(ห้ามบุคคลภายนอกเข้ามาในหอพัก)
(ตัวละคร สถานที่ องค์กร และเหตุการณ์ทั้งหมด)
(ที่ปรากฏในซีรีส์เรื่องนี้ ล้วนเป็นเรื่องสมมติ)
อยากให้ฆ่าสักทีใช่ไหม
ได้สิ จะฆ่ายังไงดีล่ะ
ที่รัก
พูดมาสิ
จะหนีไปไหน
มานี่ มึงมานี่เลย เฮ้ย
มานี่ซะ บอกให้มานี่
มึงเข้าไปทำอะไรห้องกู
มึงแอบเข้าห้องกูทำไมวะ ตอบสิ ไอ้หอกหัก
- ว่าไง เอาปืนมานี่ - ผม...
- ผมไม่ได้ทำ - ส่งปืนมา
ยืนนิ่งๆ มึงขโมยอะไรไป
มึงแอบเข้าห้องกูทำไม
ผมเปล่า ไม่ได้ทำจริงๆ
ถามว่าเอาอะไรไป
บอกมา มึงเอาอะไรไป
ก็บอกว่าไม่ได้ทำไง
มีแค่มึงนี่แหละ
ถ้าไม่ใช่ผมจะทำยังไง
พนันด้วยข้อมือไหมล่ะ
มีเรื่องสนุกอะไรกันเหรอพี่
พวกมึงกวนตีนหรือไงวะ
อะไรวะ นี่ฝาแฝดเหรอ
ทีนี้คุณต้องให้ข้อมือกับผม ถูกไหม
เอางี้ไหมล่ะ จับหักขาแม่ง
ไปให้พ้น หลีกไป
- หยุดก่อนครับ - บอกให้หลีกไงวะ
มีอะไรกันครับ
ใจเย็นก่อนสิครับ
คุณมาเสือกอะไรด้วยล่ะ
ก็เราเป็นเพื่อนบ้านกันไง ถูกไหมครับ
แต่ไอ้เวรนั่นชอบแอบเข้าห้องผมนะ
คุณเห็นกับตาเหรอครับ
คุณน้าได้เข้าห้องเขาไหมครับ
นี่รวมหัวกันปั่นกูเหรอวะ
ทำไมผมต้องเข้าไปด้วยล่ะครับ
ห้องผมก็มี
ไอ้สันดาน
อะไรวะ
ใจเย็นสิครับ เรามีเพื่อนบ้านใหม่นะ
คุณน้าขอโทษสิครับ
ก็คุณน้าชอบหัวเราะคิกคัก เขาเลยเข้าใจผิดกัน
อย่าทำคนอื่นรำคาญใจสิครับ
ครับ ขอโทษนะครับ รุ่นพี่
จะรับคำขอโทษใช่ไหมครับ
พวกเดียวกันทั้งนั้น ดูก็รู้
พวกเดียวกันอะไรล่ะ
เข้าห้องไปเถอะครับ
ถึงอยู่ที่นี่มานาน ก็ไม่ควรทำแบบนี้นะครับ
ปกติที่นี่ไม่มีเรื่องกันหรอก ตกใจใช่ไหมครับ
อ๋อ ผมไม่เป็นไร
ไม่เป็นไรแน่นะครับ
ครับ พอดีว่า...
พรุ่งนี้ผมต้องทำงาน ขอตัวไปนอนก่อนนะครับ
- อ๋อ ทำงานแล้วนี่เอง - ครับ
เห็นหน้าเด็กก็นึกว่าเป็นนักศึกษา
ขอตัวนะครับ
ตัดแม่งซะเลยดีไหม
พ่อหนุ่ม เอ้า ตกใจทำไมล่ะ
คนหนุ่มอย่างเธอไม่น่าขวัญอ่อนเลยนะ
- ทำไมปวกเปียกแท้ - ป้าจะคุยอะไรครับ
ได้ข่าวว่าเมื่อคืนวุ่นวายกันยกใหญ่
ทำเอาฉันรู้สึกผิดเลย
ปกติหอพักของเราเงียบอย่างกับป่าช้า
อยู่กันหลายคน ก็กระทบกระทั่งกันได้ครับ
ผมไม่ได้ว่าอะไร ไปล่ะครับ
- ขอบใจที่คิดแบบนี้แล้วกันนะ - ครับ
เออ เดี๋ยวก่อน เมื่อกี้นี้
ตาลุงนักเลงคนนั้นบอกฉันว่าจะย้ายออก
ก็ไม่ต้องกังวลแล้วนะ
อ๋อ ครับ
ว่าตามตรง ลุงคนนั้นน่ากลัวจะตาย
ตอนฉันนั่งอยู่ในห้องนั้น
เขามองฉันด้วยสายตาแปลกๆ ชอบกล
- น่าขนลุกขนพอง... - ขอโทษนะครับ
คือผมต้องไปทำงานแล้ว
อ้าวเหรอ ไปเถอะๆ
พ่อหนุ่ม
คราวนี้ที่นี่ก็เหลือแต่คนดีๆ แล้ว ว่าไหมล่ะ
ค่ะ อันนั้นแหละ
ไปทำงานสินะครับ
- เอ่อ... - จะไปทำงานใช่ไหม
ครับ
ที่ทำงานอยู่ไหนครับ
อยู่แถวแทฮักโรครับ
อยู่ซะไกลเลยนะ
ครับ
ว่าแต่ ไม่ร้อนเหรอครับ
อะไรวะ ยิ้มชวนอึดอัดเป็นบ้า
โชคดีนะครับ
ครับ
(ฆาตกรรมแมวต่อเนื่อง)
(ศพแมวตัวที่หก ศพแมวตัวที่สิบสาม ศพแมวตัวที่สอง)
"ฆาตกรรมแมวต่อเนื่องย่านอึนฮเย"
ค่ะ
ถ้าหมกมุ่นกับเรื่องเล็กๆ
เธอไม่มีทางทำคดีใหญ่ได้หรอก
ก็ฉันขี้กังวลอยู่ตลอดนี่คะ
- พูดอะไรล่ะนั่น - ผมว่าเรื่องนี้...
ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะครับ
งั้นก็อย่าไปเล่นกับมัน
ภายในเดือนเดียว มีแมว 13 ตัวถูกฆ่าอย่างสยดสยอง
จะไปไหนล่ะ
ไปที่เกิดเหตุค่ะ
ที่เกิดเหตุบ้าอะไร
จะไปจุดที่เจอศพแมวใช่ไหม
ค่ะ
นึกแล้วว่าใช่แน่ๆ
เจ้าหน้าที่โจ
รู้ใช่ไหมว่าจองฮวางานยุ่งที่สุด ในบรรดาพวกเราแล้ว
ทำแต่เรื่องไร้สาระ
- รุ่นพี่โซ ให้ผมไปด้วยไหมครับ - ไม่ต้องหรอก
ร้อนขนาดนี้จะออกไปทำไม
ช่างมันเถอะ เอาน้ำร้อนต้มบะหมี่ถ้วยมาให้ที
รุ่นพี่ ลุกไปทำเองสิคะ อย่าบ้าอำนาจ
- คราวก่อนเขาก็ทำ - ฉันไปล่ะ
เอ่อ ผมทำเหรอครับ
ถ้าไม่ใช่ก็ช่างเถอะ
(ตำรวจ)
(เลขที่ 203-3 ย่านยอนจี เขตฮเยฮวา โซล)
ที่นี่เหรอ
ที่นี่แหละ
- เอ่อ - ทำอะไรครับ
คือผมมาฝึกงาน...
- ฝึกงานเหรอ - ใช่ครับ
ไม่เห็นมีใครบอก
เหรอครับ
คุณชินแจโฮ
เอ่อ คือ พัสดุ...
ผมรับเองครับ
ไอ้นี่มาถึงก็ทำตัวโคตรเย็นชาเลย
โทษนะ คุณคือ...
- อรุณสวัสดิ์ - อ้าว มาแล้วเหรอพี่
- ว่าไง - อุ๊ย น้องเล็ก
ดูเด็กอยู่เลย
ไอ้นี่ อยู่ออฟฟิศก็เรียกฉัน ว่าท่านประธานสิ
เอ้า ทักทายเขาสิครับ
นี่รุ่นน้องผมที่เล่าให้ฟัง
- ชื่อคุณยุนจงอู - อ๋อ รุ่นน้องเหรอ
เอ่อ ผมยุนจงอูครับ มาทำงานวันนี้วันแรก
ฝากตัวด้วยนะครับ
ยินดีที่ได้รู้จัก ผมผู้จัดการโคซังมาน
- ครับ - ฉันซนยูจองค่ะ เป็นดีไซเนอร์
หัวหน้าพัคบยองมิน
- ทักทายเขาหรือยังครับ - ทักทายเมื่อกี้แล้วครับ
คุณบยองมินก็ดูแลเขาดีๆ นะครับ
เจ้านี่มันฉลาด
ถ้าสอนดีๆ หน่อย เขาช่วยงานได้เยอะแน่
นั่งข้างๆ หัวหน้าได้เลยครับ
เดี๋ยวอีกสิบนาทีประชุมนะครับ
- ค่ะ - ครับ
จงอู
บ้าเอ๊ย ชาร์จไม่ติดอีกแล้ว
พี่ ผมว่า...
คนนั้นออกจะแปลกๆ นะ
คนไหน ไอ้หัวโตน่ะนะ
- ไอ้หัวโตเหรอ - ก็หัวเขาใหญ่ไง
- อ๋อ ก็จริง - เขาทำงานเก่งนะ
ถ้านายเอาใจหน่อย เดี๋ยวเขาก็ดีด้วย
พยายามทำตัวดีๆ
หน้าตานายน่ะ ผู้ใหญ่เขาเอ็นดูอยู่แล้ว
- ครับ - นี่
ชีวิตผู้ใหญ่ของจริง ไม่ได้เริ่มในมหาวิทยาลัยหรือในกรม
มันเริ่มที่นี่ ในบริษัท
- ต่อให้มีเรื่องไม่ชอบใจ - ครับ
- ก็ต้องอดทนไว้ - รู้แล้วครับ
นายก็รู้ว่าเงินทองมันหายาก
ครับพี่ ผมเข้าใจ
อ้อๆ ท่านประธาน
เวลาเราอยู่กันสองคน เรียกพี่เฉยๆ ก็ได้
- ครับ - เออ ฉันไปห้องน้ำก่อน
- อะไรวะนั่น - ครับ
เหมือนน้ำลายเลยว่ะ
โธ่เว้ย ไอ้เวรนั่นแหงๆ
หมายถึงใคร
คนที่ผมเจอหน้าหอเมื่อเช้าน่ะ
เล่นบ้าอะไรของมันวะ
เดี๋ยวนี้มีแต่คนเพี้ยนๆ
เออ ไอ้พวกที่ตีกันหน้าร้านเหล้า จนเข้าห้องฉุกเฉินเมื่อคืนน่ะ
จริงๆ แม่งไม่รู้จักกัน
พอเมาได้ที่แม่งก็เขม่นกัน แล้วซัดกันยับเลย
โคตรบ้าเลยเนอะ
ถ้านายไม่ห้าม ไอ้นั่นตายคาที่ไปแล้ว
ไอ้คนที่ถุยน้ำลายใส่นายนี่ก็ด้วย
ดูก็รู้ว่าเป็นคนเลือดร้อน อย่าไปถือสาคนพรรค์นี้เลย
นายก็ระวังด้วย บางทีก็เดือดง่ายพอกัน
อย่าทำหน้าบึ้งต่อหน้าฉัน
มองหาอะไรครับ
แม่ง น่าหงุดหงิดฉิบหาย
อะไรวะ
ไหนมีดล่ะ
ปล่อยสิวะ
ถึงตาคุณลุงแล้วครับ
แม่ง
(หอพักเอเดน ชั้นสี่ เฉพาะสตรีเท่านั้น)
เฮ้อ
สวัสดีครับ
คุณเป็นเจ้าของรถ ทะเบียน 9688 ใช่ไหมคะ
ครับ
เจ้าหน้าที่โซจองฮวา จากแผนกสายตรวจอึนฮเยพูดค่ะ
ขอตรวจกล้องหน้ารถหน่อยได้ไหมคะ
มาจากร้านเครื่องเขียนยูซอนนี่
คะ
ร้านเครื่องเขียนตรงสี่แยกน่ะ ไม่รู้จักเหรอครับ
อ๋อ สี่แยก...
