Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX ORİJİNAL STAND-UP KOMEDİSİ
Aziz Ansari'den Right Now!
Aziz Ansari!
Teşekkürler. Çok teşekkürler!
Teşekkürler.
Çok teşekkürler.
Oturun.
Çok teşekkürler.
Vay canına. Ne hoş bir karşılama.
Vay be.
Çok heyecan... Bu arada bu adam benimle. Buna yetkisi var.
Hiçbir şeyi umursamadan gözü pek bir şekilde
çekim yapan biri değil.
''Telefon yok dediniz, peki ya kamera?''
Evet, bu gösterileri kaydediyoruz,
yani nerede ya da ne zaman yayımlanırsa siz de gösteride yer alabilirsiniz.
''Oha! Ben oradaydım!'' diyeceksiniz.
Birkaç gösteriyi kaydediyoruz,
yani boktan bir grupsanız, bunların hiçbirini kullanmayacağız.
Burada olduğum için çok heyecanlıyım. Bir süredir yollardayım.
New York'a, evime daha yeni döndüm, birkaç gün oldu
ve evet...
Geçen gün geziniyordum
ve bir adam yolda yaklaşıp şöyle dedi,
''Hey dostum. Netflix'teki gösterine bayıldım!'' Ben de ''Çok sağ ol.'' dedim.
''Evet, Supreme ile ilgili olan bölümü çok sevdim!'' dedi.
''Ne?
Supreme ile ilgili bir şey yapmadım.'' dedim.
Ve sonrasında fark ettim ki Hasan Minhaj'dan bahsediyordu.
Vatanseverliğe Giriş 101.
Farklı gösteri.
Farklı adam.
Kendini çok kötü hissetti.
Hatasını hemen fark etti ve geri almaya çalıştı.
''Hayır, Aziz, değil mi?'' dedi. Ben de ''Evet. O benim.'' dedim.
''Master of None!'' ''Evet. O benim.''
''Parks and Recreation.'' ''Evet, o benim.''
''Kendine kıyak yap.'' ''Evet, o benim.''
''Ve geçen sene de cinsel istismar olayına karışmıştın.''
''Hayır!
O, Hasan'dı.''
Biliyorsunuz, o olayla ilgili pek bir şey söylemedim
ama bu turnede çok anlattım
çünkü buraya gelmeniz, benim için çok şey ifade ediyor.
Ve bazılarınızın, bu olayla ilgili neler hissettiğimi merak ettiğinize eminim.
Buna cevap vermem çok zor
çünkü geçen sene çok fazla şey hissettim...
Korktuğum zamanlar oldu.
Küçük düşmüş hissettiğim zamanlar oldu.
Utandığım zamanlar oldu.
Ve sonuç olarak
bu insanın böyle hissetmesinden dolayı kendimi çok kötü hissettim.
Bir sene sonra umarım bir adım ileri gitmişimdir.
Benim açımdan bazı şeyleri ilerletti, çok düşünmemi sağladı.
Umarım daha iyi bir insan olmuşumdur.
Ve hep aklıma şu gelir, bir arkadaşım şöyle demişti,
''Biliyor musun dostum?
Bu olay, tüm randevularımı düşünmemi sağladı.''
Şöyle düşündüm, ''Vay be. Bu gerçekten inanılmaz.
Sadece benim değil, başkalarının da daha düşünceli olmasını sağladı
ve bu güzel bir şey.''
Bununla ilgili böyle hissediyorum.
Ve biliyorum...
Bu, bir komedi şovuna başlamanın en komik yolu değil.
Ama bu geceki şova başlamadan önce bu konu hakkındaki hislerimi
bilmeniz benim için önemli.
Bu çok gergindi.
Başka ne hakkında konuşalım?
Amerika mı?
Şu anda herkes çok endişeli.
Birçok insan hayal kırıklığına uğradı.
İnsanlar ''Aman Tanrım. İşler boka sardı.'' diyor.
Ben endişeli değilim.
Neden biliyor musunuz? Çünkü burası Amerika, tamam mı?
İşler boka sarmadı, işler hep boktandı, tamam mı?
Böyle olmadığı bir an olmadı.
Hep boktandı.
Her nesil Amerikalının işi boktandı.
Ve hepsi sonuna kadar direndi, biz de direneceğiz, tamam mı?
Bazı nesillerin işi bizimkinden de boktandı, değil mi?
Mesela Büyük Buhran,
Vietnam, askere alınmak...
Bizim askere çağrıldığımızı düşünebiliyor musunuz?
Günümüz insanlarının.
Savaşa gidemem. Bu şirketi yeni kurdum.
Maundan, çevre dostu ayakkabılar yapıyoruz. Adı da Maukkabı.
Sadece birkaç nesil önce o adama bir tüfek verip şöyle derlerdi,
''Git ve birkaç Asyalı öldür!''
Şimdiyse işte şöyle diyor, '''Pho' değil, 'faa' şeklinde okunuyor Valerie.''
Büyükbabasıysa...
Ama size söz veriyorum, her şey yoluna girecek
çünkü nasıl görünürse görünsün,
hâlâ dinleme ve anlama kapasitemiz var.
Size bir örnek vereceğim, tamam mı?
Bir hikâye okudum. Bir kız, okulundaki mezuniyet törenine gidiyor.
Beyaz bir kız. Asya kıyafeti giyiyor.
Okulda bulunan Asyalı bir çocuk buna güceniyor.
Çok havalı bir şey yapıyor.
Kızın yanına gidip onunla konuşuyor.
Kültürlerini sahiplenmesi konusundaki endişelerini dile getiriyor.
Kız da bunu, duyduğu saygı ve hayranlıktan ötürü yaptığını söylüyor.
Ve ikisi de birbirlerinin bakış açılarını öğreniyorlar.
Ve bu gerçekten... Şaka yapıyorum. Bunların hiçbiri olmadı.
Bu neden olsun ki?
Hayır, kızın fotoğraflarını Tweet atıp şunu yazdı,
''Benim kültürüm, senin lanet olası mezuniyet elbisen değil!''
Ve bu, dünya çapında haber oldu!
Bununla ilgili makaleler, yorumlar, Tweetler yazıldı.
Ve ben hepsini okudum.
En sevdiğim şey, bu yorumları okurken insanların tartıştığını
ve kendilerinin daha duyarlı olduğunu göstermeye çalışmalarını görmek.
Beni anlıyor musunuz? Biri şöyler der,
''Çin kültürünü bu şekilde çaldığına inanamıyorum.''
Bir başkası ''Aslında Çinliler bunu Malezya'dan çaldı.'' der.
Ben de şöyle derim, ''Siktir!
O senden daha duyarlı!
Gözlerinin açık olduğunu sanıyordun
ama diğer adamın alnı bile yok,
göz yuvarları yukarı doğru devam ediyor...
Böylece tüm adaletsizlikleri görebiliyor.''
Bakın. Fotoğrafları gördüm.
Kız kötü niyetle yapmış gibi görünmüyordu.
Yani sonuçta şöyle bir Tweet atmadı, ''Millet, çan çin çon elbiseme bakın!''
Bu kötü olurdu.
Tüm bilgilere sahip değil miyim? Lümuzinden şöyle mi çıktı...
''Konichiwa sürtükler!
Mezuniyet nerede?''
Pekâlâ, bu sorun olurdu.
Bugünlerde ırkçı bir şey söylendiğinde bile,
''Başka bir şeyden bahsedebilir miyiz?
Bunu kuşluk yemeğinde çözebileceğimizi sanmıyorum.
Bu sorunu çözecek ekibin bu olduğunu sanmıyorum.'' diyorum.
