ο πολιτισμός μου δεν είναι φουστάνι για τον χορό!"
Κι η είδηση έκανε τον γύρο του κόσμου.
Και είχαμε άρθρα, και σχόλια, και Tweets.
Κι εγώ τα διάβασα όλα.
Και το αγαπημένο μου πράγμα είναι να πηγαίνεις στα νήματα,
να βλέπεις κόσμο να τσακώνεται, να προσπαθεί να ξυπνήσει ο ένας τον άλλον.
Καταλάβατε; Να λέει ένας
"Δεν το πιστεύω ότι έκλεψε έτσι τον κινεζικό πολιτισμό".
Κι ο άλλος λέει "Οι Κινέζοι το έκλεψαν απ' τη Μαλαισία".
Κι εγώ λέω "Γαμώτο!
Μόλις σε ξύπνησαν!
Νόμιζες ότι είχες ανοιχτά μάτια, και ο άλλος δεν έχει καν μέτωπο.
Ο βολβός του ματιού φτάνει μέχρι πάνω...
για να βλέπει όλη την αδικία".
Κι εγώ είδα τις φωτογραφίες.
Δεν νομίζω ότι είχε κακή πρόθεση η κοπέλα.
Δεν έγραψε δα στο Twitter "Δείτε όλοι το τσινγκ τσονγκ μπινγκ μπονγκ φόρεμα!"
Αυτό θα ήταν άσχημο.
Δεν ξέρω όλα τα γεγονότα;
Βγήκε απ' τη λιμουζίνα...
"Καλησπέρα, τσουλάκια!
Πού είναι ο χορός;"
Εντάξει, αυτό είναι προβληματικό.
Σήμερα, όταν κάτι είναι ρατσιστικό,
εγώ λέω "Μπορούμε να συζητήσουμε κάτι άλλο;
Δεν νομίζω ότι θα το διορθώσουμε αυτό στο μπραντς.
Δεν νομίζω ότι η ομάδα αυτή θα λύσει το πρόβλημα".
Πείτε ό,τι θέλετε για τους ρατσιστές, αλλά συνήθως είναι πολύ σύντομοι.
Οι λευκοί που ξύπνησαν πρόσφατα είναι τόσο κουραστικοί!
"Ποια είναι η στατιστική; Πού διάβασες το άρθρο;"
Τσιν τσα.
"Αζίζ, είδες αυτό το επεισόδιο του The Simpsons;
Υπάρχει ένας Ινδός και...
Άρθρο με ανάλυση Διάβασα ένα άρθρο με ανάλυση
Τώρα θα σας πω τι διάβασα
Να επιγραμματικά τα σημεία
Μπαντού ντου ντου
Μπορείς να με λες Απού και να με παρατήσεις ήσυχο;
Ναι!
Γνωρίζω.
Γνωρίζω, Κάντις. Το είδα πριν από 30 χρόνια.
Είναι λευκός που μιλάει σαν Ινδός.
Εκτιμώ τη στήριξη,
αλλά τα πράγματα δεν γίνονται ρατσιστικά όταν το ανακαλύπτουν οι λευκοί.
Μη με παρεξηγείτε. Ούτε εγώ συμπαθώ τους The Simpsons.
Λένε "Γιατί δεν είπε κάτι κάποιος πριν από 30 χρόνια;
Κερδίσαμε βραβεία και κανείς δεν είπε τίποτα".
Γιατί οι Ινδοί μόλις πριν από τέσσερα χρόνια μπόρεσαν να μιλήσουν.
Είχαμε μικρή πολιτιστική εξέλιξη.
Ξέρετε ποιος ήταν ο πρώτος Ινδός που είδα στο MTV;
Εμένα!
Μου πήρε ένα λεπτό.
Για να πω την αλήθεια, ήταν ο μπασίστας των No Doubt,
αλλά, να...
ήταν πίσω και έπαιζε μπάσο!
Δεν είχε βήμα να μιλήσει για τέτοια πράγματα!
Συν, όλοι ξέρουμε τη δυναμική αυτού του συγκροτήματος.
"Γκουέν, υπάρχουν μερικά θέματα στην ινδο-αμερικανική κοινότητα, και...
"Μη Μιλάς"!
"Γαμώτο, συγγνώμη".
Ενδιαφέρουσες εποχές
για τους λευκούς.
Σας παρατηρούσα.
Βλέπω τι συμβαίνει.
Προσπαθείτε πολύ να είστε καλοί με τις μειονότητες...
με τρόπο που δεν έχω ξαναδεί.
Αφιερώνετε χρόνο, προσπάθεια.
Κυκλοφορείτε. Βλέπετε Crazy Rich Asians.
Συνέρρευσε πολύς κόσμος. Πολύ ωραία.
Και εδώ οι λευκοί βλέπουν Crazy Rich Asians;
Σηκώστε χέρια. Ναι;
Ναι.
Εσύ μπροστά. Το είδες;
Ναι; Πήρε 97% στο Rotten Tomatoes.
Τόσο καλό λες; 97%;
Λίγο πιο κάτω ίσως; Τι θα του έβαζες εσύ;
Ογδόντα πέντε.
Ογδόντα πέντε; Πω!
Δώδεκα τοις εκατό πιο κάτω.
Κάτι συγκεκριμένο που δεν σου άρεσε
και του αφαίρεσες 12 μονάδες;
Έχεις άγχος τώρα;
Σε πειράζω.
Άσχετο τι λες για την ταινία.
Είναι ωραία να κάνεις τους λευκούς να νιώθουν άσχημα.
Και...
Είναι αξιοθαύμαστο. Δείτε τι πρόοδο έχουμε κάνει.
Σε μόλις δυο γενιές.
Η γιαγιά σας δεν λέει καν την ταινία Crazy Rich Asians.
Τη λέει "η ταινία με τους πολλούς Ανατολίτες".
Και τώρα λες "85%; Γαμώτο. Το παίρνω πίσω. 97%.
Τι να πω για να μη βρω μπελά;"
Οι προθέσεις είναι καλές, αλλά μερικοί φέρονται περίεργα.
Ρώτησα μια κυρία "Είδατε το Crazy Rich Asians;"
Μου είπε "Ναι!" "Σας άρεσε;" τη ρώτησα.
Είπε "Βασικά, δεν την είδα, συγγνώμη!"
Είπα "Μα γιατί λες ψέματα;
Τι νόμιζες, ότι θα σου έδινα μπισκότα;"
Εμένα μου άρεσε μια φορά που ρώτησα κάποιον "Σ' άρεσε το Crazy Rich Asians;"
Κι είπε "Ξέρεις τι, Αζίζ; Θα είμαι ειλικρινής μαζί σου.
Την πρώτη φορά που το είδα, δεν μου άρεσε.
Αλλά μετά το είδα ξανά με μια Ασιάτισσα φίλη μου...
και κατάλαβα τι σήμαινε για εκείνη
να δει κάποια σαν εκείνη στην οθόνη κι αυτό με έκανε να αγαπήσω την ταινία".
Κι είπα "Αυτό δεν σημαίνει ότι σου αρέσει η ταινία,
αυτό είναι ένα πολύ αλλόκοτο, υπεροπτικό και άθλιο σχόλιο".
Φανταστείτε να παρακολουθούσα εγώ το Ο Μπάτσος του Mall...
και να έλεγα "Δεν μου άρεσε,
αλλά μετά το παρακολούθησα πάλι με έναν παχουλό λευκό φίλο μου...
και άλλαξα όντως άποψη".
Αλλά κοιτάξτε, εγώ δίνω τα εύσημα εκεί που πρέπει.
Είμαι στη ζωή 36 χρόνια.
Δεν έχω δει ποτέ άλλοτε λευκούς να είναι καλοί με τις μειοψηφίες.
Ξέρω ότι κάποιοι δεν προσπαθούν καθόλου,
και κάποιοι πηγαίνουν πιο επιθετικά προς την αντίθετη κατεύθυνση,
αλλά αυτή η έκδοση λευκών βάζει τα δυνατά της.
Είναι ωραίο αυτό και το εκτιμώ.
Αλλά μερικές φορές είμαι λίγο καχύποπτος.
Καταλάβατε, μειονότητες;
Δεν είναι λίγο αλλόκοτο μερικές φορές;
Δεν φαίνεται λίγο παράξενο;
Λες και παίζουν ένα παιχνίδι κάποιοι
και προσθέτουν πόντους από καλές πράξεις.