ฟังนะ
- เห็นสี่แยกตรงโน้นไหม - ค่ะ
- ร้านทำผม - ค่ะ
จากตรงนั้นให้เลี้ยวขวา
เลี้ยวขวา
แล้วตรงไป...
ช่วงเวลานั้น มีนักเรียนมาซื้อของเพียบเลย
ค่ะ
- รบกวนเร่งวิดีโอหน่อยค่ะ - อ้อๆ
เดี๋ยวก่อน หยุดที
คุณน้าคนนี้มาบ่อยไหมคะ
อ๋อ ตานี่น่ะเหรอ
เขาอยู่ย่านโน้น ที่จะปรับปรุงพื้นที่น่ะ
ปรับปรุงพื้นที่
ตึกนั้นไม่ค่อยมีคนอยู่หรอก
มันชื่อหออะไรนะ
อีดึน เอเดน
อะไรประมาณนี้แหละ
แถวนั้นมีหอพักเหรอคะ
ก็มันดูโทรมน่ะ เลยไม่ค่อยมีคนรู้จัก
อยู่บนเนินโน่น
"หอพักเอเดน"
(หอพักเอเดน)
มีใครอยู่ไหมคะ
ตำรวจมาทำอะไรที่นี่ล่ะ
อ้อ สวัสดีค่ะ
- ร้อนสิท่า เหงื่อท่วมเลย - ไม่ล่ะค่ะ ไม่เป็นไร
- เอาไปใช้เถอะ - ไม่เป็นไรค่ะ
- นี่เจ้าของใช่ไหมคะ - ฉันนี่แหละ
พอดีว่ามีเรื่องจะถามค่ะ
- อะไรล่ะ - คนในรูปนี้
เขาอยู่ที่นี่ใช่ไหมคะ
อ๋อ เขาอยู่ห้อง 306
สรุปว่าพักที่นี่ถูกไหมคะ
ใช่แล้วค่ะ เขาพักที่นี่แหละ
ถามทำไมล่ะ
อ๋อ ฉันมีเรื่องจะถามเขาสองสามข้อ
ตายแล้ว หรือว่า...
โธ่เอ๊ย ฉันห้ามเขาแล้ว แต่ยังทำอีกจนได้สินะ
เขานิสัยดี แต่สมองไม่ปกติค่ะ
คุณห้อง 306 มานี่หน่อย
มีตำรวจมาหา
ฉันเคยบอกแล้วไง
ถ้ารังแกสัตว์จะเดือดร้อนทีหลัง
เปล่านะ ผมไม่ได้ทำอะไร
ตอนฉันซื้อรองเท้า มันถูกน่ะ
ซื้อหนึ่งแถมหนึ่ง
ฉันมีแล้วคู่หนึ่ง เอาไปใส่เถอะ
สวยจัง
แต่ฉันว่ามันเหมาะกับคุณจงอูมากกว่า
หัวหน้าคะ ให้คุณจงอูใส่ได้ใช่ไหม
- คุณจงอู ไม่ได้เอารองเท้าแตะมานี่ - ครับ
- เอ่อ ครับ - ลองใส่สิคะ
ลองเลยค่ะ ไม่เป็นไร
- เอาเลยเหรอ - อือ ไม่เป็นไร
เหมาะสุดๆ น่ารักมากเลยนะคะ
คุณยูจอง
ไอ้นี่มีแฟนแล้ว อย่าเต๊าะมันเลย
ใครว่าฉันเต๊าะ
จงอูเพิ่งมาก็เนื้อหอมซะแล้ว ดีใจแย่เลย
คนไม่มีใครเอา ขอตัวไปประชุมก่อนนะครับ
- ไว้เจอกันค่ะ - เจอกันครับ
คุณคะ
ถ้าคุณยังฆ่าแมวไม่เลิก
ตามกฎหมายคุ้มครองสัตว์ คุณมีสิทธิ์ติดคุกสองปี
หรืออาจโดนปรับถึง 20 ล้านวอน...
เข้าใจที่ฉันพูดใช่ไหมคะ
นี่คุณ อย่าเพิ่งเล่นสิคะ
ปัง
เฮ้ยคุณ ยิงปืนอัดลมเล่น ในโรงพักได้ไง
คุณคะ บอกว่าอย่าเล่นไง
คุณฆ่าไป 13 ตัวนะ ตั้ง 13 ตัว
คุณลงมือฆ่าแมวอย่างเหี้ยมโหด ถึง 13 ตัวเลยนะคะ
ไม่สงสารพวกมันเหรอคะ ว่าไง
ไม่ ไม่ใช่ 13 ตัว
หา
เจ้าหน้าที่โซ
ผมฆ่าแค่หนึ่งครับ
อย่าเพิ่งเล่นนะคะ รอตรงนี้ก่อน
จ่าพัคบอกฉัน
ไม่มีหลักฐานว่าเขาฆ่าแมวทุกตัว
คุณน้าครับ มานี่ก่อน
- ดูนี่นะ - ทางนี้ครับคุณน้า
ตามรายงานแจ้งเหตุครั้งก่อนๆ
ซากแมวส่วนใหญ่มีร่องรอยไหม้
หรือบางตัวก็ไหม้เกรียม
แต่คราวนี้ไม่ใช่นะ
ก็นั่นไงคะ เพราะงี้เราถึงต้องสืบสวนเพิ่มเติมไง
นี่ แล้วจะสืบยังไง
ดูสิ คิดว่าจะคุยรู้เรื่องไหม
- กินสิครับ - แค่ตักเตือนเขาไปก่อน
- แล้วให้เขากลับได้ - หัวหน้าคะ
เธอจะทำแต่คดีนี้หรือไง
อย่ายิงครับคุณน้า เอาปืนมานี่
- นี่คุณ - ปืน...