Irkçı insanlarla ilgili istediğinizi deyin ama genelde kısa ve öz konuşuyorlar.
Yeni uyanmış beyaz insanlar insanı çok yoruyor!
''İstatistik ne? Makaleyi nerede okudun?''
''Aziz, The Simpsons'ın şu bölümünü izledin mi?
Hintli bir karakter var ve...
Düşünce yazısı, kokuşuk yazı Bir düşünce yazısı okudum
Şimdi okuduğum şeyi sana anlatacağım
İşte bu konunun ana maddeleri
Bana Apu desen ve rahat bıraksan olur mu?
Evet!
Biliyorum.
Biliyorum Candice. 30 yıl önce gördüm.
Hintli gibi konuşan beyaz bir adam.
Desteğini takdir ediyorum
ama olaylar, sırf beyaz insanlar anladıklarında ırkçı hâle gelmiyor.
Beni yanlış anlamayın, Simpson'dakileri de sevmiyorum.
Şu hâldeler, ''30 yıl önce niye kimse bir şey demedi?
Ödül falan kazanıyoruz, kimse bir şey demedi.''
Çünkü Hintliler sadece dört yıl önce bir şey diyebilirlerdi, tamam mı?
Kültürel olarak yavaş bir yükseliş yaşadık.
MTV'de gördüğüm ilk Hintli kimdi, biliyor musunuz?
Ben!
Bir dakika sürdü.
Pekâlâ, işin doğrusu No Doubt'taki basçıydı ama bilirsiniz...
...arkada bas çalıyordu!
Bu işleri konuşacak bir yeri yoktu!
Ayrıca hepimiz o gruptaki dinamiği biliyoruz.
''Gwen, Hint asıllı Amerikan toplumunda birkaç sorun var ve...
Konuşma!
''Siktir, üzgünüm.''
Beyaz insanlar için
ilginç zamanlar.
Sizi gözlemliyorum.
Neler olduğunu görüyorum.
Azınlıklara daha önce hiç görmediğim bir şekilde...
...iyi davranmak için çabalıyorsunuz. Zaman harcayıp gayret gösteriyorsunuz.
Kendinizi ortaya koyuyorsunuz. Crazy Rich Asians'ı izliyorsunuz.
Beyaz insanlar sürüler hâlinde gittiler. Çok havalı.
Burada Crazy Rich Asians'ı izlemiş olan beyaz var mı? Elinizi kaldırın.
Evet.
En öndeki dostum. Sen izledin mi?
Öyle mi? Rotten Tomatoes'da yüzde 97 oy aldı, sence de o kadar güzel miydi?
Belki daha mı az? Sen kaç verirdin?
85.
85 mi? Vay be.
Yüzde 12 daha az.
12 puan indirmene neden olan,
sevmediğin belirli şeyler var mıydı?
Şu anda gergin misin?
Takılıyorum sadece. Filmle ilgili ne düşündüğünün bir önemi yok.
Beyaz insanları kötü hissettirmek eğlenceli ve...
Çok tatlı. Sadece iki nesilde
ne kadar ilerlediğimize bakın.
Büyükannen o filme Crazy Rich Asians demezdi.
''İçinde çok fazla Oryantal olan film.'' derdi.
Sense oturmuş şöyle diyorsun, ''85 mi? Siktir. Geri alıyorum. 97.
Başımın belaya girmemesi için ne demem lazım?''
İyi niyetle söylüyorlar ama bazı insanlar çok garip davranıyor dostum.
Bir keresinde bir kadına sordum, ''Crazy Rich Asians'ı izledin mi?''
''Evet!'' dedi. ''Sevdin mi?'' dedim. ''Aslında izlemedim, özür dilerim!'' dedi.
Ben de şöyle dedim, ''Neden yalan söylüyorsun?
Sana kurabiye vereceğimi mi sandın?''
En sevdiğimse şuydu, bir keresinde birine sordum, ''Filmi sevdin mi?''
Şöyle dedi, ''Aziz, sana karşı dürüst olmalıyım.
Filmi ilk izlediğimde sevmedim.
Ama ikincisinde Asyalı bir arkadaşımla izlediğimde,
ekranda temsil edilmesinin
onun için ne kadar önemli olduğunu görmem, filmi sevmemi sağladı.''
Ben de ''Bu, filmi sevdiğin anlamına gelmez,
bu söylediğin sadece garip ve küçümseyici bir şey.'' dedim.
Paul Blart: Mall Cop'ı izlediğimi düşünün...
...ve şunu diyorum, ''Pek sevmedim
ama filmi şişman, beyaz arkadaşlarımla birlikte izlemek...
...bakış açımı değiştirdi.''
Ama hak edene de hakkını vereceğim.
36 yaşındayım.
Beyazların, azınlıklar için bu kadar çabaladığını hiç görmedim.
Hiç çabalamayanlar da var, biliyorum
ve bazıları da çok saldırganca zıt yöne doğru gidiyor
ama genel olarak beyaz insanların bu edisyonu çok çabalıyor.
Bence bu çok hoş bir şey ve bunu takdir ediyorum.
Ama bazen biraz şüphe duyuyorum.
Azınlıklar, neden bahsettiğimi biliyorsunuz.
Bazen biraz garip görünmüyor mu?
Biraz acayip değil mi?
Sanki bir oyundalar
ve iyi şeyler yaptıkları için puan topluyorlar.
Yani bizim bilmediğimiz, gizli ve daha gelişmiş bir Candy Crush mı var?
Hayal ediyor musunuz? Beyazlar gizlice toplanıp şunu diyor,
''Hadi puanlarımızı toplayalım. Herkes bugün eşitlik için ne yaptı?
Duyalım. Brian, bize gününü anlat.''
''Afrikalı Amerikalı bir arkaşıma, Black Panther
en iyi film ödülünü almalı, dedim.
Sonra da lezbiyen bir film yapımcısının
çektiği bir belgesel için destek Tweet'i attım.
Instagram'da Colin Kaepernick için sevgi gösterisinde bulundum.
Sonra da siyah birini görünce yolun karşısına geçtim.
Siktir! Daha fazla puana ihtiyacım var. Ne yapabilirim?
Instagram'da çok uzun bir yazıyla, 2015'teki bir vukuatıma dayanarak kendimi
beyaz ayrıcalığı hakkında eleştirdim.''
Çın çın!
''Ona ne kazandığını söyleyin!''
''Brian, aynı oyunu oynayan
diğer beyazlardan Instagram'da bir sürü beğeni aldı!''
Biliyorum, bazılarınız şunu diyor,
''Hadi ama Aziz. Bu da ne?
Ben beyazım, bunları yapmıyorum. Tamam mı?
Buradayım, seni izliyorum. Sanattaki azınlıkları destekliyorum!''
Şaka yapmak için garip bir zaman.
Ne söylediğinize dikkat etmelisiniz, değil mi?
Bugünlerde normal işlerdeki insanların başı belaya giriyor.
Yakın zamanda bazı insanların başının
niggardly sözü yüzünden belaya girdiğini gördüm.
Sakin olun, ırkla hiçbir ilgisi yok. Değersiz ya da pinti demek.
Kelime kökenine bakabilirsiniz, çok masum bir kelime.
Ve insanların başı belaya giriyor. Bu delilik.
Ama yine de değersiz ya da pinti de diyebilirlermiş, değil mi?
Niye bunun için ceza çektiklerini bilmiyorum.
''Nasıl duyulduğunu biliyorum.
Ama bu büyük kelimemi kullanmak istiyorum!
Normal bilet alıyorum da ne demek?