Υπάρχει κάποιο κρυφό προοδευτικό Candy Crush που εμείς δεν ξέρουμε;
Μπορεί να μαζεύονται στα κρυφά μερικοί λευκοί και να λένε
"Να υπολογίσουμε τα σκορ. Τι κάνατε για την ισότητα σήμερα;
Να ακούσουμε. Μπράιαν, πες μας για τη μέρα σου".
"Είπα σε έναν Αφρο-αμερικανό φίλο μου
πως το Black Panther άξιζε Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας.
Μετά, υποστήριξα στο Twitter
το νέο ντοκιμαντέρ μιας λεσβίας σκηνοθέτριας.
Μετά έδειξα λίγη αγάπη στο Instagram για τον Κόλιν Κάπερνικ.
Μετά πέρασα τον δρόμο όταν είδα έναν μαύρο.
Γαμώτο! Χρειάζομαι κι άλλους πόντους! Τι να κάνω;
Έγραψα μακροσκελή ανάρτηση στο Instagram ότι ήταν άσχημο και προνόμιο λευκού
κάτι που έκανα το 2015".
"Πείτε του τι κέρδισε, παιδιά!"
"Ο Μπράιαν κέρδισε ένα σωρό likes στο Instagram
από άλλους λευκούς που παίζουν το ίδιο παιχνίδι!"
Ξέρω ότι μερικοί εδώ λένε
"Έλα, Αζίζ, τι διάολο;
Κι εγώ λευκός είμαι και δεν κάνω τέτοια.
Είμαι εδώ και σε παρακολουθώ. Στηρίζω την τέχνη μειονοτήτων!"
Παράξενη εποχή να βρίσκεις αστεία.
Πρέπει να προσέχεις τι λες, ναι;
Έχω δει άτομα σε κανονικές δουλειές να βρίσκουν μπελά.
Προσφάτως είδα μερικούς να έχουν φασαρίες,
επειδή είπαν τη λέξη "niggardly".
Που ουδεμία σχέση έχει με ρατσισμό.
Σημαίνει τσιγκούνης.
Μπορείτε να δείτε την ετυμολογία. Είναι αθώα λέξη.
Κι ο κόσμος βρίσκει μπελά γι' αυτήν.
Πράγμα τρελό.
Αλλά θα μπορούσαν να είχαν πει "τσιγκούνης" αντ' αυτού, σωστά;
Δεν ξέρω γιατί παραιτήθηκαν λόγω αυτής.
"Ακούγεται κάπως.
Αλλά θέλω να πω τη δύσκολη λέξη!
Τι εννοείς ότι θες ένα απλό εισιτήριο;
Ας πάρουμε την ηλεκτρονική πληρωμή. Μην είσαι τόσο τσιγκούνης!"
Ένας που βρήκε τον μπελά του είναι Γερουσιαστής απ' το Οχάιο.
Λέγεται Σέροντ Μπράουν.
Είχαν σύσκεψη για τις στρατιωτικές δαπάνες.
Και λέει στους νομοθέτες
"Σε ό,τι αφορά δαπάνες σε όπλα και πολέμους,
ξοδεύετε αφειδώς,
αλλά όταν επιστρέφουν οι βετεράνοι, φέρεστε με τσιγκουνιά".
Και είπαν "Ορίστε;"
"Είπα ότι φέρεστε με τσιγκουνιά".
"Πείτε πάλι την τελευταία λέξη". "Είπα 'Με τσιγκουνιά'".
"Πάρτε τον από 'δώ!"
Και βρήκε τον μπελά του.
Και μετά, το κοίταξαν στο λεξικό,
και απαλλάχτηκε.
Όταν, όμως, διάβασα εγώ το άρθρο, μπερδεύτηκα,
γιατί διάβασα Σέροντ Μπράουν,
και είπα "Ο Σέροντ Μπράουν δεν θα έχει πρόβλημα.
Μου διαφεύγει κάτι, Σέροντ Μπράουν;
Δεν έχω όλα τα γεγονότα;
Α, είναι λευκός; Πάρτε τον από 'δώ!" Όχι.
Είναι εντελώς αθώα λέξη. Δεν έχει κάτι.
Εσύ, λευκέ εδώ μπροστά, αν θέλεις
να τη χρησιμοποιείς πού και πού. Εμπρός. Δεν τρέχει τίποτα.
Σας εξήγησα ότι δεν έχει τίποτα η λέξη.
Εντάξει; Καταλάβατε. Οπότε, φωνάξτε την στο μικρόφωνο
τώρα, εντάξει; Ελάτε, πάμε. Εμπρός.
Πάμε. Ήταν έτοιμος να το κάνει! Το πιστεύετε; Ελάτε τώρα, κύριε!
Δεν είναι ωραίο αυτό.
Ήταν τεστ κι αποτύχατε!
Δεν μπορείτε να την πετάτε έτσι.
Αν σας προκύψει ποτέ φυσικά,
σκεφτείτε να την πετάξετε.
Δεν ξέρω σε ποιο σενάριο. Ίσως...
Ίσως αν βγείτε για δείπνο με το αφεντικό σας, τον Αφρο-αμερικανό.
Και παίρνει τον λογαριασμό, και βλέπετε το φιλοδώρημα,
και πείτε "Δεν ξέρω, είναι τσιγκουνιά".
Μια χαρά, τότε.
Πρέπει να προσέχετε τι λέτε.
Και τι είπατε, εντάξει;
Γιατί θα βρουν τα παλιά Tweets.
Θα βρουν τα παλιά βιντεάκια.
Ξέρετε ποιο είναι το παράξενο;
Παρακολουθείτε ποτέ δημοφιλή πράγματα που είχαν γίνει μόδα
στο κοντινό παρελθόν;
Υπάρχουν πράγματα, παιδιά!
Παρακολουθούσα το The Hangover.
Απ' τις καλύτερες ταινίες. Δεν είναι τόσο παλιά.
Σε μια σκηνή, ο Μπράντλεϊ Κούπερ λέει
"Καλούμε τον Δρα Φάγκοτ!"
Είναι στην ταινία!
Γράψατε εσείς επιστολή; Εγώ δεν έγραψα.
Όχι μόνο είναι στην ταινία, είναι και στο τρέιλερ.
Ξέρετε γιατί είναι στο τρέιλερ;
Γιατί έκαναν τεστ στο κοινό
κι όποτε ο Μπράντλεϊ Κούπερ έλεγε "Καλούμε τον Δρα Φάγκοτ",
όλοι έλεγαν "Τέλεια η ταινία! Λατρεύω αυτόν τον κόσμο!"
Βλέπεις διάφορα που δεν είναι παλιά
με τα μάτια του 2019 και φαίνονται παράξενα.
Παρακολουθούσα μια επανάληψη του The Office.
Η πιο σημαντική ιστορία;
"Ο Τζιμ κι η Παμ. Ελπίζω να ξανασμίξουν!"
Το βλέπεις τώρα και λες "Δεν ξέρω.
Αρραβωνιασμένη γυναίκα. Της την πέφτει τέσσερις σεζόν.
Δεν ξέρω αν είναι σωστό στη δουλειά αυτό".
Αν έκαναν ένα ριμέικ του The Office τώρα,
ο Παμ θα κέρδιζε θριαμβευτικά δίκη για σεξουαλική παρενόχληση.
Και στο φινάλε θα ανακάλυπτες ότι γι' αυτό ήταν το ντοκιμαντέρ,
μάζευαν αποδείξεις κατά του Τζιμ.
Έβλεπα και το δικό μου σίριαλ. Μια επανάληψη του Parks and Rec.
Λατρεύω το Parks, την τηλεοπτική μου οικογένεια.
Παρακολούθησα, όμως, μερικές σεζόν κι είπα "Δεν ξέρω".
Υπήρχε μια ολόκληρη σκηνή
όπου εγώ, ως Τομ, δίνω ένα δώρο στη Ρασίντα Τζόουνς.
Ναι; Της δίνω ένα αρκουδάκι.
Αλλά το αρκουδάκι έχει μια μικροσκοπική κάμερα.
Αν έπαιρνα το σενάριο σήμερα, θα έλεγα
"Παιδιά, αυτό δεν το κάνω.
Σίγουρα ο Τομ θα πάει φυλακή γι' αυτό".
Αλλά τότε έλεγα
"Κατάλαβα. Πλέον θα βλέπω μέσα στο σπίτι της".
Πολύ ενδιαφέρον αυτό. Τι σημαίνει;
Σημαίνει ότι εγώ και όσοι κάναμε το Parks είμαστε κακοί; Όχι.
Άλλο πολιτιστικό περιεχόμενο.