ถ้าทำแบบนั้นอีก เดี๋ยวได้...
ติดคุกจริงๆ แน่
เข้าใจไหม
ขอโทษครับ
คุณตำรวจ
ทีหลังอย่าทำอีกนะครับ
แล้วก็...
อย่ายิงตำรวจ เอ๊ย อย่ายิงคนอื่นนะครับ รู้ไหม
- ครับ - ให้เขากลับเลย
ครับ
ไปได้แล้วครับคุณน้า ลุกขึ้น
นั่นแหละ ไปนะครับ
ลาก่อนนะครับ
กลับดีๆ ครับ
แต่ถึงอย่างนั้น คุณให้เขากลับ...
- นี่ - โดยไม่สืบสวน...
พวกแมวน่ะ
จริงๆ ฉันก็สงสารนะ
นี่ มีคนร้องเรียน เรื่องแมวตายกี่ครั้งกันล่ะ
เอาจริงๆ ก็เยอะมากนะ ถูกไหม
ไม่รู้ล่ะ เมื่อคืนกินเหล้า ยังไม่สร่างเลย
มึนเว้ย
- เหมียวๆ - โอเคครับ เอาไปได้เลย
ว่าไง เหมียว
ให้ตาย
- นี่ครับ - ขอบใจ
- เจ้าหน้าที่โจ - ครับ
แปะบอร์ดที
เราเคยคีย์ลายนิ้วมือบางคน เพื่อช่วยระบุตัวคนหาย
ถ้าในระบบมีลายนิ้วมือเขา ก็น่าจะเจอตัวไวขึ้นนะครับ
ลายนิ้วมือน่ะ เราคีย์แต่ของเด็ก กับคนแก่ความจำเสื่อม
- ไหน ขอดูหน่อย - ครับ
(บุคคลสูญหาย)
เอ๊ะ "ภูเขาบง ย่านอึนฮเยหนึ่ง"
รุ่นพี่
นี่มันแถวๆ หอพักเอเดนไม่ใช่เหรอ
(หอพักเอเดน)
น่าสับคอชะมัด
แต่ที่เราตกลงกันคือข้อมือน่ะสิ
กลัวเหรอ
กลัวเหรอ กลัวใช่ไหม กลัวไหม
ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้หมอนั่น ฉันคงสับแกเดี๋ยวนั้นเลย
ได้ยินว่าแกโดนจับไปโรงพัก
คือ พวกตำรวจถามคำถาม
ฉันตอบไปว่า ฉันไม่รู้เรื่องอะไร
มันเลยให้ฉันกลับได้
พวกมันไม่รู้อะไรหรอก
ก็บอกให้ระวัง อย่าให้ใครสงสัยไง
ไม่มีใครสงสัยหรอก
ไม่ใช่ตำรวจ ฉันหมายถึงอย่าให้ ไอ้นั่นจับได้ต่างหาก ไอ้โง่
เข้าใจแล้วครับ
เข้าใจแล้ว
นั่งว่างเป็นชั่วโมงแล้ว ไม่เห็นสั่งงานสักที
หัวหน้าครับ ผมต้องทำอะไรบ้าง
หัวหน้าครับ
ซนยูจองพูดนะคะ
ทานข้าวยังคะ คราวก่อนเรา...
หัวหน้า มีงานอะไรให้ผมช่วยไหมครับ
ไม่มีหรอกครับ
ไม่มีเหรอ
ถ้าเบื่อขนาดนั้น ก็ชงกาแฟให้ผมแล้วกัน
กาแฟเหรอครับ
เอาตามนี้ใช่ไหมคะ ได้ค่ะ
ตกลงเป็นวันไหนดีคะ
เดี๋ยวตรวจสอบแล้วโทรไปใหม่ค่ะ
ได้ค่ะ
หัวหน้า กาแฟได้แล้วครับ
ไม่ได้ถุยน้ำลายใส่ใช่ไหม
หา เปล่านะครับ
เอาไป
สำหรับโชว์เดือนหน้าน่ะ ช่วยเขียนข่าวประชาสัมพันธ์ที
ส่วนจะเขียนยังไง ในเน็ตมี เรียกว่าไงนะ
แบบให้อ้างอิงเยอะอยู่ ลองหาดูนะครับ
ครับ
ท่านประธานบอกว่าคุณฉลาด เดี๋ยวผมจะดูว่าคุณเก่งแค่ไหน
ครับ
(รองเท้าแตะผู้หญิง)
"รองเท้าแตะผู้หญิง"
อ๋อ ไอ้แว่นชอบเธอเหรอ
- คุณจงอู - ครับ
เดี๋ยวฉันจะโอนเบอร์ออฟฟิศ เข้าเบอร์คุณนะคะ
- เลิกงานแล้วก็ยังมีคนโทรมา - อ๋อ ครับ
- ครับ - ไม่ต้องลนนะ
- รับสายแล้วก็คุยให้เรียบร้อย - ครับ
ถ้าสงสัยอะไรก็ถามหัวหน้าพัคได้เลย
- ครับ - คุณจงอู
- ครับ - จะเอางี้เหรอคะ
หา
ทำไมต้องลุกขึ้นตอบ เป็นเด็กประถมด้วยล่ะ
- ครับ - นั่งเถอะค่ะ
ออฟฟิศเรามีเด็กประถมสินะ
เอาล่ะ ดูนี่นะ
จับแปรงสีฟันแบบนี้
ฟันล่างแปรงขึ้นบน ฟันบนแปรงลงล่าง
แล้วก็แปรงจากด้านในมาด้านนอก
แปรงตั้งแต่เหงือกแบบนี้ได้เลย เข้าใจไหม
ครับ
ถ้าไม่แปรงฟันจะปวดฟันอีก
หนูรับปากหมอแล้วต้องทำให้ได้นะ
ครับ
กำชับให้เขาแปรงฟันก็พอแล้วครับ ไม่ต้องกังวลอะไร
ขอบคุณหมอมากเลยค่ะ
เวลาเขาไปหาหมอฟันที่อื่น เขาร้องไห้งอแงทุกที
แต่พอมาหาคุณหมอปุ๊บ เขาไม่ดื้อเลยค่ะ
ลูกฉันชอบคุณหมอมากค่ะ เขาบอกว่าหมอเท่
(แซมทอทันตกรรม)
ครับ
อือ
ผมอยากเจอครับ
เดี๋ยวเสร็จงานแล้วจะรีบกลับเลย
ทุกคน เสร็จงานแล้วก็กลับกันเลยนะ
หรือจะยังไม่กลับดี
ไปกินเลี้ยงดีกว่า ต้อนรับจงอูทำงานวันแรก
พอดีฉันมีธุระกับที่บ้าน...