Hzılı geçiş bileti alalım. Bu kadar niggardly olma!''
Başı belaya girenlerden biri, Ohio'dan bir senatör, tamam mı?
Adı Sherrod Brown.
Askerî harcamalarla ilgili bir toplantı yapıyorlar ve milletvekillerine gidip,
''Silah ve savaş için harcamaya gelince hepiniz savurganca harcıyorsunuz
ama gaziler eve dönünce hepiniz niggardly davranmaya başlıyorsunuz.'' diyor.
Hepsi ''Ne dedin sen?'' diyor.
''Çok niggardly davranmaya başladınız, dedim.''
''Son kelime neydi Sherrod?'' ''Niggardly dedim.''
''Onu buradan götürün!''
Ve başını derde soktu.
Sonra sözlükten anlamına baktılar
ve sorun kalmadı.
Yazıyı ilk okuduğumda kafam çok karıştı
çünkü adını Sherrod Brown olarak okudum
ve ''Sherrod Brown'ın başı derde girmez, değil mi?
Kaçırdığım bir şey mi var Sherrod Brown?
Tüm bilgilere sahip değil miyim?
Beyaz bir adam mı? Onu buradan götürün!'' dedim. Hayır.
Tamamıyla masum bir kelime. Hiçbir sorun yok.
Yani en önceki beyaz adam, kelimeyi
arada kullanmak istersen keyfine bak. Hiçbir sorun yok.
Kelimeyle ilgili bir sorun olmadığını söyledim, değil mi?
Değil mi? Anladın. O zaman kelimeyi neden şu anda mikrofonla
bağırarak söylemiyorsun? Hadi yapalım.
Hadi. Yapmak üzereydi! İnanabiliyor musunuz? Hadi ama!
Bu hiç hoş değil.
Bu bir testti ve başarısız oldun!
Kelimeyi öylece ortaya atamazsın.
Belki doğal bir şekilde ortaya çıkarsa o zaman düşünebilirsin.
Olay nasıl gelişir bilmiyorum, belki...
Belki Afrikalı Amerikalı patronunla yemeğe gidersin.
Hesabı o alır ve sen bahşişe bakıp şöyle dersin,
''Bilmiyorum efendim, biraz niggardly görünüyor.''
Bence böyle sorun olmaz.
Ne söylediğinize dikkat etmelisiniz.
Dikkat etmelisiniz, değil mi?
Çünkü eski Tweet'leri ortaya çıkarırlar.
Eski görüntüleri bulurlar.
Bununla ilgili garip olan ne, biliyor musunuz?
Hiç çok popüler olup, o kadar eskimemiş olan anaakım filmleri
izliyor musunuz?
İçinde malzeme var millet!
Geçen gün Felekten Bir Gece'yi
izliyordum. En büyük filmlerden biri. O kadar eski de değil.
Bir sahnede Bradley Cooper şöyle diyor,
''Dr. Nonoş'a çağrı!''
Bu, filmde var!
Siz mektup yazdınız mı? Ben yazmadım.
Bu sahne sadece filmde de değil, fragmanda da var!
Neden biliyor musunuz?
Çünkü okuma denemesinde
Bradley Cooper ne zaman ''Dr. Nonoş'a çağrı!'' dese,
herkes ''Bu film bir harika! O kelimeye bayılıyorum!'' demiş.
O kadar eski olmayan yapımları
2019 gözüyle izlerseniz garip görünebilir.
Mesela The Office'in tekrarını izliyordum.
En büyük hikâyesi ne? ''Jim ve Pam. Umarım bir araya gelirler!''
Şimdi izleyince şöyle diyorsun, ''Bilmiyorum...
Bu kadın nişanlı. Dört sezondur ona asılıyor.
Bir iş yerinde bunu yapmak hoş mu bilmiyorum.''
Şu anda The Office'i yeniden çekseler
Pam'in, cinsel taciz davasını kazanmasıyla biterdi.
Ve finalde tüm belgeselin bununla ilgili olduğunu öğrenirdiniz,
Jim'e karşı delil topluyorlarmış!
Kendi programımı bile izledim. Parks and Recreation'ı izliyordum.
Diziyi de ekibi de çok seviyorum.
Ama bazı sezonların tekrarlarını izlerken şöyle dedim, ''Bilmiyorum.''
Mesela bir sahnede
benim karakterim Tom, Rashida Jones'un karakterine bir hediye alıyor,
tamam mı? Oyuncak ayı alıyorum.
Ama ayının içinde dadı kamerası var.
Senaryoyu bugün okusaydım şöyle derdim,
''Evet, bunu yapmıyorum millet.
Tom'un bu yüzden hapse gireceğine eminim.''
Ama o zaman şöyle diyordum, ''Anladım. Evinin içini görebilirim.''
Ama bu çok ilginç. Ne anlama geliyor?
Ben ve diziyi çekenler kötü insanlar mı? Hayır.
Farklı bir kültürel bağlamdı.
Her şeyi 2019 standartlarına göre yargılayamazsınız.
Bazı şeyler tabii ki olur ama her şey olmaz.
Sanırım demeye çalıştığım şey şu, ''Bakın, hepimiz adiyiz, tamam mı?
Hepimizin kör noktası var.
Ve bunun farkına varıp daha iyi biri oluyoruz.''
Hepimiz bir yolculuktayız. Eğer şöyle oturuyorsanız,
''Adi değilim. Dışlanan grupların farkındayım.''
Daha da adisiniz, tamam mı?
Çünkü kibirlisiniz.
Biraz tevazu sahibi olun.
Farkında değil misiniz? 50 sene sonra
hepimiz geçmişe bakıp tam bir göt gibi hissedeceğiz.
Bir nevi hayal edilen
bu değil mi?
50 sene sonra geçmişe baktığımızda
torunlarımıza bile kendimizi savunamayacağız.
Oturup şunu diyeceğiz, ''Evet, neler olduğunu bilmiyorum.
Her yerde evsiz insanlar vardı ve kimse umursamıyordu.
Göz temasından kaçınıp, etraflarından dolanırdın,
içlerinden birinin seni kovalamayacağını umardın.
Arada bir ellerinde kap olurdu ve cüzdanını açıp şunu derdin,
'Üzgünüm, sadece 20'lik var.'
Sonra garip mopetlerden birine atlayıp oradan uzaklaşırdın!
2019 garip bir zamandı.
Tüm siyahileri hapse tıktık.
Tüm siyahiler hapisteydi,
Drake, Stranger Things'deki küçük çocuk ve LeVar Burton hariç hepsi.
Ayrıca hepsini az miktarda ot yüzünden
hapse attık.
Sonra otu yasallaştırdık ve onları içeride bıraktık.
Bilmiyorum, sanırım bir yerleri arayabilirmişiz.''
Kültürel bağlam her şeyi değiştiriyor.
R. Kelly olayına bakın.
Tüm bu bilgiler geçmişte ortadaydı, değil mi?
Aaliyah olayı, görüntüler vardı
ve herkes görmezden geldi, değil mi?
Ama şimdi kültür, kırılma noktasına geldi.
Şimdi izlenebilecek altı saatlik bir belgesel var
ve hepimiz şöyle diyoruz, ''Bu bilgiler 20 sayfalık bir belgede yer alıyordu
ama şimdi eğlendirici bir şekilde bize sunulduğuna göre artık yeter!''
Ben izledim.
Gergindi.
Meraktan soruyorum, R. Kelly'den bıktıysanız alkışlayın.
Vay be. Çok fazla kişi.
Evet. Yani çok ilgi uyandıran bir konuydu.
Birçok kişi açıklama yaptı.
