(ห้ามบุคคลภายนอกเข้ามาในหอพัก)
(ตัวละคร สถานที่ องค์กร และเหตุการณ์ทั้งหมด)
(ที่ปรากฏในซีรีส์เรื่องนี้ ล้วนเป็นเรื่องสมมติ)
คุณเนี่ย คือความล้มเหลวชัดๆ
ผมสร้างงานศิลปะ ไม่ใช่ฆ่าให้จบๆ
เขาคือตัวตายตัวแทน ห้อง 302 จริงเหรอครับ
อย่าตัดสินคนที่ภายนอกสิครับ
คุณน้าคนนั้นน่ากลัว
วันนี้เลิกงาน แล้วดื่มเบียร์กันไหมครับ
พอดีวันนี้ผมมีนัดกับแฟน
มีแฟนแล้วนี่เอง
หล่อขนาดนี้ไม่มีสิแปลก
ชิมสิครับ
ตกใจอะไรเหรอครับ
พ่อหนุ่มนั่นความรู้สึกไวสิท่า
กลมกล่อมจะตาย
คุณอยากฆ่าเขาคนนั้นจริงๆ ใช่ไหม
- หา - คุณรู้สึกหวาดกลัว
คิดว่าไอ้บ้ากาม ที่วันๆ เอาแต่ดูหนังโป๊คนเดียว
แอบงัดห้องเข้ามาวุ่นวาย กับข้าวของคุณ ถูกไหม
ที่รักคิดว่าตัวเอง ไม่เหมาะกับที่นี่ใช่ไหม
คิดว่าตัวเองต่างกับคนพวกนี้
แต่แท้จริงแล้วคุณก็กลัว
กลัวว่าจะกลายเป็นแบบคนพวกนี้
ไม่ก็กลัวว่าเพียงแค่พักอยู่ที่นี่
ก็อาจทำให้คุณประหลาด เหมือนคนพวกนี้ได้
ฆ่าแม่งซะดีไหม
- หัวเราะต่างหาก - อะไรนะ
มันไม่ได้ดูเก็บกด ดูออกจะสนุกด้วยซ้ำ
คนขับ
ขอลงตรงนี้หน่อย
ผมไม่อยากไปที่นั่น
ขอโทษนะ ฉันควรไปหาพี่จงอู
ลุงคะ
กลับรถข้างหน้าหน่อยค่ะ
ปลุกเขาสิ
คุณจงอู
คุณจงอู คุณจงอู
คุณจงอู...
ไหวไหมคะ
หอพักเอเดน
ที่นั่นเกิดอะไรขึ้นกันแน่คะ
(แผนกสายตรวจอึนฮเย)
ผมกลัวครับ
ผมกลัว...
กลัวมากจริงๆ
พวกที่อยู่หอนั้น...
ไม่ปกติเลยสักคน
(พี่ ตอนนี้ฉันอยู่หน้าหอ เดี๋ยวขึ้นไปหาพี่นะ)
จีอึน
มีอะไรให้ช่วยไหมครับ
คะ
คุณเป็นใครคะ
อย่าเพิ่งเข้าใจผิดครับ ผมพักที่นี่
- อ๋อ - มาหาใครเหรอครับ
ฉันมาหาแฟนน่ะค่ะ
มาหาคุณจงอูสินะ
ค่ะ
นี่รู้ได้ยังไงคะ
เราสนิทกัน
คุณสวยเหมือนที่เขาเล่าเลยนะครับ
เหมือนเขาจะห่วงคุณมากเลย
พี่เขาพูดแบบนั้นเหรอคะ
แล้วคุณจงอูล่ะครับ
เขาพูดถึงคนในหอนี้ว่ายังไงบ้าง
เอ่อ...
เอาเป็นว่า คนที่นี่ดูไม่ปกติสักคน
เขาบอกแค่ว่ามีแต่คนดีๆ อยู่กัน
คนดีๆ เหรอ
ขึ้นไปสิครับ ผู้ชายพักอยู่ชั้นสาม
ค่ะ
- ตอบหน่อยสิ - อย่ากังวลเลยค่ะ
เธอไม่เป็นไรหรอก
ช่วยตอบสักทีเถอะ
จีอึน
ทำไมเหรอคะ
เธอปิดเครื่องครับ
นี่มันอะไรกัน
เวรเอ๊ย
อะไรเนี่ย บ้าจริง
ใครมาซะดึกดื่นเชียว
สวัสดีค่ะ
ฉันมาหาคนที่พักอยู่ที่นี่ ที่ชื่อยุนจงอูค่ะ
อ๋อ พ่อหนุ่มรูปหล่อน่ะนะ
เธอคือแฟนเขาสิท่า
ค่ะ
นี่พี่เขากลับมาหรือยังคะ
รู้สึกว่าจะยังนะ
เข้าใจแล้วค่ะ
เดี๋ยว
ตายแล้ว มือเลอะหมดเลย
เข้ามาสิ ล้างมือก่อน
ไม่ล่ะค่ะ ไม่เป็นไร
โธ่เอ๊ย ล้างมือเถอะน่า
เดี๋ยวก็จะจับมือแฟนไม่ใช่หรือไง
เข้ามาเลยจ้ะ มาเลย
- ไม่ดีกว่าค่ะ - ทำตัวตามสบายนะ
- ไม่เป็นไรค่ะ - มาเถอะ
(ตำรวจ)
มินจีอึน มินจีอึน
มินจีอึน
เจอหรือเปล่าคะ
ตายซะ
- จีอึน - ตาย
จีอึน จีอึน
รุ่นพี่
ตายซะ
ทำไมพี่ไม่รับสาย
- เดี๋ยวนะ - จีอึน
อะไรกัน
ทำไมถึงอยู่กับคนพวกนี้
แล้วทำไมพี่เพิ่งมา แถมไม่รับสาย
ก่อนอื่น ไปข้างนอกกัน
- อ้าวเดี๋ยว พ่อหนุ่ม - ใจเย็นๆ ก่อน
คิดว่าเราทำอะไรผิดเหรอ
ฉันกลัวนะ พี่เป็นอะไร
- แล้วนี่ตำรวจมาทำไมกัน - ไม่นะ
มันไม่ถูก
ออกไปเถอะ
เร็วเข้า
ปล่อยฉันสิ
ทำแบบนี้มันไม่ถูกนะ
- เธอล้างมือแล้วรอ ให้ตายสิ - ผมทำเอง
- พูดไม่ออกเลย เงียบๆ หน่อย - โธ่เว้ย
จีอึน ไม่เป็นไรใช่ไหม
จีอึน
เธอนึกยังไง ถึงเข้าไปในนั้นคนเดียวล่ะ
ฉันก็เคยพูดอยู่ว่าคนหอนี้...