หรือว่าจะชิ่งดี
- ฉันไปด้วย - แหม
วันนี้ผมมีงานต้องทำ...
คุณจงอู
เป็นเด็กใหม่ต้องตอบว่า "เข้าใจแล้วครับ" แล้วไปกับพวกเราสิ
- ใช่เลย - เข้าใจแล้วครับ
ตอบตกลงทันทีเลยแฮะ
น่ารักจัง
คุณยูจอง
ผมบอกว่าเขามีแฟนแล้ว อย่าไปจีบสิ
ทำไมล่ะ อนาคตมันไม่แน่หรอก ถูกไหม
ถูกเผงเลย
มั่นใจในตัวเองซะจริงๆ ไปกันเถอะ
คุณจงอูเป็นหนุ่มเนื้อหอมซะแล้ว
ไม่จริงหรอกครับ
หน้าแดงแล้วนี่นา น่ารักจัง
มั่นหน้าฉิบหาย
คุณจีอึน
ส่งใบคิวรายการวาไรตี้พรุ่งนี้ให้ฉัน
ภายในวันนี้ก่อนกลับด้วยนะ
ค่ะ เดี๋ยวก่อนค่ะ
หือ
รายการนี้มันหน้าที่คุณโบมีนะคะ
อันนั้นฉันก็รู้แหละ
แต่วันนี้คุณโบมีลาป่วยไง ฝากด้วยนะ
ถึงอย่างนั้น...
แต่ละคนก็มีหน้าที่ต่างกันนะ
คุณจีอึน
ไม่รู้เหรอว่าที่ฉันวานให้ทำ
เพราะฉันเห็นคุณดูพึ่งได้ที่สุด
แต่บางครั้งเวลามองคุณ จะเรียกว่าไงดี
คุณดูเหมือนคนแปลกหน้า
ขอโทษค่ะ
อีกอย่าง อย่าไม่พอใจกับเรื่องแค่นี้สิ
ไม่เห็นต้องหงุดหงิดเลย
อย่าทำหน้าบึ้ง ยิ้มไว้
ทุกคนก็เหนื่อยเหมือนๆ กัน เข้าใจนะ
ส่งเข้าเมลนะ ฉันไปล่ะ
(พี่จงอู: ขอโทษนะ วันนี้ฉันคงไปไม่ได้แล้ว)
(ต้องไปกินเลี้ยงกับที่ออฟฟิศ)
(ได้ ตามสบาย)
(มีเรื่องอะไร...)
(เสร็จแล้วเดี๋ยวโทรหา)
ใครจะไปคิดว่าฉันจะได้ทำงานที่นี่ล่ะ
คุณจงอู คุณเคยเขียนหนังสือเหรอ
เจ้านี่มันเขียนเก่งมากเลยนะ
สมัยเรียนใครๆ ก็เรียกมันว่าอัจฉริยะ
- จริงเหรอคะ - จริงสิ
อาจารย์พูดเป็นเสียงเดียวกัน ว่าต่อไปเจ้านี่จะเป็นผู้นำ...
วรรณกรรมเกาหลี
เดี๋ยวนะ นักเขียนคนเดียว
- จะเป็นผู้นำวงการได้ไง - ยังจะเถียงอีก
- โลกนี้มันผิดเอง... - อย่าขัดน่า
ที่ไม่เห็นค่าอัจฉริยะแบบนาย
จำไอ้ที่นายส่งประกวดตอนนั้นได้ไหม
- พูดทำไมเนี่ย - ที่นายตกรอบน่ะ
- พอเถอะ - มันอันเดียวกันหรือเปล่า
- ยังไงก็เถอะ - เชื่อเขาเลย
อัจฉริยะคนนี้ ดันได้เป็นแค่เด็กฝึกงาน
มันน่าเศร้าไหมล่ะ
เจ้านี่เขียนหนังสือหลังขดหลังแข็ง
มันกินนอนในห้องชมรมสามปี
นายดรอปเทอมหนึ่งเพราะจนถูกไหม
ยังไงก็เถอะ มันกินนอน...