Eskiden onunla çalışan insanlar. Lady Gaga, Chance the Rapper gibi kişiler.
Kim açıklama yapmadı biliyor musunuz?
Şuradaki adam. Siz hiçbir şey söylemediniz!
-Adınız nedir? -Dan.
-Dan, soyadın nedir? -Greenblatt.
Dan Greenblatt.
Dan Greenblatt'ın hiçbir açıklamasını görmedim. Ama neden göreyim Dan?
R. Kelly'yi korumanla ilgili ortada bir belge yok, değil mi?
O konuda çok şanslısın. Çok utanç verici olmaz mıydı?
Ya o belgeseli izlerken şöyle deselerdi, ''Sonra görüntüler ortaya çıktı.
Bu noktada bir şeylerin yolunda olmadığını anlamalısınız. Ama kimse umursamadı.
İşte Dan Greenblatt'in video yayınından bir hafta sonraki görüntüsü.''
Ignition'ın remiksi Mutfaktan yeni çıktı
Salınıyorum...
''Dan'in iki hafta sonra işe giderkenki
görüntüleri.''
Rom kola yudumluyorum
''Ne var yani? Sarhoşum'' diyorum Bu...
Bu görüntüler ellerinde olmadığı için şanslısın Dan. O melodileri seviyorsun.
Çok kötü olmaz mıydı?
Ya 18 sene önceki görüntüleriniz olsaydı?
Belki R. Kelly konserine gitmekten bahsediyordunuz.
Ne kadar harika zaman geçirdiğinizi anlatıyordunuz.
Çok kötü olmaz mıydı? Kimin böyle videosu var biliyor musunuz?
Benim!
Evet, ilk stand up gösterimin sonunda
bunu anlattım.
İlk gösterimin sonunda böyle bir bölüm vardı.
''R. Kelly konserine gittim. Çılgıncaydı!'' dedim.
Artık bunu yapmıyorum ama o görüntüler hâlâ var.
Ve bu belgeseli izlerken dehşete kapıldım!
''O görüntüleri koymasalar iyi olur!
Bu yıl zaten zor geçti.'' dedim.
Çünkü geçen gün dinledim ve o bölüm yıllar geçtikçe güzelleşmemiş.
Olabilecek en yanlış kelimeleri kullanmışım.
Wendy Williams'ın o kulübe gittiğini hayal ediyorum,
ben sahnede şöyle diyorum, ''Biliyorsunuz, en sevdiğim müzisyen R. Kelly!''
''En sevdiği müzisyen R. Kelly'ymiş.
Bununla da bitmiyor.
Aziz'in iki yıl sonra çıkan ikinci gösterisine bir göz atalım.''
''Son gösterimde R. Kelly'den bahsetmiştim.
Bu sefer onu yapmama gerek yok
ama sorun şu ki R. Kelly harika işler yapmaya devam ediyor!
Harika işler!
Harika işler!''
O gösteriyi izlerken şu garip geldi,
unuttuğum bir sürü espri vardı.
On senelik esprilerdi.
Bazı yerlerde ''Bunu bugün söyler miydim bilmiyorum.'' dedim.
Kötü hissettim. Sonra ''Sorun değil.'' dedim.
Böyle olması gerekiyor, değil mi?
On yıl önceki hâlinizin aynısıysanız boktan birisiniz! Değişmeniz gerekiyor.
Ama bazı espriler için ''Bunu şimdi yapmazdım.'' dedim.
Mesela küçük kuzenim Harris'le ilgili bir bölüm vardı
ve... teşekkürler, her neyse.
Ve...
Onun ne kadar garip televizyon programları izlediğinden ve şişmanlığından
bahsediyordum.
Birinde şöyle diyordum, ''Biliyor musunuz? Şişman Hintli çocuklar nadir bulunuyor.
Yıldız kayması görmek gibi, tek farkı şişman, kahverengi ve yerde olması.''
İyi, her neyse
ama bu espriyi bugün düşünsem şöyle derdim,
''Muhtemelen küçük kuzenimi küresel boyutta utandırmam için bir sebep yok.
Belki bunu anlatmam.''
Ama o zaman 25 yaşındaydım.
''Bir saati doldurmalıyım, umurumda değil!'' diyordum.
Küçük Harris'i sırtından bıçakladım.
Biraz şişman olduğu için zorlandım ama.
Bir sorunu yok.
Anlattıklarım sayesinde staja başladı.
Evet! İnsanlar şöyle diyordu, ''Ne? Sen o Harris misin?''
Artık şişman değil.
Çok yapılı. Sürekli spor salonuna gidiyor.
Muhtemelen o yarayı ömür boyu taşıyacağı içindir.
''Ben kayan bir yıldız değilim!''
Michael Jackson belgeselini izledim.
Bunu izlediniz mi bilmiyorum
ama izlediniz diyelim
ve R. Kelly konusunda olduğu kadar ikna oldunuz.
Michael Jackson'dan bıktıysanız alkışlayın.
R. Kelly'ye gelen alkışlara ne oldu?
Çok daha az kişi alkışladı.
Hepiniz topluca şunu diyorsunuz,
''Sana ne desem bilmiyorum Aziz ama müziği çok daha iyi, üzgünüm.
Kells olayı tamamdı ama Michael'da sınırı çekiyorum.
Gelecek ay düğünüm var, ciddi olalım!''
Dan bir yorumun yok mu?
Dan şöyle diyor, ''Sadece iki çocuk varmış diye duydum. Umurumda değil.
Üzgünüm Aziz. Eve gidip 'Thriller'ı dinleyip,
The Cosby Show'u izleyip yatacağım. Kabullen!''
Pekâlâ. Dan, tamam.
Daha kötü bir belgesel çıktı diyelim.
Şimdi de
1.000 çocuk var diyorlar. Şimdi ondan bıktın mı?
Evet. Gördünüz mü?
Dan prensip sahibi biri, tamam mı?
''İki çocuk başka bir olay ama sınırı bir yerde çizmem lazım
ve Dan sınırı, 1.000 çocukta çizecek!'' diyor.
Bunu eğlence niyetine izlememiz garip değil mi?
Bu biraz tuhaf değil mi? Arkadaşlarınız şöyle diyor,
''Dostum. İki adamın dört saat boyunca
uğradıkları tacizi detaylı bir şekilde anlattıkları programı izledin mi?''
''Hayır.''
''İzlemelisin!''
Ne olduğunu bilmiyorum
ama şunu söyleyebilirim, garip bir şey oluyor gibi görünüyordu
ve Michael hasta biriydi.
Keşke etrafındaki insanlar ona yardım etmek için daha fazlasını yapsaydı.
Anlıyor musunuz?
Bu çocukları turmeye getiriyordu.
Ben de turneye çıktım. Nasıl olur biliyorum. Etrafta bir sürü insan oluyor.
Menajerim, önden çıkan komedyenler, mekânda çalışanlar olur.
Bir cuma günü gelip şöyle dediğimi hayal ediyorum,
''Selam millet. Bu Justin. Tüm hafta benimle olacak.''
''Aziz, Justin altı yaşında.''
''Ama benim arkadaşım.''
''Belki de senin yaşında bir arkadaşın olmalı.''
''Ama çocukluğumu yaşamadım. Ben Peter Pan'im.''
''Hayır, pedofil olabilirsin. Hadi Justin.
Seni ailene götürelim.
Öncelikleri hakkında annenle bir konuşalım.''
Bir saniye ayağa kalk.
Bu çocuğu tanımıyorum.
Justin'i oynayabilirdin.
Bu, arkadaşım Justin. Tüm hafta benimle...
