Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎(ผลงานสแตนด์อัพคอมเมดี้จาก NETFLIX)
‎(อาซิซ แอนซารี่: ตอนนี้เลย)
‎อาซิซ แอนซารี่
‎ขอบคุณครับ ขอบคุณมาก
‎ขอบคุณครับ ขอบคุณ
‎ขอบคุณมากครับ
‎นั่งเถอะๆ
‎ขอบคุณมาก
‎ต้อนรับได้อบอุ่นมาก
‎โอ้โห
‎ตื่นเต้นมาก อ้อ คนนี้คนของผมนะ
‎เขาได้รับอนุญาตแล้ว
‎ไม่ใช่พวกแอบถ่ายหน้าด้าน
‎แบบไม่ดูตาม้าตาเรือ
‎"ไม่ให้ใช้มือถือเหรอ กล้องจัดเต็มเลยเป็นไง"
‎ใช่ เรากำลังบันทึกการแสดงกันอยู่
‎คุณก็อาจจะได้โผล่ในรายการ
‎พอได้ออกฉาย เมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น
‎คุณจะเหวอว่า "อ้าวเฮ้ย ฉันไปงานนั้นนี่"
‎เรากำลังถ่ายหลายโชว์
‎ถ้าพวกคุณเป็นคนดูกากๆ ‎เราก็จะไม่ใช้ภาพจากโชว์นั้น
‎ผมตื่นเต้นมากครับที่ได้อยู่ที่นี่ ‎ผมออกทัวร์มาสักพักแล้ว
‎ผมเพิ่งกลับมานิวยอร์ก บ้านเกิดของผม ‎เมื่อไม่กี่วันก่อน
‎ใช่ครับ
‎วันก่อนผมไปเดินเล่นอยู่
‎มีผู้ชายคนหนึ่งเดินมาหาผม บอกว่า
‎"เฮ้คุณ ผมชอบรายการเน็ตฟลิกซ์ของคุณนะ" ‎ผมก็บอกว่าขอบคุณมาก
‎เขาบอกว่า "ผมชอบตอนที่คุณวิเคราะห์ ‎แบรนด์สุพรีม"
‎ผมก็อึ้ง "อะไรนะ
‎ผมไม่เคยทำอะไรกับสุพรีมนะ"
‎แล้วก็รู้ตัวว่า เขาพูดถึงฮาซัน มินฮาจญ์
‎เกาะชิดติดเทรนด์
‎คนละรายการ
‎คนละคน
‎เขารู้สึกผิดมาก
‎เขารู้ตัวทันทีว่าพลาดแล้ว ‎เลยพยายามกู้หน้าคืน
‎เขาถามว่า "อาซิสใช่ไหม" ‎ผมบอกว่า "ใช่ ผมเอง"
‎"มาสเตอร์ ออฟ นัน ใช่ไหม" ‎"ใช่ๆ ผมเอง"
‎"พาร์คส์แอนด์เร็คส์" ‎"ใช่ๆ ผมเอง"
‎"ให้รางวัลตัวเอง!" ‎"ใช่ๆ ผมเอง"
‎"ปีที่แล้วคุณมีเรื่องคุกคามทางเพศใช่ไหม"
‎"ไม่ๆๆๆ
‎นั่นมันฮาซัน"
‎ผมไม่ค่อยได้พูดถึงเรื่องนั้นบ่อยนัก
‎แต่ผมพูดถึงในทัวร์นี้
‎เพราะพวกคุณอยู่ที่นี่ ‎และนั่นมีความหมายมากสำหรับผม
‎ผมมั่นใจว่า คงมีบางคนที่สงสัยว่า ‎ผมรู้สึกอย่างไรกับเหตุการณ์นั้น
‎มันเป็นเรื่องที่พูดยากนะ
‎เพราะผมมีความรู้สึกหลากหลายมากในปีที่แล้ว
‎บางครั้งผมรู้สึกกลัว
‎บางครั้งผมรู้สึกขายหน้า
‎บางครั้งผมรู้สึกอับอาย
‎แต่สุดท้ายแล้ว
‎ผมรู้สึกแย่มาก ที่คนคนนั้นรู้สึกอย่างนั้น
‎หลังจากผ่านมาหนึ่งปี ผมได้แต่หวังว่า ‎เราจะได้ก้าวต่อไป
‎มันทำให้ผมได้ก้าวต่อไป ‎และทำให้ผมได้ทบทวนอะไรมากมาย
‎ผมหวังว่าผมจะเป็นคนที่ดีขึ้น
‎ผมมักจะคิดถึงบทสนทนา ‎ที่ผมคุยกับเพื่อนคนหนึ่ง
‎เขาพูดว่า "รู้ไหมเพื่อน
‎เรื่องของนายทำให้ฉันคิดถึง ‎ทุกเดตที่ผ่านมาของฉัน"
‎ผมคิดว่า "โอ้โห เหลือเชื่อนะ
‎มันทำให้ทั้งผมและหลายคน ‎ได้คิดถึงความรู้สึกคนอื่นมากขึ้น
‎เป็นเรื่องดีนะ"
‎นั่นคือความรู้สึกของผม
‎ผมรู้ว่า
‎เริ่มต้นรายการตลกแบบนี้เล่นเอาขำไม่ออก
‎แต่มันสำคัญสำหรับผมที่พวกคุณได้รู้ว่า ‎ผมรู้สึกอย่างไรกับเหตุการณ์นั้น
‎ก่อนที่เราจะได้ใช้เวลาค่ำคืนนี้ด้วยกัน
‎โห เล่นซะเครียดเลย
‎เราคุยเรื่องอะไรกันอีกดี
‎อเมริกาไหม
‎หลายคนกำลังเป็นกังวล
‎หลายคนกำลังเซ็ง
‎หลายคนแบบว่า "พับผ่าสิ แม่งนรกแตกแล้ว"
‎ผมไม่กังวลนะ
‎รู้ไหมทำไม เพราะนี่แหละคืออเมริกา
‎นรกไม่ได้เพิ่งแตก นรกแม่งแตกมานานแล้ว
‎นรกอยู่ตรงนี้มาตลอด
‎นรกแตกมาแต่ไหนแต่ไร
‎คนอเมริกันทุกรุ่นก็เจอนรกของตัวเอง
‎พวกเขารอดมาได้ ‎พวกเราก็จะรอดได้เหมือนกัน
‎คนบางรุ่นเจอนรกแตกยิ่งกว่าเราอีก จริงไหม
‎อย่างยุคเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่
‎สงครามเวียดนาม เกณฑ์ทหาร
‎นึกภาพดูสิถ้ามีเกณฑ์ทหารตอนนี้
‎กับคนรุ่นนี้เนี่ยนะ
‎ฉันไปร่วมรบไม่ได้ ฉันเพิ่งก่อตั้งบริษัทของตัวเอง
‎เราทำรองเท้าที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม ‎จากเม็ดมะม่วงหิมพานต์
‎เรียกว่า "แคชชู"
‎ถ้าเป็นคนหลายรุ่นที่แล้ว คงยื่นปืนยาวให้หมอนั่น
‎"ไปยิงคนเอเชียซะ"
‎ตอนนี้เขาอยู่ที่ทำงานพูดว่า
‎"ไม่ได้อ่านว่า 'โฟ" วัลเลอรี อ่านว่า 'เฝอ'"
‎ส่วนปู่ของเขา...
‎แต่ผมรับรองว่าเราจะไม่เป็นไร
‎เพราะไม่ว่าตอนนี้จะดูเป็นอย่างไร
‎เรายังสามารถรับฟังกัน เข้าใจกัน
‎ผมจะยกตัวอย่างให้ฟัง
‎ผมอ่านเจอเรื่องหนึ่ง ‎เด็กผู้หญิงคนนี้ไปงานพรอมที่โรงเรียนตัวเอง
‎ผู้หญิงผิวขาว ใส่ชุดเอเชียไป
‎มีเด็กเอเชียคนหนึ่งที่โรงเรียนไม่พอใจ
‎เขาเลยทำอะไรที่เจ๋งมาก
‎เขาเดินไปหาเธอและพูดคุยกัน
‎เขาอธิบายเรื่องความไม่เหมาะสมทางวัฒนธรรม
‎เธอยืนยันว่า เธอทำไป ‎ด้วยความเคารพและชื่นชม
‎พวกเขาได้เรียนรู้มุมมองของอีกฝ่าย
‎มันช่าง... ‎ล้อเล่น ไม่มีวันซะล่ะ
‎จะเป็นไปได้อย่างไร
‎เปล่าเลย เขาแค่ทวีตรูปของเธอ ‎แล้วเขียนว่า
‎"วัฒนธรรมของฉันไม่ใช่ชุดพรอมของแก"
‎แล้วก็กลายเป็นข่าวใหญ่ไปทั่วโลก
‎มีทั้งบทความ คอมเมนต์ ทวีต
‎ผมอ่านหมดทุกอันเลย
‎ที่ผมชอบที่สุดคือเวลาอ่านพวกนี้
‎แล้วจะเห็นคนเถียงกัน พยายามแข่งกันตื่นตัว
‎นึกออกไหม เช่นคนหนึ่งเขียนว่า
‎"ไม่อยากเชื่อเลยว่า ‎เธอขโมยวัฒนธรรมจีนแบบนั้น"
‎อีกคนหนึ่งเขียนว่า "ที่จริงแล้ว ‎คนจีนขโมยไปจากมาเลย์เซียต่างหาก"
‎ผมนี่แบบ "อ้าวเฮ้ย
‎ตาสว่างแพ้เขาว่ะ
‎คิดว่าตัวเองตาสว่างแล้ว
‎แต่หมอนั่นไม่มีหน้าผากด้วยซ้ำ
‎มีแต่ลูกตาเบิกกว้าง
‎เขาจะได้เห็นความอยุติธรรมทั้งหลาย"
‎คืองี้นะ ผมเห็นรูปนั้นแล้ว
‎ดูเหมือนเธอไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไร
‎ไม่ใช่ว่าเธอทวีตว่า "เฮ้ ทุกคน ‎ดูชุดชิ้งฉ่องปิ๊งป่องของฉันสิ"
‎แบบนั้นสิแย่
‎ผมมีข้อมูลไม่ครบเหรอ
‎เธอก้าวลงจากรถลิโมแบบว่า...
‎"คอนนิจิวะ ชะนี!
‎พรอมไปทางไหน"
‎เออ ถ้าอย่างนั้นค่อยเป็นเรื่อง
‎สมัยนี้นะ ต่อให้บางเรื่องเหยียดเชื้อชาติจริง
‎ผมนี่แบบ "ขอพูดเรื่องอื่นบ้างได้ไหม
‎ผมว่าเราคงแก้ไม่ได้ในมื้อสายนี้หรอก
‎พวกที่นั่งสลอนอยู่นี่ ‎ไม่น่าจะกระเทาะปัญหาอะไรได้"
‎จะว่ายังไงพวกคนเหยียดผิวก็เถอะ ‎แต่พวกนั้นตรงประเด็นดีนะ
‎พวกคนขาวที่เพิ่งตื่นตัวนี่สิ โคตรรำคาญ
‎"มีสถิติไหม อ่านมาจากบทความไหน"
‎เออๆๆๆ
‎"อาซิซ ดูเดอะซิมป์สันส์ตอนนี้รึยัง
‎มีตัวละครชาวอินเดียที่ บลาๆๆๆ"
‎บทความ บทควาย ‎ฉันเพิ่งอ่านบทความ
‎ฉันจะเล่าสิ่งที่อ่านให้ฟัง
‎นี่คือประเด็นสำคัญของปัญหานี้
‎แค่เรียกผมว่าอาปูแล้วไม่ต้องยุ่งกับผมได้ไหม
‎เออ
‎ผมรู้ดี
‎ผมรู้ดี แคนดิซ ผมเห็นมาตั้งแต่ 30 ปีที่แล้ว
‎คนขาวพากย์เสียงเลียนแบบคนอินเดีย
‎ผมขอบคุณที่สนับสนุนนะ
‎แต่มันไม่ได้อยู่ดีๆ ก็กลายเป็น ‎เรื่องเหยียดเชื้อชาติ เพราะคนขาวเพิ่งรู้ตัว
‎อย่าเข้าใจผิด ผมก็ไม่ชอบ ‎พวกคนทำซิมป์สันส์เหมือนกัน
‎พวกเขาแบบว่า "ทำไมไม่มีใครค้าน ‎ตั้งแต่ 30 ปีที่แล้ว
‎เราได้รางวัลอะไรต่ออะไร ‎ไม่มีใครพูดอะไรเลย"
‎เพราะคนอินเดียเพิ่งมีปากมีเสียงเมื่อสี่ปีก่อนไง
‎เราค่อยๆ เลื่อนสถานะในวัฒนธรรม
‎รู้ไหมว่าคนอินเดียคนแรกที่ผมเห็น ‎ในช่องเอ็มทีวีคือใคร
‎ผมเอง!