ในห้องชมรมถึงสามปีรวด
มันต้องอดทนแทบตาย
แต่ดูมันตอนนี้สิ ฉันล่ะปวดใจจริงๆ
จงอู เลิกเขียนหนังสือได้แล้ว
เงินสำคัญที่สุด ยอมแพ้ซะ ไอ้ทึ่ม
วงการศิลปะกำลังเน่าเฟะ
ศิลปะมันไร้สาระ
มันทำได้อย่างเดียว คือสูบเลือดสูบเนื้อคนรอบตัวเรา
ฉันกินเหล้ากับศิลปินมาเยอะ
แกเป็นใครมาบอกให้ฉันยอมแพ้
ยอมแพ้เถอะ วางมือซะ
วงการศิลปะมันเน่าแล้ว
อย่าเอาตัวเอง ไปเกลือกกลั้วกับพวกนั้นเลย
- นี่ ไอ้การเขียนนิยายน่ะ - อะไรกัน
มันไม่ช่วยเปลี่ยนโลกหรอก
ไปต่ออีกที่กัน
ท่านประธานกลับเถอะ พรุ่งนี้ต้องทำงานนะครับ
- พอแค่นี้ดีกว่า - พรุ่งนี้ไม่ต้องทำงาน
- ให้ตายสิ - ไปต่อกัน
ปกติคอแข็งจะตาย ทำไมวันนี้เมาเละล่ะ
ผมไม่เมา
- เรากลับก่อนนะครับ - เขารู้สึกดีที่คุณมาแน่เลย
- โชคดีนะคะ - ครับ
งั้นพวกเราไปต่อกันดีไหม
อ้อ เอาสิครับ
ผมขอกลับก่อนนะครับ เมื่อคืนแทบไม่ได้นอน
- เหรอคะ - ครับ
เสียดายจัง
งั้นฉันกลับด้วยแล้วกัน
- คุณจงอูพักที่ไหนคะ - ตรงโน้นมีตลาดกลางคืน...
ผมอยู่เขตอึนฮยอน
ไกลจังเลยค่ะ
ถ้าได้กลับแท็กซี่คันเดียวกันคงดี
- ไปนะคะ พรุ่งนี้เจอกัน - ครับ
เอ่อ งั้นผมกลับนะครับ
เด็กฝึกงาน
ครับ
ขอแนะนำอะไรอย่าง
รู้ว่าสนิทกับประธานบริษัท แต่ไม่ต้องมาทำเก๋า
- หมายถึงอะไร - หัดเจียมตัวบ้างโว้ย ไอ้เวร
เย็นไว้ๆ
แม่งเอ๊ย
(กำลังโทร สายสืบชา)
- ฮัลโหล - คุณสายสืบ นี่อันฮีจุงครับ
อันฮีจุง นายอยู่ไหนวะ
มีไอ้พวกโรคจิต...
- พยายามฆ่าผม... - เฮ้ย
โธ่เว้ย
บอกให้ตั้งใจเฝ้าไงครับ
ขอโทษครับ
พอดีผมหิว
ทะเลาะกันทำไม
ทานข้าวยังครับ
ฉันอุตส่าห์บอกคนมาใหม่
ว่าที่นี่เหลือแค่คนดีๆ อยู่กัน
แล้วนี่มันอะไรกัน
- ขอโทษ... - ไสหัวไปซะ
ขอโทษครับคุณป้า
ไอ้พวกผู้ชายนี่ จ้องแต่จะตีกันทั้งปีทั้งชาติ
สำนึกผิดซะ
ผมก็ ขอโทษครับ
โซจองฮวา จองไว้สามทุ่มค่ะ
ขอบคุณค่ะ
- เจ้าหน้าที่โซ - สวัสดีค่ะ
คุณไม่ได้นัดวันนี้นี่ครับ
อ๋อ พอดีติดธุระ เลยต้องเปลี่ยนวันค่ะ
หมอฟันที่เข้าเวรคืนนี้มือเบากว่าผม
- โชคดีกับการรักษาครับ - อ๋อ ค่ะ
นี่ไปเดตเหรอคะ
เอ่อ...
วันนี้มีนัดกับคนสำคัญครับ
อิจฉาจังเลยค่ะ ถึงไม่รู้ว่าเป็นใครก็เถอะ
งั้นเจอกันคราวหน้าครับ
- ขอบคุณครับ - ลาก่อนค่ะ
(แซมทอทันตกรรม)
เพิ่งมาอยู่แค่วันเดียว ก็ไม่อยากกลับเข้าไปซะแล้วสิ
อ้าว เลิกงานแล้วสิเนี่ย
ครับ
กินข้าวยังล่ะ ถ้ายังเดี๋ยวทอดไข่ให้กินเอาไหม
ผมกินเลี้ยงกับที่ทำงานมาครับ ไม่เป็นไร
ฉันเพิ่งต้มไข่เมื่อกี้นี้เอง เอาสักฟองไหม
โรยเกลือหน่อยอร่อยเหาะนะ
ผมท้องอืดครับ
ท้องอืดเหรอ
- ครับ - โธ่เอ๊ย งั้นเดี๋ยวฉันช่วย
- ฉันฝังเข็มเก่งนะ - ไม่ต้องครับ
ผมขอพักก่อน
เรียกใช้ได้ทุกเมื่อนะ เดี๋ยวฉันฝังเข็มให้
เฮ้อ น่าสงสารจัง
ยัยป้านี่เป็นอะไร ถึงชอบชวนกินไข่จังวะ
เฮ้อ
ห้องแม่งจะแคบไปไหน
เฮ้อ ไม่มีอะไรทำเลย
โธ่เว้ย
(ขอบคุณ)
หือ
เหมือนจะเป็นของผู้เช่ารายก่อนแฮะ
(ฉันเหงา ฉันเหนื่อย)
(ฉันจะบ้าแล้ว ฉันอยากตาย ฉันต้องฆ่า ฉันกลัว)
(ตาย)
หรือว่า...