อันตรายขนาดไหน
พี่
เดี๋ยวฉันไปส่งเธอเอง ไปกันเถอะ
- ฉันกลับเองได้ - ไม่เอาน่า
พวกเรา...
- ขับไปส่งได้ค่ะ - ไม่ล่ะครับ เดี๋ยวเราไปกันเอง
ปล่อยฉันนะ
จีอึน
ฟังนะพี่
มีหลายคนที่ภายนอกดูปกติดี
แต่ที่จริงแปลกกว่าคนพวกนี้ตั้งเยอะ
คนพวกนี้ไม่ถือว่าแปลกเลย
ก็เธอไม่ได้พักอยู่ที่นี่ไง
ถ้าเธอมาอยู่หอนี้แค่วันเดียว
ก็จะรู้ว่าไอ้พวกนั้น...
งั้นก็ย้ายออกซะสิ
จะทู่ซี้อยู่ทำไมอีก
ขอโทษนะ
พรุ่งนี้ค่อยคุยดีกว่า
ฉันจะกลับคนเดียว
เดี๋ยวเราไปส่งเธอถึงที่...
เลยค่ะ
แฟนคุณเป็นห่วงคุณมากนะคะ
พวกเราถึงได้มาด้วย
สวัสดีครับ
อ๋อ ครับ
มีเรื่องอะไรเหรอครับ เห็นตำรวจมาด้วย
ไม่มีอะไรหรอก
พรุ่งนี้วันเสาร์แล้ว ดื่มอะไรกันหน่อยไหมครับ
- คือ... - จะได้คุยเรื่องนิยายที่คุณเขียน
พรุ่งนี้ผมมีนัดกับแฟนครับ
(เมตามอร์โฟซิส ผู้เขียน ฟรันซ์ คาฟคา)
พ่อหนุ่มห้อง 303
เปิดประตูแป๊บหนึ่งสิ
พ่อหนุ่ม
- ว่าไงครับ - อ้อ ยังไม่นอนสินะ
เมาค้างอยู่ไหม ดีขึ้นหรือยัง
ดีขึ้นแล้วครับ
นี่นะ เอาไปดื่มเลย
- ไม่เป็นไรครับ - มันจะช่วยแก้เมาค้าง...
ได้ทันที
หมดขวดเลยนะ
แฟนกลับบ้านปลอดภัยดีไหม
ครับ แต่ฟังนะป้า
ตึกนี้มีแต่ผู้ชายอยู่นะครับ
- อือ - ทีหลังอย่าให้เธอเข้ามาคนเดียวอีก
พ่อหนุ่มพูดแบบนี้ ฉันเสียความรู้สึกนะ
ยังไม่เลิกทำแบบนี้อีกเหรอ
อะไรอีกล่ะครับ
อ้าว ก็คราวโน้นฉันบอกแล้วไง
ว่าตอนนี้ที่นี่มีแต่คนดีๆ อยู่
ในเมื่อเธออยู่กับทุกคน...
- ก็ไม่ควรเข้าใจผิด - ผมแค่จะขอให้ป้า...
- ระวังเฉยๆ - คนอื่นๆ เขาจะน้อยใจนะ
- ระวังด้วยนะครับ - ฉันก็เหมือนกัน
เวียนหัวเป็นบ้า
ป้าแกวางยาหรือไง
ไม่ได้การแล้ว
ฉันต้องย้ายออกจากหอนี้
ใช่ ฉันไม่ควรทนอยู่ที่นี่แล้ว
ฉันต้องไม่หลับ จนกว่าจะแน่ใจว่าจีอึนถึงบ้านแล้ว
ผู้ชายคนนั้นแปลกๆ ว่าไหมครับ
คนไหน
คนที่มาที่สถานีเราน่ะครับ
เขาพูดจาไม่รู้เรื่อง แถมดูพิลึกไงไม่รู้
รู้ไหมทำไมคนเราแปลกไปจากเดิม
หือ
พวกเขาไม่ได้แปลกแต่แรก
แต่คนรอบข้างทำให้กลายเป็นแบบนั้น
ถ้าคนรอบข้างย้ำซ้ำๆ ว่านายบ้า ทั้งที่จริงๆ ไม่ได้บ้า
นายจะทำตัวปกติได้เหรอ
มันก็จริงนะ แต่ว่า...