‎มันต้องใช้เวลา
‎ก็ได้ ที่จริงคือมือเบสวงโนเดาต์
‎แต่นั่นแหละ
‎เขาเล่นเบสอยู่ข้างหลังนี่หว่า
‎เขาไม่ได้ออกสื่อไปพูดเรื่องพวกนี้
‎อีกอย่าง เรารู้กันดีว่า ‎บรรยากาศในวงนั้นเป็นอย่างไร
‎"เกว็น ชุมชนชาวอินเดีย-อเมริกัน ‎มีปัญหากันนิดหน่อย"
‎อย่าพูด!
‎"ก็ได้ บ้าเอ๊ย ผมขอโทษ"
‎เป็นช่วงเวลาที่น่าสนใจดี
‎สำหรับคนขาว
‎ผมตามดูพวกคุณอยู่นะ
‎ผมรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‎พวกคุณพยายามทำดีกับชนกลุ่มน้อยเต็มที่
‎แบบที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน
‎ทุ่มเทเวลา ทุ่มเทความพยายาม
‎ออกไปช่วย ‎ดูเครซี่ ริช เอเชี่ยนส์
‎คนขาวแห่กันไปดูตรึมเลย เจ๋งมาก
‎มีคนขาวที่นี่ไปดูเครซี่ ริช เอเชี่ยนส์ไหม
‎ยกมือขึ้นหน่อย ทุกคนเลยเหรอ ‎เป็นไงล่ะ
‎ครับ
‎คุณผู้หญิงแถวหน้า ไปดูรึเปล่าครับ
‎เหรอ มันได้คะแนนตั้ง 97 เปอร์เซ็นต์ ‎ในเว็บร็อตเทน โทเมโทส์
‎คุณคิดว่าดีขนาดนั้นไหม ‎ตั้ง 97 เปอร์เซ็นต์
‎อาจจะน้อยกว่านั้นเหรอ คุณให้สักเท่าไหร่
‎แปดสิบห้า
‎แปดสิบห้า โอ้โห
‎หายไปสิบสองเปอร์เซ็นต์
‎มีตอนไหนที่คุณไม่ชอบ
‎ถึงได้หักไปสิบสองแต้มไหมครับ
‎คุณใจสั่นเลยเหรอ
‎ผมแหย่เล่นน่ะ
‎คุณจะคิดอย่างไรกับหนังก็ไม่สำคัญหรอก
‎มันสนุกดีที่ได้ทำให้คนขาวรู้สึกอึดอัด
‎และ
‎น่าเอ็นดูดีนะที่เรามาไกลกันขนาดนี้
‎แค่สองช่วงอายุคน ว่าไหม
‎คุณยายของคุณคงไม่เรียกเรื่องนั้นว่า ‎เครซี่ ริช เอเชี่ยนส์หรอก
‎เธอเรียกว่า "หนังเรื่องนั้น ‎ที่มีพวกคนตะวันออกเยอะๆ"
‎ตอนนี้คุณนั่งคิดว่า "แปดสิบห้ามั้ง ‎แย่ละ ไม่ใช่ เก้าสิบเจ็ดสิ
‎ฉันต้องพูดว่าอะไรถึงจะไม่ซวย"
‎มันมาจากความคิดที่ดีนะ ‎แต่บางคนก็ทำตัวแปลกๆ ว่ะ
‎ผมถามผู้หญิงคนหนึ่งว่า ‎"คุณดูเครซี่ ริช เอเชี่ยนส์รึยัง"
‎เธอตอบว่า "ดูแล้ว!" ‎ผมถามว่า "ชอบไหมล่ะ"
‎เธอแบบว่า "ที่จริงแล้ว ฉันไม่ได้ดูน่ะ ขอโทษที"
‎ผมแบบว่า "แล้วโกหกทำไม
‎คิดว่าถ้าดูแล้วผมจะแจกคุกกี้เหรอ"
‎แต่ที่ผมชอบที่สุดคือ ‎ผมเคยถามคนหนึ่งว่า
‎"ชอบเครซี่ ริช เอเชี่ยนส์ไหม"
‎เขาบอกว่า "คืองี้นะอาซิซ บอกตามตรงเลย
‎ครั้งแรกที่ดูก็ไม่ค่อยชอบเท่าไหร่
‎แต่พอดูอีกรอบกับเพื่อนคนเอเชีย
‎และได้เห็นว่ามันมีความหมายกับเธอมากแค่ไหน
‎ที่ได้เห็นคนเชื้อชาติเดียวกันบนจอ
‎ผมเลยชอบเรื่องนี้มาก"
‎ผมบอกว่า "งั้นไม่ได้แปลว่าคุณชอบตัวหนังนะ
‎แต่เป็นคำตอบประหลาดที่โคตรเหยียดหยามเลย"
‎นึกดูสิว่าถ้าผมดู ‎พอล บลาร์ท ยอดรปภ.หงอไม่เป็น
‎แล้วผมบอกว่า "ผมก็ไม่ได้ชอบนะ
‎แต่พอดูอีกรอบกับเพื่อนคนขาวตุ้ยนุ้ย
‎เปลี่ยนมุมมองผมไปเลย"
‎แต่ถ้าทำดีก็ต้องชมนะ
‎ผมอยู่มา 36 ปีแล้ว
‎ผมไม่เคยเห็นคนขาวพยายามทำดี ‎กับชมกลุ่มน้อยขนาดนี้เลย
‎ผมรู้ว่ามีคนที่ไม่พยายามเลย
‎และก็มีคนที่สุดโต่งไปคนละทาง
‎แต่โดยรวมแล้ว ผมว่าคนขาวรุ่นนี้พยายามที่สุด
‎ผมว่าก็เจ๋งดีนะ ต้องขอชมเชย
‎แต่ว่า บางครั้งผมก็ระแวง
‎ชนกลุ่มน้อยทั้งหลาย เข้าใจใช่ไหม
‎มันรู้สึกแปลกบ้างไหม
‎มันดูมีพิรุธนะ
‎เหมือนบางคนกำลังเล่นเกมกัน
‎ทำคะแนนจากการทำความดีน่ะ
‎มันมีเกมลับเหมือนแคนดี้ครัช ‎สำหรับพวกหัวก้าวหน้า
‎ที่เราไม่รู้เรื่องรึเปล่า
‎ไม่คิดเหรอว่าอาจมีพวกคนขาวแอบชุมนุมกัน
‎"ไหนมานับคะแนนกันหน่อย ‎วันนี้ใครทำอะไรเพื่อความเท่าเทียมบ้าง
‎ว่ามา ไบรอัน วันนี้เป็นไง"
‎"ผมบอกเพื่อนคนแอฟริกัน-อเมริกันคนหนึ่งว่า
‎ผมคิดว่าแบล็ค แพนเธอร์ ‎ควรจะได้รางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
‎แล้วก็ทวีตสนับสนุน
‎สารคดีเรื่องใหม่ของผู้กำกับเลสเบี้ยน
‎แล้วก็ให้กำลังใจโคลิน แคปเพอร์นิก ‎ในอินสตาแกรม
‎แล้วผมก็เดินข้ามถนนหนีตอนเห็นคนผิวดำ
‎เวรละ ต้องทำแต้มเพิ่มๆ ทำไงดี
‎เขียนโพสต์ยาวลงอินสตาแกรม ‎ตำหนิตัวเองที่ใช้เอกสิทธิ์คนขาว
‎ดูจากสิ่งที่ทำเมื่อปี 2015"
‎ปิ๊งๆๆๆ
‎"รางวัลคืออะไร"
‎"ไบรอันได้ไลก์ในอินสตาแกรมเพียบ
‎จากพวกคนขาวที่เล่นเกมเดียวกัน!"
‎ผมรู้ว่ามีบางคนนั่งอยู่ที่นี่แบบว่า
‎"ไม่เอาน่า อาซิซ อะไรวะ
‎ฉันก็เป็นคนขาว แต่ไม่ได้ทำบ้าบอแบบนั้น
‎ฉันมาดูนายอยู่นี่ไง ‎สนับสนุนชนกลุ่มน้อยทำงานศิลปะ!"
‎การคิดมุกตลกในช่วงเวลานี้มันประหลาด
‎ต้องระวังคำพูดให้มาก จริงไหม
‎สมัยนี้ผมเห็นคนทำงานปกติซวยกันใหญ่
‎ผมเพิ่งเห็นบางคนงานเข้า
‎เพราะใช้คำว่า "ขี้ตืด"
‎ซึ่งไม่เกี่ยวกับเชื้อชาตินะ
‎มันแปลว่าขี้งกหรือขี้เหนียว
‎ไปค้นรากศัพท์ดูได้ เป็นคำที่ไม่มีพิษภัย
‎แต่กลับมีคนซวยเพราะใช้คำนี้
‎มันบ้ามาก
‎แต่พวกเขาใช้คำว่า ‎ขี้งกหรือขี้เหนียวเลยก็ได้นี่หว่า
‎ไม่รู้ทำไมต้องเสี่ยงชีวิตกับคำนี้
‎"ฉันรู้ว่าฟังดูเหมือนคำว่าอะไร
‎แต่ฉันอยากใช้คำแปลก!
‎หมายความว่าไง จะซื้อตั๋วธรรมดาเนี่ยนะ
‎ใช้บัตรฟาสต์พาสไปเลย อย่าทำตัวขี้ตืด!"
‎คนหนึ่งที่งานเข้าเป็นวุฒิสมาชิกจากโฮไฮโอ
‎เขาชื่อเชอร์ร็อด บราวน์
‎เขามีประชุมเรื่องงบกองทัพ
‎เขาไปสภานิติบัญญัติ
‎พูดว่า "เวลาใช้งบซื้ออาวุธและทำสงคราม
‎พวกคุณใช้งบกันสุรุ่ยสุร่าย
‎แต่พอทหารผ่านศึกกลับบ้าน ‎พวกคุณกลับทำตัวขี้ตืด"
‎พวกนั้นก็แบบว่า "คุณพูดว่าอะไรนะ"
‎"ผมพูดว่า พวกคุณกลับทำตัวขี้ตืด"
‎"ขอคำสุดท้ายอีกทีซิ เชอร์ร็อด" ‎"ผมพูดว่า 'ขี้ตืด'"
‎"ไสหัวออกไป!"
