(ห้ามบุคคลภายนอกเข้ามาในหอพัก)
(ตัวละคร สถานที่ องค์กร และเหตุการณ์ทั้งหมด)
(ที่ปรากฏในซีรีส์เรื่องนี้ ล้วนเป็นเรื่องสมมติ)
ที่รัก
จะให้ฆ่ายังไงดี
ลืมตาสิ
ลุกขึ้น
นั่นใคร
คุณเป็นใคร
หนีไปซะ
บอกให้หนีไป
ค่อยๆ กินไปนะ
ฝีมือทำกับข้าวของพ่อนี่ ไม่เคยตกเลยนะ
สุดจัดปลัดบอกจริงๆ
- สุดอะไรนะ - สุดจัด...
หมายถึงอร่อยน่ะ
ถ้ามันถูกปากขนาดนั้นก็กินอีกสิ
ฉันทำเผื่อไว้เยอะ
กินนี่ให้หมดก่อน
อะไร ปวดฟันอีกแล้วเหรอ ยังไม่ไปหาหมอฟันสิท่า
อือ
ที่จริงต้องรักษารากฟัน แล้วก็ให้หมอช่วยดูเพิ่ม
แต่หนูไม่มีเวลา จนมันกลับมาปวดอีก
นี่แกยังปวดไม่หนักมากล่ะสิ
- อย่าลืมไปหาหมอฟันล่ะ - เดี๋ยวจะไปเนี่ย
นี่ยัยโง่ คิดว่าวันอาทิตย์ คลินิกเปิดหรือไง
คลินิกบางที่ก็เปิดวันอาทิตย์นะ
- อ้าวเหรอ - อือ
แกขยันทำงานมันก็ดี แต่ต้องดูแลตัวเองก่อน
อือ
พ่อ
เท่าที่รุ่นน้องหนูสืบดู
ป้าคนนั้นแกแปลกจริงๆ นะ
แกเคยมีผัวสองคน แต่ตายเพราะอุบัติเหตุทั้งคู่
พ่อกับแม่ก็เหมือนกัน
เงินประกันเลยตกเป็นของป้า
แล้วแกก็เปิดบ้านเด็กกำพร้า
แต่ต่อมาเกิดไฟไหม้ ก็เลยได้เงินประกันอัคคีภัยอีก
จริงเหรอ งั้นเธอต้องเป็น ผู้ต้องสงสัยของทุกคดีแล้วนะ
แล้วถ้าไฟไหม้บ้านเด็กกำพร้า มันก็ต้องออกข่าวสิ
ใช่ไหมล่ะ
อือ พ่อพูดถูก
พ่อ ขอบคุณมากนะ
นี่ จะกินแล้วก็นอนเลย เหมือนวัวได้ไง
ไฟไหม้บ้านเด็กกำพร้า คุณออม
(เซฟเวอร์ ไฟไหม้บ้านเด็กกำพร้า คุณออม)
(บ้านเด็กกำพร้าแซมทอไฟไหม้วอด)
สวัสดีครับ
(แซมทอทันตกรรม)
(คาดเจ้าของเป็นคนเผา)
เมื่อก่อนผมเคยอ่านหนังสือเล่มหนึ่ง
มันเขียนว่าพวกฆาตกรเนี่ย
มักจะเริ่มจากการฆ่าสัตว์ก่อน
มันอาจไม่ใช่แค่การเล่นแผลงๆ ก็ได้
หมอก็คิดแบบนั้นเหรอคะ
ทำไมครับ สงสัยใครอยู่หรือเปล่า
กูจะเป็นบ้า เพราะฝันร้ายทุกคืนนี่แหละ
ไม่ได้การแล้ว ต้องออกไปให้พ้นจากที่นี่ก่อน
อ้าว สวัสดีครับ รอสักครู่นะครับ
ขอบคุณที่เมื่อคืนให้ยืมครับ
- เกือบจะไม่ได้ชาร์จซะแล้ว - อือ
อ้อๆ ไม่ใช่อันนั้น ขอโทษครับ
อันนี้ นี่ของคุณครับ
อันเมื่อกี้คือของผมที่เสีย
อยู่นี่ต้องพูดเบาๆ หน่อยนะครับ
ขอโทษครับ
ไม่ต้องขอโทษผมหรอก
พวกที่อยู่หอนี้ไม่ค่อยปกติน่ะ
อย่าส่งเสียงดังแล้วกันครับ
อ๋อครับ ว่าแต่คุณอยู่นี่นานแล้วเหรอ
เปล่าหรอก ผมก็เพิ่งมาอยู่เหมือนกัน
อ๋อ เพิ่งมาอยู่นี่เอง
แล้วอยู่ที่นี่เป็นไงบ้างครับ
หอที่ผมเคยอยู่ ก็สภาพไม่ได้ดีอะไรเลย
ถ้าอยากรู้ เราออกไปคุยกันข้างนอกดีไหมครับ