เจ้าหน้าที่โจ
นายอยู่ย่านนี้มานานแล้วใช่ไหม
ก็ไม่นานเท่าไรหรอกครับ
แค่อยู่ตั้งแต่เกิดเอง
งั้นนายรู้อะไร เกี่ยวกับหอพักนี้บ้างไหม
ก็ไม่เท่าไรนะครับ
ที่แน่ๆ ก่อนรุ่นพี่จะมา เคยเกิดไฟไหม้ครั้งใหญ่
เจ้าของก็เลยเตรียมจะปิดตัว
แต่หลังจากสามีป้าเสีย ป้าแกก็ดูแลที่นี่คนเดียว
แล้วละแวกนี้ ก็จะมีการปรับปรุงพื้นที่
เลยไม่ค่อยมีคนอยู่
ไม่รู้ป้ารายได้ดีหรือเปล่านะครับ
สมัยเตรียมสอบตำรวจ
เพื่อนๆ ฉันอยู่หอกันหลายคนนะ
ปกติคนในหอพักจะไม่สบตากันด้วยซ้ำ
มันคือกฎการอยู่หอ
พวกเขารู้ตัวว่าอยู่ร่วมกับผู้อื่น
ก็เลยเคารพความเป็นส่วนตัว และอยู่กันแบบเงียบๆ
แต่พวกที่เราเจอเมื่อกี้ ไม่มีอะไรแบบนั้นเลย
รุ่นพี่
เพราะนี่เป็นหอพักเล็กๆ เลยอยู่แบบครอบครัวหรือเปล่า
พวกที่เจอเมื่อกี้ เป็นเหมือนครอบครัวนายเหรอ
เฮ้อ เบื่อจะไล่ฆ่าแมวเต็มทีแล้ว
นี่เราจะคุยเรื่องนี้เหรอ
อย่ามาตลกน่า
ถ้าพี่ยังพูดแบบนี้...
เดี๋ยวก็ตายแบบคุณ...
ห้อง 302 หรอก
คิดว่าฉันเหมือนไอ้เวรนั่นเหรอวะ
คอยดูแล้วกัน
ฉันจะฆ่ามันทันทีเลย
ไม่ต้องมาทำปากดี
ฉันรู้ว่าแกกับพี่กลัวไอ้หอกนั่น
"จะทำอะไร
ต้องคิดให้รอบคอบ"
ไม่เคยได้ยินคำนี้เหรอ
นี่ เราได้เปรียบเพราะมีคนมากกว่า
มีแก มีฉัน แล้วก็พี่แก
ส่วนป้านั่นไม่ต้องนับก็ได้
โถๆ
คุณยังไม่รู้อะไรล่ะสิ
ในหอพักนี้ คนที่น่ากลัวที่สุด...
คือป้านี่แหละครับ
"ร่างของเขาถูกมัดแน่นจนไม่อาจ...
- ขยับไปไหนได้เลย" - พ่อหนุ่มห้อง 303 เป็นไงบ้าง
"ขาเล็กๆ ที่อยู่ข้างหนึ่ง
- กำลังสั่นเทิ้ม" - นี่ จะบอกอะไรให้
- "ส่วนขาที่อยู่อีกข้าง..." - แมลงวันเริ่มมาตอมเราแล้ว
มันได้เวลาเก็บข้าวของ
- ไปจากที่นี่แล้วหรือยัง - "จากทางด้านหลัง..."
คุณป้า ผมไม่รู้หรอกครับ
แหม ไม่รู้งั้นเหรอ
ฉันเลี้ยงเธอมากับมือ
"แต่ทว่า ฉัน..."
เธอพลาดไปหนหนึ่งแล้วไง ห้อง 302 น่ะ
คราวนี้ผมทำได้แน่
ป้าไม่ต้องกังวลครับ อดทนรอไว้นะ
แหม ฉันไม่ได้กังวล
ถ้าเธอพลาด ฉันก็แค่ฆ่าให้หมด จะกังวลอะไร
พี่
จีอึน
ฮาชะมัดเลยเนอะ
จีอึน
บอกว่าอย่ามาที่นี่ไง
ตายแล้วล่ะ
จีอึน
กูจะบ้าตาย ฝันร้ายแม่งทุกคืน
ไอ้บ้ากามทำอะไรของมัน
นี่คุณ มีอะไรจะพูดหรือเปล่า
จะพูดอะไรไหมครับ
เวรเอ๊ย น่ารังเกียจฉิบ
เฮ้ย
พูดมาตรงๆ เลย
"ฆ่าผมทีเถอะ"
เดี๋ยวฉันรีบสงเคราะห์ให้
เฮ้ย
ฆ่ากูสิ
ฆ่าเลย
บอกให้ฆ่าไง
มึงฆ่าเลย ฆ่าสิวะ
คิดว่ากูกลัวเหรอ
กูบอกให้ฆ่าไง
เรียบร้อย
ไอ้ส้นตีนนี่แม่ง
บ้าฉิบ เฮ้ย
กวนตีนนะมึง
มีเรื่องสนุกอะไรกันครับ
มึงเป็นบ้าอะไร
หุบปาก ไอ้ปัญญาอ่อน
คุณ...