Δεν μπορείς να κρίνεις τα πάντα με τα δεδομένα του 2019.
Μερικά πράγματα, ναι, αλλά όχι τα πάντα.
Ναι; Ένα έχω να πω "Είμαστε όλοι σκατάνθρωποι, εντάξει;
Κι έχουμε τα αδύνατα σημεία μας.
Αλλά όταν τα μαθαίνουμε, γινόμαστε καλύτεροι.
Όλοι κάνουμε ένα ταξίδι.
Κι αν πεις
"Δεν είμαι σκατάνθρωπος. Ξέρω κάθε περιθωριοποιημένο",
είσαι δυο φορές σκατάνθρωπος.
Γιατί είσαι αλαζόνας.
Να έχεις λίγη σεμνότητα.
Δεν καταλαβαίνετε ότι σε 50 χρόνια
θα κοιτάμε πίσω και θα νιώθουμε εντελώς μαλάκες;
Αυτό δεν είναι το όνειρο
κατά κάποιον τρόπο;
Σε 50 χρόνια θα κοιτάμε πίσω
και δεν θα έχουμε δικαιολογία για τα εγγόνια μας.
Θα λέμε "Ναι, δεν ξέρω τι διάολο γινόταν.
Υπήρχαν άστεγοι παντού και δεν νοιαζόταν κανείς.
Δεν τους κοιτάς στα μάτια, τους προσπερνάς,
ελπίζεις να μην είναι από αυτούς που σε κυνηγούν.
Μερικοί έχουν κούπες, κι εσύ ανοίγεις το πορτοφόλι
και λες "Συγγνώμη, έχω 20άρικα".
Και ανεβαίνεις σε ένα αλλόκοτο σκούτερ και εξαφανίζεσαι.
Παράξενη εποχή το 2019.
Βάζαμε κάθε μαύρο φυλακή.
Κάθε μαύρος ήταν φυλακή
εκτός από τον Ντρέικ, τον ΛεΒάρ Μπέρτον και το παιδάκι απ' το Stranger Things.
Εκτός από αυτούς, βάλαμε κάθε άλλον μαύρο στη φυλακή για λίγο χόρτο.
Και μετά νομιμοποιήσαμε το χόρτο κι αυτούς τους αφήσαμε μέσα.
Δεν ξέρω. Θα μπορούσαμε να κάνουμε μερικά τηλεφωνήματα.
Το πολιτιστικό πλαίσιο αλλάζει τα πάντα.
Δείτε όλα αυτά περί Ρ. Κέλι.
Υπήρχαν όλες αυτές οι πληροφορίες στο παρελθόν.
Έγινε αυτό με την Αλίγια, ήταν οι κασέτες,
και όλοι έκαναν ότι δεν είδαν.
Αλλά τώρα ο πολιτισμός έχει φτάσει σε κρίσιμο σημείο.
Τώρα που υπάρχει ένα εύπεπτο εξάωρο ντοκιμαντέρ,
όλοι λέμε "Άλλο τότε που όλες αυτές οι πληροφορίες ήταν σε 20σέλιδο έγγραφο,
αλλά όλα αυτά έγιναν ένα ψυχαγωγικό πακετάκι, τέλος!"
Το είδα.
Δυνατό.
Από περιέργεια, χειροκροτήστε αν δεν αντέχετε άλλο τα περί Ρ. Κέλι.
Πολλοί άνθρωποι.
Είναι πολύ συναρπαστικό.
Πολλοί κάνουν δηλώσεις τώρα.
Συνεργάτες του.
Άνθρωποι όπως η Lady Gaga, ο Chance the Rapper.
Ξέρετε από ποιον δεν είδα δήλωση;
Από αυτόν εδώ! Από εσάς, κύριε, δεν είδα τίποτα!
-Πώς λέγεστε; -Νταν.
-Το επίθετό σου, Νταν; -Γκρίνμπλατ.
Νταν Γκρίνμπλατ.
Δεν είδα τίποτα από τον Νταν Γκρίνμπλατ.
Αλλά γιατί να έβλεπα;
Δεν υπάρχει έγγραφο της στήριξής σου στον Ρ. Κέλι, σωστά;
Είσαι πολύ τυχερός.
Δεν θα ντρεπόσουν;
Αν παρακολουθούσες το ντοκιμαντέρ,
και έλεγες "Και βγαίνει η κασέτα".
Εκείνη τη στιγμή καταλαβαίνεις ότι κάτι δεν πάει καλά.
Αλλά ο κόσμος αδιαφόρησε.
Βλέπουμε τον Νταν Γκρίνμπλατ μια βδομάδα μετά την κυκλοφορία της κασέτας.
Είναι το ρεμίξ φωτιά Μόλις τα έβγαλα τώρα ζεστά
Είναι η έξαψη
Βλέπουμε τον Νταν δυο βδομάδες μετά
που πάει στη δουλειά.
Πίνω κόκα και ρούμι
Λέω "Ε και; Μεθυσμένος είμαι"
Είσαι τυχερός που δεν έχουν τέτοιο υλικό, Νταν. Ξέρεις ότι είπες το τραγουδάκι.
Δεν θα ήταν απαίσιο;
Αν είχαν δικό σου υλικό 18 χρόνια πριν;
Ίσως έλεγες για τη συναυλία του Ρ. Κέλι που πήγες.
Ότι πέρασες καταπληκτικά και ήταν μια χαζομάρα.
Δεν θα ήταν απαίσιο; Έχουν τέτοιο υλικό με ποιον λες;
Με εμένα!
Ναι, είναι το τέλος του πρώτου μου σταντ απ.
Παρίστανα τον εαυτό μου.
Και στο τέλος του πρώτου σταντ-απ σόου
είπα "Πήγα σε μια συναυλία του Ρ. Κέλι. Ήταν απίθανα!"
Δεν κάνω τέτοια τώρα, αλλά αυτό κυκλοφορεί.
Και παρακολουθώ αυτό το ντοκιμαντέρ, είμαι τρομοκρατημένος!
Λέω "Φίλε, ελπίζω να μη δείξουν τα βιντεάκια!
Αρκετά δύσκολη είναι η χρονιά".
Γιατί το άκουσα τις προάλλες αυτό, και το κομμάτι δεν ωρίμασε καλά.
Όλες οι λέξεις που χρησιμοποίησα ήταν οι χειρότερες δυνατές.
Φαντάζομαι να πηγαίνει η Γουέντι Γουίλιαμς ή κάποια άλλη στα κλαμπ
κι εγώ πάνω στη σκηνή να λέω "Ο αγαπημένος μου μουσικός είναι ο Ρ. Κέλι!"
"Ο αγαπημένος του μουσικός είναι ο Ρ. Κέλι.
Και δεν τελειώνει εκεί.
Ας δούμε ένα βιντεάκι από το δεύτερο σταντ-απ του Αζίζ
που κυκλοφόρησε δυο χρόνια μετά".
"Παιδιά, στο τελευταίο μου σόου μίλησα για τον Ρ. Κέλι.
Σκέφτηκα αυτήν τη φορά να μην το κάνω,
αλλά το πρόβλημα είναι ότι ο Ρ. Κέλι κάνει εκπληκτικά πράγματα!
Εκπληκτικά πράγματα!
Εκπληκτικά... πράγματα!"
Το παράξενο είναι ότι παρακολουθούσα αυτό το σόου
και είχε πολλά αστεία που είχα ξεχάσει.
Ήταν δέκα χρόνια πριν.
Και για μερικά είπα "Δεν ξέρω αν θα το έλεγα σήμερα αυτό".
Ένιωσα άσχημα. Αλλά μετά είπα "Δεν πειράζει".
Έτσι πρέπει να είναι, σωστά;
Αν παραμένεις ο ίδιος δέκα χρόνια μετά, είσαι άθλιος! Πρέπει να αλλάζεις.
Αλλά για μερικά αστεία είπα "Αυτό δεν θα το έλεγα τώρα".
Σε κάποιο σημείο μιλούσα για τον ξάδερφό μου Χάρις,
και, ευχαριστώ, τέλος πάντων...
Και...
είπα ένα αστείο ότι παρακολουθούσε παράξενες τηλεοπτικές εκπομπές
κι ότι είναι παχουλός.
Κάποια στιγμή είπα "Δεν υπάρχουν πολλά παχουλά παιδιά στην Ινδία. Σπανίζουν.
Σαν να βλέπεις πεφταστέρι. Μόνο που είναι χοντρό, καφέ και στο έδαφος".