ถึงจะปรับปรุงพื้นที่
แต่มันถูกได้ขนาดนี้เลยเหรอครับ
พูดตามตรงนะ
คนที่เคยอยู่ห้องนี้ฆ่าตัวตาย
เวรเอ๊ย ต้องลืมเรื่องนี้ซะ
จัดเบียร์สักกระป๋องก่อนนอนแล้วกัน
(เลิกงานหรือยัง จีอึน)
สวัสดีครับ
ครับ นั่นเจเอชคอนเทนต์หรือเปล่าครับ
หา
อ๋อๆ ครับๆ ใช่แล้วครับ
อ้าว ปกติคุณยูจองรับสายนี่
คุณมาใหม่ล่ะสิ
ครับ พนักงานฝึกหัดยุนจงอูครับ
อ๋อ อิมจงโอ
ไม่ใช่ครับ ยุนจง...
อ๋อ อิมจงโอ เข้าใจแล้ว
ช่วยส่งข้อมูลรายการให้ผม ทางข้อความได้ไหม
เอ่อ คือ...
- ตอนนี้เหรอครับ - รบกวนรีบส่งล่ะ แค่นี้
แม่ง
อยู่ไหนวะ
อ้าว
- นี่ใครคะ - ตกใจหมด
ผมเป็นตำรวจครับ
- ตำรวจ - ไม่ทราบว่า...
รู้จักคนนี้ไหมครับ
ฉันว่าจะรอพรุ่งนี้เช้า ค่อยแจ้งความพอดีเลย
- รอแป๊บหนึ่งนะคะ - เรื่องคนนี้เหรอ
ไม่ใช่ คืองี้
- ผู้ชายคนนั้น - ครับ
ไม่ยอมจ่ายค่าเช่าห้องสักแดง
- ค่าเช่าเหรอ - อือ เขาค้างค่าเช่าห้อง
- แล้วเพิ่งหนีไปวันนี้ - เขาพักที่นี่เหรอครับ
ถูกต้อง เขาอยู่ห้อง 310
- ห้อง 310 เหรอ ขอดูหน่อยนะครับ - อือ
เฮ้อ อุตส่าห์ไว้ใจ ดันโดนหลอก ตามมาเลยค่ะ
ฉันโดนหลอกกี่ครั้ง ขี้เกียจนับแล้วเนี่ย
ทำไมทางเดินมืดขนาดนี้ล่ะ
อ้าว ก็เศรษฐกิจย่ำแย่ ติดหลอดไฟไปจะช่วยอะไรได้
มานี่เลยค่ะ
- ขยะนี่นา - ห้องนี้เหรอครับ
- เขากินเหล้าเก่ง - โอ้โฮ
- ทำลายข้าวของด้วย - ครับ
แถมเขาขู่คนห้องข้างๆ ด้วย ว่าจะฆ่าทิ้งหรือไงนี่แหละ
น่าจะตะเพิดเขาไปตั้งนานแล้ว
แต่ฉันดันขี้สงสาร
เขาหายไปวันนี้เหรอครับ
คืองี้ เมื่อคืนเขาเมาเหล้า แล้วซ้อมคนห้องข้างๆ
- ซ้อมเลยเหรอ - อือ ฉันโมโหจัด
เลยบอกให้ย้ายออก
เขาเลยคิดว่า ฉันเปิดช่องให้เขาหนีล่ะมั้ง
แล้วเขาซ้อมใคร
ก็ เขาคือ โธ่ถัง
คุณห้อง 306 มานี่ๆ
- อยู่ด้วยเหรอครับ - ค่ะๆ
คุณตำรวจเขามาจับตาลุงห้อง 310 มาคุยกับเขาหน่อย
- คุยกันเลยนะ - สวัสดีครับ
ครับ อยู่ดีๆ
เขาก็ด่าว่าหนวกหู แล้วตบหน้าผมแบบนี้
เขาติดอ่างน่ะ
ผมบอกให้เขาหยุด คุณตำรวจ...
ก็คงรู้ใช่ไหมครับ
ว่าเขามีรอยแผลเป็น หน้าตาก็ดูน่ากลัวมาก
ท่าทางเขาน่ากลัว เก่งมากๆ
โดนซ้อมมันตลกเหรอครับ
มันน่าขำตรงไหน เขาโดนซ้อมไม่ใช่เหรอ
สมองเขาไม่ปกติน่ะ
เข้าใจแล้วครับ
ถ้าเขากลับมา โทรหาผมเบอร์นี้นะครับ
เดี๋ยวทางเราจะตามหาเขาด้วย
เขาซ้อมคนอื่น แล้วหนีไปโดยไม่จ่ายค่าเช่า
ก็ต้องโดนจับสิคะ คุณสายสืบ
คุณต้องแจ้งโรงพักในท้องที่ครับ
ต้องโทรหาตำรวจอีกเหรอคะ
ให้ตายสิ
แล้วคุณสายสืบ ไปรู้จักอีตาคนนี้ได้ยังไงล่ะ
เฮ้อ ไอ้เวรนี่ก่อเรื่องแล้วหนีสินะ
นี่คุณ เดี๋ยวก่อน
อยู่หอพักนี้ใช่ไหม
ครับ
ผมเป็นตำรวจนะ
- ครับ - ไม่ทราบว่า...