Neden en ön sırada oturuyorsun?
Baba ve iki oğul mu?
Yani... Bilirsiniz...
Bu yayımlanırsa, anne memnun kalmayacak.
Tebrikler baba!
Senin adın ne?
Tyler.
-Tyler. Ve diğer çocuğun adı ne? -Dylan.
Dylan. Tyler ve Dylan. Tamam. Kaç yaşındasın Tyler?
-On. -On mu?
Siktir!
Rol için mükemmel!
Tanrım.
Babanın adı ne?
-Ben. -Ben, tamam.
Bu çocukları getirmekle çok garip bir karar vermişsin.
Michael olayıyla ilgili aldatıcı olan şey şu,
ne düşüneceğimi bilmiyorum çünkü İnternet'im var
ve İnternet inanmak istediğiniz her şeyi doğrulayabilir, değil mi?
Bilirsiniz, gidip şöyle yazabilirim, ''Michael Jackson suçlu.''
Ve şöyle derim, ''Ne?
Michael bir canavar. Bunu yaptığına inanamıyorum.''
Ama şunu da yapabilirim,
YouTube'a girip ''Michael Jackson masum.'' yazarım
ve şöyle derim, ''Ne?
O çocuklar ona tuzak kurmuş!''
Neye inanacağımı bilmiyorum
çünkü bir YouTube videosu sizi her şeye ikna edebilir!
Bir keresinde bir video izledim ve şöyle dedim, ''Ben Illuminati'de miyim?
Çok inandırıcı kanıtlar ortaya koydular.''
Videoyu izledim ve şöyleydi, ''Aziz Ansari: Illuminati.
Adına bakın. Nasıl yazılıyor?
İki A ile. A'ların tepesinde ne olur? Üçgen.
İki üçgen. Adında başka ne var? İki I harfi.
A-Z-I-Z, A-N-S-A-R-I.
İki I harfi, iki üçgen.
Kafasında ne var? İki göz.
Aziz Ansari: Illuminati.''
Michael bunu yaptıysa
bizim için garip bir kültürel açmaz yarattı.
Çünkü müzik hissedilen bir şey. Hayatınızın bir parçası hâline geliyor.
Muhtemelen Tyler'ın yaşlarındaydım,
müzikle ilgili ilk anım o zamana dayanıyor.
Ve hatırladığım şey...
...Michael Jackson'ın Thriller albümünü dinlediğim.
Müzikle ilgili ilk anım bu. Senin ilk anın ne,
ilk dinlediğin şarkıyı hatırlıyor musun?
-Muhtemelen ''Thriller'' aslında. -Thriller mı?
Hangi şarkı?
Ne demek istiyorsun?
Thriller'dan hangi şarkı? ''Thriller'' şarkısı mı? Tamam.
Bunu hayatından nasıl silebilirsin Tyler?
Alışkanlık hâline geliyor, değil mi?
En çılgın açmaz ne olurdu biliyor musunuz?
Ya 1999'da
Osama Bin Laden
inanılmaz bir caz albümü çıkarsaydı?
İnsanlar şöyle derdi, ''Ufuk açıcı bir iş. Miles, Coltrane, Bin laden.'' değil mi?
Sonra o gün haberleri izlerken sunucu şöyle derdi,
''Saldırıları düzenleyen kişi
caz efsanesi Osama Bin Laden mi?
Saksafoncu mu? O olduğuna emin miyiz?
Aman Tanrım stüdyoda şok içindeyiz.
Şu anda müzik yapım şirketinden birisi telefonda,
Bop Boppity Bop Bop Müzik'ten Darren hattımızda.
Darren bu konuda ne düşünüyorsun?''
''Şok oldum. İnanamıyorum.
Birkaç hafta önce birlikteydik, çok iyi birisiydi.''
''Öyle mi? Çok iyi biri miydi?''
''Eve taşınırken bana çok yardımı dokundu.
Beni hep havaalanından alırdı.
Siktir. Bunu FBI'ya söylemeliyim herhâlde.
Ama gerçekten inanamıyorum.''
''Peki ya müzik Darren?''
''Bilirsiniz biz...
...Michael Bublé'yle birlikte daha yeni Noel albümünü kaydettik...
Dürüst olmak gerekirse
çok iyi oldu.
Ama...
...muhtemelen rafa kaldıracağız.''
''Muhtemelen rafa kaldıracaksınız.
Sanırım pek çok cazseverin aklındaki soru şu,
'Bu müziği yine de sevmeye devam edebilecek miyiz?'
Bakalım izleyiciler ne düşünüyor. Kimler aramış?
Brooklyn, New York'tan bir beyefendi arıyor.
Dan Greenblatt. Dan ne düşünüyorsun?''
''Yani sonuçta 1.000 bina değildi.''
Michael'a ne olacak bilmiyorum...
...ama bence R. Kelly daha zor bir durumda.
Ceza alacak gibi görünüyor.
Tüm şirketler onu terk etti, RCA, Sony, hepsi.
Biliyorsunuz günümüzde büyük şirketlerde
bir çalışan bile bir şey yapsa tüm şirkete saldırılıyor, değil mi?
Neredeyse Pizza Hut olayı gibi, değil mi?
Birisi pepperonili bir pizza sipariş ediyor. Pizza geliyor
ve pepperoniler gamalı haç şeklinde konulmuşlar.
Ama İnternet'te bazı kişiler gamalı haça benzemediğini söylüyor.
Normal bir pizzaya benzediğini söylüyorlar.
Yani insanlar ikiye bölündü.
Ben gördüm. Bana da normal bir pizza gibi göründü.
Bilmiyorum. Siz ne düşünüyorsunuz? Gamalı haça benziyorsa alkışlayın.
Tamam. Arkada birkaç kişi. Normal bir pizzaya benziyorsa alkışlayın.
Evet. Şuradaki beyefendi.
Sence normal bir pizzaya mı benziyordu?
Öyle mi? O zaman bu adam dikkat çekmek için
yalan mı söylüyor?
Nerede gördün, hatırlıyor musun?
Çünkü New York Times ve Washington Post'ta yayımlandı
ama Washington Post güya yanlışlıkla dijital olarak
değiştirilmiş bir fotoğraf yayımlamış, sen nerede gördün?
-Washington Post. -Öyle mi?
Tamam. İlginç olan şey şu ki
hepsini uydurdum, bunlar yaşanmadı.
Seni utandırmaya çalışmıyorum dostum ama sen ve alkışlayan diğer insanlar,
sorun sizsiniz, tamam mı?
Ne yapıyorsunuz?
Şu anda bu noktadayız.
Fikriniz size göre o kadar değerli ki
var olmayan bir olaya bile maydanoz olma gereği duyuyorsunuz.
Bunu her gece yapıyorum ve her gece insanlar alkışlıyor.
Önce ilk grup alkışlıyor,
''Evet, gamalı haç. Ülke bu durumda.
Muhtemelen o pepperonileri Trump bizzat kendisi koymuştur!''
Sonra diğerleri alkışlıyor,
''Olamaz. Bu ülke çok hassas. Politik doğruculuğu savunanlar!''
Bu insanların anlamadığı şey şu, tamamen farklı şeylere inansalar da
aslında aynı kişiler.
Çünkü öğrenme, keşfetme ve tartışma aslında çok umurlarında değil,
sadece programlanmış tepkileriyle olaya dâhil olmak istiyorlar.
Her şey hakkında zaten bir fikirleri var.
Ve geri kalanınız, alkışlamayanlar
siz de olaydan sıyrılamazsınız.
Yüzlerinizi gördüm.