หาว่าผมปัญญาอ่อนเหรอ
คุณจะทำห่าอะไร
ฮะ
ยังไงดี เริ่มเลยไหมครับ
อะไรนะ
หมายถึงคุยน่ะ
ลืมอีกแล้วสินะ
ตะโกนด่ากันแบบนี้คงไม่จบหรอก
ผมขอคุยกับคุณห้อง 303 หน่อยนะครับ
ครับ มันไม่สนุกแล้ว พอก็ได้
ทุกคนก็ดูจะหงุดหงิดกันหมด
ก็คุณชอบพูดจาแปลกๆ
คุณห้อง 303 ถึงได้ขนลุกไงครับ
แต่ผมว่าคนที่แปลก น่าจะเป็นหมอนะครับ
ผมยิ้มแถมพูดดีก็แล้ว
คิดว่าผมเอาฮาหรือไง
ยังไงดีครับ หรือจะให้ผมเอาด้วยคน
ได้โปรด...
อย่าเดือดเลย
รอยยิ้มสร้างความสุข
เรามายิ้มกันดีกว่า
ขอโทษเขาสิ พี่
ขอโทษแล้วกัน ผมแค่เบื่อๆ
เขาแค่เบื่อๆ
เท่านั้นเองครับ
- ไปเถอะ - ครับ
วันนี้ไม่ค่อยร้อนนะ ว่าไหม
อยากบอกอะไรผมเหรอครับ
ไม่มีอะไรมาก
เห็นทุกคนกำลังเดือด ผมเลยช่วยห้าม
ว่าแต่ทะเลาะกันทำไมครับ
ก็ไอ้แว่นพูดว่าอยากฆ่าผม
เขาดูเพี้ยนๆ ใช่ไหมครับ
เท่าที่ฟังป้าแกเล่า
มันเป็นเพราะ ธุรกิจเขาในเมืองจีนเจ๊งไม่เป็นท่า
แต่ที่วันนี้เขาหาเรื่อง
น่าจะเพราะเมื่อคืนคุณเมาอาละวาดนะ
หา
ฉันไปอาละวาดตอนไหนวะ
จำไม่ได้สิท่า ก็คุณเมาเละเทะ
เมื่อคืนคุณเมา ตะโกนด่ากราดตรงทางเดิน
แล้วก็ไล่เคาะประตูทุกห้องไงครับ
ผมเนี่ยนะ ผมทำแบบนั้นเหรอ
ไม่เชื่อดูกล้องวงจรปิดได้ครับ
น่าจะถ่ายไว้ได้หมด
แต่ผมชอบแบบนั้นนะครับ
ไงนะ
ก็ระหว่างเก็บทุกอย่างไว้ในใจ
กับพูดในสิ่งที่อยากพูด
ทำในสิ่งที่อยากทำ
อย่างหลังดูเป็นมนุษย์มากกว่า
ผมลงไปก่อนนะครับ ไว้คุณใจเย็นค่อยไปแล้วกัน
พี่ มีบทความด่ารายการ ที่ออกอากาศเมื่อคืน
เราคงได้เจอกันค่ำๆ เลย ไม่เป็นไรใช่ไหม
อือ ไม่มีปัญหาหรอก เคลียร์งานให้เสร็จแล้วเจอกัน
ตอนนั้นเก็บไว้ไหนนะ
- ป้า - อ้าว เข้ามาสิ
ขอดูกล้องวงจรปิดได้ไหมครับ
จะดูกล้องอีกแล้วเหรอ
ครับ คุณห้อง 304 บอกว่า เมื่อคืนผมอาละวาด
แต่ผมไม่เห็นจำได้เลย
- อยากดูแน่นะ - ครับ
หือ
เฮ้ย
เวร
อย่ามาจ้องหน้ากู
เฮ้ย
- มึงน่ะ... - ถ้าแกเมาเรื้อน
- ก็ไปนอนสิวะ - ทำตัวให้สมเป็นคนหน่อย
อยากโดนฆ่าหรือไง
ทำตัวให้เหมือนคนสิวะ ไอ้บ้ากาม
เฮ้ย
ฉันรู้ว่าสวะอย่างแกเจออะไรมา
- คนอย่างแก... - โธ่
ดึกแล้วนะ
- คนอย่างแก... - ทำไม...
ต้องโวยวายเสียงดังล่ะครับ
หนวกหูจริงๆ
ไอ้บ้านี่แม่ง
ไอ้หอกหัก
นี่พ่อรูปหล่อ โธ่เอ๊ย ตัวเองเพิ่งขอดูกล้องแท้ๆ
- แล้วดูเขาทำสิ - ไปนอนเถอะ
หาเรื่องเก่งจริงๆ
- นอนสิโว้ย - อุ๊ยตายๆ
- เอาแล้วไง - ไอ้บ้านี่
อะไรอีกล่ะ
ยังไงเนี่ย
ยิ้มเหรอ
อย่าหัวเราะนะโว้ย
อย่าหัวเราะ
ใจเย็นๆ ครับ
แกสิใจเย็น
รู้ตัวไหม
ในหอนี้
แกหลอนสุดแล้ว
ถอยไป อย่าขวางเขา
ที่รักเดือดจัดสินะ
ไหวไหมเรา
ผู้ชายเวลาเมา บางทีก็เรื้อนแบบนี้แหละ
แต่ผมชอบแบบนั้นนะครับ
ไงนะ
ก็ระหว่างเก็บทุกอย่างไว้ในใจ
กับพูดในสิ่งที่อยากพูด
ทำในสิ่งที่อยากทำ
อย่างหลังดูเป็นมนุษย์มากกว่า
คือ แบบ...