ได้ครับ
- จะออกไปพอดีใช่ไหม - ครับ
ไปกันเลย
ว่าแต่คุณจะไปไหนครับ
ผมว่าจะออกไปเดินเล่น แล้วคุณล่ะ
จะไปแสดงครับ
นี่คุณเป็นนักร้องเหรอ
เปล่าครับ ไม่ใช่นักร้อง ผมเป็นแร็ปเปอร์
งั้นก็เจ๋งเลยนะครับ
ไม่ได้เจ๋งอะไรหรอก แล้วคุณล่ะครับ
ผมอยู่บริษัทโปรโมตการแสดงครับ
จริงเหรอครับ งั้นก็จัดแสดงดนตรีด้วยหรือเปล่า
เปล่าครับ ทำละครเวที
ยังไงก็อยู่แวดวงศิลปะ เหมือนกันแหละครับ
คุณจะไปทางไหน
จะไปทางนี้ครับ
แล้วคุณล่ะ
- ผมไปได้หมด งั้นไปทางนี้กัน - โอเคครับ
วันนี้ร้อนมากนะครับ นี่คุณอายุเท่าไรล่ะ
ผมอายุ 27 ครับ
หน้าเด็กมากเลยนะเนี่ย ผมอายุ 25 ครับ
แล้วนี่คุณมาเจอหอนี้ได้ยังไง
ผมเจอหอนี้ในเน็ตครับ
นี่ครั้งแรกเลย ที่ผมมาอยู่ห้องไม่มีแอร์
อ้อ ผมเรียกคุณว่าพี่ได้ใช่ไหม
ครับ
พูดแบบเป็นกันเองเถอะครับ
คือผม ไว้เราสนิทกันกว่านี้ดีกว่า
- ได้ครับ - เดี๋ยวผมช่วยถือ
ครับ
ว่าแต่ในหอนี้ มีคนอายุรุ่นๆ เราอีกไหมครับ
ก็มีพวกที่อายุ 30 กว่าๆ
แต่พวกนี้แม่งบ้า
บ้าเหรอครับ
แบบว่า ไม่ค่อยปกติครับ
ถ้าคืนนี้พี่ไม่ติดธุระ...
สวัสดีครับ
- เพิ่งมาใหม่ใช่ไหมครับ - ใช่ครับ
ผมคังซอกยุน เพิ่งย้ายมาเมื่อวาน ฝากเนื้อฝากตัวด้วยครับ
คุณอยู่หอนี้เหรอ
ครับ ผมอยู่ที่นี่แหละ
คุณดูร่าเริงดีนะครับ
ครับ ผมก็ว่าตัวเองออกจะดีดๆ หน่อย
เหมือนทั้งคู่คุยเรื่องสนุกๆ กันอยู่นะครับ
เมื่อกี้เราแค่ทักทายกันครับ
จะไปไหนเหรอครับ
ไปเดินเล่น
เดินเล่นเหรอ
เข้าท่าอยู่นะครับ
วันนี้ไม่ร้อนเท่าไร
แล้วนี่ไม่ร้อนเหรอครับ
หือ
ก็แบบ นี่หน้าร้อน แต่คุณใส่เสื้อแขนยาว
อ๋อ แสดงว่ากลัวดำสินะ
เปล่าครับ
ผมมีแผลเป็นที่แขนน่ะ
แผลเป็นเหรอ
ครับ
ไว้ถ้าว่างๆ มาดื่มเบียร์ กับคนในหอกันนะครับ
โอ้โฮ ที่นี่มีดื่มสังสรรค์ด้วยเหรอ
แน่นอนครับ มีคนพักอยู่ไม่กี่คน
แถมวัยเดียวกันทุกคน รับรองอยู่สบายครับ
ครับ เข้าท่าเลยแบบนี้
ขอตัวนะ
ครับ ไว้เจอกันใหม่
โอ้โฮ คนนี้หล่อสุดๆ เลยแฮะ
เห็นหน้าพี่กับเขาแล้ว แสดงว่าหอนี้มีแต่คนหล่อแหงๆ
อิจฉาเลยเรา
เออพี่
พี่
ครับ
ถ้าเกิดวันนี้ไม่ติดธุระอะไร
พี่ไปดูผมแสดงไหมล่ะครับ
- แสดงเหรอครับ - ครับ
เอาสิ ยังไงก็ดีกว่า อยู่นี่ทั้งวันล่ะวะ
- ไปกันครับ - ครับ
แต่ผมกากนะครับ อย่าหัวเราะล่ะ
ไม่หรอก
ว่าแต่จะไปแสดงที่ไหนครับ
- ทำไมไม่รับสาย - ที่นี่แหละครับ
ปิดมือถือทำซากอะไร
ผมเพิ่งแต่งเนื้อเมื่อคืนที่หอ ถ้าพลาดก็อย่าถือนะครับ
ครับ
จะว่าไป นี่เป็น...