Εντάξει, τέλος πάντων, αλλά αν σκεφτόμουν σήμερα το αστείο αυτό, θα έλεγα
"Δεν υπάρχει λόγος να κάνω ρεζίλι τον ξάδερφό μου στον κόσμο λόγω πάχους.
Θα το αφήσω στην άκρη αυτό".
Τότε, όμως, ήμουν 25 ετών. Έλεγα "Πρέπει να γεμίσω την ώρα. Χέστηκα!"
Και έτσι πούλησα τον Χάρις.
Κι επειδή είναι λίγο παχουλός, τον ζούληξα.
Καλά είναι.
Έκανε πρακτική λόγω αυτού του κομματιού.
Ναι! Ο κόσμος έλεγε "Τι, αυτός ο Χάρι είσαι;"
Δεν είναι πια παχουλός.
Έχει γίνει φουσκωτός. Πάει συνέχεια γυμναστήριο.
Μάλλον επειδή τον σημάδεψα για μια ζωή.
"Δεν είμαι πεφταστέρι!"
Παρακολούθησα το ντοκιμαντέρ με τον Μάικλ Τζάκσον.
Δεν ξέρω αν το είδατε.
Ας υποθέσουμε ότι το είδατε,
και πειστήκατε όπως και με τον Ρ. Κέλι.
Χειροκροτήστε, αν έληξε το θέμα με τον Μάικλ Τζάκσον.
Με τον Ρ. Κέλι ήταν περισσότερα τα χειροκροτήματα!
Πολύ λιγότεροι τώρα.
Σαν να λέτε όλοι μαζί
"Δεν ξέρω τι να σου πω, Αζίζ, η μουσική είναι πολύ καλύτερη.
Εντάξει με τον Κέλι, αλλά δεν διατίθεμαι να κάνω το βήμα για τον Μάικλ.
Έχω γάμο τον άλλον μήνα. Ας σοβαρευτούμε".
Νταν, εσύ δεν λες τίποτα;
Ο Νταν λέει "Έμαθα ότι ήταν δυο παιδιά. Χέστηκα.
Λυπάμαι, Αζίζ, θα πάω σπίτι, θα ακούσω το "Thriller",
θα δω το The Cosby Show και θα πάω για ύπνο. Πάρ' το απόφαση!"
Νταν, όμως... Εντάξει.
Ας πούμε ότι βγαίνει κι άλλο ντοκιμαντέρ κι είναι χειρότερο.
Και λένε
για χίλια παιδιά. Λήγει το θέμα με τον Μάικλ Τζάκσον;
Ναι. Βλέπετε;
Ο Νταν είναι άνθρωπος με αρχές, εντάξει;
Είπε "Καλά, δυο παιδιά, αλλά πρέπει να βάλω ένα όριο"
και ο Νταν βάζει όριο στα χίλια παιδιά!
Δεν είναι αλλόκοτο να τα βλέπουμε αυτά ως ψυχαγωγία;
Δεν είναι παράξενο; Οι φίλοι σου λένε
"Πω! Είδες την εκπομπή
που αυτοί οι δύο περιέγραφαν πώς τους κακοποιούσαν σεξουαλικά τέσσερις ώρες;"
"Όχι".
"Πρέπει να το δεις!"
Δεν ξέρω τι έγινε,
αλλά φαίνεται ότι κάτι παράξενο συνέβαινε
κι ο Μάικλ ήταν διεστραμμένος.
Μακάρι το περιβάλλον να τον βοηθούσε να γίνει καλά.
Καταλαβαίνετε;
Έπαιρνε τα παιδιά στις περιοδείες μαζί του.
Έχω κάνει κι εγώ περιοδείες. Ξέρω πώς είναι. Είναι πολλοί τριγύρω.
Έχω μάνατζερ, κωμικούς που ανοίγουν το πρόγραμμα,
το προσωπικό της αίθουσας.
Αν εμφανιζόμουν Παρασκευή εγώ κι έλεγα
"Γεια, παιδιά. Ο Τζάστιν θα είναι μαζί μου όλη τη βδομάδα".
"Αζίζ, ο Τζάστιν είναι έξι ετών".
"Μα είναι φίλος μου".
"Βρες φίλους στην ηλικία σου".
"Δεν έζησα παιδική ηλικία. Είμαι ο Πίτερ Παν".
"Όχι, μπορεί να είσαι παιδεραστής. Έλα, Τζάστιν.
Πάμε στους γονείς σου.
Θα μιλήσω στη μαμά σου για τις προτεραιότητές της".
Σήκω όρθιος ένα λεπτό.
Δεν ξέρω αυτό το παιδί.
Θα μπορούσες να παίξεις τον Τζάστιν.
Ο φίλος μου Τζάστιν. Θα είναι μαζί μου όλη τη βδομάδα.
Γιατί κάθεσαι, διάολε, πρώτη σειρά στο σόου;
Τι έχουμε, μπαμπάδες και δυο γιους;
Λοιπόν... ξέρετε...
Αν συμπεριληφθεί σε σόου αυτό, η μαμά δεν θα χαρεί.
Μπράβο, μπαμπά!
Πώς σε λένε;
Τάιλερ.
-Τάιλερ. Και τον άλλον; -Ντίλαν.
Ντίλαν. Τάιλερ και Ντίλαν. Πόσων ετών είσαι, Τάιλερ;
-Δέκα. -Δέκα;
Γαμώτο!
Ιδανικός για τον ρόλο!
Χριστέ μου.
Πώς σε λένε, μπαμπά;
-Μπεν. -Μπεν, μάλιστα.
Έκανες του κεφαλιού σου που έφερες τα παιδιά.
Το άλλο που με προβληματίζει για τον Μάικλ Τζάκσον
είναι ότι δεν ξέρω τι να σκεφτώ, γιατί έχω το Ίντερνετ,
και το Ίντερνετ σού επιβεβαιώσει ό,τι θέλεις να πιστέψεις.
Μπορώ να δακτυλογραφήσω "Μάικ Τζάκσον ένοχος".
Και θα αναφωνήσω "Τι;
Ο Μάικλ είναι κτήνος. Δεν μπορώ να πιστέψω τι έκανε".
Αλλά μπορώ να μπω
και να γράψω στο YouTube "Μάικλ Τζάκσον αθώος"
και θα πω "Τι;
Αυτά τα παιδιά τον παγίδευσαν!"
Δεν ξέρω τι να πιστέψω,
γιατί ένα βίντεο στο YouTube μπορεί να σε πείσει για οτιδήποτε!
Μια φορά που είδα ένα βίντεο στο YouTube είπα "Πω,
ανήκω στους Πεφωτισμένους;
Θέλω να πω... έχουν συγκεντρώσει πολύ πειστικά στοιχεία.
Είδα ένα βίντεο "Αζίζ Ανσάρι: Πεφωτισμένος.
Δείτε το όνομά του. Πώς γράφεται;
Με δύο Α. Τι έχουν στην κορυφή τα Α; Τρίγωνα.
Δύο τρίγωνα. Τι άλλο έχει το όνομά του; Δύο Ι.
Αζίζ Ανσάρι.
Δύο Ι, δύο τρίγωνα.
Τι έχει στο κεφάλι του; Δύο μάτια.
Αζίζ Ανσάρι: Πεφωτισμένος".
Αν τα έκανε αυτά ο Μάικλ,
δημιουργήθηκε ένα παράξενο πολιτισμικό αίνιγμα για μας.
Διότι η μουσική είναι έμφυτη. Γίνεται κομμάτι της ζωής σου.
Η πρώτη μου ανάμνηση με τη μουσική
είναι τότε που ήμουν λίγο μικρότερος από τον Τάιλερ.
Και θυμάμαι...
ότι άκουγα την κασέτα του Μάικλ Τζάκσον, το Thriller.
Αυτή ήταν η πρώτη μου ανάμνηση στη μουσική. Η δική σου;
Θυμάσαι το πρώτο τραγούδι που έβαζες και άκουγες;
-Μάλλον το "Thriller", βασικά. -Μάλλον το Thriller;
Ποιο τραγούδι;
Τι εννοείτε;
Ποιο τραγούδι από το Thriller; Το τραγούδι "Thriller", εντάξει.
Πώς τα σβήνεις αυτά απ' τη ζωή σου, Τάιλερ;
Γίνεται μοτίβο.
Ξέρετε ποιο θα ήταν το πιο τρελό δισεπίλυτο πρόβλημα;
Τι θα γινόταν αν το 1999...
ο Οσάμα Μπιν Λάντεν κυκλοφορούσε...
ένα απίθανο άλμπουμ τζαζ;
Κι ο κόσμος να έλεγε "Σημείο αναφοράς.