‎เขาเลยงานเข้ายกใหญ่
‎แล้วพอไปเปิดพจนานุกรมดู
‎เขาก็รอดตัว
‎แต่ตอนที่ผมอ่านข่าวนั้น ผมสับสนมาก
‎เพราะผมเห็นว่าเขาชื่อ เชอร์ร็อด บราวน์
‎ผมก็คิดว่า ‎"ชื่ออย่างเชอร์ร็อด บราวน์น่าจะรอดตัว
‎ผมพลาดอะไรไปรึเปล่า เชอร์ร็อด บราวน์
‎ผมมีข้อมูลไม่ครบเหรอ
‎อ้าว เป็นคนขาวหรอกเหรอ ‎ไสหัวออกไป!"
‎เป็นคนที่ไม่มีพิษมีภัยเลย ไม่ผิดอะไร
‎ถ้างั้น หนุ่มผิวขาวแถวหน้า ‎ถ้าคุณอยาก
‎เก็บไปพูดบ้าง ก็เอาเลย ไม่มีอะไรผิด
‎ผมเพิ่งอธิบายไปไงว่า ‎คำนี้ไม่มีอะไรผิดปกติ
‎ใช่ไหม เข้าใจนะ ‎งั้นลองตะโกนใส่ไมโครโฟน
‎ตอนนี้เลย เอานะ ลองเลย ‎เอาละนะๆ
‎เอาละนะ เอาจริงด้วยเว้ย ‎เชื่อเขาเลย ไม่เอาน่า
‎ไม่ไหวนะ
‎ผมแค่ทดสอบ และคุณสอบตก
‎คุณพูดส่งเดชไม่ได้นะ
‎ถ้าอยู่ดีๆ มันมีโอกาสให้ใช้เอง
‎ก็อาจจะลองพูดได้
‎ผมไม่รู้หรอกว่าควรเป็นสถานการณ์ไหน
‎อาจจะไปดินเนอร์ ‎กับหัวหน้าคนแอฟริกัน-อเมริกันของคุณ
‎เขาหยิบบิลไป ‎คุณเห็นว่าเขาให้ทิปเท่าไหร่
‎คุณก็บอกว่า "ไม่รู้สิครับท่าน ดูขี้ตืดไปหน่อยนะ"
‎แบบนั้นแหละ น่าจะใช้ได้
‎ต้องระวังคำพูดให้มาก
‎และคำพูดในอดีตด้วย
‎เพราะทวีตคุณจะโดนขุด
‎ค้นจนเจอวิดีโอคลิป
‎รู้ไหมว่าเรื่องแบบนี้มันประหลาดตรงไหน
‎คุณเคยดูพวกสื่อกระแสหลักที่ดังมาก
‎ที่ยังไม่เก่ามากไหม
‎ในนั้นมีเยอะแยะเลยนะ
‎วันก่อนผมดูเรื่องเมายกแก๊ง แฮงค์ยกก๊วน
‎เป็นหนังที่ดังมากใช่ไหม ไม่เก่าเท่าไหร่
‎มีฉากหนึ่งที่แบรดลีย์ คูเปอร์พูดว่า
‎"เรียกคุณหมอตุ๊ด"
‎นั่นอยู่ในหนังด้วยนะ
‎พวกคุณเขียนจดหมายโวยไหม ผมเปล่านะ
‎แถมไม่ได้มีแค่ในหนัง ‎ในตัวอย่างหนังก็มี
‎รู้ไหมว่าทำไมถึงอยู่ในตัวอย่างหนังด้วย
‎เพราะพวกเขาทดลองฉาย
‎และทุกครั้งที่แบรดลีย์ คูเปอร์พูดว่า ‎"เรียกคุณหมอตุ๊ด"
‎ทุกคนแบบว่า "เรื่องนี้โคตรเจ๋ง ฉันชอบคำนั้น"
‎คุณหาดูรายการที่ไม่เก่ามาก
‎ด้วยมุมมองของปี 2019 ‎และทุกอย่างก็จะดูประหลาดสำหรับตอนนี้
‎ผมดูดิ ออฟฟิศที่กลับมาฉายซ้ำ
‎เนื้อเรื่องหลักคืออะไรนะ
‎"หวังว่าจิมกับแพมจะได้คู่กันนะ"
‎พอตอนนี้มาดูอีกที กลับคิดว่า "ไม่รู้สิ
‎ฝ่ายหญิงมีคู่หมั้นแล้ว ‎แต่เขาตามจีบเธอตั้งสี่ซีซันเนี่ยนะ
‎ทำแบบนี้ในที่ทำงานไม่น่าจะดีนะ
‎ถ้าเอาดิ ออฟฟิศกลับมาทำใหม่ตอนนี้
‎เรื่องคงจบที่แพมชนะคดีประวัติศาสตร์ ‎ด้านการคุกคามทางเพศ
‎พอตอนจบของเรื่อง ‎ถึงจะได้รู้ว่านั่นคือประเด็นของสารคดี
‎พวกเขากำลังรวบรวมหลักฐานปรักปรำจิม
‎ผมดูรายการของตัวเองด้วย ‎ผมดูพาร์คส์แอนด์เร็คส์อยู่
‎ผมรักพาร์คส์ รักครอบครัวพาร์คส์ของผม
‎แต่ผมดูบางตอนที่ฉายซ้ำ ‎แล้วแบบว่า "ไม่รู้สิ"
‎มีฉากหนึ่งในเรื่อง
‎ทอม ตัวละครที่ผมเล่น ‎ให้ของขวัญตัวละครที่ราชิดา โจนส์เล่น
‎ผมให้ตุ๊กตาหมีเธอกล้องวงจรปิดซ่อนอยู่
‎แต่ตุ๊กตาตัวนั้นมีกล้องวงจรปิดซ่อนอยู่ข้างใน
‎ผมรู้สึกว่า ถ้าผมได้บทนั้นมาวันนี้ ‎ผมคงแบบว่า
‎"เออ งานนี้ไม่เล่นด้วยนะ
‎ผมมั่นใจว่าทอมได้ติดคุกแน่"
‎แต่ตอนนั้น ผมคิดว่า
‎"อ้อ เข้าใจละ ผมจะได้ส่องดูในบ้านเธอได้"
‎แต่มันน่าสนใจมากนะ มันหมายความว่าอะไรล่ะ
‎หมายความว่าผมกับทีมงานพาร์คส์ ‎เป็นคนเลวเหรอ เปล่าเลย
‎มันเป็นบริบททางวัฒนธรรมที่แตกต่างกัน
‎เราตัดสินทุกอย่าง ‎โดยใช้มาตรฐานของปี 2019 ไม่ได้
‎ก็ได้กับบางอย่าง แต่ใช้กับทุกอย่างไม่ได้
‎ที่ผมอยากบอกก็คือ ‎พวกเราเฮงซวยกันทุกคนแหละ โอเคนะ
‎และเราก็มีจุดบอดกันทั้งนั้น
‎แต่เมื่อเราตระหนัก เราก็จะค่อยๆ เป็นคนดีขึ้น
‎เรากำลังเดินทางกัน
‎ถ้าคุณเป็นพวกที่นั่งคิดว่า
‎"ฉันไม่เฮงซวยนะ ฉันตระหนึกถึง ‎คนชายขอบทุกกลุ่ม"
‎คุณยิ่งโคตรเฮงซวยเลย
‎เพราะคุณอวดดี
‎ถ่อมตัวซะบ้าง
‎ไม่รู้เหรอว่าอีก 50 ปี
‎เราจะมองย้อนกลับมาแล้วรู้สึกโคตรงี่เง่าเลย
‎จะว่าไป ก็ฝันกันแบบนั้นไม่ใช่เหรอ
‎ว่า 50 ปีจากนี้ เราจะมองย้อนกลับมา
‎แล้วหาเหตุผลอธิบายตัวเอง ‎ให้ลูกหลานฟังไม่ได้ด้วยซ้ำ
‎เราคงนั่งมึนว่า ‎"เออ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น
‎คนไร้บ้านเต็มบ้านเต็มเมือง แต่ไม่มีใครสนใจ
‎เราแค่หลบสายตา เดินอ้อมไป
‎หวังว่าพวกเขาจะไม่วิ่งไล่ตาม
‎บางครั้งพวกเขาก็ยืนถ้วยมาขอเงิน ‎คุณเปิดกระเป๋าสตางค์
‎แล้วบอกว่า "ขอโทษที มีแต่แบงค์ยี่สิบ"
‎กระโดดขึ้นสกูตเตอร์หน้าตาประหลาด
‎แล้วก็รีบเผ่นออกมา
‎ปี 2019 เป็นปีที่แปลกนะ
‎เราจับคนดำทุกคนเข้าคุก
‎คนดำทุกคนติดคุกอยู่
‎ยกเว้น เดรก เลอวาร์ เบอร์ตัน ‎และเด็กคนนั้นในสเตรนเจอร์ ธิงส์
‎นอกนั้นเราจับคนดำทุกคนเข้าคุกหมดเลย
‎แค่เพราะมีกัญชานิดหน่อย
‎แล้วเราก็ทำให้กัญชาถูกกฎหมาย ‎แต่ดันทิ้งพวกเขาคาไว้อย่างนั้น
‎ไม่รู้สิ เราน่าจะโทรศัพท์แจ้งใครได้นะ
‎บริบททางวัฒนธรรมเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง
‎ดูอย่างเรื่องของอาร์ เคลลี่สิ
‎ข้อมูลทุกอย่างมีพร้อมหมดตั้งนานมาแล้ว
‎มีทั้งเรื่องอาลียาห์ ทั้งเทปวิดีโอ
‎แล้วทุกคนก็ทำเป็นเมินเฉย
‎แต่ตอนนี้ วัฒนธรรมมาถึงจุดแตกหัก
‎ตอนนี้มีสารคดียาวหกชั่วโมงที่ดูได้รวดเดียวจบ
‎พวกเราเลยคิดว่า "การมีข้อมูลยาวยี่สิบหน้า ‎ให้อ่านได้ทั่วไปก็เรื่องหนึ่ง
‎แต่ตอนนี้เมื่อรวมไว้ให้ดูเพื่อความบันเทิงแล้ว ‎เราจะไม่ทนอีกต่อไป!"
‎ผมดูแล้วด้วย
‎อย่างเครียดเลย
‎แค่อยากรู้น่ะ ตบมือหน่อย ‎ถ้าคุณไม่เอาอาร์เคลลี่แล้ว
‎โอ้โห หลายคนเลย
‎ครับ มันเป็นสารคดีที่สะเทือนใจมาก
‎ตอนนี้มีหลายคนออกแถลงการณ์แล้ว
‎พวกคนที่เคยร่วมงานกับเขา
‎คนอย่างเลดี้กาก้า แชนซ์ เดอะ แร็พเปอร์
‎รู้ไหมว่าผมยังไม่เห็นแถลงการณ์จากใคร
‎หมอนี่ไง คุณไม่เห็นพูดอะไรเลย
‎- คุณชื่ออะไรครับ ‎- แดน
‎- แดน นามสกุลอะไร ‎- กรีนแบลต
‎แดน กรีนแบลต
‎ผมไม่เห็นแดน กรีนแบลตแถลงอะไรเลย
‎แต่ผมจะเห็นได้ไงล่ะ แดน
‎ไม่มีหลักฐานว่าคุณเคยสนับสนุนอาร์เคลลี่ใช่ไหม
‎คุณโชคดีไป ไม่งั้นคงน่าอายแย่
‎ถ้าคุณกำลังดูสารคดีนั้นอยู่
‎แล้วแบบว่า "โห มีเทปปล่อยมาด้วย"
‎ถึงจุดนี้ คุณต้องรู้แล้วว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล
‎แต่ไม่มีใครสนใจ
‎นี่คือคลิปของแดน กรีนแบลต ‎เพียงหนึ่งสัปดาห์หลังเทปถูกปล่อยออกไป
‎เพลงอิกนิชเชินเวอร์ชั่นรีมิกซ์ ‎ส่งตรงจากครัวแบบใสกิ๊ก
‎ฉันซิ่งไป...