Kimse şöyle bakmıyordu, ''Hayır. Zavallı adam. Umarım bu olmamıştır.''
Hayır, hepinizin aklından
aynı düşünce geçiyordu.
''Bu Pizza Hut olayını nasıl kaçırdım?
Sen gördün mü?
Çok fazla haber izliyorum. Tüm gün CNN'i iziyorum!
Sonrasında da telefon hep elimde,
bir saatliğine uzaklaştım ve şimdiden geri kaldım!''
Bu arada bu olaya biraz şüpheyle yaklaşmalıydınız
çünkü bu olay olsaydı Pizza Hut'ta yaşanmazdı,
Papa John's'da yaşanırdı.
Güzel.
Bir kadın ''Komik!'' diye bağırdı.
Gereksizdi ama makbule geçti.
Canlı gösterilere gelmek bu yüzden eğlenceli.
Ne olacağını bilemiyorsunuz, değil mi?
''Komik!'' 18 yıllık komedi hayatımda bu hiç olmamıştı.
Bir dakikalığına Alzheimer'dan bahsedelim.
Büyükannemde Alzheimer var.
Neol tatilinde onu Hindistan'da gördüm.
Biliyorsunuz,
hayatınızda Alzheimer'lı biri var mı bilmiyorum
ama çok üzücü bir hastalık.
Şu anda bir bakıcısı var. Fatima adlı bir kadın.
Fatima Alzheimer'lı insanların yanında nasıl olmak gerektiğini açıkladı
çünkü biliyorsunuz açıklama yapmanız gereken küçük tikleri oluyor.
Büyükkannem arka arkaya sürekli aynı soruyu sorardı.
Mesela sürekli sorduğu soru şuydu,
''Aisha içeride samosa yapıyor mu?''
Fatima ''Evet, içeride!'' derdi.
Bu bana garip geliyordu çünkü kız kardeşi Aisha
vefat etmişti.
Kesinlikle mutfakta samosa yapmıyordu.
Fatima'ya şunu sordum,
''Neden yalan söylüyorsun?''
''Bazen öyle daha kolay oluyor.'' dedi.
Ben de ''Bu biraz acımasız bir şey.'' dedim.
Ama beyaz bir insan olan kız arkadaşımla gitmiştim.
Ve arada bir
otururken büyükannem şöyle derdi,
''Bu beyaz kadın kim?''
''Kız arkadaşım, büyükanne.'' derdim.
''Yani karın mı?'' ''Hayır. Sadece çıkıyoruz.
Birbirimizi seviyoruz, ileride evlenebiliriz,
onu önemsiyorum, seninle tanıştırmak istedim.
''Tamam.'' Falan filan. ''Bu beyaz kadın kim?''
''Kız arkadaşım, büyükanne.'' ''Karın mı?''
''Hayır, çıkıyoruz, evlenebiliriz. Birbirimizi seviyoruz. Önemli biri.
Tanışmanı istedim.'' ''Tamam. Bu beyaz kadın kim?''
''İngilizler geri döndü büyükanne.
Ve belgelerini görmemiz gerekiyor.''
İşin en üzücü kısmıysa büyükannemin
biraz daha onunla kalmamı istemesiydi.
''Neden birkaç gece daha kalıp büyükannenle zaman geçirmiyorsun?'' dedi.
''Yapamam büyükanne. Dönüp turne için hazırlanmam lazım.'' dedim.
''Tamam...
Neden birkaç gece daha kalıp büyükannenle zaman geçirmiyorsun?'' dedi.
''Yapamam büyükanne.
Yarın dönüp turneye hazırlanmam lazım.'' dedim.
''Tamam.''
Aynı soruyu sorup durdu. Ben de hep aynı cevabı verdim.
Bu beni öldürüyordu
çünkü doğru olmadığını biliyordum.
Yani ertesi gün uçuşum vardı
ama ayarlama yapıp biraz daha kalabilirdim.
Ama o kadar iyi biri değilim.
Bir öğlen gidecek kadar iyiyim, iki gece kalacak kadar değil.
Ve bir kere daha sordu, aynı cevabı vermek üzereydim
ama Fatima omzuma dokunup şöyle dedi,
''Kalacağını söyle.''
Ben de şunu dedim, ''Tanrım...
Ben kötü bir torunum
ama sen şeytansın resmen. Bunu yapmayacağım! Çok acımasız bir şey!''
''Büyükanne, tüm hafta buradayım!
Başka kim var tahmin et! Aisha o samosa'ları getir!''
Büyükannemi öyle görmek zor
çünkü gençliğinde nasıl olduğunu hatırlıyorum.
Benim yaşıma geldiğinizde bu korkutucu bir şey.
36 yaşındayım,
insanların yaşlandığını gördüm. Yaşlılığın insana ne yapabileceğini gördüm.
Gençken çok yaşlı biriyle tanıştığınızda
onları sadece kötü durumlarında görüyorsunuz, değil mi?
Mesela büyük büyükannenizle ilk karşılaştığınızda şöyleydi...
''Merhaba büyük büyükanne Carol.''
Onu ip atladığı zamanda tanımıyordunuz,
sadece Star Wars'taki kötü karakterlere benzeyen hâlini tanıyorsunuz.
Ama şimdi o değişikliği görüyorsunuz.
Çok korkutucu
çünkü bunu biz de yaşayacağız. Farkındasınız, değil mi?
Biz de yaşayacağız.
Anne babamız da yaşayacak.
O zaman korktum işte.
Ev halkını düşünmeye başlıyorsunuz.
Ben çok şanslıyım,
annem de babam da hâlâ hayatta, iyiler ve akılları başlarında.
Ve bu hep sürecekmiş gibi davranıyorum.
Onları yeteri kadar görmüyorum ve aramıyorum.
Siz ailenizi sık görüyor musunuz?
Ne sıklıkla görüyorsunuz, yılda iki, üç kez mi?
Ne kadar vakitleri kaldı?
Belki 20 yıl mı?
Bu...
Onları 60 kez daha görebilirsiniz.
Bu kadar.
60 kere daha.
60 kez daha takılabilirsiniz.
Bunların tadını çıkarıyor musunuz?
Sevgi dolu anılar yaratıyor musunuz?
Biliyor musunuz? Herkes bir saniye gözlerini kapatsın.
Hadi dostum. Kapa gözünü. Tek sen kaldın.
Anne babanızı gördüğünüz son hafta sonunu düşünün, tamam mı?
Yaptığınız her şeyi düşünün.
En sevgi dolu anınıza odaklanın.
O anıyı bulduğunuzda elinizi kaldırın.
Sadece beş kişi elini kaldırdı.
Neden biliyor musunuz? Çünkü hepimiz aynı boktan hafta sonunu yaşadık.
Ne yaptığınızı biliyorum çünkü ben de aynısını yaptım.
Cuma günü geç vakitte gidip,
''Bavulumu boşaltıp yatsam iyi olur.'' dersiniz.
''Tamam, sabaha görüşürüz.'' Birinci gün bitti.
Sonra ertesi gün erken saatte... 11.30 gibi uyanırsınız.
Mutfağa gidip kahve yaparsınız. ''Yeni kahve makinesi almışsınız.''
''Evet, seviyoruz.''
Konuşma sona erdi.
Günün kalanında herkes göz temasından
ya da koyu sohbetten kaçmak için telefona veya bilgisayara bakar.
Bir noktada herkes suçluluk duyar.
Tüm aile salonda toplanır.
Kimse ne diyeceğini bilemez.
Sonra bir noktada her nedense
tüm aile oturup Speed filmini izlersiniz.
Akşam yemeği vakti gelir.