ถ้าผมมีเหตุผลต้องย้ายออกกะทันหัน
ผมจะขอค่าเช่าคืนครึ่งหนึ่ง ได้ไหมครับ
อ้าว ทำไมจู่ๆ จะย้ายออก
อ๋อ ถ้าผมอยู่แถวที่ทำงาน...
ช่างเถอะ ขอบคุณนะครับ
คุณนักข่าว เราส่งคำชี้แจง อย่างเป็นทางการไปเมื่อเช้าค่ะ
ค่ะ
เราส่งให้ทางเมล เปิดดูนะคะ
ได้ค่ะ
จีอึน
พี่
จู่ๆ มาทำไมเหรอ
ฉันติดต่อไม่ได้เลยเป็นห่วง
ห่วงฉันเหรอ
หือ
อือ ทั้งคู่เลย
จงอูล่ะ
ฉันแวะไปหาเขาที่หอพัก
ดูเหมือนพี่จงอูปรับตัว...
กับชีวิตเมืองกรุงไม่ค่อยได้นะ
เวรกรรม
ฉันคิดอยู่เหมือนกัน
มันมีเรื่องประจำเลย
- อะไรนะ - เฮ้อ
ตอนไปกินเหล้าที่บาร์ มันเกือบหางานให้ตัวเองน่ะสิ
เฮ้อ บ้าจริง
ส่วนฉัน...
ก็ต้องลำบากช่วยเคลียร์ให้
ดีนะที่พี่อยู่ด้วย
ระหว่างนี้ก็ช่วยดูเขาหน่อยนะ
อือ
แล้วมันก็ชอบหาเรื่อง รุ่นพี่ที่ออฟฟิศด้วย
หัวหน้าเขาน่ะนะ
นั่นแหละ
จะทำไปทำไมนะ
ฉันรู้สึกผิดเลย
ที่ชวนมันเข้ากรุง
ไม่เอาสิพี่
อดทนรอหน่อย เดี๋ยวเขาก็ดีขึ้น
พรุ่งนี้จะทำอะไร
ก็จะไปเจอพี่เขา ว่าจะคุยกันหน่อย
อือ
วันอาทิตย์ล่ะ
ก็ไม่ได้ไปไหนนะ
เออ งั้นดีเลย วันอาทิตย์เรามาคุยกันดีกว่า
เรื่องอะไร
จงอูกำลังแย่ มันอาจซวยขึ้นมาจริงๆ ก็ได้
ก็ได้ เดี๋ยวบอกพี่เขาให้ ไว้มาคุยกันนะ
ไม่ๆ ไม่ต้องบอก รู้กันแค่เราสองคน
- อ้าว - เดี๋ยวมันโมโหน่ะ
ไว้จะลองคุยดู เดี๋ยวโทรหานะพี่
ฉันลำบากใจเรื่องจงอูจริงๆ
เข้าใจแล้ว เดี๋ยวโทรหา ไปนะ
เจอกันวันอาทิตย์นะ
อือ เดี๋ยวโทรหานะพี่
คุณจีอึน
ฉันจะไปประชุมนะ
ค่ะ คุณผู้ช่วย
ว่าแต่ ทำไมไม่นัดพี่คนนั้น ให้ฉันสักทีล่ะ
ช่วงนี้พี่เขางานยุ่งค่ะ
นี่คุณคิดจะกั๊กเขาไว้ใช่ไหมเนี่ย
คะ
คุณก็รู้ว่าหมายถึงอะไร
ไว้เจอกันนะ
ย่าคะ ปู่เป็นคนยังไงเหรอ
เป็นคนดีค่ะ เป็นคนดีตลอดเวลาเลย
คนเราจะดีตลอดเวลาได้ไงคะ
สามีฉันเป็นคนแบบนั้นค่ะ
"ถ้าเราเชื่อว่าคนนั้นเป็นคนดี มีจิตใจงดงาม
เขาก็จะเป็นคนดี จิตใจงาม ได้มากกว่า...
ที่เราเชื่อเสียอีก" นี่คือสิ่งที่เขาบอกฉันค่ะ
แม่งเปิดประตูอีกแล้ว
ไอ้นี่โคตรของโคตรสวะเลยว่ะ
อยากไปจากที่นี่เร็วๆ เว้ย
ดูอะไรอยู่
คดีที่เพื่อนร่วมงานหนูทำน่ะ
เห็นรีโมตหรือเปล่า
เฮ้อ แทนที่จะเก็บ...