‎นี่ภาพวิดีโอของแดนอีกสองสัปดาห์ต่อมา
‎กำลังขับรถไปทำงาน
‎ฉันจิบโค้กผสมรัม
‎ฉันเมา แล้วไง
‎โชคดีนะที่ไม่มีคลิปหลุดออกมา แดน ‎คุณรู้ตัวดีว่าชอบเพลงนั้น
‎มันจะแย่มากไหม
‎ถ้ามีคนมีคลิปคุณจากเมื่อ 18 ปีก่อนล่ะ
‎อาจจะคุยว่าจะไปดูคอนเสิร์ตอาร์เคลลี่
‎คุยว่าคุณสนุกมาก และเรื่องทั้งหมดมันไร้สาระ
‎คงแย่มากนะ รู้ไหมว่าพวกเขามีคลิปของใคร
‎ผมเอง!
‎ใช่ ในตอนจบของรายการสแตนด์อัพคอมเมดี้ ‎ครั้งแรกของผม
‎ที่ผมโพสต์เองเลย
‎ผมมีมุกที่เล่นตอนจบ ‎ของการเดี่ยวไมโครโฟนครั้งแรก
‎ผมพูดว่า "ผมไปดูคอนเสิร์ตอาร์เคลลี่มา"
‎ตอนนี้ผมไม่พูดอย่างนั้นแล้ว ‎แต่มันมีหลักฐาน
‎ตอนผมดูสารคดีอันนี้ ผมโคตรกลัวเลย
‎ผมคิดว่า "โอ๊ย อย่าไปขุดคลิปมาเลย
‎ปีนี้เจอเรื่องซวยมาพอแล้ว"
‎วันก่อนผมเพิ่งฟังไป ‎และมุกนั้นไม่ไหวเลย
‎ทุกคนที่ผมพูดเป็นการเลือกใช้คำที่เลวร้ายที่สุด
‎ผมได้แต่นึกภาพเวนดี้ วิลเลียมส์หรือใครก็ตาม ‎ไปที่คลับพวกนี้
‎ตอนที่ผมพูดว่า "นักดนตรี ‎ที่ผมชอบที่สุดที่ผมเคยเจอ คืออาร์ เคลลี่"
‎"นักดนตรีที่เขาชอบที่สุดที่เคยเจอ ‎คืออาร์ เคลลี่"
‎แต่ยังไม่จบแค่นั้น
‎ไปดูคลิปวิดีโอจากรายการพิเศษ ‎ครั้งที่สองของอาซิซกัน
‎ที่ออกอากาศแค่สองปีต่อมา"
‎"คืองี้นะ ในรายการพิเศษครั้งที่แล้ว ‎ผมพูดถึงอาร์เคลลี่
‎ผมว่าครั้งนี้ผมไม่ต้องพูดถึงเขาแล้วก็ได้
‎แต่ปัญหาคือ อาร์เคลลี่ทำแต่เรื่องดีๆ ตลอด
‎เรื่องดีๆ
‎เรื่องดีๆ"
‎ที่แปลกคือ ผมดูรายการตอนนั้น
‎มีหลายมุกในนั้นที่ผมลืมไปแล้ว
‎มันผ่านมาตั้งสิบปีแล้ว
‎และมีบางมุกที่ผมคิดว่า ‎"ถ้าเป็นตอนนีี้คงไม่พูดหรอก"
‎ผมรู้สึกแย่นะ แต่ก็คิดว่า "ไม่เป็นไรหรอก"
‎มันก็ต้องเป็นอย่างนั้น ว่าไหม
‎ถ้าคุณยังเป็นคนเดิมเหมือนเมื่อสิบปีก่อน
‎คุณแม่งกากว่ะ คนเราต้องเปลี่ยนแปลงสิ
‎แต่มีบางมุกในตอนนี้ที่ผมคิดว่า ‎"ถ้าเป็นตอนนี้คงไม่เล่นหรอก"
‎เช่น มีมุกเก่าอันหนึ่ง ‎ที่ผมพูดถึงแฮร์ริส ลูกพี่ลูกน้องของผม
‎ขอบคุณ เอาเถอะ
‎และ
‎ผมมีมุกหนึ่งที่ผมเล่าว่า ‎เขาดูรายการทีวีประหลาดๆ
‎ว่าเขาเป็นเด็กจ้ำม่ำ
‎มีตอนนึงที่ผมพูดว่า "คืองี้นะ
‎ไม่ค่อยมีเด็กอินเดียจ้ำม่ำนะ มันหายาก
‎มันเหมือนเห็นดาวตกน่ะ ‎ถ้าดาวดวงนั้นอ้วน ผิวน้ำตาลและอยู่บนพื้น"
‎ไม่เป็นไร ช่างเถอะ
‎แต่ผมรู้สึกว่า ถ้าผมคิดมุกนั้นวันนี้ ‎ผมคงคิดว่า
‎"ไม่จำเป็นต้องล้อลูกพี่ลูกน้อง ‎เรื่องความอ้วนให้โลกรู้หรอก
‎เก็บมุกนี้ไปละกัน"
‎แต่ตอนนั้น ผมอายุ 25
‎ผมคิดว่า "ฉันต้องพูดให้ครบชั่วโมง ‎ช่างแม่งเหอะ"
‎ผมเล่นหนูน้อยแฮร์ริสซะเละเลย
‎แต่เขาจ้ำม่ำ ก็คงไม่เละมากเท่าไหร่
‎เขาสบายดีน่า
‎เขาได้ฝึกงานเพราะมุกนั้นนะ
‎ใช่ มีแต่คนถามว่า ‎"อะไรนะ คุณคือแฮร์ริสคนนั้นเหรอ"
‎เขาไม่จ้ำม่ำแล้ว
‎เขาอย่างล่ำเลย เข้ายิมตลอดเวลา
‎อาจจะเพราะเขาเจ็บฝังใจไปตลอดชีวิต
‎"ฉันไม่ใช่ดาวตก!"
‎ผมดูสารคดีเกี่ยวกับไมเคิล แจ็กสันอันนั้น
‎ผมไม่รู้ว่าพวกคุณได้ดูรึยัง
‎แต่สมมติว่า พวกคุณดูแล้วละกัน
‎และคุณปักใจเชื่อพอๆ กับที่เชื่อเรื่องอาร์เคลลี่
‎ตบมือถ้าคุณไม่เอาไมเคิล แจ็กสันแล้ว
‎พวกเสียงปรบมือตอนเรื่องอาร์เคลลี่หายไปไหน
‎เสียงเบากว่าเยอะเลย
‎พวกคุณทุกคนคิดเหมือนกันว่า
‎"ไม่รู้จะว่ายังไงดี อาซิซ ‎คุณภาพเพลงมันต่างกันเยอะ ขอโทษที
‎ผมยอมถอดใจจากเคลส์ได้ ‎แต่ไมเคิล แจ็กสันนี่ไม่เอาด้วยล่ะ
‎เดือนหน้าผมจะแต่งงานแล้ว ไม่เอาน่า"
‎แดน ไม่ตบมือเลยเหรอ
‎แดนแบบว่า "นั่นแค่เด็กสองคนเอง ‎ช่างแม่งเหอะ
‎ขอโทษนะ อาซิซ ผมจะกลับบ้าน ‎ไปฟังเพลง "ทริลเลอร์"
‎ผมจะดูเดอะ คอสบี้ โชว์ก่อนนอน ‎ทำใจซะ"
‎เอาละ แต่แดน เอางี้
‎สมมติว่า มีสารคดีออกมาอีกเรื่องหนึ่ง ‎ที่ยิ่งแย่กว่าเดิม
‎ตอนนี้พวกเขาพูดว่า
‎มีเด็กตกเป็นเหยื่อนับพันคน ‎คุณจะตัดขาดกับไมเคิล แจ็กสันรึยัง
‎ตัดแล้ว เห็นไหม
‎แดนเป็นคนมีหลักการ โอเคนะ
‎เขาคิดว่า "เด็กแค่สองคนก็เรื่องหนึ่ง ‎แต่ฉันต้องตัดสักจุดหนึ่ง
‎แดนเลยจะตัดขาดที่เด็กเป็นพันคนเนี่ยนะ!"
‎ไม่แปลกเหรอที่เราดูเรื่องพวกนี้เป็นความบันเทิง
‎ว่าไหม ไม่แปลกเหรอ ที่พวกเพื่อนคุณแบบว่า
‎"แม่งเอ๊ย นายได้ดูรายการนั้นรึเปล่า
‎ที่ผู้ชายสองคนนั้นบรรยายการถูกลวนลาม ‎ซะเห็นภาพชัดตั้งสี่ชั่วโมงน่ะ"
‎"เปล่า"
‎"ต้องดูนะ"
‎ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‎แต่ผมต้องบอกว่า ‎มันดูเหมือนมีเรื่องแปลกๆ เกิดขึ้น
‎และไมเคิลก็ดูเหมือนคนป่วย
‎ผมอยากให้พวกคนรอบตัวเขาทำอไรมากกว่านี้ ‎เพื่อช่วยเหลือเขา
‎นึกออกไหม
‎เช่นที่เขาพาเด็กพวกนี้ไปออกทัวร์ด้วย
‎ผมก็เคยออกทัวร์ ผมรู้ว่าเป็นอย่างไร ‎มีคนอยู่ด้วยเพียบ
‎ผมมีทั้งผู้จัดการทัวร์ ทั้งนักแสดงตลกเปิดงาน
‎ทั้งสตาฟของสถานที่
‎ผมรู้สึกว่า ถ้าผมโผล่ไปวันศุกร์แล้วบอกว่า
‎"ไงทุกคน นี่จัสติน เขาจะอยู่กับผมทั้งสัปดาห์"
‎"อาซิซ จัสตินหกขวบเองนะ"
‎"แต่เขาเป็นเพื่อนของผม"
‎"คุณน่าจะหาเพื่อนวัยเดียวกันนะ"
‎"แต่ผมไม่เคยมีชีวิตวัยเด็ก ผมเป็นปีเตอร์ แพน"
‎"ไม่ใช่ คุณเป็นพวกใคร่เด็ก ไปเถอะ จัสติน
‎กลับไปหาพ่อแม่หนูกัน
‎ไปคุยกับแม่เรื่องการลำดับความสำคัญนะ"
‎ยืนขึ้นหน่อย
‎ผมไม่รู้จักเด็กคนนี้
‎เธอน่าจะเล่นเป็นจัสตินได้
‎นี่จัสตินเพื่อนผมเอง เขาจะอยู่กับผมทั้งสัปดาห์
‎ทำไมมานั่งอยู่แถวหน้ารายการนี้ได้เนี่ย
‎มากับใครเนี่ย พ่อกับลูกชายสองคนเหรอ
‎แหม เอานะ
‎ถ้าตอนนี้ได้อยู่ในรายการด้วย คุณแม่ไม่ปลื้มแน่
‎ทำได้ดีมาก พ่อ
‎ชื่ออะไรครับ
‎ผมไทเลอร์ครับ
‎- ไทเลอร์ อีกคนล่ะ ‎- ดีแลนครับ
‎ดีแลน ไทเลอร์กับดีแลน โอเค ‎อายุเท่าไหร่ ไทเลอร์
‎- สิบขวบครับ ‎- สิบเหรอ
‎เอาแล้วเว้ย
‎เลือกได้สมบทบาทเป๊ะ
‎ให้ตายเถอะ
‎คุณพ่อชื่ออะไร
‎- เบน ‎- เบน โอเค
‎คุณตัดสินใจได้ประหลาดมาก ‎ที่พาลูกมาดู
‎อีกเรื่องหนึ่งที่พูดยากในกรณีของไมเคิลคือ
‎ผมไม่รู้ว่าจะคิดอย่างไร เพราะผมมีอินเตอร์เน็ต
‎และอินเตอร์เน็ตก็ยืนยันทุกอย่าง ‎ที่คุณอยากเชื่อ จริงไหม
‎ผมเปิดเว็บขึ้นมา พิมพ์ไปว่า ‎"ไมเคิล แจ็กสัน มีความผิด"
‎ผมก็จะคิดว่า "อะไรนะ
‎ไมเคิลเป็นคนชั่ว ‎ไม่อยากเชื่อเลยว่าเขาทำอย่างนั้น"
‎แต่ผมก็สามารถเข้าอินเตอร์เน็ต
‎พิมพ์ใส่ยูทูบว่า ‎"ไมเคิล แจ็กสัน บริสุทธิ์"
‎แล้วแบบว่า "อะไรนะ
‎เด็กพวกนั้นป้ายสีเขา!"
