Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX — ORYGINALNY PROGRAM KOMEDIOWY
Aziz Ansari!
Dziękuję bardzo!
Dziękuję.
Bardzo wam dziękuję.
Usiądźcie.
Dzięki. Ale miłe powitanie.
Cieszę się... Ten koleś jest ze mną.
Ma zezwolenie.
To nie wyjątkowo bezczelny fan z kamerą, który ma wszystko w dupie.
„Zakazaliście telefonów, a co z kamerami?”
Tak, nagrywamy występy, więc może będziecie w programie,
kiedy trafi... tam, gdzie go wrzucę.
Powiecie: „Cholera, byłem tam!”.
Ale będzie kilka nagrań,
więc jeśli będziecie marni, to się was wytnie.
Cieszę się, że tu jestem. Byłem w długiej trasie.
Dopiero kilka dni temu wróciłem do domu, do Nowego Jorku, i...
Tak.
Kiedy ostatnio szedłem przez miasto,
zaczepił mnie pewien facet i mówi:
„Uwielbiam twój program na Netfliksie!”.
Podziękowałem.
A on: „Odcinek o Supreme był świetny”.
A ja: „Co?
Nie nagrałem nic o Supreme”.
Szybko zrozumiałem, że mówił o Hasanie Minhaju.
Być Patriotą.
Inny program. Inny facet.
Zrobiło mu się głupio.
Zrozumiał swój błąd i próbował go naprawić.
„Nie, Aziz, prawda?”. A ja: „Tak, to ja”.
„Specjalista od niczego!” „Tak, to ja”.
„Parks and Recreation!” „Tak, to ja”.
„Fundnij sobie!” „Tak, to ja!”
„I oskarżyli cię o napastowanie seksualne?”
„Nie, nie!
To był Hasan”.
Niewiele się wypowiadałem w tej sprawie,
ale opowiadam o niej w tej trasie.
Bo jesteście tu i wiele to dla mnie znaczy.
Wielu z was pewnie ciekawi, co o tym wszystkim sądzę.
Niełatwo mi udzielić odpowiedzi.
Bo przez ostatni rok czułem mnóstwo emocji.
Czasem czułem strach.
Czasem czułem upokorzenie.
Czasem czułem wstyd.
Koniec końców, było mi okropnie z tym, jak poczuła się ta osoba.
Minął już rok i mam nadzieję, że to był krok naprzód.
Wiele to dla mnie zmieniło, wiele przemyślałem.
Liczę, że stałem się lepszą osobą.
I ciągle przypomina mi się znajomy, który powiedział: „Wiesz co?
To kazało mi się zastanowić nad każdą randką, na jakiej byłem”.
Pomyślałem, że to niesamowite.
Jeśli nie tylko ja, ale i inni stali się przez to wrażliwsi,
to to już jest coś.
I to właśnie o tym sądzę.
Wiem...
że to nie najśmieszniejszy początek stand-upu.
Ale to dla mnie ważne, żebyście wiedzieli, co o tym sądzę,
zanim spędzimy razem ten wieczór.
To było mocne.
O czym jeszcze pogadamy?
O Ameryce?
Wszyscy się teraz martwią.
Wiele osób się smuci.
Mówią: „O Boże. Wdepnęliśmy w gówno”.
Ja się nie martwię.
Wiecie dlaczego? Bo to jest Ameryka.
Nie wdepnęliśmy w gówno, zawsze chodziliśmy po gównie.
Nigdy nie mieliśmy czystych butów.
Zawsze było gówno.
Każde pokolenie Amerykanów miało swoje gówno.
Oni je przetrwali i my też przetrwamy.
A niektóre pokolenia miały jeszcze gorzej niż my.
Mieli wielki kryzys, Wietnam, obowiązkowy pobór...
Wyobrażacie sobie teraz pobór?
Dzisiejszych ludzi?
Nie mogę iść na wojnę, założyłem firmę.
Produkujemy glany z wodorostów.
Nazywają się „Glony”.
Parę pokoleń temu daliby mu karabin i kazali strzelać do Azjatów.
Teraz w pracy wytyka: „Nie wymawia się »pho«, tylko »fo«”.
A jego dziadek...
Zapewniam, że będzie dobrze.
Bo co by się nie wydawało, wciąż potrafimy słuchać, rozumieć.
Dam wam przykład.
Czytałem taką historię. Dziewczyna szła na szkolny bal.
Była biała i założyła azjatycki strój.
Do szkoły chodził też Azjata i poczuł się urażony.
I zrobił coś świetnego.
Podszedł do niej i z nią porozmawiał.
Wyjaśnił swoje obawy, że to zawłaszczenie kultury.
Ona zapewniła go, że czuje do niej szacunek i podziw.
I oboje poznali perspektywę drugiej strony.
To było... Żartuję, tak się nie stało.
Dlaczego ktoś miałby tak zrobić?
Nie, on wrzucił zdjęcia na Twittera i napisał:
„Moja kultura to nie twoja sukienka!”.
I to trafiło do światowych mediów.
Ludzie pisali artykuły, komentarze, posty...
A ja przeczytałem wszystkie.
Najbardziej w takich wątkach lubię,
kiedy ludzie udowadniają sobie, kto jest bardziej uświadomiony.
Znacie to? Ktoś mówi: „Jak mogła tak okraść chińską kulturę?”.
A inny odpowiada: „Chińczycy ukradli to z Malezji”.
A ja myślę: „O kurde!
Ale cię zaorał!
Myślałeś, że masz otwarte oczy, ale ten drugi nawet nie ma czoła,
jego gałka oczna się nie kończy...
żeby dostrzegał każdą niesprawiedliwość”.
Widziałem te zdjęcia.
Nie dostrzegłem nieczystych intencji.
Nie napisała na Tweeterze: „Obczajcie moją cing-ciang sukienkę!”.
To by było słabe.
Czy ja czegoś nie wiem?
Czy przyjechała i zrobiła...
„Konichiwa, dziwki!
Gdzie ten bal?”
To by było problematyczne.
Teraz nawet kiedy coś jest rasistowskie,
ja reaguję: „Możemy zmienić temat?
Przy tym brunchu tego nie naprawimy.
To nie jest ekipa, która rozwiąże ten problem”.
Czego by nie mówić o rasistach, zwykle wyrażają się krótko.
Świeżo nawróceni biali są tacy męczący!