ครั้งแรกเลยนะครับ ที่จะได้ดูแร็ปเปอร์โชว์ตรงข้างทาง
นี่ผมเริ่มจะเครียดแล้วสิ
คือผมกากจริงอะไรจริง เพราะงั้นอย่าคาดหวังนะครับ
- ได้ครับ - โอเคนะ
เครียดชะมัด พี่ไปนั่งตรงนั้นก็ได้ครับ
หยุดเลยนะ
เอามานี่ บอกให้เอามา
ช่างหัวแม่ ช่างหัวพ่อ ช่างหัวเงินทองแม่งปะไร
ตอนผมอายุห้าปี โดนแม่หอบเงินหนี
ตอนผมอายุ 13 ปี โดนพ่อหอบเงินหนี
จะสิงโต หมาป่า หรือจระเข้ ต่างก็ปกป้องลูกไว้ด้วยชีวี
แต่พ่อแม่ที่ผมมี ดันทิ้งผมไป ไม่เคยจะเหลียวแล
มีแค่ยายที่เลี้ยงผมมา อยู่กันสองคนตามประสา
ยายพร่ำบอกเสมอว่า "เงินทองคือรากเหง้าของความชั่วช้า"
เวลาเห็นยายไปตลาดตอนอาทิตย์ขึ้นฟ้า ผมได้แต่ให้คำมั่นสัญญา
"แค่เพราะเงินเฮงซวยนั่น ฉันจะไม่มีวันทิ้งสิ่งที่มีค่ากว่า"
ร่ำร้องอยู่ทุกๆ คืน ผมกุมมือยายที่แสนอ่อนแรง
ผมจะไม่ปล่อยมือยายไปไหน ไม่ว่ายังไงจะไม่เปลี่ยนแปลง
แต่ผมดันรักษาสัญญาไว้ไม่ได้
เพราะเช้าวันต่อไปยายไม่ตื่นมา เมื่อได้ยินเสียงปลุกของนาฬิกา
เหลือเพียงเงินไม่กี่หมื่นวอน ที่ยายเก็บไว้อยู่ใต้หมอน
ช่างหัวแม่ ช่างหัวพ่อ ช่างหัวเงินทองแม่งปะไร
โย่ๆ แค่นี้แหละ
ขอบคุณครับ
เดินช้าๆ หน่อย ฉันเจ็บเท้า
เอ๊ะ อะไรน่ะ
- ไหน - เลอะเต็มขาเธอเลย
อ้าว มันอะไรเนี่ย
เราก็ไม่ได้ไปนั่งที่ไหนนี่นา
นั่นสิ
ได้ไงเนี่ย
ฉันว่าเธอถอดดีกว่า
ฝีมือไอ้โรคจิตที่ไหนกันนะ
- โอเคแล้วนะ - อือ
(แซมทอทันตกรรม)
- สวัสดีค่ะ - สวัสดีค่ะ ชื่ออะไรคะ
โซจองฮวา นัดไว้ตอนบ่ายสองค่ะ
ค่ะ หมอรักษาอีกคนใกล้เสร็จแล้ว รอสักครู่นะคะ
ค่ะ
(ศูนย์บริการชุมชนย่านอึนฮเย)
(อาสาสมัคร)
นั่นรูปตอนผมไปช่วยรักษา ผู้สูงอายุในชุมชนครับ
อ๋อ ค่ะ
ผมไปเดือนละครั้ง ไปด้วยกันไหมล่ะครับ
คะ
เอ่อคือ ไม่ทราบว่าหมอ...