‎ผมไม่รู้จะเชื่ออะไรอีกแล้ว
‎เพราะวิดีโอในยูทูบทำให้คุณเชื่อได้ทุกอย่าง
‎ผมเคยดูวิดีโอในยูทูปครั้งหนึ่ง ‎ผมแบบว่า "โอ้โห
‎นี่ฉันอยู่ในองค์กรอิลลูมินาตีด้วยรึเปล่า
‎พวกเขารวบรวมหลักฐานได้น่าเชื่อถือมาก
‎ผมดูวิดีโอหนึ่ง พลางคิดว่า
‎ดูชื่อเขาสิ สะกดอย่างไร
‎มีเอสองตัว ตัวเอมีอะไรอยู่ด้านบน ‎สามเหลี่ยมไง
‎สามเหลี่ยมสองอัน ชื่อเขามีอะไรอีก ‎ไอ สองตัว
‎เอ-แซด-ไอ-แซด เอ-เอ็น-เอส-เอ-อาร์-ไอ
‎ไอสองตัว สามเหลี่ยนสองอัน
‎เขามีอะไรอยู่บนหัว ตาสองดวง
‎อาซิซ อันซารี: อิลลูมินาตี
‎ถ้าไมเคิลทำเรื่องพวกนั้นจริง
‎มันจะกลายเป็นปัญหาลำบากใจ ‎ทางวัฒนธรรมให้เรา
‎เพราะดนตรีมันมาจากข้างใน ‎มันกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตคุณ
‎ความทรงจำแรกเกี่ยวกับดนตรีของผม
‎น่าจะเมื่อผมเด็กกว่าไทเลอร์ไม่กี่ปี
‎และผมจำได้
‎ว่าฟังเทปอัลบั้มทริลเลอร์ของไมเคิล แจ็กสัน
‎นั่นเป็นความทรงจำแรกเรื่องดนตรีของผม ‎ความทรงจำแรกของเธอคืออะไร
‎เพลงแรกที่เธอจำได้ว่าเปิดฟัง จำได้ไหม
‎- น่าจะ "ทริลเลอร์" เหมือนกันครับ ‎- น่าจ "ทริลเลอร์" เหรอ
‎เพลงไหน
‎หมายความว่าไงครับ
‎เพลงไหนจากอัลบั้ม "ทริลเลอร์" ‎อ๋อ หมายถึงเพลง "ทริลเลอร์" เหรอ โอเค
‎เราจะลบเพลงนั้น ‎ออกจากชีวิตได้อย่างไร ไทเลอร์
‎มันกลายเป็นรูปแบบ ว่าไหม
‎รู้ไหมว่าผมคิดว่าอะไร ‎จะเป็นปัญหาลำบากใจที่บ้าบอมาก
‎ถ้าในปี 1999
‎อุซามะฮ์ บิน ลาดินทำ
‎อัลบั้มเพลงแจ๊สที่สุดยอดล่ะ
‎แล้วผู้คนก็บอกว่า "ผลงานนี้ช่างมีอิทธิพล
‎นี่มันระดับไมลส์ โคลเทรน บิน ลาดิน"
‎แล้ววันนั้น
‎คุณกำลังดูข่าว แล้วผู้สื่อข่าวพูดว่า
‎"ดูเหมือนว่าผู้ก่อการร้ายครั้งนี้คือ
‎ตำนวนวงการเพลงแจ๊ส อุซามะฮ์ บิน ลาดิน"
‎คนที่เล่นแซกโซโฟนน่ะนะ ‎แน่ใจเหรอว่าใช่คนเดียวกัน
‎พระเจ้าช่วย ในห้องส่งนี้ทุกคนกำลังช็อกมากครับ
‎ตอนนี้เรามีตัวแทน ‎จากค่ายเพลงของเขาอยู่ในสายแล้ว
‎คุณดาร์เรนจากค่ายบ็อปบ็อปปิตีบ็อปบ็อปครับ
‎ดาร์เรน คุณคิดอย่างไรกับเรื่องนี้"
‎"ผมกำลังขวัญเสียอยู่ ผมไม่อยากเชื่อเลย
‎ผมอยู่กับเขาเมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อนเอง ‎เขาเป็นคนที่นิสัยดีมาก"
‎"เอาจริงดิ คนนิสัยดีเหรอ"
‎"ก็นะ เขาช่วยผมย้ายไปอะพาร์ตเมนต์ใหม่
‎มักจะไปรับผมที่สนามบินเสมอ
‎เวรละ ผมน่าจะแจ้งเอฟบีไอเรื่องนั้น
‎แต่ผมไม่อยากเชื่อจริงๆ นะ"
‎"แล้วเรื่องเพลงล่ะ ดาร์เรน"
‎"แหม คือว่า เราเพิ่งจะ...
‎อัดอัลบั้มคริสต์มาสกับไมเคิล บูเบล และ
‎ผมต้องบอกตามตรงนะ
‎มันเจ๋งมาก
‎แต่ว่า
‎เราคงต้องยกเลิกไป"
‎"เราคงต้องยกเลิกไป
‎ผมคิดว่านั่นอาจจะเป็นคำถาม ‎ที่อยู่ในใจคนรักเพลงแจ๊สหลายคนวันนี้
‎เราจะยังชื่นชมเพลงของเขาได้รึเปล่า
‎มาดูกันว่าผู้ชมมีความเห็นอย่างไร ‎มารับสายกันครับ
‎เรามีคุณผู้ชายโทรมาจากบรุกลิน นิวยอร์ก
‎คุณแดน กรีนแบลต ‎แดน คิดว่าไงครับ"
‎ไม่ใช่ว่าเขาระเบิดเป็นพันตึกซะหน่อย"
‎ผมไม่รู้ว่าไมเคิลจะเป็นอย่างไรต่อไป แต่ว่า
‎ผมคิดว่า อาร์เคลลี่น่าจะงานเข้าละ
‎ดูเหมือนว่า เขาถูกตั้งข้อหา
‎บริษัททั้งหลายก็ทอดทิ้งเขา ‎อาร์ซีเอ โซนี ทุกที่เลย
‎สมัยนี้มีพวกบริษัทใหญ่ๆ
‎ถ้าพนักงานทำผิดแค่คนเดียว ‎ทั้งบริษัทก็โดนร่างแหไปด้วย
‎เหมือนเรื่องพิซซ่าฮัทไง
‎มีผู้ชายคนหนึ่งสั่งพิซซ่าเปปเปอร์โรนี
‎เขาได้พิซซ่ามา
‎เปปเปอร์โรนีถูกจัดเรียง ‎ให้ดูเหมือนเครื่องหมายสวัสติกะ
‎แต่ตอนนี้มีหลายคนในอินเตอร์เน็ตบอกว่า ‎ไม่เห็นเหมือนสวัสติกะเลย
‎พวกเขาบอกว่า ก็ดูเหมือนพิซซ่าธรรมดา
‎เสียงในอินเตอร์เน็ตแตกเป็นคนละฝ่าย
‎ผมเห็นแล้ว ผมคิดว่าก็ดูเหมือนพิซซ่าธรรมดา
‎ไม่รู้สินะ พวกคุณว่าไง ‎ปรบมือถ้าคุณคิดว่ามันเป็นเครื่องหมายสวัสติกะ
‎ปรบมือถ้าคุณคิดว่า ‎มันดูเหมือนเครื่องหมายสวัสติกะ
‎โอเค มีหลายเสียงจากข้างหลัง
‎ปรบมือถ้าคุณคิดว่ามันดูเหมือนพิซซ่าธรรมดา
‎ครับ คุณตรงนั้นน่ะครับ
‎คุณคิดว่าดูเหมือนพิซซ่าธรรมดาเหรอ
‎เหรอ คุณคิดว่าผู้ชายคนนั้นแค่โกหก ‎เพื่อเรียกร้องความสนใจ
‎อะไรแบบนั้นเหรอ
‎คุณจำได้ไหมว่าเห็นข่าวนี้จากไหน
‎เพราะมันลงในนิวยอร์กไทมส์ ‎กับวอชิงตันโพสต์
‎แต่วอชิงตันโพสต์บังเอิญลงรูป
‎ที่มีการปรับแต่ง ‎คุณจำได้ไหมว่าเห็นจากไหน
‎- วอชิงตันโพสต์ครับ ‎- เห็นจากวอชิงตันโพสต์นะ
‎โอเค รู้ไหมว่าที่น่าสนใจคือ
‎ผมมโนขึ้นมาเอง เรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้น
‎ผมไม่ได้พยายามทำให้คุณอายนะเพื่อน ‎แต่คุณกับพวกคนที่ปรบมือเมื่อกี้
‎พวกคุณนี่แหละตัวปัญหาว่ะ ไหวไหม
‎พวกคุณทำอะไรกัน
‎ตอนนี้เราเป็นแบบนี้กันแล้ว
‎คุณคิดว่าความคิดเห็นของคุณมีค่าเหลือเกิน
‎จนต้องดันทุรังออกความเห็น ‎ในเรื่องที่ไม่เกิดขึ้นจริงด้วยซ้ำ
‎ผมทำแบบนี้ทุกคืน ก็ยังมีคนปรบมือทุกคืน
‎ทีแรกก็กลุ่มแรกปรบมือ
‎"ใช่ สวัสติกะ ประเทศนี้เป็นแบบนี้แล้ว
‎ทรัมป์คงเป็นคนวางเปปเปอร์โรนีเองด้วยซ้ำ
‎แล้วอีกฝ่ายก็ปรบมือ
‎"ไม่ ประเทศนี้อ่อนไหวเกินไป พวกตำรวจ ‎ตรวจความถูกต้องทางการเมือง สโนว์เฟลค!"
‎แต่สิ่งที่คนพวกนี้ไม่รู้คือ
‎แม้ว่าพวกเขาจะเชื่อในสิ่งที่ตรงกันข้ามกัน
‎พวกเขากลับเป็นคนเดียวกัน
‎เพราะไม่มีใครสนใจจะเรียนรู้ ‎สำรวจหรืออภิปรายหรอก
‎พวกเขาแค่อยากออกความเห็น ‎ด้วยปฏิกิริยาที่กำหนดไว้แล้ว
‎พวกเขารู้อยู่แล้วว่าตัวเองคิดอย่างไรกับทุกเรื่อง
‎ส่วนพวกคุณที่เหลือที่ไม่ได้ปรบมือน่ะ
‎อย่าคิดว่าจะรอดตัว
‎ผมเห็นสีหน้าพวกคุณนะ
‎ไม่มีใครนั่งอยู่ที่นี่คิดว่า ‎"ไม่นะ น่าสงสารจัง หวังว่าคงไม่ใช่เรื่องจริง"
‎ไม่เลย พวกคุณนั่งอยู่กับที่
‎มีความคิดเดียวกันแวบเข้ามาในหัว
‎"ฉันพลาดเรื่องพิซซ่านั่นไปได้ยังไง
‎นายเห็นไหมๆ
‎ฉันดูข่าวบ่อยจะตาย ดูซีเอ็นเอ็นทั้งวันเลย
‎ผมดูมือถือตลอดเวลา
‎ฉันแค่เก็บมือถือใส่กระเป๋าไว้ชั่วโมงเดียว
‎ก็พลาดข่าวไปแล้ว!"