İkisinden biri ''Senin sevdiğin bir restorana gidelim. Sen seç.'' der.
''Bu boktan şehirde yaşamıyorum. Siz seçin.'' dersiniz.
''Zincir restoran olduğunu fark etmediğimiz,
o sevdiğimiz yere gidelim!'' derler.
Gidersiniz, jalapeno poppers ve kızarmış soğan söylersiniz.
Hepsini yiyip eve dönersiniz, aylardır sıçmadığınız kadar sıçarsınız.
Ertesi sabah kalkar, eşyalarınızı toplar,
dışarı çıkarırsınız. Tam ayrılırken
anne ya da babanız sonunda gözlerinizin içine bakar.
Şöyle derler,
''Hayatın iyi mi?''
Ve asla iyi olmaz.
Ama yine de ''Evet!'' dersiniz.
Çünkü hayatımız boyunca
tanıdığımız bu insanlarla
gerçek bir konuşma yapmayı beceremeyiz.
Tüm bu şarkı ve dansı
59 kez daha yaparız...
Sonra ölürler.
Ya gösteriyi burada bitirseydim?
Bu arada zavallı Tyler, bunların hiçbiri senin için geçerli değil.
Orada oturmuş şöyle diyor, ''Babam 20 yıl sonra ölecek!''
İyisin dostum. Şu anda baban yanında.
Sorun yok.
Eve gidince annesine sarılıp şöyle diyecek,
''Anne, adam 20 yıl sonra öleceğini söyledi!''
Bunları üzülelim diye söylemiyorum, tamam mı?
Bu insanlarla konuşup, onları tanımamız için
bize ilham vermesi umuduyla söylüyorum.
Çünkü vefat ettiklerinde onların hikâyesini anlatacak olan biziz.
Onların biyografi yazarıyız.
Ve eminim ki düşündüğümüzden çok daha ilginç kişilerdir.
Bir dahaki sefere eve döndüğümüzde
sizi onlarla oturup, konuşmaya davet ediyorum.
Annenizle oturup şunu deyin, ''Bak ne diyeceğim, telefonu bırak.
Seninle konuşup, hayatını öğrenmek istiyorum.
Bana hikâyeni anlat.'' Çok etkilenecek.
Gözünün içine bakıp onunla ilgili soru sorarken büyük düşünün.
Şunu sorun, ''Anne...
Hiç siyahi biriyle yattın mı?''
''Neden bana böyle bir şey soruyorsun?''
''Hayatını öğrenmeye çalışıyorum, bilmiyorum. Öğrenmek istiyorum.''
''Çok garip bir başlangıç oldu!''
''Bilmiyorum. Deniyorum.''
''Pekâlâ, sene 98'di ve Bulls en parlak zamanını yaşıyordu.''
Tyler istersen bu kısmı yapabilirsin.
Tyler bunu yapacağına dair bana söz ver.
Yapacak mısın?
Evet!
Şu anda bir ilişkim var.
Evet, harika bir kadınla.
Farklı ırklardayız.
Çoğu insan bunu umursamaz. Ama bazıları bundan hoşlanmıyor!
Bugünlerde iki cepheden eleştiriyorlar.
İlki eski, klasik söylemler, bilirsiniz, ''Uyumlu değilsiniz!'' diyorlar.
Bir de yeni söylemler var, ''Aziz sen eğlence sektöründesin.
Başka etnik kökenli biriyle çıkmamalısın, özellikle de beyaz biriyle
çünkü bu, beyaz güzelliğin baş tacı edilmesi fikrini yayıyor!''
Yani bu da ''Uyumlu değilsiniz.'' demenin başka bir yolu.
Çünkü bakın, anlıyorum. Söyleneni anlıyorum, tamam mı?
Hintlilerle de, başka etnik kökenli insanlarla da çıktım.
Ama bu, derin bir bağ kurduğum bir kişi. Bunu bulması çok zor.
Ve aynı deri rengine sahip olmadığımız için üzgünüm.
Ama aynı zamanda insanların
hangi ırktan insanlarla çıkabileceğimi söylemesinden de bıktım.
Bunu tüm hayatım boyunca yaşadım. Küçük bir çocukken bile.
Birinci sınıfı hatırlıyorum, ben ve küçük bir Asyalı kız haricinde
sınıftaki herkes beyazdı,
Ve o zaman bile insanlar şunu diyordu,
''Pekâlâ Aziz!
Christine Li'yle aranda ne var dostum?
İkinizi görüyorum, orada ne oluyor?
Hadi ama dostum. Garip görünüyorsun. O da öyle...
Bunu yapalım!''
20 küsür yıl sonra eğlence sektörüne girdim
ve aynı şey yaşanıyor. ''Pekâlâ Aziz,
sen Hintli bir komedyensin,
Mindy Kaling de Hintli bir komedyen, neler oluyor?''
Kız arkadaşım Danimarkalı,
yani baş ettiğimiz ırkçılık sorunlarının bazılarını anlamıyor bile.
Danimarka'da böyle bir ırkçılık yok, kültürel olarak farklılar
çünkü orada başka bir ırk yok.
Sadece Danimarkalılar var.
Azınlığa yakın olabilecek tek şey, çavdar ekmeği.
O yüzden bazen ona açıklama yapmam gerekiyor.
Tamam, şimdi onun sesini taklit edeceğim ama bu onun sesi değil, tamam mı?
Aksanı biraz karışık çünkü dünyanın farklı yerlerinde yaşamış,
bunu söylüyorum çünkü bu sesi yaptığımda
insanların ''Aziz, Mary Poppins sesli biriyle çıkıyor.'' demesini istemiyorum.
Her neyse bir gün gelip şöyle dedi,
''Hayatım, bir yaramazlık ettim.
İnternet'teki bazı forumlara girdim
ve bizim fotoğraflarımızın yayımlandığını gördüm.
Merak ediyorum,
insanlar neden adımın Becky olduğunu düşünüyor?''
Ona açıklamam gerekti, ''Kimse adının Becky olduğunu düşünmüyor.
Bu, beyaz kızlarla dalga geçmek için kullanılan İnternet argosu.
Beyoncé'nin şarkısı gibi, 'Güzel saçlı Becky'yi çağır.'''
''Yani hakaret gibi bir şey mi?
Bana farklı bir isimle seslenmeleri o kadar da kötü değil.''
Sonra şemsiyesini açtı ve göğe doğru yükseldi.
Bir keresinde
New York'ta yürüyorduk.
El ele tutuşuyorduk, kendi hâlimizdeydik.
Biri parmakla bizi gösterip şunu söyledi,
''Eminim bunun sayesinde sık sık taksiye bedava biniyorsundur!''
Ben bir şey diyemeden kız arkadaşım şunu söyledi,
''Affedersiniz beyefendi. Taksi ücretinde kendi payımı ödüyorum, çok teşekkürler!''
Sonra sanki konuşmaya noktasını koymuş gibi kasılarak yürümeye başladı.
Ve adama sinirlenmeye fırsatım bile olmadı
çünkü kafam çok karışmıştı.
Sonunda şunu dedim, ''Neden bunu söyledin?''
''Bu beyefendi açıkça seninle paran için
birlikte olduğumu, bir servet avcısı olduğumu ima etti.'' dedi.
''Sence olan şey bu muydu?
Hayır.
Hintli olduğum için benimle alay etti. Taksici olduğumu ima etti.''
''Ama sen taksici değilsin.''
''Hayır, bunu biliyor.
Bunu söyleme nedeni,
taksicilerin genelde esmer olması.
Basmakalıp bir düşünce. Bu işi yapan çok Hintli var.''