„Jakie są statystyki? Gdzie przeczytałeś artykuł?
Bla, bla...”
„Aziz, widziałeś ten odcinek Simpsonów?
Jest tam postać Hindusa i bla, bla...
Przeczytałam artykuł Miał taki a taki tytuł
Teraz ci w całości przytoczę go
Dam ci plan ramowy, ma punktów sto
Mów mi „Apu” i daj mi spokój.
Tak.
Znam go.
Znam go. Oglądałem go 30 lat temu.
To biały facet udający hinduski akcent.
Doceniam wsparcie, ale rzeczy nie stają się rasistowskie wtedy,
kiedy biali je zauważą.
Ale ja też nie lubię twórców Simpsonów
i ich: „Nikt nic nie mówił 30 lat temu.
Wygrywaliśmy nagrody i nic”.
Bo dopiero od paru lat Hindusi mogą cokolwiek powiedzieć.
Powoli przebijamy się w kulturze.
Wiecie, kto jest pierwszym Hindusem, którego widziałem w MTV?
Ja!
Trochę to trwało.
Tak naprawdę pierwszy był basista No Doubt, ale wiecie...
On był w tle i grał na basie!
Nie miał się tam jak wypowiadać.
Poza tym znamy sytuację w tym zespole.
„Gwen, społeczność hinduska w USA ma parę problemów i...”
Nie mów
„Dobra, wybacz”.
To ciekawe czasy dla białych.
Przyglądam się wam.
Widzę, co jest grane.
Bardzo się staracie być miłymi dla mniejszości...
Wcześniej tak nie było.
Wkładacie w to czas, wysiłek, wychodzicie z inicjatywą...
oglądacie Bajecznie bogatych Azjatów.
Biali oglądali to masowo. Super.
Jacyś biali widzieli ten film? Podnieście ręce.
Tak.
Widziała go pani?
Miał 97% na Rotten Tomatoes. Według pani był aż tak dobry?
Może trochę mniej? Ile by pani dała?
Osiemdziesiąt pięć.
Osiemdziesiąt pięć?
Dwanaście procent mniej.
Coś się nie spodobało,
że odjęła pani 12 punktów?
Stresuje się pani?
Żartuję. Nieważne, co pani sądzi.
Ale zabawnie wpędzać białych w poczucie winy.
To urocze.
Jak daleko zaszliśmy w zaledwie dwa pokolenia.
Pani babcia nawet nie zna nazwy tego filmu.
Nazywa go „ten film, gdzie jest za dużo Chińczyków”.
A ty siedzisz i mówisz:
„Osiemdziesiąt pięć? Wycofuję to, 97. Jak się nie pogrążyć?”.
To wynika z dobrych chęci, ale niektórzy bywają dziwni.
Spytałem kobiety: „Oglądałaś Bajecznie bogatych Azjatów?”.
Mówi: „Jasne”.
„Podobało się?”. A ona: „Nie oglądałam”.
A ja: „Po co kłamiesz? Myślałaś, że dostaniesz ciastka?”.
Ale najlepsza była inna odpowiedź na pytanie o ten film.
„Wiesz co, Aziz? Będę z tobą szczera.
Za pierwszym razem mi się nie podobał.
Ale obejrzałam go drugi raz z azjatycką przyjaciółką
i zobaczyłam, ile to dla niej znaczy, żeby widzieć siebie na ekranie.
I wtedy spodobał mi się film”.
A ja: „To nie znaczy, że film ci się spodobał.
To tylko dziwna, protekcjonalna, prostacka uwaga”.
Wyobraźcie sobie, że oglądam Oficera Blarta...
i mówię: „Nie podobał mi się,
ale obejrzałem go drugi raz z moim pulchnym, białym kumplem...
To zmieniło moją perspektywę”.
Ale doceniam to, co trzeba docenić.
Nigdy dotąd biali tak się nie starali być fair wobec mniejszości.
Niektórzy w ogóle się nie starają,
a niektórzy trochę przesadzają w drugą stronę,
ale ogólnie obecne wydanie białych stara się najbardziej.
Uważam, że to świetnie, i doceniam to.
Ale czasem jestem podejrzliwy.
Znacie to, mniejszości?
Nie wydaje się to czasem podejrzane?
Nie wydaje się wam się to dziwne?
Jakby niektórzy grali w grę i zbierali punkty za bycie miłym.
Czy istnieje jakieś tajne, postępowe Candy Crush,
o którym nie wiemy?
Niektórzy biali mają chyba tajne spotkania.
„Porównajmy nasze wyniki. Co dziś zrobiliście dla równości?
Brian, opowiedz o swoim dniu”.
„Powiedziałem znajomemu Afroamerykaninowi,
że Czarna Pantera zasłużyła na Oscara.
Potem napisałem tweeta z poparciem dla dokumentu reżyserki lesbijki.
Potem napisałem, że uwielbiam Colina Kaepernicka.
I przeszedłem przez ulicę na widok czarnego.
Cholera! Mam za mało punktów.
Co mogę zrobić?
Napisałem długiego posta piętnującego moje własne zachowanie z 2015 roku”.
„Powiedzcie mu, co wygrał!”
„Brian wygrał parę lajków
od innych białych grających w tę samą grę!”
Niektórzy z was myślą teraz:
„Daj spokój, Aziz. Co ty? Ja jestem biały i tak nie robię.
Jestem tu i cię oglądam. Wspieram twórczość mniejszości!”.
To dziwny czas dla komików.
Trzeba być ostrożnym z dowcipami.
Nawet zwykli ludzie mogą wpaść kłopoty.
Ostatnio komuś dostało się za użycie słowa „niggardly”.
Ono nie ma nic wspólnego z rasą. Znaczy po prostu „skąpy”.
Sprawdźcie etymologię, to niewinne słowo.
A ludziom się za nie dostaje.
To szaleństwo.
Ale mogli po prostu powiedzieć „skąpy”, nie?
Nie wiem, czemu tak ryzykowali.
„Wiem, jak to brzmi.
Ale chcę użyć mądrego słowa!
Kupujesz zwykły bilet?
Szarpnij się na droższy. Nie bądź taki skąpy!
Jedną z osób, którym się dostało, jest senator z Ohio.
Nazywa się Sherrod Brown.
Na spotkaniu o wydatkach na wojsko mówi do ustawodawców:
„Kiedy mowa o broni i wojnach, jesteście rozrzutni.