- ให้เป็นที่เป็นทาง - นี่พ่อ
- ฟังนี่นะ - เจอแล้ว
มีคนหายตัวไปจากหอพักอยู่เรื่อยๆ
เพื่อนร่วมงานหนูเลยคิดว่า
หอพักกับเรื่องคนหาย ต้องมีความเชื่อมโยงกันแน่ๆ
- คดีเหรอ - อือ
ใจนี่สงสัยอย่างแรงเลย
แต่ไม่มีหลักฐานสักอย่าง
นี่แหละปัญหาใหญ่
- หนูล่ะคิดไม่ตกจริงๆ - ทำไมล่ะ
ก็มันเป็นแค่หอพัก
ก็นั่นแหละ หอพักมันทำไม
ห้องแคบจนแทบจะนอนเหยียดขาไม่ได้
ถ้ามันเกิดเรื่องแบบนั้นอีก
มันจะน่าเศร้าเกินไปนะพ่อ
เอาตัวเองให้รอดก่อนเหอะ
พ่อนี่ไม่ช่วยแล้วยังจะมาขัดอีก
มีคนก่อเหตุมากกว่าหนึ่งแน่ๆ
ใช่ไหมล่ะ
- แกลองคิดดูแล้วกัน - อือ
ขึ้นชื่อว่าหอพักน่ะนะ
ต้องมีกล้องวงจรปิดทั้งตึก แถมมีคนเยอะแยะ
นั่นสิ
ฉะนั้นถ้าต่างคนต่างลงมือ
มันก็ยากที่จะปิดบังความผิด
แน่นอนว่ามันต้องมีผู้นำ คอยบงการทุกอย่าง
ผู้นำเหรอ
เฮ้อ ยัยหัวทึบเอ๊ย คิดสิคิด
ช่วยกันหน่อยน่า
- คนจะดูทีวีแท้ๆ - ขอร้องนะ
เพราะฉะนั้น...
ในคดีฆาตกรรมที่มีผู้สมรู้ร่วมคิด
มักจะนำโดยหัวโจกที่แข็งแกร่ง
ซึ่งไอ้ตัวนำเนี่ยจะแบ่งหน้าที่
ให้ลูกน้องลงมืออย่างเป็นระบบ
เป็นระบบเหรอ
นี่แหละเหตุผล ที่มันแทบไม่ทิ้งร่องรอยให้สาวถึง
มันต้องมีผู้นำคอยบงการทุกอย่าง
ผู้หญิงคนนี้เหรอ
อาจเป็นคนอื่นก็ได้
แต่พอลองคิดตาม
ผู้หญิงคนนี้มีเอี่ยวกับทุกเรื่อง เหมือนที่พ่อพูด
เพราะงั้นหนูต้องจัดการเดี๋ยวนี้เลย
ขอบคุณนะพ่อ
อ้าว แล้วแกจะทำทำไม
หนูลืมเลยพ่อ แต่งตัวเร็ว
หนูลืมไปว่าเรามีตั๋วหนังอยู่ ด่วนเลย
ยัยนี่
ถูกใจไหมคะ
ครับ
ห้องนี้เดือนละ 350,000
มีนักเรียนนักศึกษาแวะมาดูหลายคนแล้ว
คุณควรรีบเซ็นสัญญานะ
หรือจะจ่ายค่ามัดจำก่อนก็ได้
- ขอเข้าไปดูนะครับ - ครับ เชิญดูได้เลย
นี่เดือนละเท่าไรครับ
ห้องนี้ 250,000 วอน
- 250,000 เหรอ - ต้องตัดสินใจวันนี้เลย
วันนี้เลยเหรอครับ
ห้องถูกๆ แบบนี้ ว่างไม่เกินพรุ่งนี้หรอก
คุณจะเซ็นสัญญาจริงๆ ไหมครับ
คือผมกำลังดูๆ อยู่
นี่ผมไม่ใช่เจ้าของหอ เลยจะเตือนไว้ก่อน
- เป็นผมไม่อยู่หรอกครับ - ทำไมครับ
กูบ้าไปแล้วแหงๆ
คุณตาที่เคยอยู่ห้องนี้ เพิ่งตายไปไม่นานครับ
- หา - เขาอยู่ห้องนี้คนเดียว
แล้วตายคาห้องเลย
ลุงเจ้าของหอ ปฏิเสธเสียงแข็งว่าไม่จริง
แต่ไม่กี่วันก่อน มีพนักงานทำความสะอาด...
มาเก็บของไปเกลี้ยงเลย
บ้าฉิบ
ถ้าอย่างนั้นช่วยลดค่าเช่า...
เพราะเคยมีคนตายจะได้ไหมครับ
นี่ผมอุตส่าห์บอกให้ฟัง ยังจะอยากอยู่อีกเหรอครับ
ก็ แบบว่า...
ถ้าค่าเช่าถูกลงกว่านี้ ผมก็จะเก็บมาพิจารณา
ขนลุกหมดแล้วเนี่ย ผมอยู่ไม่ได้หรอก
คือ...