‎อีกอย่าง คุณน่าจะสงสัยเรื่องเมื่อกี้หน่อยนะ
‎เพราะถ้ามันเกิดขึ้น ก็คงไม่ใช่ที่พิซซ่าฮัท
‎มันคงเกิดขึ้นที่ร้านปาป้าจอห์น
‎เจ๋ง
‎มีผู้หญิงตะโกนมาว่า "ตลก"
‎ไม่จำเป็น แต่ก็ขอบคุณ
‎เพราะแบบนี้ไง การมาดูรายการแสดงสดถึงเจ๋ง
‎คุณไม่รู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง
‎"ตลก!" ไม่เคยเกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย ‎ตั้งแต่เล่นตลกมา 18 ปี
‎มาคุยเรื่องอัลไซเมอร์กันสักหน่อย
‎คุณยายของผมเป็นอัลไซเมอร์
‎ผมเพิ่งเจอท่านที่อินเดีย ‎เมื่อวันหยุดช่วงคริสต์มาส
‎คืองี้นะ
‎ผมไม่รู้ว่าพวกคุณมีคนในชีวิต ‎ที่เป็นอัลไซเมอร์รึเปล่า
‎แต่มันเป็นโรคที่น่าเศร้ามาก
‎ตอนนี้ท่านมีคนดูแลแล้ว ผู้หญิงชื่อฟาติมา
‎ฟาติมาอธิบายให้ผมฟังว่า ‎ต้องรับมือกับคนเป็นอัลไซเมอร์อย่างไร
‎เพราะว่า
‎พวกเขามีอาการกระตุกและอย่างอื่น ‎ที่คุณต้องคอยระวัง
‎อย่างหนึ่งที่คุณยายผมมักทำคือ
‎ท่านจะถามคำถามเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า
‎คำถามหนึ่งที่ท่านถามประจำซ้ำๆ
‎"อาอิชาทำซาโมซ่าอยู่ในนั้นรึเปล่า"
‎ฟาติมาก็จะตอบว่า "ใช่ เธออยู่นี่"
‎มันประหลาดมากสำหรับผม ‎เพราะอาอิชาคือพี่สาวของคุณยาย
‎ที่เสียไปแล้ว
‎เธอไม่ได้กำลังทำซาโมซ่าอยู่ในครัวแน่นอน
‎ผมถามฟาติมาว่า
‎"ทำไมคุณถึงตอบอย่างนั้น ทำไมต้องโกหก"
‎เธอบอกว่า "ทำแบบนี้บ้างจะง่ายกว่า"
‎ผมคิดว่า "โห มันดูใจร้ายนะ"
‎แต่ผมไปกับแฟน เธอเป็นผู้หญิงผิวขาว
‎แล้วบางครั้งอยู่ดีๆ
‎เรานั่งเล่นกันอยู่ คุณยายของผมก็จะถามว่า
‎"ผู้หญิงผิวขาวนั่นใคร"
‎ผมตอบว่า "แฟนผมเองครับ คุณยาย"
‎"หมายความว่าเป็นเมียแกเหรอ"
‎"เปล่าครับ เราแค่เป็นแฟนกัน
‎เรารักกันมาก อาจจะแต่งงานกันในอนาคต
‎เธอสำคัญกับผมมาก ผมเลยอยากพามาเจอยาย"
‎"อ้อ โอเค" บลาๆๆๆ
‎"ผู้หญิงผิวขาวนั่นใคร"
‎"แฟนผมเองครับ คุณยาย"
‎"นั่นเมียแกเหรอ"
‎"เปล่า เราแค่เป็นแฟนกัน อาจจะแต่งงาน
‎รักกันมาก เธอเป็นคนสำคัญ
‎เลยอยากพามาเจอยาย" "โอเค"
‎"ผู้หญิงผิวขาวนั่นใคร"
‎"พวกอังกฤษกลับมาแล้วครับ ยาย
‎และเราต้องการดูเอกสารของคุณ"
‎เรื่องที่เศร้าที่สุดคือเวลาที่ยายของผม
‎มีตอนหนึ่งที่คุณยายขอให้ผมอยู่กับท่านให้นานขึ้น
‎ท่านบอกว่า "อยู่ต่ออีกสักสองสามคืนสิ
‎ใช้เวลาอยู่กับยายของแกหน่อย"
‎ผมบอกว่า "ไม่ได้หรอกยาย ‎ผมต้องกลับไปเตรียมตัวออกทัวร์"
‎ยายบอกว่า "อ้าว โอเค
‎นี่ อยู่ต่อสักสองสามคืนสิ
‎ใช้เวลาอยู่กับยายของแกหน่อย"
‎ผมบอกว่า "ไม่ได้ครับยาย
‎ผมต้องบินกลับพรุ่งนี้ ไปเตรียมตัวออกทัวร์"
‎"อ้าว โอเค"
‎ท่านถามผมซ้ำๆ ผมก็ให้คำตอบเดินซ้ำๆ
‎มันทรมานใจผมมาก เพราะว่า
‎ผมรู้ว่าที่ตอบไปมันไม่จริง
‎คือว่า ผมต้องบินวันรุ่งขึ้น
‎แต่ผมอาจจะจัดตารางใหม่และอยู่ต่ออีกหน่อยได้
‎แต่ผมไม่ได้เป็นคนดีขนาดนั้น
‎ผมเป็นคนดีแค่ช่วงบ่ายวันเดียว ‎ไม่ได้ดีพอสำหรับสองคืน
‎พอท่านถามผมอีก ผมกำลังจะร่ายคำตอบเดิม
‎แล้วฟาติมาก็สะกิดไหล่ผม บอกว่า
‎"แค่บอกไปเถอะว่าคุณจะอยู่ต่อ"
‎ผมนี่แบบ "โอ้โห
‎ผมเห็นหลานชายที่แย่นะ แต่ว่า
‎คุณเป็นนางมารร้ายเลย ‎ผมไม่ทำหรอก มันใจร้ายไป"
‎"ครับยาย ผมจะอยู่ที่นี่ทั้งสัปดาห์"
‎และทายซิว่าใครอยู่ที่นี่อีก ‎อาอิชา เอาซาโมซ่าออกมาเลย!"
‎มันหนักใจนะที่ได้เห็นคุณยายผมในสภาพนั้น
‎เพราะผมจำตอนที่ท่านอายุน้อยกว่านี้ได้
‎นั่นคือสิ่งที่น่ากลัวเมื่ออยู่ในวัยผม
‎ตอนนี้ผมอายุ 36 ปีแล้ว
‎ผมเห็นคนแก่ตัวลง ‎ผมเห็นว่าวัยชราส่งผลอย่างไรต่อผู้คน
‎สมัยคุณยังเด็ก เวลาคุณเจอคนแก่แบบนั้น
‎คุณรู้จักพวกเขาในสภาชราแล้ว
‎เช่นถ้าคุณเคยเจอยายทวด
‎ครั้งแรกที่คุณเจอท่าน ท่านแบบว่า
‎"หวัดดีครับ ยายทวดแครอล
‎คุณไม่รู้จักท่านสมัยท่านยังกระโดดเชือกได้ ‎หรืออะไรพวกนั้น
‎คุณรู้จักท่านว่าเป็นเหมือนตัวร้ายจากสตาร์วอร์ส
‎แต่ตอนนี้คุณเห็นความเปลี่ยนแปลงไป
‎มันน่ากลัวมาก
‎เพราะคุณรู้ตัวว่า ‎มันกำลังจะเกิดขึ้นกับพวกเราทุกคน
‎มันจะเกิดขึ้นกับพวกเรา
‎มันจะเกิดขึ้นกับพ่อแม่ของเรา
‎ตอนนั้นแหละที่ผมถึงกลัว
‎ผมเริ่มคิดถึงพ่อแม่
‎ผมโชคดีมาก
‎พ่อแม่ของผมยังมีชีวิตอยู่ และยังมีสติดีอยู่
‎แต่ผมกลับไม่เห็นคุณค่าเลย
‎ผมไม่ค่อยโทรหาพวกเขา ไม่ค่อยเจอพวกเขา
‎พวกคุณเจอพ่อแม่บ่อยไหม
‎คุณเจอพ่อแม่บ่อยแค่ไหน ‎ปีละสองสามครั้งเหรอ
‎พวกเขาเหลือเวลาอีกเท่าไหร่
‎อาจจะยี่สิบปี
‎นั่นเท่ากับ
‎คุณจะเจอพ่อแม่ได้อีก 60 ครั้ง
‎แค่นั้นเอง
‎หกสิบครั้ง
‎เจอกันอีกหกสิบครั้ง
‎คุณใช้เวลาที่ได้เจอกันให้คุ้มค่ารึเปล่า
‎คุณสร้างความทรงจำที่มีค่ารึเปล่า
‎เอางี้นะ ทุกคนหลับตาสักครู่
‎ช่วยหน่อยน่า หลับตาหน่อย เหลือคุณคนเดียว
‎ลองคิดถึงสุดสัปดาห์สุดท้ายที่คุณได้เจอพ่อแม่
‎คิดถึงทุกสิ่งที่คุณทำ
‎เพ่งไปที่ความทรงจำที่คุณรักที่สุด
‎พอได้ความทรงจำนั้นแล้ว ให้ยกมือขึ้น
‎ตอนนี้มีคนยกมือสักห้าคนเอง
‎รู้ไหมทำไม เพราะสุดสัปดาห์ของพวกเรา ‎ห่วยแตกพอกัน
‎ผมรู้ว่าคุณทำอะไร เพราะผมก็ทำแบบเดียวกัน
‎คุณโผล่ไปตอนดึกคืนวันศุกร์
‎"เอาละ ผมเอาของออกจากกระเป๋า ‎แล้วเข้านอนดีกว่า"
‎"ก็ได้ ไว้เจอกันตอนเช้า" จบวันที่หนึ่ง
‎แล้ววันรุ่งขึ้นก็ตื่นแต่เช้า สักสิบเอ็ดโมงครึ่ง
‎เข้าครัวไปชงกาแฟ ‎"อ้าว พ่อแม่มีเครื่องกาแฟเครื่องใหม่นี่"
‎"ใช่ เราชอบ"
‎จบบทสนทนา
‎วันที่เหลือ ทุกคนก็จดจ่ออยู่กับมือถือ คอมพิวเตอร์
‎ทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อที่จะไม่ต้องสบตากัน
‎หรือพูดคุยเรื่องอะไรที่ลึกซึ้ง
‎จนถึงจุดหนึ่ง ทุกคนก็รู้สึกผิดร่วมกัน
‎ทั้งครอบครัวไปรวมตัวกันในห้องนั่งเล่น
‎ไม่มีใครรู้ว่าจะพูดบ้าอะไรดี
‎ถึงจุดหนึ่ง เพราะอะไรไม่รู้
‎คุณและทั้งครอบครัวดูหนัง ‎เรื่องเร็วกว่านรกด้วยกัน
‎แล้วก็ถึงเวลามื้อเย็น
‎พ่อแม่คนหนึ่งพูดว่า ‎"เออ ไปร้านอาหารที่แกชอบละกัน เลือกเลย"
‎คุณตอบว่า "ผมไม่ได้อยู่ในเมืองเฮงซวยนี่ ‎พ่อแม่แหละเลือก"
‎พ่อแม่ก็บอกว่า "ไปร้านนั้นที่เราชอบ
‎แต่ไม่รู้ว่าเป็นร้านอาหารที่เป็นเครือข่ายกัน"!