Ale gdy weterani wracają do domu, stajecie się skąpi”.
A oni: „Że co?”.
„Stajecie się skąpi”.
„Jakie było to ostatnie słowo?” „Skąpi!”
„Zabierać go stąd!”
I wpadł w tarapaty.
A potem zajrzeli do słownika i było już w porządku.
Ale kiedy o tym przeczytałem, dziwiłem się,
bo źle przeczytałem „Sherrod Brown”.
I myślałem: „Jemu chyba nie powinno się za to dostać?”.
Czegoś tu nie rozumiem? Czy ja o czymś nie wiem?
A, on jest biały? Zabierać go!” Nie.
To niewinne słowo. Nie ma w nim nic złego.
Więc gdyby ten biały facet z przodu chciał go czasem użyć, to proszę.
To nic złego. Właśnie wyjaśniłem, że to w porządku.
Tak? Zrozumiał pan. To niech pan je wrzaśnie do mikrofonu.
Dobra? Zróbmy to.
Dajesz.
Prawie to zrobił, dacie wiarę?
Bez przesady. To nie w porządku.
Oblał pan ten sprawdzian.
Nie może go pan tak go rzucać.
Może gdyby samo wynikło w rozmowie.
Nie wiem kiedy. Może...
Może wychodzi pan na kolację z szefem, Afroamerykaninem.
On płaci rachunek, a pan patrzy na napiwek
i mówi: „Trochę skąpo”.
To powinno być w porządku.
Trzeba uważać, co się mówi.
I co już się powiedziało.
Bo ktoś odkopie stare tweety.
Znajdzie stare nagrania.
Wiecie, co jest w tym dziwnego?
Oglądacie czasem bardzo popularne filmy nakręcone nie tak dawno temu?
Tam są mocne rzeczy.
Ostatnio obejrzałem Kac Vegas. Wielki hit. Nie taki stary.
W jednej scenie Bradley Cooper woła: „Dzwonię do doktora Pedała!”.
To jest w filmie!
Napisaliście o tym skargę? Ja nie.
To nie tylko jest w filmie, to jest w zwiastunie!
A wiecie dlaczego?
Bo zrobili badania fokusowe i przy każdym „doktor Pedał” słychać było:
„Ale super film! Uwielbiam to słowo!”.
Nie takie stare produkcje oglądane z perspektywy 2019 roku stają się dziwne.
Oglądałem powtórkę serialu Biuro.
Jaki jest główny wątek? „Jim i Pam! Oby w końcu się zeszli!”
Teraz myśli się: „No nie wiem...
Jest zaręczona, a on ciągle do niej uderza.
Tak nie można w miejscu pracy”.
Gdyby nakręcili reboot Biura,
kończyłby się wygraną Pam w procesie o molestowanie.
A na koniec okazałoby się, że po to były te wywiady.
Oni zbierali dowody przeciwko Jimowi.
Oglądałem nawet własny serial, Parks and Recreation.
Kocham go, kocham moją rodzinę z Parks.
Ale chwilami myślałem przy nim: „No nie wiem”.
Mieliśmy taką scenę, w której moja postać, Tom,
daje prezent postaci Rashidy Jones.
Kupuje jej pluszowego misia.
Ale ukrywa w nim kamerkę.
Gdybym dziś dostał ten scenariusz, powiedziałbym: „Nie zrobię tego.
Tom poszedłby za to siedzieć”.
Ale wtedy? „Jasne, będę obserwował jej dom”.
Ale to ciekawe. O czym to świadczy?
Że ja i twórcy Parks to źli ludzie?
Nie. To inny kontekst kulturowy.
Nie wszystko można oceniać jak w 2019 roku.
Niektóre rzeczy tak, ale nie wszystko.
Koniec końców, wszyscy jesteśmy dupkami.
Nie wszystko dostrzegamy. Ale uczymy się i stajemy się lepsi.
To proces.
A jeśli myślisz: „Ja wiem o każdej marginalizowanej grupie”,
to jesteś jeszcze gorszy.
Bo jesteś arogancki.
Trochę pokory.
Nie rozumiesz, że za 50 lat
wszyscy będziemy się czuć jak ostatnie dupki?
Nie o tym w pewnym sensie marzymy?
Że za 50 lat nie będziemy umieli się wytłumaczyć przed wnukami?
Usiądziemy i powiemy: „No tak, nie wiem, co to miało być”.
Wszędzie byli bezdomni i wszyscy mieli to gdzieś.
Unikało się kontaktu wzrokowego, omijało ich i liczyło, że nie zagadają.
Czasem mieli kubeczki i mówiło się: „Wybacz, mam same dwudziestki”.
A potem zwiewało na tych śmiesznych hulajnogach.
Rok 2019 był dziwny. Każdego czarnego wsadziliśmy za kratki.
Każdego z wyjątkiem Drake’a,
LeVara Burtona i dzieciaka ze Stranger Things.
Poza nimi każdy czarny siedział za odrobinę zioła.
A potem zalegalizowaliśmy zioło, a oni tam zostali.
Nie wiem, może mogliśmy wykonać parę telefonów.
Kontekst kulturowy zmienia wszystko.
Choćby sprawa R. Kelly’ego.
Wszystkie informacje były dostępne.
Była sprawa Aaliyah, były nagrania,
ale wszyscy przymykali na to oko.
Ale teraz w kulturze nastąpił przełom.
Powstał wciągający sześciogodzinny dokument,
a my: „Może wystarczyło przeczytać 20 stron, żeby to wiedzieć,
ale kiedy podano je w przystępnej formie, mówimy dosyć!”.
Obejrzałem go.
Mocny.
Tak z ciekawości – zaklaszczcie, jeśli kończycie z R. Kellym.
Wiele osób.
To przekonujący dokument.
Wiele osób się w nim wypowiada.
Ludzie, którzy z nim pracowali. Lady Gaga, Chance the Rapper...
A wiecie, kogo tam nie widziałem?
Jego! Od pana nic nie słyszałem!
- Jak się pan nazywa? - Dan.
- Dan. A nazwisko? - Greenblatt.
Dan Greenblatt.
Nie widziałem tam Dana Greenblatta!
Bo niby jak? Nie ma dowodów na twoją sympatię dla R. Kelly’ego.
Masz szczęście.
Ale byłby wstyd.
Oglądasz ten film dokumentalny i mówią: „Wtedy wyszła jego kaseta.