ไม่มีใครอยู่ห้องนี้ แล้วไม่หลอนหรอกนะครับ
เดี๋ยวผมขอคิดดูอีกทีนะ
- จริงนะครับ - ครับ
พ่อ หนูดูเป็นไง
พ่อเมื่อยแล้ว อยากได้ก็ซื้อเถอะ จะได้ไปสักที
- จะซื้อส่งเดชได้ไงล่ะ ดูหน่อย - เสียเวลาแท้ๆ
แล้วไหนว่าจะไปดูหนัง
สีไหนก็เหมือนกันแหละ เอาสักอันเถอะ
พูดว่าเหมือนกันได้ไงเนี่ย ก็เห็นอยู่ว่าคนละเฉด
ตำนานทีมสืบสวนเขตต้องช่วยหนูสิ
- หนูเลือกไม่ถูกน่ะ - โอย
- เรื่องตั้งแต่สมัยไหนแล้ว - ใจดำชะมัด
มีอะไร
ว่าไง
เมื่อกี้เหมือนเห็นหมอฟันเลย
- ผู้ชายเหรอ - อือ
- หล่อหรือเปล่า - อือ
เขาหล่อจริง แต่ไม่ใช่อย่างที่คิดนะ
นี่ถ้าพ่อเห็นหน้าเขาทีเดียว
ก็รู้แล้วว่าเป็นคนยังไง
อ้าว ไหนว่าเรื่องมันผ่านไปเป็นชาติ
แหม
รู้เลยว่าแฟนลูกฉันเป็นคนแบบไหน
เอาอันนี้ เข้ากับแกดี
เอ้า ไปเร็ว
- ไปสิ - หนูจะเอาทั้งคู่เลย
ก็ตามใจสิ
- จริงเหรอ - อือ
ขอเงินเดือนล่วงหน้า กับพี่แจโฮดีไหมวะ
แต่ถึงได้ล่วงหน้า พอหักภาษีกับค่าใช้จ่าย
ฉันจะเหลือไม่ถึงล้านวอน
แล้วจะอยู่ห้องเช่า เดือนละสี่แสนยังไง
จำซูยองเพื่อนฉันได้ไหม
ซูยองเหรอ จำได้
ผู้ชายที่เธอจะแต่งงานด้วย
ไม่ได้มีบ้านนะ แค่เช่าอยู่
บ้านเขารวยไม่ใช่เหรอ
เห็นชอบทำตัวอวดรวยนี่
ก็นั่นน่ะสิ
ตอนนี้ซูยองก็สับสนหนักเลย
ผู้ชายอายุเท่านั้น ยังไม่มีบ้านได้ไง
น่าอนาถชะมัด
ตลกไหมล่ะ
ตัวเองไม่เอาไหนยังจะมีแฟน
เห็นด้วย
เข้าไปคุยด้านในกัน
ไปสิ
เห็นหน้าคนนั้นไหม
อือ แววตาโคตรน่ารังเกียจ
ไปเถอะ ฉันบอกว่าหิวไง
- กินอะไรอยู่ - อันนี้
กินไปคนเดียวเถอะ
กูจะบ้าตาย
ทำไมเห็นไอ้หมอนั่นอยู่เรื่อย
ไง จีอึน
เป็นอะไรเหรอ
เหมือนจะเห็นผู้ชายที่หอพักน่ะ
ผู้ชายเหรอ
นี่เมื่อคืนเธอเจอผู้ชายคนนั้นไหม
คนที่ผมยาวประมาณนี้ หน้าซีดๆ
ใส่เสื้อเชิ้ตแขนยาวเท่านี้
- เธอเห็น... - เขามาดูหนังล่ะสิ
ไม่ก็แค่คนหน้าคล้าย
คือ...
วันก่อนผู้ชายคนนั้น ก็ไปถึงที่ออฟฟิศฉัน
- เหมือนเขาแอบตามฉัน... - พี่ ขอร้องล่ะ
พอได้แล้ว
ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย
ฟังนะ
พี่ไม่ได้อยู่หอคนเดียวสักหน่อย
ในสังคมมีคนแปลกๆ ตั้งเยอะแยะ
ทำไมต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่ด้วย
เธอก็เห็นฉันเป็นไอ้ขี้แพ้เหรอ
อะไรนะ
- นี่มันแรงไปแล้วนะ - แรงไปตรงไหน
จีอึน
เธอฟังฉันหน่อยไม่ได้เหรอ
ฉันกลับนะ เหนื่อยแล้ว
เชิญเลย
เธอฟังแต่สิ่งที่ อยากได้ยินอยู่แล้วนี่
พักให้เต็มที่แล้วกัน
ฮยอนโฮ ได้อะไรบ้างไหม
ป้าคนนี้แกท่าทางยังไงๆ อยู่นะครับ
เหรอ เดี๋ยวรอแป๊บหนึ่งนะ
อือ ว่ามาเลย
อย่างแรกคือเธอแต่งงานสองหน
แต่ว่าไม่มีลูก ส่วนสามีตายจากอุบัติเหตุทั้งคู่
ขนาดพ่อแม่ก็ตายจากอุบัติเหตุ
อือ
แล้วที่น่าขนลุกที่สุดคือ
ในประกันชีวิตของทุกคนที่ตายไป ผู้เอาประกันคือป้าคนนี้
รวมแล้วราวๆ พันล้านวอน
พันล้านเหรอ
อือ
แล้วดูเหมือนเธอเปิดบ้านเด็กกำพร้า ด้วยเงินประกันก้อนนี้
แต่เธอทำประกันอัคคีภัยไว้ ก็เลยได้เงินชดเชยด้วย
อือ
แล้วก็หอพักนี้ เคยเป็นกิจการของสามีเธอครับ
รุ่นพี่
โอนคดีให้แผนกอาชญากรรมดีไหมครับ
ใช่ไหมล่ะ
มันก็ควรอยู่แหละ
แต่ทั้งหมดนี้มันยังเป็นแค่การคาดเดา
เออ ยังไงก็ขอบใจนะฮยอนโฮ
พรุ่งนี้เจอกัน อือ
ยินดีต้อนรับค่ะ
สวัสดีค่ะ
แปลกแฮะ
ทำไมวันนี้เงียบผิดปกติ
- นั่นใครครับ - ครับ ผม...
เพิ่งย้ายมาอยู่ห้องตรงข้ามครับ ไม่ทราบว่า...
ขอยืมที่ชาร์จมือถือได้ไหมครับ
เพิ่งมาใหม่เหรอ
โทษนะครับ
สวัสดีครับ
มีเรื่องอะไรครับ
อ๋อ คือ...