''Ama çok Hintli doktor da var,
'Bunun sayesinde bedava kontrole gidiyorsundur.' da diyebilirdi.''
''Teknik olarak evet ama bunu neden desin ki?
Bunu amaçlamıyordu, tamam mı?
Küçük düşürmeye çalışıyordu.
Doktor olma ihtimalim yüzünden benimle alay etmiyordu.
Bunu söyleme nedeni taksicilerin genelde esmer ve Hintli olmaları, tamam mı?''
''Birisi ona söylemeli
çünkü birinin esmer olması Hintli olduğu
anlamına gelmez, Pakistanlı, Bangladeşli olabilir.''
''Evet, bunları biliyor!
Lanet olsun Becky, ırkçılık böyle bir şey.''
Kız arkadaşım doğum kontrol için spiral kullanıyor.
Bunun sevenleri varmış!
''Yaşasın, benim amımda da ondan var!''
İki kişi birbirine çok yakın oturuyor,
toplanmışlar.
Kız arkadaşımda bundan var ve Amerika'da
spiralin çok kullanılmamasına şaşırdı
çünkü Avrupa'da çok popüler, buradaysa değil.
Burada daha çok hap kullanılıyor.
Aslında kafa karışıklığını anlıyorum çünkü hap tam bir deli işi, değil mi?
Hap şöyle bir şey, sevgili olan Lisa ve David
doktora gidiyor, şöyle diyorlar,
''Evet, hamilelikle ilgili endişeliyiz ama kondom kullanmak istemiyoruz,
yapabileceğimiz bir şey var mı?''
Doktor şöyle diyor, ''Evet. Harika bir planım var.
Lisa sana bu hapı vereceğim.
Bu pil seni mahvedecek.
Vücuduna bir sürü hormon yükleyecek, çok garip olacak
ama hapı her gün aynı saatte alman lazım, tamam mı?
Her gün aynı saatte.
Unutma. Bir kere bile unutsan hemen hamile kalırsın, tamam mı?
Her gün aynı saatte.
Bu işi batırma Lisa!
Pekâlâ David, senin yapman gereken de şu.
Hiçbir şey. Arkandayım dostum, devam et. Keyfine bak.
Randevuya neden geldiğini bile bilmiyorum. Çok tatlısın.''
Şimdi spiralin çalışma şekli...
Spiral söyle işliyor,
doktor küçük bakır bir aleti çok acılı bir işlemle
iç tarafa yerleştiriyor.
Ucundaki tel dışarıda kalıyor,
böylece çocuk yapmak istediğinizde ya da değiştirmeniz
gerektiğinde doktor bunu yerinden çıkartabiliyor.
Bir keresinde sevişirken penisimle
tele çarptım.
Ve çok canımı yaktı.
Dostum...
Bu saldırıdan sonra aynı şevkle tekrar içeri girmek
çok zor oluyor.
Bir benzetme bulmaya çalışıyorum. Şey gibi...
Diyelim ki cips yiyorsunuz, tamam mı?
Her şey yolunda, cips yiyorsunuz
ve sonra cips almak için uzandığınız bir seferde bir şey penisinizi ısırıyor.
Cipse bir sonraki uzanışınızda böyle olmayacaksınız...
Şöyle olacaksınız, ''Bekle, paketi oynatma.
Geliyorum. Paketi oynatma.''
Çok farklı.
Yani sonuçta bu bir soruna dönüşüyor.
Kız arkadaşım şöyle dedi, ''Bir şey yapmalıyız.
Bundan hoşlanmıyorum. Belki de tekrar hap kullanmalıyım.''
''Ne istersen benim için hava hoş. Bunu söylemek bana düşmez.''
''Evet, biliyorum ama hapı hiç sevmiyorum.'' dedi.
''Neden?'' dedim.
''Biliyorsun. Çok huysuz,
kaprisli ve asabi oluyorum.
Ama sanırım yapabilirim.'' dedi.
Şöyle dedim, ''Ne?
Tek seçenek bu ikisi mi?
Ya penisimin yaralanmasını göze alacağım
ya da sen boktan bir insana mı dönüşeceksin?
Başka bir yolu olmalı.''
Elbette
doktora gitti ve erkekler için yapılmış olan yeni bir spiral olduğunu öğrendi
ve ben taktırdım, şu an hiçbir sorunumuz yok.
Evet. Bunun işleyişi de şöyle...
Erkekler için spiral yok!
Herkes ne kadar heyecanlandı!
Öndeki hanımefendi telefonunu çıkardı, ''Erkek arkadaşım için randevu alacağım.
Ne zaman açılıyorsunuz. Sekizde mi? Evet, 7.15'te orada olacak.
Biri kırılırsa diye iki tane koyun ve lütfen telleri güzel yerleştirin,
amımı dürten bir şey olmasın.
Adı mı? Dan Greenblatt. Doğru.''
Dan, bugün gelmene çok sevindim.
Hepinizin gelmesine çok sevindim.
Ve... evet.
Çok içten söylüyorum.
Geldiğiniz için çok minnettarım.
Çünkü pek çok gösteriye çıktım.
Ve gösterinin sonunda hep şunu dedim, ''İyi geceler. Çok teşekkürler!''
Ama işin doğrusu,
bunu hiç içten söylemedim.
Bunu sadece söylemem gerektiği için söylüyordum.
Yani tabii ki minnettardım. Adi biri değilim.
Ama yeterince minnettar değildim.
Hepinizin buraya gelmesinin ne anlama geldiğini düşünmemiştim
ama şimdi sizi burada görmek çok farklı bir his.
Hepinizin buraya kadar gelip, sırada beklemesinin
ne anlama geldiğini
düşünüyorum.
Ve bunların hepsini
bir saat boyunca mikrofondan bir şeyler anlatmamı dinlemek için yaptınız.
Bunun benim için anlamı çok büyük
çünkü bunu bir daha
yapamayabileceğimi gördüm.
Ölmüş gibiydim.
Bir bakıma öyleydim.
''Kendine kıyak yap.'' diyen eski Aziz öldü.
Ama buna memnunum
çünkü o hâlim hep ileriye bakıyordu,
sırada ne var, diyordu.
''Başka bir tur yapacak mıyım? Programın yeni sezonu olacak mı?''
Artık öyle düşünmüyorum.
Çünkü fark ettim ki...
...hepsi gelip geçici.
Tüm bunlar
bu şekilde yok olabilir...
Elimizdeki tek şey
içinde bulunduğumuz an
ve birlikte olduğumuz insanlar.
Büyükannemden bahsettim, üzücüydü
ama size söylemediğim şey şuydu, onunla olduğum zaman boyunca
gülümsüyordu, gülüyordu, benimle birlikteydi.
Hayatımdaki kimsenin
olmadığı kadar o an benimle birlikteydi.
Bunu hayatıma taşımaya çalıştım.
Büyükannemin
bu konuda pek seçim şansı yok.
Ama benim var.
Ve ben bu şekilde yaşamayı seçiyorum,
yanımda olan insanlarla içinde bulunduğum anda.
Şu an bizim anımız, değil mi?
Ben, siz, Dan...
''Komik!'' diye bağıran kadın.
Hayatı boyunca bu izi taşıyacak olan genç Tyler.
Hepimiz.
Ve şu an bizim anımız. Bakın ne diyeceğim.
Neden bir saniyeliğine bunu düşünmüyoruz?
Bununla birlikte iyi geceler diliyorum.
Çok teşekkürler.
Teşekkürler.
Çok teşekkürler Brooklyn.
Umarım tekrar görüşürüz.
Alt yazı çevirmeni: Müge Öznalcı