‎คุณไปถึง สั่งฮาลาพีโน่ป๊อปเปอร์ ‎และหัวหอมทอด
‎คุณกินจนหมด กลับบ้าน
‎และอึก้อนมหึมาที่สุดในรอบหลายเดือน
‎ตื่นขึ้นมาเช้าวันรุ่งขึ้น เก็บกระเป๋า
‎ลากกระเป๋าออกมา พอคุณกำลังจะออกจากบ้าน
‎ในที่สุดพ่อแม่คนหนึ่งก็มองตาคุณ
‎ถามว่า
‎"ชีวิตสบายดีไหม"
‎แต่เราไม่เคยสบายเลย
‎แต่คุณก็ตอบว่า "สบายดี!"
‎เพราะเราไม่สามารถ
‎พูดคุยกันจริงจังได้เลย
‎กับคนที่เรารู้จักมาทั้งชีวิต
‎เราทำแบบนี้กันไปเรื่อยๆ
‎อีก 59 ครั้ง
‎แล้วพ่อแม่ก็ตาย
‎ถ้าผมจบรายการตรงนี้ล่ะ
‎เออใช่ ไทเลอร์ ‎เรื่องที่เล่านี่ไม่เกิดขึ้นกับเธอหรอก
‎เขานั่งเหวอว่า "อีกยี่สิบปีพ่อผมจะตาย!"
‎เธอไม่เป็นไรหรอก ตอนนี้เธออยู่กับพ่อ
‎ทุกอย่างเรียบร้อยดี
‎เขาจะกลับบ้านวิ่งไปกอดแม่
‎"แม่ ผู้ชายคนนั้นบอกว่า อีกยี่สิบปีแม่จะตาย"
‎ผมไม่ได้พูดเรื่องนี้เพื่อทำให้พวกเราเศร้านะ
‎ผมพูดเพราะหวังว่าจะดลใจให้พวกเรา
‎คุยกับพ่อแม่ ทำความรู้จักกัน
‎เพราะเมื่อพ่อแม่จากไป ‎เราเป็นคนที่ต้องเล่าเรื่องของพ่อแม่ต่อ
‎เราเป็นผู้บันทึกชีวประวัติของพวกเขา
‎ผมมั่นใจว่า พ่อแม่น่าสนใจกว่าที่เราคิดมาก
‎ดังนั้น คราวหน้าที่กลับบ้าน ผมขอท้าให้ทุกคน
‎นั่งลงคุยกับพ่อแม่ซะ
‎นั่งลงคุยกับแม่ บอกว่า "เอางี้นะ
‎วางมือถือและทุกอย่างซะ
‎ผมอยากคุยกับแม่ ผมอยากรู้เกี่ยวกับชีวิตแม่
‎เล่าเรื่องของแม่ให้ฟังหน่อย" ‎แม่จะซึ้งมาก
‎มองตาแม่ ถามเรื่องต่างๆ จัดหนักเลย
‎ถามว่า "แม่ครับ
‎เคยเยกับคนดำป่ะ"
‎"แกถามบ้าอะไรของแกเนี่ย"
‎"ผมแค่อยากรู้จักชีวิตแม่ ผมไม่รู้ ‎ผมแค่อยากรู้อะไรบ้าง"
‎"แล้วเริ่มจากถามอะไรพิลึกอย่างนี้เนี่ยนะ"
‎"ผมไม่รู้ ผมพยายามอยู่"
‎ก็ได้ ตอนนั้นเป็นปี 98 ทีมบูลส์กำลังมาแรง
‎ไทเลอร์ อันนี้เอาไปลองได้นะ
‎ไทเลอร์ รับปากนะว่าจะถามแม่
‎จะทำจริงไหม
‎เจ๋ง
‎ตอนนี้ผมมีแฟนแล้ว
‎ครับ เป็นผู้หญิงที่วิเศษมาก
‎เราเป็นคู่รักต่างเชื้อชาติ
‎คนส่วนใหญ่ไม่สนใจหรอก ‎แต่บางคนไม่ชอบใจอย่างแรง
‎สมัยนี้เราเจอทั้งสองแบบเลย
‎แบบแรก เราเจอพวกมุกดั้งเดิมแบบคลาสสิก
‎"พวกคุณไม่เข้ากัน"
‎แล้วก็เจอแบบใหม่ด้วย เช่น ‎"อาซิซ คุณอยู่ในวงการบันเทิง
‎คุณไม่ควรคบกับคนต่างเชื้อชาติ
‎โดยเฉพาะคนขาว
‎เพราะยิ่งเป็นการตอกย้ำความคิด ‎การยกย่องความงามแบบคนขาวไว้บนหิ้ง"
‎ซึ่งเป็นการใช้คำพูดสวยหรูเพื่อบอกว่า ‎"พวกคุณไม่เข้ากัน!"
‎ฟังนะ ผมเข้าใจ ผมเข้าใจที่ถกเถียงกันดี
‎แต่ผมเคยคบกับคนอินเดียแล้ว ‎ผมเคยคบกับคนหลากหลายเชื้อชาติ
‎แต่คนนี้เป็นคนที่ผมมีความผูกพันลึกซึ้งด้วย
‎มันหายากมากนะ
‎ผมขอโทษที่เราไม่ได้มีผิวสีเดียวกัน
‎แต่ผมก็เบื่อแล้ว
‎ที่มีแต่คนบอกว่า ผมได้รับอนุญาต ‎ให้คบกับคนเชื้อชาติไหนได้
‎ผมเจอแบบนี้มาทั้งชีวิตแล้ว ‎แม้แต่ตอนที่ผมเป็นเด็ก
‎ผมจำได้ว่าตอนอยู่เกรดหนึ่ง ‎เด็กทุกคนในห้องเรียนเป็นคนขาว
‎ยกเว้นผมกับเด็กผู้หญิงชาวเอเชียอีกคน
‎แม้แต่ตอนนั้น ทุกคนก็เคยพูดว่า
‎"ไงล่ะ อาซิซ
‎เธอกับคริสติน ลีเป็นยังไงกันล่ะ
‎ฉันเห็นพวกเธอสองคนนะ มีอะไรกันรึเปล่า
‎เอาน่า นายหน้าตาประหลาด ‎เธอก็หน้าตาประหลาด
‎ลุยเลยเซ่"
‎แล้วกว่ายี่สิบปีต่อมา ผมเข้าวงการบันเทิง
‎ก็เจอเรื่องเดิมอีก "ไงล่ะ อาซิซ
‎คุณเป็นนักแสดงตลกเชื้อสายอินเดีย
‎มินดี้ เคลิงก็เป็นนักแสดงตลกเชื้อสายอินเดีย ‎มีอะไรกันรึเปล่า"
‎แฟนผมเป็นชาวเดนมาร์ก
‎บางครั้งเธอจึงไม่เข้าใจ ‎การเหยียดเชื้อชาติที่เราได้เจอ
‎เพราะที่เดนมาร์ก ‎ไม่มีปัญหาการเหยียดเชื้อชาติแบบนี้
‎มันเป็นวัฒนธรรมที่แตกต่างกัน
‎เพราะประเทศเขาไม่มีเชื้อชาติอื่น
‎มีแต่ชาวเดนมาร์ก
‎และสิ่งที่ใกล้เคียงกับชนกลุ่มน้อยที่สุด ‎คือขนมปังไรย์
‎บางครั้งผมจึงต้องอธิบายให้เธอฟัง
‎โอเค ผมจะเลียนแบบเสียงเธอนะ
‎เสียงเธอไม่ได้เป็นแบบนี้จริงหรอก
‎สำเนียงของเธอเลียนแบบยาก
‎เพราะเธอเคยอยู่มาหลายที่ทั่วโลก
‎ผมบอกไว้ก่อน เพราะผมไม่อยากพูดไป
‎ให้คนพูดว่า "โห อาซิซคบกับชะนี ‎สำเนียงเหมือนแมรี่ ป๊อปปินส์ว่ะ"
‎เอานะ วันหนึ่งเธอเดินมาหาผม บอกว่า
‎"ที่รัก ฉันทำเรื่องซนๆ มา
‎ฉันเข้าเว็บบอร์ดในอินเตอร์เน็ต
‎แล้วเห็นคนโพสต์รูปพวกเราที่ปาปารัสซีถ่าย
‎ฉันเลยสงสัยว่า
‎ทำไมคนพวกนั้นคิดว่าฉันชื่อเบ็คกี้
‎ผมต้องอธิบายให้เธอฟังว่า ‎"ไม่มีใครคิดว่าคุณชื่อเบ็คกี้
‎มันเป็นคำแสลงที่ล้อเลียนผู้หญิงผิวขาว
‎เหมือนเพลงของบียอนเซ่ไง ‎"ไปโทรหานังเบ็คกี้ที่ผมสวยเถอะ"
‎"อ๋อ งั้นก็เป็นคำด่าเหรอ
‎ไม่เลวร้ายเท่าไหร่นะ แค่เปลี่ยนชื่อให้ฉันเอง"
‎แล้วเธอก็กางร่ม บินขึ้นท้องฟ้าไป
‎ครั้งหนึ่ง
‎เราเดินกันอยู่ในนิวยอร์ก
‎เราเดินจับมือกัน ไม่ได้สนใจใคร
‎มีผู้ชายคนหนึ่งชี้มาที่เรา พูดว่า
‎"คบกับไอ้นี่คงได้นั่งแท็กซี่ฟรีบ่อยล่ะสิ"
‎ก่อนที่ผมจะทันตอบอะไร ‎แฟนผมสวนไปว่า
‎"ขอโทษนะคะ ฉันจ่ายค่าแท็กซี่ ‎ของตัวเองได้ค่ะ ขอบคุณมาก"
‎แล้วเธอก็เดินกร่างเหมือนเถียงชนะ
‎ผมไม่ทันได้โมโหใส่หมอนั่นด้วยซ้ำ
‎ผมเพราะกำลังสับสนอยู่
‎ในที่สุดผมถามว่า "คุณพูดอย่างนั้นทำไม"
‎เธอตอบว่า "คุณคนนั้นสื่อเป็นนัย
‎ว่าฉันคบกับคุณเพราะคุณรวย ‎และฉันเป็นพวกนักขุดทอง"
‎"คุณคิดว่าเรื่องเมื่อกี้เป็นแบบนั้นเหรอ
‎ไม่ใช่
‎เขาล้อเลียนผมเพราะผมเป็นคนอินเดีย ‎เขาบอกว่าผมขับแท็กซี่"
‎"แต่คุณไม่ได้ขับแท็กซี่นี่"
‎"ไม่ใช่ เขารู้ว่าผมไม่ได้ขับ
‎เขาแค่สื่อว่า
‎เวลาขึ้นแท็กซี่ คนขับมักจะเป็นคนผิวน้ำตาล
‎มันเป็นการเหมารวม ‎เพราะเป็นงานที่คนอินเดียส่วนใหญ่ทำ"
‎"แหม คนอินเดียหลายคนก็เป็นหมอ
‎เขาน่าจะพูดว่า ‎"คบกับไอ้นี่คงได้ตรวจสุขภาพฟรีบ่อยล่ะสิ
‎"ผมว่าก็คงพูดงั้นได้ ‎แต่เรื่องอะไรเขาจะพูดอย่างนั้นล่ะวะ
‎เขาไม่ได้เจตนาจะหมายความว่าอย่างนั้น
‎เขาพยายามเหยียดหยามผม
‎เขาไม่ได้ล้อเลียนผมว่าอาจจะเป็นหมอได้
‎เขาแค่พูดว่า เวลาขึ้นแท็กซี่ มักจะเจอคนขับ ‎ผิวน้ำตาลที่เป็นคนอินเดีย เข้าใจไหม"
‎"ควรจะมีใครเตือนเขาหน่อย
‎แค่เพราะเป็นคนผิวน้ำตาลไม่ได้หมายความว่า ‎เขาเป็นคนอินเดีย
‎อาจจะเป็นคนปากีสถาน บังกลาเทศ ‎และชาติอื่นๆ ก็ได้"
‎"เออ เขารู้ดีอยู่แล้ว
‎ให้ตายสิวะ เบ็คกี้ ‎นี่แหละการเหยียดเชื้อชาติ"
‎สำหรับการคุมกำเนิด แฟนผมใช้ห่วงคุมกำเนิด
‎มีคนถูกใจด้วยแฮะ
‎"เย้ ฉันก็ใส่อยู่หนึ่งอันในจิ๊มิ๊!"