รู้จักคนนี้ไหมครับ
- ลุงคนนี้... - รู้จักเหรอครับ
เปล่าครับ ก็ไม่เชิงว่ารู้จัก
แค่คุยกันสองสามหนครับ คือผมเพิ่งย้ายมาใหม่
แบบนี้เอง
แล้วเห็นเขามีท่าที ผิดปกติหรือเปล่าครับ
- ที่ผิดปกติเหรอครับ - ครับ
เขาดูผิดแปลกไปจากเดิม
หรือทำอะไรแปลกๆ บ้างไหม
เกิดอะไรขึ้นกับลุงคนนี้เหรอครับ
หา
ทำไมจู่ๆ ถึงถามล่ะครับ
ก็แบบ มีตำรวจมาถามหา
- ไม่ใช่อย่างนั้น คือ... - ครับ
เขาอยู่ในประกาศจับ แต่จู่ๆ มาโทรบอกให้ผมช่วย
- หา - บอกว่ามีคนพยายามฆ่าเขา
- อ้าว... - ทำไมครับ นึกอะไรออกเหรอ
เปล่าครับ เปล่า
- ครับ - เขากับพวกที่พักอยู่ที่นี่
ไม่ค่อยถูกกัน
- กับพวกที่พักในนี้ - ครับ
มีอะไรอีกไหมครับ
- อันนี้จากที่ผมคิดนะ - ครับ
เขาทำคนที่นี่หวาดกลัวมากเกินเหตุ
ครับ ผมเข้าใจแล้ว
ถ้าเกิดคุณนึกอะไรได้อีก ก็โทรมาเบอร์นี้นะครับ
- ครับ - อันนี้เบอร์ผมเอง
- ครับ - ขอโทษที่รบกวน โชคดีครับ
ครับ
พ่อหนุ่ม
- ฉันลืมบอกน่ะ เอาพัสดุไปด้วย - ครับ
เอ๊ะ
- นี่ป้า - หือ
ว่าไง
ดูนี่สิป้า ป้าเปิดเหรอครับ
ไม่ ฉันเปล่า คนเปิดน่ะไม่ใช่ฉัน
คุณห้อง 313 นึกว่าของเขา
ก็เลยเปิดดูน่ะ
เวลาอยู่รวมกัน มันก็เกิดเรื่องแบบนี้ได้แหละ
อย่าเดือดเลย
เอ๊ะอยู่ไหน
ไอ้คนที่ถุยน้ำลายใส่นายนี่ก็ด้วย
ดูก็รู้ว่าเป็นคนเลือดร้อน อย่าไปถือสาคนพรรค์นี้เลย
นั่นสิ ปล่อยแม่งไปเถอะ
เวรเอ๊ย ในเมื่อแกซ่อมโน้ตบุ๊กเสร็จแล้ว...
ก็ต้องปิดเครื่องไหมวะ
หรือว่า...
ไอ้บ้ากามนั่น...
(สายสืบชาซองรยอล)
อาทิตย์หน้าฉันจะย้ายออกแล้ว
ว่าจะกลับบ้านเกิดไปเปิดบ่อตกปลา
เออว่ะ ลุงเขาพูดว่าจะกลับบ้านเกิด
แกหายหัวไปไหนวะ
ไม่นะ
อยากสนุกด้วยคนเหรอ
อยากตายเหรอ
สงสัยกลับไปแล้วมั้ง
คุณลุงทำให้ผม มีเรื่องต้องทำเพิ่มจนได้
คงยุ่งหน่อยช่วงนี้
ช่างแม่ง ไม่เป็นไรหรอก
(จีอึน: ฉันเพิ่งเลิกงาน กำลังกลับบ้าน)
เดี๋ยวเสร็จงานแล้วจะรีบกลับเลย
(อาสาสมัคร)
คุณเนี่ย...
คือความล้มเหลวชัดๆ
ผมสร้างงานศิลปะ
ไม่ใช่ฆ่าให้จบๆ
ทำไม...
ทำไมทำแบบนี้โดยที่ผมไม่อนุญาต
ทั้งที่เรามีกฎ
ที่ผ่านมาคุณทำดีแล้ว
ที่รัก
เปล่าๆ ไม่ใช่ๆ
เอาเป็นว่า คนที่นี่ดูไม่ปกติสักคน
บางที...
พี่อาจจะคิดมากไปเองหรือเปล่า
- หา - พี่คงทำงานมาเหนื่อย
อย่าไปใส่ใจพวกเขาเลย นอนพักก่อนดีกว่า
จีอึน ถ้าเธอแค่ฟังเฉยๆ
เธอจะคิดว่าพี่กังวลเกินเหตุ
- ถ้ามาเห็นด้วยตัวเอง... - พี่
ฉันทำงานตั้งแต่เช้าถึงเมื่อกี้ ตอนนี้เหนื่อยมากเลย
พรุ่งนี้ค่อยคุยกันใหม่นะ
- โอเคใช่ไหม - อือ เข้าใจแหละ
ฝันดีนะ
อือ พี่ก็ฝันดีนะ
เพิ่งมาใหม่เหรอครับ
ครับ
ป้าเจ้าของหอเล่าให้ฟังครับ
ว่าคุณพักที่ห้อง 303
ครับ
บนนี้ดีใช่ไหมล่ะ
อยู่ในห้องมันอึดอัดอย่างกับโลงศพ
ถ้าเอาเบียร์ขึ้นมาดื่มบนนี้
จะรู้สึกดีขึ้นเยอะนะ
นั่นสิครับ
ว่าแต่ ทำไมคุณยิ้มให้ผม ตั้งแต่เมื่อกี้แล้วล่ะ
ถ้าคุณไม่พอใจก็ขอโทษนะครับ
เปล่าครับ
ผมแค่...
- ชอบน่ะครับ - หา
ตอนผมเห็นคุณ ผมคิดแบบนี้ครับ
ผมคิดว่าที่รัก...
จะเป็นคนประเภทเดียว กับผมหรือเปล่านะ
หา
แต่รอบตัวเรา ก็มีคนแบบนั้นจริงๆ นะครับ
ภายนอกดูปกติ แต่ในใจต้องการฆ่า
ประตูห้องเนี่ย ถ้าไม่มีกุญแจก็เปิดไม่ได้ใช่ไหม
เปิดไม่ได้หรอก
ฉันอยากจัดการไอ้คนใหม่เร็วๆ แล้ว
ฉันว่าเขาต้องนุ่มมากแน่ๆ
เขาบอกว่าเขากลัวค่ะ
บอกว่าพวกคนประหลาด พยายามจะฆ่าเขาให้ได้
แต่จะว่าไป จู่ๆ ลุงนักเลงก็หายไปเหมือนกัน
น่าแปลกใช่ไหมล่ะครับ
คำบรรยายโดย: ธนภัทร สันติวนานนท์