Αυτός είναι ο Μάιλς Κολτρέιν Μπιν Λάντεν".
Κι εκείνη τη μέρα παρακολουθείς ειδήσεις και ο παρουσιαστής λέει
"Δράστης των επιθέσεων ήταν...
ο θρύλος της τζαζ, ο Οσάμα Μπιν Λάντεν;
Ο σαξοφωνίστας; Είναι σίγουρα ο ίδιος;
Θεέ μου! Έχουμε πάθει σοκ εδώ στο στούντιο.
Έχουμε στο τηλέφωνο τον εκπρόσωπο της δισκογραφικής του,
ο Ντάρεν από την Μποπ Μπόπιτι Μποπ Μποπ.
Ντάρεν, τι έχεις να πεις;"
"Έχω πάθει σοκ. Δεν μπορώ να το πιστέψω.
Πριν από μερικές βδομάδες ήμασταν μαζί. Πολύ καλός άνθρωπος".
"Αλήθεια; Καλός άνθρωπος;"
"Με βοήθησε, ξέρετε, με τη μετακόμισή μου.
Ερχόταν πάντα και με έπαιρνε απ' το αεροδρόμιο.
Γαμώτο. Θα πρέπει να ενημερώσω το FBI γι' αυτό.
Αλλά δεν μπορώ να το πιστέψω".
"Κι η μουσική, Ντάρεν;"
"Ξέρεις, εμείς...
ηχογραφήσαμε ένα χριστουγεννιάτικο άλμπουμ με τον Μάικλ Μπουμπλέ, και...
για να είμαι ειλικρινής,
είναι απίθανο.
Αλλά...
μάλλον πρέπει να το βάλουμε στο ράφι".
"Μάλλον θα το βάλουμε στο ράφι.
Αυτό θα αναρωτιούνται πολλοί λάτρεις της τζαζ σήμερα:
θα μπορούμε να απολαμβάνουμε ακόμη αυτήν τη μουσική;
Τι λένε οι θεατές; Πάμε στις τηλεφωνικές γραμμές.
Ένας κύριος μάς τηλεφωνεί από το Μπρούκλιν.
Είναι ο Νταν Γκρίνμπλατ. Νταν, τι έχεις να πεις;"
"Δεν ήταν δα και χίλια κτίρια".
Με τον Μάικλ δεν ξέρω τι θα γίνει, αλλά...
πιστεύω ότι ο Ρ. Κέλι την έχει πατήσει.
Θα απαγγελθούν κατηγορίες.
Όλες οι εταιρείες τον εγκατέλειψαν. Η RCA, η Sony.
Σήμερα, όταν σε μια μεγάλη επιχείρηση
κάνει κάτι ένας υπάλληλος, δέχεται πυρά όλη η εταιρεία.
Είναι όπως αυτό με την Pizza Hut.
Παραγγέλνει κάποιος πίτσα πεπερόνι.
Παίρνει την πίτσα,
τα πεπερόνι είναι τοποθετημένα έτσι ώστε να μοιάζουν με σβάστικα.
Αλλά τώρα μερικοί λένε ότι δεν μοιάζει με σβάστικα.
Λένε ότι μοιάζει με συνηθισμένη πίτσα.
Έτσι το Ίντερνετ είναι διχασμένο.
Εγώ την είδα. Μου φάνηκε μία κανονική πίτσα.
Δεν ξέρω. Εσείς τι λέτε; Χειροκροτήστε αν πιστεύετε ότι ήταν σβάστικα.
Χειροκροτήστε αν έμοιαζε με σβάστικα.
Ένα ζευγάρι πίσω.
Χειροκροτήστε, αν έμοιαζε με κανονική πίτσα.
Εσείς, κύριε, εδώ;
Πιστεύετε ότι μοιάζει με συνηθισμένη πίτσα;
Ναι; Και πιστεύετε ότι είπε ψέματα αυτός για να τραβήξει την προσοχή;
Κάτι τέτοιο; Ναι;
Και θυμάστε πού το είδατε;
Ήταν σε Νιού Γιορκ Τάιμς και Ουάσινγκτον Ποστ,
αλλά η Ουάσινγκτον Ποστ δημοσίευσε κατά λάθος
ψηφιακά τροποποιημένη φωτογραφία. Πού την είδατε;
-Ουάσινγκτον Ποστ. -Είδατε της Ουάσινγκτον Ποστ;
Μάλιστα. Το ενδιαφέρον είναι ότι...
τα σκαρφίστηκα αυτά. Δεν έγινε κάτι.
Δεν θέλω να σε εκθέσω, φίλε, αλλά εσύ κι όσοι χειροκροτήσατε πριν,
εσείς είστε το πρόβλημα, διάολε.
Τι κάνετε;
Σε αυτό το σημείο βρισκόμαστε τώρα.
Πιστεύετε ότι είναι τόσο πολύτιμη η γνώμη σας,
που έχετε ανάγκη να παρέμβετε σε πράγματα που δεν υφίστανται καν;
Το κάνω κάθε βράδυ αυτό, και κάθε βράδυ χειροκροτούν.
Πρώτα χειροκροτεί η πρώτη ομάδα.
"Ναι, είναι σβάστικα. Τέτοια χώρα είμαστε.
Μάλλον ο ίδιος ο Τραμπ έβαλε επάνω τα πεπερόνι!"
Μετά χειροκροτούν οι άλλοι.
"Με τίποτα. Είμαστε ευαίσθητη χώρα. Πολιτική ορθότητα. Ευαισθητούληδες!"
Οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν
πως αν και πιστεύουν σε διαφορετικά πράγματα,
στην ουσία είναι ίδιοι.
Δεν τους ενδιαφέρει να μάθουν, να εξερευνήσουν, να συζητήσουν,
θέλουν απλώς να παρέμβουν με τις προγραμματισμένες αντιδράσεις τους.
Έχουν ήδη άποψη για όλα.
Κι οι υπόλοιποι, όσοι δεν χειροκροτήσατε,
δεν απαλλάσσεστε.
Είδα τα πρόσωπά σας.
Κανείς δεν είπε "Ωχ, όχι, τον καημένο! Ελπίζω να μην έγινε αυτό".
Όχι, όλοι εδώ
είχατε την ίδια ακριβώς σκέψη.
"Πώς το έχασα αυτό με την Pizza Hut;
Το είδες; Εσύ;
Βλέπω συνεχώς ειδήσεις! Βλέπω ειδήσεις στο CNN όλη μέρα, που να πάρει!
Τις άλλες ώρες είμαι με το κινητό,
το είχα μέσα στη χαζο-θήκη για μια ώρα
κι ήδη έμεινα πίσω!"
Παρεμπιπτόντως, έπρεπε να είσαι λίγο δύσπιστος με αυτό,
γιατί αν γινόταν αυτό, δεν θα ήταν σε Pizza Hut,
αλλά σε Papa John's.
Ωραία.
Μια κυρία φώναξε "Αστείο!"
Περιττό, αλλά είμαι υπόχρεος.
Γι' αυτό είναι ωραίο να πηγαίνεις σε λάιβ σόου.
Δεν ξέρεις ποτέ τι θα συμβεί.
"Αστείο!" Δεν μου έχει τύχει ποτέ στα 18 χρόνια που κάνω κωμωδία.
Λοιπόν...
Ας μιλήσουμε λίγο για το Αλτσχάιμερ.
Η γιαγιά μου έχει Αλτσχάιμερ.
Την είδα στην Ινδία τα Χριστούγεννα.
Και,
δεν ξέρω αν γνωρίζετε ασθενείς με Αλτσχάιμερ,
αλλά είναι πολύ θλιβερή ασθένεια.
Έχει κάποια που τη φροντίζει τώρα. Τη λένε Φάτιμα.
Κι η Φάτιμα μού εξήγησε πώς κάνεις παρέα με όσους έχουν Αλτσχάιμερ,
γιατί, ξέρετε,
είναι αυτά τα τικ κι άλλα που πρέπει να λάβεις υπόψη.
Η δική μου γιαγιά
έκανε συνεχώς τις ίδιες ερωτήσεις.
Ένα πράγμα που ρωτούσε συνεχώς ήταν
"Η Αΐσα είναι μέσα και φτιάχνει σαμόσα;"
Κι η Φάτιμα έλεγε "Ναι, μέσα είναι!"
Μου φαινόταν πολύ παράξενο, γιατί η Αΐσα είναι η αδερφή της
που έχει πεθάνει.
Σίγουρα δεν φτιάχνει σαμόσα στην κουζίνα.