Było już jasne, że coś jest nie tak. Ale nikogo to nie obchodziło.
Oto nagranie Dana Greenblatta tydzień po premierze kasety.
A to nagranie Dana dwa tygodnie później
w drodze do pracy.
Masz szczęście, że nie ma takich nagrań. Wiesz, że lubiłeś te kawałki.
Byłoby okropnie, co?
A gdyby mieli nagrania sprzed 18 lat?
Gdybyś opowiadał na nich, jak byłeś na koncercie R. Kelly’ego,
jak świetnie się bawiłeś, jak było fajnie.
Strasznie, co? A wiesz, kto ma takie nagrania?
Ja!
Tak. Na końcu pierwszego programu. Sam to sobie zrobiłem.
Miałem tam cały taki monolog.
„Byłem na koncercie R. Kelly’ego. Było super!”
Już tak nie mówię, ale nagranie pozostało.
Oglądałem ten dokument i byłem przerażony.
„Byle tylko nie wyciągnęli tego klipu!
I bez tego miałem ciężki rok”.
Ostatnio przesłuchałem ten występ i nie zestarzał się dobrze.
Mój dobór słów jest tam najgorszy z możliwych.
I wyobrażam sobie, jak Wendy Williams idzie do klubu, w którym mówiłem:
„Wiecie, mój ulubiony muzyk, którego poznałem, to R. Kelly!”.
„Jego ulubiony muzyk, którego poznał osobiście, to R. Kelly”.
A to nie wszystko.
Oto klip z drugiego nagrania Aziza, które wyszło dwa lata później.
„Ostatnio wiele mówiłem o R. Kellym.
Nie chciałem tego powtarzać.
Problem w tym, że R. Kelly ciągle robi niesamowite rzeczy!”
„Niesamowite rzeczy!”
Dziwnie było oglądać ten występ, bo wielu dowcipów już nie pamiętałem.
To było dziesięć lat temu.
Chwilami myślałem: „Tego bym już powiedział”.
Było mi głupio, ale tylko na chwilę.
Tak chyba powinno być, nie?
Jeśli przez dziesięć lat się nie zmieniłeś, to jesteś dupkiem!
Ale pewnych żartów bym nie powtórzył.
Miałem cały monolog o moim kuzynie Harrisie i...
Dzięki, mniejsza. I...
Opowiadałem tam o tym,
że oglądał dziwne seriale i był pulchny,
i żartowałem: „Wiecie co? Pulchne hinduskie dzieci to rzadkość.
Są jak spadające gwiazdy, tylko grube, brązowe i na ziemi”.
Niech będzie. Ale gdybym dziś wymyślił ten dowcip, uznałbym:
„Może lepiej nie wytykać kuzynowi wagi przed całym światem.
Może sobie to odpuszczę”.
Ale wtedy miałem 25 lat i musiałem jakoś zapełnić tę godzinę.
I rzuciłem Harriska na pożarcie.
Ale jest pulchny, więc raczej go wtoczyłem.
Nic mu nie będzie.
Dzięki temu dostał się na praktyki.
Serio! Ludzie mówili: „Jesteś tym Harrisem?”.
I już nie jest pulchny. Jest napakowany, chodzi na siłownię.
Pewnie przez tę traumę.
„Nie jestem spadającą gwiazdą!”
Oglądałem ten dokument o Michaelu Jacksonie.
Nie wiem, czy go oglądaliście, ale załóżmy, że tak
i że przekonał was tak jak ten o R. Kellym.
Zaklaszczcie, jeśli kończycie z Jacksonem.
Gdzie się podziały oklaski R. Kelly’ego?
To było o wiele mniej ludzi.
Stwierdziliście: „Wybacz, Aziz, ale jego muzyka jest o wiele lepsza.
Kellsa mogę sobie podarować, ale Michael to już za wiele.
Mam za miesiąc ślub, bądźmy poważni”.
Dan, od ciebie też nic?
Dan mówi: „To było ze dwoje dzieci. Mam je gdzieś.
Wybacz, wracam do domu, posłucham Thrillera,
obejrzę Bill Cosby Show i idę spać. Pogódź się z tym”.
No dobrze, Dan. Ale załóżmy, że wyszedł nowy dokument.
I jest gorzej.
Mówią, że chodziło o tysiąc dzieci. Kończysz z Michaelem Jacksonem?
Tak.
Widzicie? Dan to facet z zasadami.
Dwoje dzieci to pół biedy, ale muszą być granice.
Dla Dana granica to... tysiąc dzieciaków?
Czy to nie dziwne, że oglądamy to w ramach rozrywki?
Czy to nie dziwne?
Kumple mówią: „Stary, widziałeś ten program,
w którym dwie osoby przez cztery godziny opisują, jak były molestowane?”.
„Nie”.
„Musisz go zobaczyć!”
Nie wiem, co tam się działo,
ale wydawało się jasne, że dzieje się coś dziwnego,
że Michael był chory.
Szkoda, że ludzie wokół niego nie zrobili więcej, żeby mu pomóc.
On zabierał ze sobą dzieci w trasę.
Ja jeżdżę w trasy. Wiem, jak to wygląda.
Wokół jest pełno ludzi.
Manager trasy, komicy otwierający, personel sali...
Gdybym pewnego piątku przyszedł i powiedział:
„To jest Justin. Będzie ze mną cały tydzień”...
„Aziz, Justin ma sześć lat”.
„To mój przyjaciel!”
„Poszukaj przyjaciół w swoim wieku”.
„Ale ja nie miałem dzieciństwa. Jestem Piotruś Pan!”.
„Nie, jesteś pedofilem. Chodź, Justin.
Wracamy do rodziców”.
Porozmawiamy z twoją mamą o priorytetach”.
Wstań na chwilę.
Nie znam tego dziecka.
Mogłeś grać Justina!
„To jest Justin. Będzie ze mną...”
Skąd się wziąłeś na tym występie?
Co my tu mamy, tatę i dwóch synów?
Cóż, no wiecie...
Jeśli to wejdzie do nagrania, mama nie będzie zachwycona.
Brawo, tato!
Jak masz na imię?
Tyler.
- Tyler. A ten drugi? - Dylan.
Dylan. Tyler i Dylan, dobra. Ile masz lat, Tyler?
- Dziesięć. - Dziesięć? Cholera.
Doskonale obsadzony!
Jezu.