‎นั่งติดกันทั้งสองคนด้วยนะ
‎เกาะกันเป็นกลุ่มเชียว
‎แฟนผมใช้อยู่ เธอแปลกใจมาก
‎ที่คนอเมริกันไม่ใช้ห่วงคุมกำเนิดกันมากกว่านี้
‎เพราะที่ยุโรปนิยมกันมาก ที่นี่ไม่ค่อยเท่าไหร่
‎ที่นี่คนชอบกินยากันมากกว่า
‎และถ้าลองคิดดู ผมเข้าใจที่เธอสับสนนะ
‎เพราะยามันเป็นผลิตภัณฑ์ที่พิลึกดี ว่าไหม
‎ถ้าใช้ยา คุณกับคนรัก ลิซ่ากับเดวิด
‎ไปหาหมอแบบว่า
‎"เราเป็นกังวลว่าจะตั้งท้อง ‎แต่เราไม่อยากใช้ถุงยาง
‎เราทำอะไรได้บ้างไหม"
‎หมอบอกว่า "ได้ ผมมีแผนที่เพอร์เฟกต์
‎ลิซ่า ผมจะให้คุณกินยานี้
‎ยานี้จะทำคุณฉิบหาย
‎มันจะอัดฮอร์โมนใส่ร่างคุณเพียบ มันจะประหลาด
‎แต่ผมต้องการให้คุณกินยาทุกวัน ‎ในเวลาเดิม โอเคไหม
‎ทุกวัน เวลาเดิม
‎ห้ามลืมนะ ถ้าลืมแม้แต่วันเดียว ‎วันนีี้ได้ท้องแน่ โอเคนะ
‎ทุกวัน เวลาเดิม
‎อย่าพลาดนะเว้ย ลิซ่า
‎เอาละ เดวิด คุณต้องทำแบบนี้
‎ไม่ต้องทำอะไรเลย คุณเอาอยู่ ลุยเลย ‎ใส่เข้าไปแล้วสนุกได้
‎ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ‎คุณมาหาหมอด้วยทำไม น่าเอ็นดู"
‎ห่วงคุมกำเนิดมันใช้อย่างนี้
‎ห่วงคุมกำเนิดมันเป็นแบบนี้
‎มีทองแดงชิ้นเล็กๆ ที่หมอใส่เข้าไปลึกๆ
‎เป็นขั้นตอนที่เจ็บปวดมาก
‎แล้วมีสายโผล่ออกมาข้างนอก
‎เอาไว้ให้หมอดึงออกได้ ‎ถ้าคุณตัดสินใจว่าอยากมีลูก
‎หรือเมื่อใส่ไปเจ็ดปีแล้วต้องเปลี่ยนห่วง
‎ครั้งหนึ่ง เรากำลังมีอะไรกันอยู่ ‎แล้วผมไปเกี่ยวโดนสาย
‎ด้วยน้องชายตัวเอง
‎และมันเจ็บปวดอย่างแรง
‎ให้ตายเถอะ
‎มันยากที่จะกลับเข้าไป ‎ด้วยความกระตือรือร้นเหมือนเดิม
‎หลังจากโดนทำร้ายมา
‎ผมกำลังนึกการเปรียบเทียบอยู่ มันเหมือน
‎สมมติว่าคุณกำลังกินมันฝรั่งทอดในถุงอยู่
‎ทุกอย่างราบรื่น คุณกำลังเมามันกับมันฝรั่งนั้น
‎จนกระทั่งคุณล้วงหยิบมันฝรั่งทอด แล้ว...
‎กล้วยคุณโดนกัด
‎ครั้งต่อไปที่คุณหยิบมันฝรั่งทอด ‎คุณคงไม่แบบ
‎คุณจะเป็นแบบว่า "เดี๋ยวนะ อย่าเลื่อนถุง
‎ผมจะเข้าไปแล้ว อย่าเลื่อนถุง"
‎มันไม่เหมือนกัน
‎ในที่สุดมันก็กลายเป็นปัญหา
‎แฟนผมบอกว่า "เราต้องทำอะไรสักอย่าง
‎ฉันไม่ชอบแบบนี้เลย ‎บางทีฉันควรจะกลับไปกินยา"
‎"นี่ ไม่ว่าคุณอยากทำอะไร ผมโอเคนะ
‎ไม่ใช่เรื่องที่ผมจะพูดอะไรได้"
‎เธอบอกว่า "ใช่ ฉันรู้ แต่ฉันไม่ชอบกินยา"
‎ผมถามว่า "ทำไมล่ะ"
‎เธอตอบว่า "ก็นะ ฉันกินแล้วอารมณ์ร้าย
‎ขี้หงุดหงิด ขี้รำคาญ
‎แต่ฉันกินก็ได้ล่ะมั้ง"
‎ผมแบบว่า "อะไรนะ
‎มีตัวเลือกแค่สองอันนี้เหรอ
‎ระหว่างผมยอมเสี่ยงทำกล้วยบอบช้ำ
‎กับคุณยอมฝืนใจกลายเป็นคนที่งี่เง่ากว่าเดิมเหรอ
‎มันต้องมีทางอื่นสิ"
‎แล้วก็ตามนั้น
‎เธอไปหาหมอ ได้รู้ว่า ‎มีห่วงคุมกำเนิดแบบใหม่สำหรับผู้ชาย
‎ผมเลยไปใส่ซะ ตอนนี้เราไม่เป็นไรแล้ว
‎ใช่ มันเป็นอย่างนี้
‎ไม่มีหรอก ห่วงคุมกำเนิดของผู้ชาย!
‎พวกคุณตื่นเต้นกันเก้อเลย
‎ผู้หญิงที่อยู่แถวหน้าควักมือถือออกมา
‎"ฉันโทรมานัดคิวให้แฟนค่ะ
‎เปิดกี่โมงนะ แปดโมงเหรอ
‎ค่ะ เขาจะไปรอตอนเจ็ดโมงสิบห้า
‎งั้นเอาเป็นใส่ทีเดียวสองอันเลยละกัน
‎เผื่ออันหนึ่งพัง แล้วเก็บสายให้ดีนะ
‎ฉันไม่อยากให้มีอะไรทิ่มจิ๊มิ๊ฉัน
‎ชื่อของเขาเหรอ แดน กรีนแบลตค่ะ ใช่ค่ะ"
‎แดน ดีใจที่คุณมาดูคืนนี้นะ
‎ผมดีใจที่พวกคุณทุกคนมาในคืนนี้
‎และ... ครับ
‎ผมหมายความอย่างนั้นจริงๆ
‎ผมซาบซึ้งจริงๆ ที่พวกคุณมา
‎เพราะว่าผมเคยแสดงมามากมายในช่วงอาชีพนี้
‎ตอนจบการแสดง ผมมักจะพูดว่า
‎"ราตรีสวัสดิ์ ขอบคุณทุกคนมากครับ"
‎แต่ความจริงคือ
‎ผมไม่เคยหมายความตามนั้นเลย
‎ผมแค่พูดไปอย่างนั้น เพราะมันเป็นสิ่งที่ต้องพูด ‎เมื่อจบการแสดง จริงไหม
‎ผมซาบซึ้งแน่นอนอยู่แล้ว ผมไม่ได้เลว
‎แต่ว่า ผมไม่ซาบซึ้งเท่าที่ควร
‎ผมไม่ได้คิดว่ามันมีความหมายอย่างไร ‎ที่พวกคุณมาดูกัน
‎แต่ตอนนี้ เมื่อผมเห็นพวกคุณที่นี่ ‎มันแตกต่างออกไป
‎ผมคิดว่ามันมีความหมายอย่างไร ‎ที่พวกคุณทุกคน
‎พวกคุณขับรถมาที่นี่
‎คุณรอในแถว
‎และคุณทำทุกอย่างนี้
‎เพื่อมาฟังผมพูดใส่ไมค์ประมาณหนึ่งชั่วโมง
‎และมันมีความหมายกับผมมาก
‎เพราะผมได้เห็นโลก
‎ที่ผมไม่ได้ทำแบบนี้อีก
‎มันรู้สึกเหมือนผมตายไปแล้วเลย
‎จะว่าไป ผมก็ตายไปแล้วนะ
‎อาซิซคนเก่าที่เล่นมุก "ให้รางวัลตัวเอง" ‎เขาตายไปแล้ว
‎แต่ผมดีใจนะ
‎เพราะคนเก่านั้นมัวแต่มองไปข้างหน้า
‎ว่าต่อไปจะมีอะไร
‎"ฉันจะออกทัวร์อีกรึเปล่า ‎ฉันจะได้ทำรายการอีกหนึ่งซีซันไหม"
‎ผมไม่คิดแบบนั้นอีกแล้ว
‎ผมเพราะได้รู้ว่า
‎ไม่มีอะไรยั่งยืน
‎ทุกอย่างนั้น
‎สามารถหายวับไปได้แบบนี้
‎และสิ่งเดียวที่เรามี
‎คือช่วงเวลาที่เราอยู่
‎และคนที่เราอยู่ด้วย
‎ก่อนหน้านี้ ผมพูดถึงคุณยาย มันเป็นเรื่องเศร้านะ
‎แต่ที่ผมไม่ได้บอกพวกคุณคือ ‎ตลอดเวลาที่ผมอยู่กับยาย
‎ยายทั้งยิ้ม ทั้งหัวเราะ ยายอยู่ตรงนั้นกับผม
‎ท่านอยู่กับผมในแบบที่
‎ไม่มีใครที่ผมอยู่ด้วยในช่วงนั้นทำได้
‎ผมพยายามนำความคิดนี้ติดตัวไปด้วย
‎และคุณยายของผม
‎ไม่ได้มีทางเลือกในเรื่องนี้เท่าไหร่
‎แต่ผมมี
‎และผมเลือกใช้ชีวิตแบบนี้
‎ช่วงเวลาที่ผมอยู่ กับคนที่ผมอยู่ด้วย
‎ตอนนี้ นี่คือช่วงเวลาของเรา ใช่ไหม
‎ผม พวกคุณ แดน
‎ผู้หญิงสักคนที่ตะโกนว่า "ตลก"
‎ไทเลอร์ หนุ่มน้อยที่มีแผลในใจไปตลอดชีวิต
‎พวกเราทุกคน
‎ตอนนี้คือช่วงเวลาของเรา งั้นเอางี้
‎เราทุกคนมาดื่มด่ำกับช่วงเวลานี้กันสักหน่อย
‎ดังนั้น ผมขอราตรีสวัสดิ์ครับ
‎ขอบคุณมากๆ ครับ
‎ขอบคุณครับ
‎ขอบคุณมากครับ บรุกลิน
‎หวังว่าจะได้เจอพวกคุณอีกครับ
‎คำบรรยายโดย อรภาริน อ่อนกอ