Και ρώτησα τη Φάτιμα.
"Γιατί το λες αυτό; Γιατί λες ψέματα;"
Κι είπε "Μερικές φορές είναι πιο εύκολο έτσι".
Και είπα "Είναι λίγο κακό αυτό".
Αλλά ήμουν εκεί με την κοπέλα μου, που είναι λευκή.
Και πού και πού,
εκεί που καθόμασταν, η γιαγιά έλεγε
"Ποια είναι αυτή η λευκή;"
Της έλεγα "Η κοπέλα μου, γιαγιά".
"Η γυναίκα σου;"
"Όχι. Τα έχουμε.
Αγαπιόμαστε πολύ. Ίσως παντρευτούμε στο μέλλον,
αλλά είναι σημαντική κι ήθελα να τη γνωρίσεις".
"Α, εντάξει. Μπλα μπλα.
"Ποια είναι η λευκή γυναίκα;"
"Η κοπέλα μου, γιαγιά".
"Η γυναίκα σου;"
"Όχι, τα έχουμε. Ίσως παντρευτούμε. Αγαπιόμαστε. Είναι πολύ σημαντική.
Ήθελα να τη γνωρίσεις". "Εντάξει.
Ποια είναι αυτή η λευκή;"
"Γύρισαν οι Βρετανοί, γιαγιά.
Και θέλουμε να δούμε τα χαρτιά σου".
Το πιο θλιβερό ήταν όταν η γιαγιά μου είπε...
Κάποια στιγμή ζητούσε να μείνω μαζί της λίγο ακόμη.
Είπε "Γιατί δεν μένεις λίγα ακόμη βράδια, να δεις τη γιαγιά σου;"
Της απάντησα "Δεν μπορώ, γιαγιά. Πρέπει να γυρίσω να ετοιμαστώ για την περιοδεία".
Και είπε "Καλά.
Γιατί δεν μένεις λίγα ακόμη βράδια να δεις τη γιαγιά σου;"
"Δεν μπορώ, γιαγιά. Πρέπει να γυρίσω να ετοιμαστώ για την περιοδεία".
"Καλά".
Όλο με ρωτούσε, όλο της έλεγα τα δικά μου.
Κι αυτό με σκότωνε, γιατί...
ήξερα ότι δεν ήταν αλήθεια.
Πετούσα την επομένη,
αλλά θα μπορούσα να το κανονίσω να μείνω λίγο περισσότερο.
Αλλά δεν είμαι τόσο καλός άνθρωπος.
Είμαι καλός για ένα απόγευμα, όχι για δυο βράδια.
Με ρώτησε πάλι, κι εκεί που ετοιμαζόμουν να πω το παραμύθι,
με χτυπάει η Φάτιμα στον ώμο και λέει
"Πες της ότι θα μείνεις".
Κι είπα "Πω...
είμαι κακός εγγονός, αλλά...
αλλά εσύ είσαι δαίμονας. Δεν το κάνω αυτό. Είναι κακία!"
"Ναι, γιαγιά, θα μείνω μια βδομάδα!
Και μάντεψε ποιος άλλος είναι εδώ! Αΐσα, φέρε τα σαμόσα!"
Μου είναι δύσκολο να βλέπω έτσι τη γιαγιά, γιατί τη θυμάμαι τότε που ήταν νέα.
Κι είναι τρομακτικό όταν φτάνεις στην ηλικία μου.
Εγώ είμαι 36, οπότε,
έχω δει ανθρώπους να γερνούν. Έχω δει τι κάνουν τα γηρατειά.
Όταν είσαι μικρός και γνωρίζεις ηλικιωμένους,
τους ξέρεις στη φάση της παρακμής.
Αν γνώρισες την προγιαγιά σου,
την πρώτη φορά που την είδες, έκανε...
Λες "Γεια σου, προγιαγιά Κάρολ".
Δεν την ήξερες τότε που έκανε σχοινάκι,
την ήξερες μόνο ως τον κακό στο Ο Πόλεμος των Άστρων.
Αλλά τώρα βλέπεις την αλλαγή.
Είναι πολύ τρομακτικό...
γιατί συνειδητοποιείς ότι αυτό έρχεται για όλους.
Έρχεται για μας.
Έρχεται για τους γονείς μας.
Τότε φοβήθηκα, εντάξει;
Γιατί σκέφτεσαι τους δικούς σου.
Εγώ είμαι πολύ τυχερός,
ζουν και οι δυο μου γονείς και στέκουν καλά στα μυαλά τους.
Και το θεωρώ δεδομένο.
Δεν τους τηλεφωνώ συχνά. Δεν τους βλέπω συχνά.
Εσείς τους βλέπετε συχνά;
Πόσο συχνά τους βλέπετε; Δυο με τρεις φορές τον χρόνο;
Πόσος χρόνος τούς απομένει;
Είκοσι χρόνια;
Δηλαδή...
θα τους δείτε άλλες 60 φορές.
Τόσο.
Άλλες 60 φορές.
Εξήντα φορές θα είστε μαζί.
Εκμεταλλεύεστε αυτές τις φορές;
Δημιουργείτε πολύτιμες αναμνήσεις;
Κλείστε όλοι τα μάτια σας για ένα δευτερόλεπτο.
Έλα, φίλε, κλείσ' τα. Μόνο εσύ έμεινες.
Πάμε στο τελευταίο σαββατοκύριακο που είδατε τους δικούς σας.
Σκεφτείτε όλα όσα κάνατε.
Εστιάστε στην πιο πολύτιμη ανάμνηση.
Αν βρήκατε την ανάμνηση, σηκώστε χέρι.
Πέντε χέρια σηκώθηκαν.
Ξέρετε γιατί; Όλοι περάσαμε το ίδιο άθλιο σαββατοκύριακο.
Ξέρετε τι κάνατε. Το ίδιο έκανα κι εγώ.
Φτάνατε αργά Παρασκευή και λέτε
"Θα αδειάσω βαλίτσες και θα πάω να κοιμηθώ".
"Καλά, τα λέμε το πρωί". Πάει η πρώτη μέρα.
Μετά ξυπνάτε νωρίς την επομένη, κατά σις 11:30...
πάτε στην κουζίνα, φτιάχνετε καφέ. "Πήρατε καινούρια καφετιέρα".
"Ναι, μας αρέσει".
Τέλος συζήτησης.
Την υπόλοιπη μέρα είναι όλοι με κινητά, υπολογιστές,
αποφεύγουν την επαφή με τα μάτια, ή σοβαρές συζητήσεις.
Κάποια στιγμή, τους πιάνουν όλους οι τύψεις.
Όλη η οικογένεια συνεδριάζει στο σαλόνι.
Κανείς δεν ξέρει τι διάολο να πει.
Κάποια στιγμή, για κάποιον λόγο,
βλέπει όλη η οικογένεια την ταινία Speed.
Και μετά ώρα για δείπνο.
Ο ένας γονιός λέει "Ας πάμε σε όποιο εστιατόριο θέλεις. Διάλεξε εσύ".
Εσύ λες "Δεν ζω εγώ σε αυτήν τη σκατο-πόλη. Διάλεξε εσύ!"
Και λένε "Ας πάμε στο εστιατόριο που μας αρέσει
και δεν έχουμε καταλάβει ότι είναι αλυσίδα!"
Πάτε εκεί, παραγγέλνετε μπουρεκάκια χαλαπένιο και τηγανητά κρεμμύδια.
Τα τρως όλα, γυρίζεις σπίτι
και βγάζεις το μεγαλύτερο σκατό εδώ και μήνες.
Ξυπνάς την επομένη, φτιάχνεις βαλίτσα,
πας προς την πόρτα, και καθώς φεύγεις...
ένας γονιός σου σε κοιτάει στα μάτια.
Λέει...
"Είναι καλή η ζωή σου;"
Και δεν είναι.
Αλλά λες "Ναι!"
Διότι είμαστε εντελώς ανίκανοι...
να κάνουμε μια αληθινή συζήτηση
με ανθρώπους που γνωρίζουμε μια ζωή.
Η ίδια ιστορία...
άλλες 59 φορές...
και μετά πεθαίνουν.
Κι αν τέλειωνα το σόου σε αυτό;
Παρεμπιπτόντως, καημένε Τάιλερ, καμία σχέση με σένα όλα αυτά.
Κάθεται και λέει "Ο μπαμπάς μου θα πεθάνει σε 20 χρόνια!"
Είσαι εντάξει, μικρέ. Έχεις τον μπαμπά δίπλα τώρα. Μια χαρά.