A imię taty?
- Ben. - Ben, dobra.
To dziwna decyzja, żeby wziąć tu dzieci.
Z Michaelem mam taki problem,
że nie wiem, co o tym myśleć, bo mam Internet.
A Internet potwierdzi wszystko, w co chce się uwierzyć.
Mogę wpisać hasło „Michael Jackson winny”
i stwierdzić : „Co?
Michael to potwór. Jak on mógł to zrobić?”.
Ale mogę też wejść na YouTube’a, wpisać „Michael Jackson niewinny”
i stwierdzić: „Co?
Te dzieciaki go wrobiły”.
Nie wiem, w co wierzyć,
bo filmik na YouTubie potrafi przekonać do wszystkiego!
Obejrzałem kiedyś filmik i mówię:
„Jestem iluminatą?
Bo to naprawdę przekonujące dowody”.
Oglądałem taki filmik. Mówili: „Aziz Ansari – iluminata.
Jakie litery są w jego nazwisku?
Dwa „A”. Co jest na górze „A”? Trójkąt.
Dwa trójkąty.
Jakie jeszcze są litery? Dwa „I”.
A-Z-I-Z A-N-S-A-R-I.
Dwa „I”, dwa trójkąty.
A co ma na głowie? Dwoje oczu.
Aziz Ansari – iluminata”.
Jeśli Michael jest winny, to zgotował nam niezły kulturowy problem.
Bo muzyka przemawia do duszy, staje się częścią życia.
Moje pierwsze wspomnienie muzyki pochodzi z czasu,
kiedy byłem niewiele młodszy od Tylera.
Pamiętam, jak słuchałem kasety Thriller Michaela Jacksona,
To moje pierwsze wspomnienie. A jakie jest twoje, Tyler?
Pierwsza piosenka, którą sobie włączyłeś?
- Chyba „Thriller”. - Chyba Thriller?
- Która piosenka? - Jak to którą?
Którą piosenkę z Thrillera? A, piosenkę „Thriller”?
Jak to teraz wymażesz ze swojego życia, Tyler?
To staje się częścią ciebie.
Wiecie, jaki byłby szalony kłopot?
Co gdyby w 1999 roku
Osama bin Laden wydał genialny album jazzowy?
Ludzie mówiliby: „To jest arcydzieło. To Miles Coltrane bin Laden”.
A potem w wiadomościach prezenter mówiłby:
„Wydaje się, że za zamachem stoi...
legenda jazzu, Osama bin Laden?”.
Ten saksofonista? To na pewno ten sam?
O Boże, całe studio jest w szoku.
Połączyliśmy się z jego producentem,
Darrenem z Bop Boppity Bop Bob Records.
Darren, co o tym sądzisz?”.
„Jestem wstrząśnięty. Nie mogę uwierzyć.
Niedawno się z nim widziałem, był przemiłą osobą”.
„Naprawdę? Przemiłą?”
„No wiesz, pomógł mi w przeprowadzce.
Zawsze odbierał mnie z lotniska.
Cholera. Chyba powinienem powiedzieć FBI.
Ale nie mogę uwierzyć”.
„A co z muzyką, Darren?”
„Dopiero co nagraliśmy świąteczny album z Michaelem Bublé...
i powiem szczerze, jest niesamowity.
Ale chyba nie możemy go wydać”.
„Chyba nie możecie.
Dziś wielu miłośników jazzu zastanawia się,
czy wciąż będziemy mogli cieszyć się jego muzyką.
Zapytajmy o to widzów. Właśnie dzwoni ktoś z Brooklynu.
To Dan Greenblatt. Co sądzisz, Dan?”
„To przecież nie było tysiąc budynków”.
Nie wiem, co się stanie z Michaelem...
ale R. Kelly chyba ma problem.
Ma stanąć przed sądem.
Wytwórnie się od niego odwróciły, RCA, Sony i tak dalej.
Mamy dziś wielkie korporacje i kiedy jeden pracownik coś zrobi,
cała firma jest pod ostrzałem.
Jak w tej aferze z Pizza Hut.
Facet zamówił pizzę pepperoni, przywieźli mu pizzę,
ale pepperoni było ułożone w kształt swastyki.
Ale niektórzy mówią, że to wcale nie była swastyka.
Mówią, że wyglądała jak zwykła pizza.
Internet jest podzielony.
Ja ją widziałem. Wyglądała jak zwykła pizza.
No nie wiem. Co sądzicie?
Zaklaszczcie, jeśli uważacie, że wyglądała jak swastyka.
Parę osób z tyłu.
A teraz jeśli uważacie, że była zwyczajna.
Tak. Na przykład pan?
Uważa pan, że wygląda zwyczajnie? Tak?
I co, ten koleś kłamał, żeby zwrócić na siebie uwagę?
A gdzie ją pan widział?
Była w New York Timesie i w Washington Post,
ale tam podobno omyłkowo opublikowali cyfrowo edytowane zdjęcie.
Gdzie to było?
- W Washington Post. - Tak?
Dobrze. A wie pan, co jest ciekawe?
Że ja to wszystko zmyśliłem.
Nie próbuję cię zawstydzić, ale ty i inni, którzy klaskali,
jesteście pieprzonym problemem.
Co wy robicie?
Do tego już doszło?
Wasza opinia jest taka cenna,
że musicie wypowiadać się o rzeczach, które nie istnieją?
Robię to każdego wieczora i zawsze ludzie klaszczą.
Najpierw pierwsza grupa.
„Tak, to swastyka. Taki mamy kraj.
Trump pewnie osobiście układał pepperoni!”.
A potem druga grupa.
„Nie, jesteśmy zbyt drażliwy. Politpoprawnościowcy, śnieżynki!”
Ale te osoby nie wiedzą, że choć mają skrajnie różne poglądy,
są dokładnie tacy sami.
Nie mają zamiaru uczyć się, rozważać ani dyskutować.
Oni chcą tylko dorzucić swoje zaprogramowane reakcje.
Wiedzą, co o wszystkim myślą.
A pozostali, którzy nie klaskali...
wam też się dostanie.
Widziałem wasze miny.
Nikt nie myślał: „O nie, oby to była nieprawda!”.
Nie. Wszyscy siedzieliście i myśleliście dokładnie to samo.
„Jak ja to przegapiłem?”
Widziałeś to? A ty?
Oglądam tyle wiadomości, cały dzień siedzę przed CNN!