ผมต้องใช้มือถือยันดึก แต่ดันไม่มีที่ชาร์จครับ
ขอยืมที่ชาร์จได้ไหมครับ
ครับ
ขอบคุณนะครับ
แล้วก็ร้านสะดวกซื้อตรงซอยด้านล่าง มีที่ชาร์จขายครับ
ครับ
ขอบคุณนะครับ
เดี๋ยวจะรีบคืน ขอบคุณครับ
เฮ้ย ไปถูตรงโน้น
ว่าแต่ทำไมพวกเรา ต้องเป็นคนเก็บกวาดทุกทีล่ะ
หรือแกจะหั่นเอง
นี่ คิดว่าหน้าที่ฉันง่ายล่ะสิ
หั่นเสร็จต้องแปะแผ่นแก้ปวด ตลอดนะโว้ย
เงียบสิวะ
เบาๆ หน่อย
ทำไมต้องเงียบด้วย ทำไมๆ
เงียบสิ ไอ้โรคจิต
ไปกินรังแตนที่ไหนมาวะ
กลัวไอ้ห้อง 303 จับได้เหรอ
ถ้าจับได้ก็ล่อแม่งเลยสิ
ไอ้กร๊วกเอ๊ย ปอดแหกนี่หว่า
ใครป๊อดวะ ฉันเหรอ
แต่ผมไม่ปอด ไม่ปอดแหกเลยนะ
ฉันเหรอ
อยากดูไหมล่ะ
จัดให้ที
ป้าบอกว่าไม่มีใครอยู่ชั้นสี่
แต่ทำไมฉันได้ยินเสียง ตั้งแต่วันแรกที่มาอยู่เลยล่ะ
เอาเลยสิ
หยุดเดี๋ยวนี้นะ พี่
ฉันเอาจริงแน่
มีใครอยู่ไหม
มีใครอยู่ไหมครับ
มีใครอยู่ไหม
เข้าทางเลยเว้ย
มันขึ้นมาให้ฆ่าถึงที่ งั้นก็ฆ่าแม่งในนี้ก็ได้
ไอ้ห่านี่ ทำตัวดีๆ ได้แป๊บเดียว
แม่งสติแตกจนได้
มีใครอยู่ไหม
แป๊บหนึ่งนะแม่
(หอพักเอเดน)
ไงแม่
ตายซะ
ไอ้เวร...
ครับแม่
ตอนนี้แกอยู่ไหน
ตอนนี้เหรอ
จะที่ไหนซะอีกล่ะ
ผมอยู่บ้าน ว่าไง
อยู่หอพักแบบเงียบๆ เป็นกฎที่ควรทำไงครับ
อยู่มานานขนาดนี้ทำไมยังไม่รู้อีก
ผมน่ะ ชอบงานที่ทำมากนะครับ
ดังนั้น ถ้ามีใครหน้าไหน...
พยายามก้าวก่ายงานของผม
ผมจะไม่ทนหรอกครับ
เข้าใจไหม
คือ...
ทำไมครับ
คุณก็อยากไปจากที่นี่ด้วยเหรอ
นั่นมัน...
ไม่จริงหรอกครับ
ผมชอบงานที่ทำจะตายไป
อือ
ดึกซูขึ้นสวรรค์ก่อนใครเพื่อนเหรอ
เอาเถอะๆ
- ยิ่งเร็วยิ่งดี - ทีนี้คุณ...
จะเชื่อฟังผมได้ยังครับ
ได้สิครับ
ผม...
ชอบงานนี้...
มากเลยครับ
ว่าแต่ ทำไมเสียงเป็นงี้ล่ะ
ก็ฉันฝันถึงแกน่ะสิ
แต่สังหรณ์ใจไม่ดีเลย
แกไม่มีปัญหาอะไรนะ
ก็ไม่มีอะไรหรอก
จงอู
ระวังคนให้ดี
คนเราน่ากลัวกว่าอะไรทั้งนั้น
เข้าใจแล้ว
ไม่ต้องห่วงผมหรอก รีบนอนได้แล้ว
แม่ต้องออกไปตลาดแต่เช้ามืด เดี๋ยวเหนื่อยซะก่อน
- จงอู - ว่าไง
- แกเหนื่อยใช่ไหม - นี่...
ก็บอกว่าไม่ต้องเป็นห่วงไง ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะ
ลูกเป็นเด็กในสายตาพ่อแม่เสมอแหละ
รู้แล้ว รีบนอนเถอะ
เออ ต่อให้ร้อน ก็อย่าเปิดหน้าต่างเชียวล่ะ
รู้แล้ว แค่นี้นะ ฝันดี
ว่าแต่ใครเข้าไปในนั้นวะ
ช่างเถอะ ไม่ต้องสนแม่ง
นั่นใคร
คุณเป็นใคร
หนีไปซะ
บอกให้หนีไป
เวลาฉันไม่อยู่หอ ถ้ามีใครแอบเข้าห้องฉัน
หรือแอบเปิดประตู นายช่วยถ่ายรูปหน่อยได้ไหม
- คุณห้อง 303 - ช่วยผมที
รู้ใช่ไหมว่าเรื่องนี้ เป็นเพราะคุณคนเดียว
มาสิ กินข้าวกัน
รู้จักบ้านเด็กกำพร้าแซมทอไหมคะ
ชื่อเหมือนคลินิกผมเลยนะครับ
มึงบ้าหรือไงวะ
เราไม่มีที่ไปเพราะลุงเลยนะ
อย่าหัวเราะแบบนั้น
คำบรรยายโดย: ธนภัทร สันติวนานนท์