Θα πάει σπίτι, θα αγκαλιάσει τη μαμά
"Μαμά, αυτός είπε ότι θα πεθάνεις σε 20 χρόνια!"
Δεν τα λέω όλα αυτά για να στενοχωρηθούμε.
Τα λέω για να μας παροτρύνω
να μιλήσουμε σε αυτούς, να τους γνωρίσουμε.
Διότι όταν πεθάνουν, εμείς θα πούμε την ιστορία τους.
Είμαστε οι βιογράφοι τους.
Και σίγουρα έχουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον απ' ό,τι τους αναγνωρίζουμε.
Την άλλη φορά που πάμε σπίτι, μας προκαλώ
να καθίσουμε μαζί τους και να συζητήσουμε.
Να καθίσουμε με τη μαμά και να πούμε "Ξέρεις τι; Ας μαζέψουμε τα κινητά.
Θέλω να μιλήσουμε. Θέλω να μάθω για τη ζωή σου. Πες μου". Και θα συγκινηθεί.
Κοιτάξτε την στα μάτια, και ρωτήστε την πράγματα. Τολμήστε.
Πείτε "Λοιπόν, μαμά...
έχεις πηδηχτεί ποτέ με μαύρο;"
"Γιατί με ρωτάς κάτι τέτοιο;"
"Θέλω να μάθω για τη ζωή σου. Δεν ξέρω, πες μου πράγματα".
"Από πολύ παράξενο σημείο ξεκινάς!"
"Δεν ξέρω, προσπαθώ".
"Καλά, ήταν 1998 και οι Μπουλς ήταν στα καλύτερά τους".
Τάιλερ, αυτό μπορείς να το κάνεις.
Τάιλερ, υποσχέσου ότι θα το κάνεις.
Θα το κάνεις;
Ναι!
Είμαι σε σχέση τώρα.
Ναι, με μια θαυμάσια γυναίκα.
Είμαστε διαφυλετικό ζευγάρι.
Τους περισσότερους δεν τους νοιάζει, αλλά μερικούς δεν τους αρέσει!
Είναι δύο οι αντιδράσεις τώρα.
Από τη μία έχουμε τα παλιά, τα κλασικά.
"Δεν ταιριάζετε!"
Και τα καινούρια, όπως "Αζίζ, είσαι στον χώρο της ψυχαγωγίας,
δεν θα έπρεπε να έχεις σχέση με αλλοεθνή,
ιδίως με λευκή,
γιατί αναπαράγονται ιδέες ότι οι λευκές καλλονές μπαίνουν σε βάθρο!"
Αυτός είναι ο κυριλέ τρόπος να πεις "Δεν ταιριάζετε!"
Γιατί, κοιτάξτε, καταλαβαίνω το επιχείρημα.
Είχα σχέσεις με Ινδές, με γυναίκες πολλών εθνικοτήτων.
Με αυτήν, όμως, μας ενώνει κάτι βαθύ.
Είναι δύσκολο να το βρεις αυτό.
Και λυπάμαι που δεν έχουμε την ίδια απόχρωση δέρματος.
Έχω επίσης κουραστεί
να μου λένε από ποια φυλή μπορώ να βρω γυναίκα.
Μια ζωή γίνεται αυτό. Ακόμη κι όταν ήμουν μικρός.
Στην Α Δημοτικού, όλα τα παιδάκια ήταν λευκά,
εκτός από μένα και μια Ασιάτισσα.
Ακόμη και τότε, ο κόσμος έλεγε...
"Λοιπόν, Αζίζ,
τι τρέχει με σένα και την Κριστίν Λι;
Σας βλέπω. Τι συμβαίνει;
Έλα τώρα. Είσαι αλλόκοτος, είναι αλλόκοτη.
Εμπρός!"
Είκοσι χρόνια μετά, μπαίνω στον χώρο του θεάματος
και πάλι το ίδιο πράγμα. "Λοιπόν, Αζίζ,
είσαι ένας Ινδός κωμικός ηθοποιός.
Κι ο Μίντι Κάλινγκ είναι Ινδή κωμική ηθοποιός. Τι συμβαίνει;"
Η κοπέλα μου είναι Δανή,
και δεν καταλαβαίνει τον ρατσισμό που αντιμετωπίζουμε.
Γιατί δεν έχουν ρατσισμό στη Δανία.
Διαφέρουν πολιτισμικά,
γιατί δεν έχουν άλλες φυλές εκεί.
Είναι μόνο Δανοί.
Το πιο κοντινό σε μειοψηφία είναι το ψωμί σίκαλης.
Οπότε, μερικές φορές, πρέπει να της εξηγώ πράγματα.
Θα κάνω τη φωνή της τώρα, αλλά δεν μιλάει έτσι, εντάξει;
Έχει ιδιαίτερη προφορά, γιατί έχει ζήσει σε διάφορα μέρη του κόσμου.
Το κάνω, γιατί δεν θέλω να κάνω αυτήν τη φωνή
και να πει ο κόσμος "Α, ο Αζίζ τα έχει με τη Μαίρη Πόπινς, γαμώτο".
Με πλησιάζει μια μέρα και λέει
"Αγάπη μου, ήμουν άτακτη.
Μπήκα σε διάφορα φόρουμ
και είδα δικές μας φωτογραφίες που τράβηξαν παπαράτσι.
Και αναρωτιέμαι,
γιατί ο κόσμος πιστεύει ότι το όνομά μου είναι Μπέκι;"
Και της εξήγησα "Δεν πιστεύει κανείς ότι σε λένε Μπέκι.
Έτσι κοροϊδεύουν τις λευκές στο Ίντερνετ.
Από το τραγούδι της Μπιγιονσέ "Go call Becky with the good hair".
"Α! Δηλαδή κάτι σαν βρισιά;
Δεν είναι τόσο κακό. Με αποκαλούν απλώς με διαφορετικό όνομα".
Και μετά άνοιξε την ομπρέλα και πέταξε στον ουρανό.
Μια φορά...
περπατούσαμε στη Νέα Υόρκη.
Κρατιόμασταν χέρι-χέρι, λέγαμε τα δικά μας.
Μας δείχνει ένας και λέει
"Σίγουρα με αυτόν, έχεις πολλές τζάμπα διαδρομές με ταξί!"
Πριν προλάβω να πω κάτι, η φίλη μου λέει
"Με συγχωρείτε, αλλά πληρώνω κι εγώ τα ταξί!"
Και μετά άρχισε να περπατά καμαρωτά, λες και βγήκε από πάνω.
Και δεν πρόλαβα να θυμώσω με τον τύπο,
γιατί ήμουν πολύ μπερδεμένος.
Και τελικά είπα "Γιατί το είπες αυτό;"
Και λέει "Ο κύριος αυτός υπονοεί
ότι είμαι μαζί σου για τα πλούτη σου και είμαι προικοθήρας".
"Αυτό νομίζεις ότι έγινε;
Όχι.
Εμένα κοροϊδεύει, επειδή είμαι Ινδός. Λέει ότι είμαι ταξιτζής".
"Ε, λοιπόν, δεν είσαι ταξιτζής!"
"Όχι, το ξέρει.
Θέλει να πει ότι...
πολλοί ταξιτζήδες είναι σκουρόχρωμοι.
Είναι στερεότυπο. Πολλοί Ινδοί κάνουν αυτήν τη δουλειά".
"Και πολλοί Ινδοί είναι γιατροί.
Θα μπορούσε να μπει 'Με αυτόν θα έχεις πολλά δωρεάν τσεκάπ".
"Θεωρητικά, ναι, αλλά γιατί να το πει αυτό, διάολε;
Δεν είναι αυτός ο στόχος του.
Θέλει να ταπεινώσει.
Δεν θέλει να με κοροϊδέψει, επειδή μπορεί να είμαι γιατρός.
Λέει ότι μπαίνεις συχνά σε ταξί και ο οδηγός είναι Ινδός, εντάξει;"
"Ενημερώστε τον
ότι κάποιος σκουρόχρωμος δεν είναι κατ' ανάγκη Ινδός,
ίσως είναι από Πακιστάν, Μπαγκλαντές, πολλά άλλα..."
"Ναι, τα ξέρει όλα αυτά!
Να πάρει, Μπέκι, αυτός είναι ο ρατσισμός!"
Για αντισύλληψη, η κοπέλα μου χρησιμοποιεί σπιράλ.
Έχουμε οπαδούς εδώ!
"Πω, έχω κι εγώ ένα στο μουνάκι μου!"