Potem siedzę na telefonie.
Godzinę temu zamknęli mi go w torebce i już mam zaległości!
Swoją drogą, musieliście trochę w to wątpić.
Bo gdyby to się wydarzyło, to nie w Pizzy Hut,
tylko w Papa John’s.
Fajnie.
Jakaś pani krzyknęła „Zabawne!”.
To niepotrzebne, ale doceniam.
Dlatego fajnie przychodzić na występy na żywo.
Nie wiadomo, co się stanie.
„Zabawne!”
Nigdy mi się to nie zdarzyło przez 18 lat pracy jako komik.
Porozmawiajmy o chorobie Alzheimera.
Moja babcia ma alzheimera.
Widziałem ją w Indiach na święta.
Nie wiem, czy macie w życiu kogoś z chorobą Alzheimera,
ale to bardzo smutna choroba.
Babcia ma teraz opiekunkę, Fatimę.
Fatima wyjaśniła mi, jak zachowywać się przy chorych.
Bo trzeba brać pod uwagę ich małe tiki.
Moja babcia na przykład ciągle zadaje to samo pytanie.
Na przykład ciągle powtarzała:
„Czy Aisha tam jest i robi samosy?”.
A Fatima na to: „Tak, jest tam!”.
To było dla mnie dziwne, bo Aisha to siostra babci,
która zmarła.
Zdecydowanie nie robi w kuchni samos.
Więc zapytałem Fatimy: „Dlaczego kłamiesz?”.
A ona na to: „Czasami tak jest łatwiej”.
Pomyślałem, że to trochę wredne.
Ale byłem tam z dziewczyną, białą kobietą.
I co jakiś czas babcia wyrywała się z pytaniem:
„Co to za biała pani?”.
„To moja dziewczyna, babciu”.
„Czyli twoja żona?”
„Nie, dziewczyna.
Bardzo się kochamy, może się pobierzemy.
Chciałem, żebyś ją poznała”.
„No dobra”.
„Co to za biała pani?”
„To moja dziewczyna”.
„Twoja żona?”
„Nie, dziewczyna. Może kiedyś.
Kochamy się, chciałem was zapoznać”.
„Dobra”.
„Co to za biała pani?”
„Brytyjczycy wrócili.
I musimy zobaczyć twoje dokumenty”.
Najsmutniejsze było, kiedy babcia zaczęła mnie prosić,
żebym został dłużej.
„Zostań jeszcze kilka dni, spędź trochę czasu z babcią”.
A ja: „Nie mogę, babciu. Muszę się przygotować do trasy”.
„No dobrze.
Zostań jeszcze kilka dni, spędź trochę czasu z babcią”.
„Nie mogę, babciu, jutro mam lot i jadę w trasę”.
„No dobrze”.
Ciągle mnie prosiła, a ja ciągle odmawiałem.
Serce mi krwawiło, bo...
to nie była prawda.
To znaczy miałem następnego dnia lot,
ale mogłem coś poprzekładać i zostać dłużej.
Ale nie jestem tak dobrą osobą.
Jestem dobry na jedno popołudnie, nie na dwie noce.
Poprosiła mnie znowu i już miałem powtórzyć moją śpiewkę,
ale Fatima szturchnęła mnie i poradziła:
„Powiedz, że zostaniesz”.
A ja: „Kurczę.
Ja jestem złym wnukiem,
ale ty jesteś diabłem wcielonym. Nie zrobię tego! To wredne!”.
„Babciu, zostanę na tydzień!
I wiesz, kto jeszcze tu był? Aisha, przynieś te samosy!”
To trudne widzieć babcię w tym stanie, bo pamiętam, jak była młodsza.
To przerażające dla osób w moim wieku.
Mam 36 lat,
więc widziałem już, co starość robi z ludźmi.
Kiedy młodzi spotykają starsze osoby, znają je tylko w tym osłabionym stanie.
Jeśli znałeś swoją prababcię, to od początku była taka...
„Cześć, prababciu!”
Nie pamiętasz, jak skakała przez skakankę.
Dla ciebie zawsze przypominała czarny charakter z Gwiezdnych Wojen.
Teraz widzisz tę przemianę.
To przerażające.
Bo zdajesz sobie sprawę, że to czeka nas wszystkich.
Nas.
Naszych rodziców.
Wtedy robi się strasznie.
Myślisz o rodzicach.
Mam szczęście,
moi rodzice oboje wciąż są zdrowi na ciele i umyśle.
A ja zupełnie tego nie doceniam.
Za mało do nich dzwonię. Za mało ich widuję.
A ty widujesz rodziców?
Jak często się spotykacie? Dwa, trzy razy w roku?
Ile zostało im życia?
Dwadzieścia lat?
Czyli zobaczysz ich jeszcze 60 razy.
Tylko tyle. Sześćdziesiąt razy.
Sześćdziesiąt spotkań.
Dobrze je wykorzystujesz?
Tworzysz piękne wspomnienia?
Wiecie co? Zamknijcie wszyscy na chwilę oczy.
No zamknij. Zostałeś tylko ty.
Przypomnij sobie ostatni weekend spędzony z rodzicami.
Pomyśl, co robiliście.
Wybierz najpiękniejsze wspomnienie.
A kiedy to zrobisz, podnieś rękę.
Widzę jakieś pięć rąk.
A dlaczego? Bo wszyscy mieliśmy ten sam badziewny weekend.
Wiem, co robiliście, bo ja robiłem to samo.
W piątek przyjeżdżasz późno.
„Rozpakuję się i pójdę do łóżka. Do zobaczenia rano!”
Koniec dnia pierwszego.
Następnego dnia budzisz się rano, tak o 11.30.
Robisz w kuchni kawę. „O, macie nowy ekspres”.
„Tak, jest świetny”.
Koniec rozmowy.
Potem każdy siedzi z telefonem,
unikając kontaktu wzrokowego i rozmowy na poważne tematy.
Nagle wszyscy zaczynają czuć wyrzuty sumienia.
Rodzina zbiera się w salonie.
Nikt nie wie, co powiedzieć.
Ostatecznie z jakiegoś powodu całą rodziną oglądacie film Speed.
I czas na kolację.
Jedno z rodziców mówi: „Chodźmy do restauracji. Ty wybierz”.
A ty: „Ja tu nie mieszkam, wy wybierzcie”.