Δυο άνθρωποι που κάθονται κοντά ο ένας στον άλλον,
είναι μια ομάδα.
Η κοπέλα μου έχει σπιράλ και ξαφνιάζεται
που πολλές στην Αμερική δεν φοράνε,
γιατί στην Ευρώπη είναι δημοφιλή, αλλά εδώ όχι.
Εδώ, παίρνουν χάπι.
Και καταλαβαίνω τη σύγχυσή της,
γιατί τα χάπια είναι ένα τρελό προϊόν.
Για τα χάπια, εσύ κι ο σύντροφός σου, η Λίζα κι ο Ντέιβιντ,
πηγαίνετε στον γιατρό
"Ναι, ανησυχούμε για εγκυμοσύνη, αλλά δεν βάζουμε προφυλακτικό.
Μπορούμε να κάνουμε κάτι;"
Ο γιατρός λέει "Ναι, έχω το τέλειο σχέδιο.
Λίζα, θα σου δώσω αυτό το χάπι.
Αυτό το χάπι θα σε κάνει σκατά.
Θα σε γεμίσει ορμόνες, θα νιώθεις παράξενα,
αλλά θέλω να το παίρνεις κάθε μέρα την ίδια ώρα.
Κάθε μέρα, ίδια ώρα.
Μην το ξεχάσεις. Μια φορά να το ξεχάσεις, θα μείνεις έγκυος σήμερα.
Κάθε μέρα, ίδια ώρα.
Μην τα σκατώσεις, Λίζα!
Ντέιβιντ, να τι θα κάνεις εσύ.
Τίποτα. Είσαι εντάξει, φίλε. Ρίξ' τα όλα μέσα. Απόλαυσέ το.
Δεν ξέρω καν γιατί ήρθες στο ραντεβού. Είσαι γλυκούλης".
Να τι γίνεται με το σπιράλ.
Με το σπιράλ γίνεται το εξής.
Είναι ένα χάλκινο πραγματάκι και ο γιατρός το βάζει βαθιά μέσα.
Είναι επώδυνη διαδικασία.
Έχει και κορδονάκι,
για να το βγάλει ο γιατρός αν αποφασίσεις να κάνεις παιδιά,
διαφορετικά, μετά από επτά χρόνια θέλει αντικατάσταση.
Μια φορά που το κάναμε, πέτυχα το κορδονάκι
με το πέος μου.
Και... πόνεσα πάρα πολύ.
Και, πω, φίλε...
ήταν δύσκολο να ξαναμπώ με τον ίδιο ενθουσιασμό...
μετά από μια επίθεση.
Προσπαθώ να σκεφτώ κάτι αντίστοιχο. Είναι λες και...
τρως ένα σακουλάκι πατατάκια, ας πούμε.
Και όλα μια χαρά, τρως τα πατατάκια...
και μια στιγμή πιάνεις ένα πατατάκι και κάτι δαγκώνει το πουλί σου.
Και την επόμενη φορά που θα πας να πιάσεις πατατάκι...
θα πεις "Στάσου, μην παίρνεις το σακουλάκι.
Μπαίνω. Μην παίρνεις το σακουλάκι".
Είναι διαφορετικό.
Οπότε, αυτό γίνεται πρόβλημα, εντάξει;
Και η κοπέλα μου λέει "Κάτι πρέπει να κάνουμε.
Δεν μ' αρέσει αυτό. Ίσως να ξαναρχίσω το χάπι".
"Ό,τι θες εσύ, εγώ δεν έχω πρόβλημα.
Δεν μου πέφτει λόγος εμένα".
Και λέει "Ναι, το ξέρω, αλλά δεν μ' αρέσει το χάπι".
Και λέω "Γιατί όχι;"
Και λέει "Γίνεσαι γκρινιάρα,
κυκλοθυμική, ευερέθιστη.
Αλλά, εντάξει, θα το κάνω".
Και λέω "Τι;
Αυτές είναι οι δύο επιλογές;
Ή θα κινδυνεύω να τραυματιστώ στο πέος...
ή εσύ θα το πάρεις απόφαση και θα γίνεις ένας σκατάνθρωπος;
Σίγουρα υπάρχει κι άλλος τρόπος!"
Βεβαίως...
πηγαίνει στον γιατρό και μαθαίνει ότι υπάρχει ένα νέο σπιράλ για άντρες...
το έβαλα και είμαστε μια χαρά.
Να σας πω πώς γίνεται...
Δεν υπάρχει σπιράλ για άντρες!
Πόσο χάρηκε ο κόσμος!
Η κυρία μπροστά έβγαλε το κινητό.
"Θέλω να κλείσω ραντεβού για τον σύντροφό μου.
Τι ώρα ανοίγετε; Στις 8:00;
Ναι, στις 7:15 θα είναι εκεί.
Ας βάλουμε δύο μέσα
σε περίπτωση που σπάσει ένα, και σας παρακαλώ, τακτοποιήστε τα καλά,
δεν θέλω να σκουντάει κάτι το μουνάκι μου.
Το όνομά του; Λέγεται Νταν Γκρίνμπλατ. Μάλιστα".
Νταν, χαίρομαι που ήρθες απόψε.
Χαίρομαι που ήρθατε όλοι.
Και... ναι.
Το εννοώ.
Είμαι ευγνώμων που ήρθατε.
Γιατί, ξέρετε, έχω κάνει πολλά σόου στην καριέρα μου.
Και πάντα στο τέλος λέω
"Καληνύχτα. Σας ευχαριστώ πολύ!"
Αλλά η αλήθεια είναι,
δεν το εννοούσα ποτέ.
Απλώς το έλεγα, γιατί αυτό λες στο τέλος του σόου.
Φυσικά κι ήμουν ευγνώμων. Δεν είμαι μαλάκας.
Αλλά δεν ήμουν αρκετά ευγνώμων.
Δεν σκεφτόμουν τι αξία έχει που ερχόσασταν όλοι εσείς,
αλλά τώρα είναι διαφορετικά να σας βλέπω εδώ.
Σκέφτομαι τι σημαίνει που όλοι εσείς
ήρθατε μέχρι εδώ με το αμάξι,
περιμένατε στην ουρά.
Και κάνατε όλα αυτά
μόνο και μόνο για να με ακούσετε να μιλάω στο μικρόφωνο για μια ώρα.
Και είναι το παν για μένα...
γιατί είδα πώς είναι...
να μην το κάνω αυτό.
Ένιωσα σαν να είχα πεθάνει.
Και κατά κάποιον τρόπο, πέθανα.
Ο παλιός Αζίζ που έλεγε "Κακόμαθε τον εαυτό σου" πέθανε.
Αλλά χαίρομαι...
που ο άνθρωπος αυτός
ανυπομονούσε πάντα
για τη συνέχεια.
"Θα κάνω κι άλλη περιοδεία; Θα κάνω κι άλλη σεζόν στο σίριαλ;"
Δεν σκέφτομαι πια έτσι.
Γιατί κατάλαβα...
πως όλα είναι εφήμερα.
Όλα αυτά...
μπορούν να χαθούν... έτσι...
Το μόνο που έχουμε...
είναι η στιγμή που ζούμε...
με τους ανθρώπους γύρω μας.
Είπα για τη γιαγιά μου πριν κι ήταν θλιβερό,
αλλά δεν σας είπα πως όσο έμεινα μαζί της,
χαμογελούσε, γελούσε, ήταν εκεί μαζί μου.
Ήταν παρούσα με έναν τρόπο
που άλλοι, απ' όσους είδα τελευταία, δεν ήταν.
Προσπαθώ να το κρατήσω αυτό.
Και η γιαγιά μου...
δεν έχει άλλη επιλογή.
Εγώ, όμως, έχω.
Κι έτσι επιλέγω να ζήσω,
την κάθε στιγμή, και με όσους έχω δίπλα μου.
Τώρα, αυτή είναι η στιγμή μας.
Εγώ, όλοι εσείς, ο Νταν...
η τυχαία κυρία που φώναξε "Αστείο!"
Ο μικρός Τάιλερ που απέκτησε παιδικό τραύμα.
Είμαστε όλοι εμείς.
Κι αυτή είναι η στιγμή μας. Οπότε, ξέρετε τι;
Ας την αφομοιώσουμε, λοιπόν.
Και μετά από αυτό, θα πω καληνύχτα.
Σας ευχαριστώ πάρα πολύ.
Σας ευχαριστώ.
Ευχαριστώ πολύ, Μπρούκλιν.
Ελπίζω να σας ξαναδώ.
Υποτιτλισμός: Μάρθα Σιαμέτη