A oni: „Chodźmy do tej knajpy, o której nie wiemy, że to sieciówka!”.
Zamawiasz papryczki jalapeño i smażoną cebulę.
Zjadasz, a w domu stawiasz największego klocka od miesięcy.
Rano budzisz się i pakujesz, ciągniesz walizkę.
Przy drzwiach jeden z rodziców w końcu patrzy ci w oczy.
Mówi: „W twoim życiu wszystko gra?”.
I nigdy nie gra.
Ale mówisz: „Tak!”.
Bo nie jesteśmy w stanie
szczerze porozmawiać z ludźmi, których znamy od urodzenia.
Odstawimy ten teatrzyk jeszcze 59 razy...
a potem umrą.
A gdybym na tym skończył występ?
Swoją drogą, biedny Tyler. Ciebie to nie dotyczy.
Siedzi i myśli: „Mój tata za 20 lat umrze!”.
Spokojnie, młody. Nawet teraz jesteś z tatą.
Wróci do domu i przytuli mamę.
„Ten pan powiedział, że za 20 lat umrzesz!”.
Nie mówię tego, żeby zrobiło nam się smutno.
Chcę nas zainspirować,
żeby z nimi porozmawiać, żeby ich poznać.
Bo kiedy odejdą, to my mamy podtrzymywać o nich pamięć.
Jesteśmy ich biografami.
A na pewno są o wiele ciekawsi, niż nam się wydaje.
Przy następnej wizycie w domu usiądźcie z nimi i porozmawiajcie.
Usiądź z mamą i powiedz:
„Odłóż telefon, chcę porozmawiać. Poznać twoją historię”.
Będzie wzruszona.
Spójrz jej w oczy i o coś zapytaj. Z grubej rury.
Powiedz: „Mamo...
Spałaś kiedyś z czarnym?”.
„Czemu pytasz o coś takiego?”
„Nie wiem, chcę się czegoś o tobie dowiedzieć”.
„Zacząłeś w dziwnym miejscu!”
„No nie wiem, staram się!”
„To było w ’98, Chicago Bulls byli na szczycie”.
Tyler, też możesz to zrobić.
Obiecaj, że to zrobisz.
Zrobisz to?
Tak!
Jestem teraz w związku.
Tak, to wspaniała kobieta. Jesteśmy parą mieszaną.
Większość ma to gdzieś, ale niektórym się to nie podoba.
Krytyka pochodzi z dwóch frontów.
Jeden to staromodne, klasyczne teksty,
jak: „Jesteście niedopasowani!”.
Ale są też nowoczesne.
„Jako osoba medialna nie umawiaj się z osobą innego pochodzenia,
zwłaszcza białą,
bo to szerzy ideę stawiania na piedestale białego piękna!”
A to to samo, co: „Jesteście niedopasowani!”.
Rozumiem tę argumentację.
Ale byłem z Hinduskami, z osobami różnego pochodzenia.
A z tą osobą czuję głęboką więź. Niełatwo taką znaleźć.
Przykro mi, że mamy inny odcień skóry.
Ale też męczy mnie,
kiedy ktoś mówi mi, z kim wolno mi się umawiać.
Miałem tak przez całe życie. Już w dzieciństwie.
Kiedy byłem w pierwszej klasie, wszystkie dzieci były białe.
Poza mną i azjatycką dziewczynką.
I już wtedy ludzie mówili:
„No dobra, Aziz!
Co z tobą i Christine Li?
Widzę was dwoje, co was łączy?
Dajesz, chłopie. Ty dziwnie wyglądasz. Ona dziwnie wygląda...
Dajesz!”.
Dwadzieścia lat później trafiam do show-biznesu i to samo.
„No dobra, Aziz! Ty jesteś hinduskim aktorem komediowym,
Mindy Kaling jest hinduską aktorką komediową... To jak?”
Moja dziewczyna jest Dunką,
więc czasem nawet nie rozumie rasizmu, z którym się zmagamy.
W Danii nie mają takiego rasizmu.
Kultura jest tam inna, bo nie ma tam ludzi innych ras.
Tylko Duńczycy.
Najbliższy odpowiednik mniejszości to u nich chleb żytni.
Więc czasem muszę jej coś tłumaczyć.
Będę teraz udawał jej głos, ale ona tak nie brzmi.
Ma trudny akcent, bo mieszkała w różnych rejonach świata.
Zastrzegam to, bo nie chcę, żebyście zareagowali:
„Aziz umawia się z jakąś cholerną Mary Poppins”.
Przychodzi do mnie i mówi:
„Kochanie, zrobiłam coś niegrzecznego.
Weszłam na fora internetowe i zobaczyłam, że ludzie wrzucają nasze zdjęcia.
I nie rozumiem.
Dlaczego oni myślą, że mam na imię Becky?”.
Musiałem wytłumaczyć: „Nikt nie myśli, że masz na imię Becky.
Tak w Internecie nabijają się z białych dziewczyn.
Jak w piosence Beyoncé: »Zadzwoń do Becky«”.
„Czyli to przezwisko?
Nie takie złe, to po prostu niewłaściwe imię”.
A potem otworzyła parasolkę i odleciała.
Pewnego razu spacerowaliśmy po Nowym Jorku,
szliśmy, trzymając się za ręce.
Koleś pokazuje na nas i mówi:
„Pewnie masz dzięki niemu darmowe taksówki”.
Zanim zdążyłem zareagować, ona mówi:
„Bardzo przepraszam, ale ja płacę, kiedy jadę taksówką!”.
I ruszyła dumnym krokiem, jakby go zaorała.
Nawet nie zdążyłem wściec się na tego gościa,
bo tak mnie zdezorientowała.
W końcu pytam: „Dlaczego to powiedziałaś?”.
A ona: „Ten dżentelmen sugerował,
że jestem z tobą dla pieniędzy, że jestem jakąś blacharą”.
„Tak to zrozumiałaś?
Nie.
On był przytyk do mnie, że Hindusi to taksówkarze”.
„Ale ty nie jesteś taksówkarzem. Ha!”
„On o tym wie.
Tylko tak mówi, bo w taksówkach często się widzi brązowych.
To stereotyp. Wielu Hindusów to taksówkarze”.
„Wielu Hindusów to lekarze.
Mógł powiedzieć, że mam darmowe badania”.
„Teoretycznie by mógł, ale po jaką cholerę?
Nie o to mu chodziło. On chciał być obraźliwy.
Nie żartowałby, że może jestem lekarzem.
Po prostu taksówkarze często są brązowi, często są Hindusami”.
„To niech się douczy, bo nie każdy brązowy to Hindus.
Może być z Pakistanu, Bangladeszu i...”
„On o tym wie!
Cholera, Becky, to właśnie jest rasizm”.
Moja dziewczyna używa spirali antykoncepcyjnej.
Widzę, że mamy tu fanki.
„Ja też mam taką w cipce!”
Dwie osoby siedzące obok siebie, jakiś fanklub.
Moja dziewczyna używa spirali i dziwi ją, że w USA nie są one powszechne.
W Europie są popularne, tutaj ludzie wolą pigułki.
I rozumiem jej zdziwienie, bo pigułki to absurdalny produkt.
Ty i twój partner, Lisa i David, idziecie do lekarza i mówicie:
„To tak, chcemy zapobiec ciąży ciąży, ale nie chcemy używać prezerwatyw.
Czy jest rozwiązanie?”.
A lekarz na to: „Tak. Mam idealne wyjście.
Lisa, dam ci taką pigułkę.
Ta pigułka rozpieprzy ci organizm.
Dostaniesz dawkę hormonów, będzie dziwnie.
Ale musisz ją brać codziennie o tej samej godzinie.
Jeśli zapomnisz choć raz, od razu zajdziesz w ciążę.
Codziennie o tej samej godzinie.
Nie spieprz tego, Lisa!
Teraz ty słuchaj, David.
Nic nie musisz robić, stary. Po prostu baw się dobrze.
Nie wiem, po co przyszedłeś. Uroczy jesteś”.
Spirala działa tak...
Spirala działa tak,
że lekarz wkłada kobiecie bardzo głęboko miedziany drucik.
To bolesny zabieg.
Na wierzchu są nitki, żeby można było go wyjąć,
gdybyś postanowiła mieć dzieci
albo kiedy po siedmiu latach trzeba go wymienić.
Pewnego razu zabawialiśmy się i nadziałem się penisem na nitkę.
Strasznie zabolało.
I kurczę...
ciężko wrócić z takim samym entuzjazmem...
po takim ataku.
Szukam dobrej analogii.
Powiedzmy, że jesz chipsy.
I wszystko jest w porządku, jesz sobie chipsy.
Ale nagle sięgasz po chipsa i...
coś cię gryzie w penisa.
Następnym razem nie sięgniesz po chipsy tak...
Tylko raczej: „Nie ruszaj paczki.
Wchodzę, nie ruszaj paczki”.
Jest inaczej.
Z czasem to stało się problemem.
Moja dziewczyna mówi: „Musimy coś zrobić. Może powinnam wrócić do pigułek”.
„Co tylko postanowisz. Nie chciałbym ci nic narzucać”.
A ona: „Wiem, ale nie lubię pigułek”.
„Dlaczego?”.
„Robię się po nich zrzędliwa, humorzasta, drażliwa.
Ale mogę to znieść”.
A ja: „Co?
Takie są dwie możliwości?
Albo ja ryzykuję kontuzję penisa,
albo ty godzisz się z tym, że będziesz gorszą osobą?
Musi być inne wyjście”.
I było.
Poszła do lekarza i dowiedziała się o nowych spiralach dla mężczyzn.
Włożyli mi jedną i wszystko gra.
Tak.
To działa tak, że...
Nie ma spiral dla mężczyzn!
Ale się nakręciliście!
Ta pani już wyciągnęła telefon.
„Chciałabym umówić chłopaka na wizytę.
O której otwieracie? O ósmej?
Dobra, będzie o 7.15.
Załóżcie mu od razu dwie, gdyby jedna się zepsuła.
I schowajcie te nitki, żeby nic mnie nie kłuło.
Jak się nazywa? Dan Greenblatt”.
Dan, fajnie, że jesteś.
Fajnie, że wszyscy jesteście.
I... tak.
Mówię poważnie.
Naprawdę cieszę się, że przyszliście.
Bo w karierze miałem wiele występów.
Na koniec zawsze wołałem: „Dobranoc! Dziękuję!”.
Ale prawda jest taka, że to nigdy nie było szczere.
Mówiłem tak, bo tak się kończy występ.
Jasne, byłem wdzięczny. Nie jestem dupkiem.
Ale nie byłem wystarczająco wdzięczny.
Nie myślałem o tym, co to znaczy, że tu przyszliście,
ale teraz wasz widok inaczej na mnie działa.
Myślę, co to znaczy,
że wszyscy przyjechaliście tu, poczekaliście w kolejce...
I zrobiliście to tylko po to, żeby posłuchać,
jak przez godzinę gadam do mikrofonu.
I to dla mnie wiele znaczy.
Bo zobaczyłem świat,
w którym nigdy więcej nie mogę tego robić.
I czułem się prawie, jakbym umarł.
W pewnym sensie umarłem.
Dawny Aziz z Parks and Recreation już nie żyje.
Ale to dobrze,
bo ten koleś zawsze skupiał się na tym, co będzie potem.
„Czy pojadę w kolejną trasę? Zrobię kolejny sezon serialu?”
Teraz już tak nie myślę.
Bo zrozumiałem,
jakie to jest kruche.
Wszystko to...
może zniknąć ot tak.
Tak naprawdę mamy tylko chwilę obecną
i ludzi, z którymi jesteśmy.
Opowiadałem wcześniej o babci i to było smutne,
ale nie powiedziałem wam, że przez cały mój pobyt
babcia się uśmiechała, śmiała się, była ze mną.
Była obecna w sposób,
w jaki nikt inny wokół mnie w ostatnim czasie nie był.
Staram się to zachować.
Babcia nie ma w tej kwestii wyboru.
Ale ja mam. I tak właśnie chcę żyć.
Chwilą obecną i z ludźmi, którzy są ze mną.
Teraz to jest nasza chwila.
Moja, wasza, Dana...
Pani, która krzyknęła: „Zabawne!”...
Młodego Tylera, który będzie miał traumę...
Nas wszystkich.
To jest nasza chwila. I wiecie co?
Pokontemplujmy to przez krótką chwilę.
I teraz powiem: dobranoc.
I bardzo dziękuję.
Dziękuję.
Dziękuję, Brooklynie.
Obyśmy się jeszcze zobaczyli.
Napisy: Juliusz P. Braun