รู้จักบ้านเด็กกำพร้าแซมทอไหมคะ
ชื่อเหมือนคลินิกผมเลยนะครับ
ค่ะ
รู้จักเป็นอย่างดีครับ
เพราะผมมาจากที่นั่น
อะไรนะ
คลินิกผมถึงได้ชื่อว่าแซมทอ เหมือนกันไงครับ
เพราะผมอยากช่วยผู้อื่น เหมือนบ้านเด็กกำพร้า
ถ้างั้นคุณรู้จัก...
คนนี้หรือเปล่า
- ผอ.ออมบกซุนเหรอครับ - ค่ะ
เธอคือผอ.บ้านเด็กกำพร้าครับ
พูดไปเดี๋ยวจะหาว่าน้ำเน่า
แต่เธอเป็นเหมือนแม่ผมจริงๆ
ทุกวันนี้เธอมาเปิดหอพัก
- อยู่ตรง... - หอที่อยู่บนเนินเหรอ
นั่นแหละครับ
มันอยู่ในท้องที่คุณ ก็คงรู้จักอยู่แล้ว
- ค่ะ - คือหอนั้นเลยครับ
ผมก็พักอยู่ที่นั่นด้วย
อ้าว ทำไมหมอถึงพักที่นั่นล่ะคะ
อ๋อ คือ...
ที่จริงผมต้องไปอยู่อีกที่หนึ่ง
แต่จู่ๆ มีเหตุให้ต้องเลื่อนออกไป
พูดไปเรื่อยเลยเรา
ผมคิดถึงชีวิต สมัยที่อยู่กับผอ.น่ะครับ
อ๋อ
แบบนี้นี่เอง
ว่าแต่ คุณดูสนใจเรื่องของผมมากเลยนะ
เปล่าค่ะ พอดีรู้สึกว่า มีหลายอย่างดูบังเอิญ...
ไม่สิ ไม่มีอะไรค่ะ
- เข้าไปกันเลยไหม - ค่ะ ไปกันเลย
- ครับ - ค่ะ
จะกินอะไรดีครับ
ร้านนี้แพงไม่ใช่เหรอครับ
ไม่หรอกครับ ผมเป็นลูกค้าประจำ ราคาไม่แพงเลย
- เอาต็อกบกกีไหม - ยังไงก็ได้
โอเค ต็อกบกกีกับรามยอน อย่างละหนึ่งครับ
- ได้ค่ะ - ขอบคุณครับ
เรามาดื่มเบียร์กันไหมครับ
ไม่ล่ะครับ โซจูดีกว่า
งั้นโซแมก
- แค่โซจูก็พอ - โซจูเหรอ
โอเค โซจูก็ได้
โซจู
- ขอบคุณครับ - อือ
เมื่อคืนมีอะไรหรือเปล่าครับ
ผมเห็นหน้าพี่แล้วตกใจกลัวเลย
ดูอึมครึมชอบกล
แล้วยังไงต่อ
คือ...
แววตาพี่...
เหมือนอยากฆ่าใครสักคนเลยครับ
จริงๆ คือ พอผมเข้ามาอยู่หอนี้
อาทิตย์แรกนี่หนักสุดเลยครับ
มีเรื่องอะไรเหรอครับ
พอผมได้ฟังคุณแร็ป
ก็รู้สึกเลยว่าเราสองคนคล้ายกัน
- คนต่างจังหวัดใช่ไหม - ครับ
- โตมากับแม่คนเดียว - ใช่เลย
- ผมก็เหมือนกัน - จริงเหรอครับ
ผมว่า...
พี่ดูไม่เหมือนอย่างที่ว่ามาเลย
นึกว่าชีวิตพี่จะราบรื่นดีซะอีก
- ก็เลยจะบอกนี่ไง - ครับ
- เราต้องออกไปจากที่นี่ครับ - เอ๊ะ
(หอพักเอเดน)
ซอสหมักอร่อยแฮะ
ไปตกปลาริมทะเลดีไหม
สำนึกผิดซะ
ไปตกปลาริมทะเลดีไหม
ไปตกปลาที่ภูเขาดีไหม
เอามาใส่ให้เต็มโหล
ลาๆ กลับบ้านมาอย่างสุขอุรา
ลาๆ
กลับบ้านมาอย่างสุขอุรา
ไปตกปลาริมทะเลดีไหม
ตกปลาที่ภูเขา...
มาสิ กินข้าวกัน
ฉันเอาเนื้อฮันอูมาฝาก
หิวใช่ไหมล่ะ มากินกัน
"คิดว่ากูไม่รู้เหรอ ว่าเป็นพวกเดียวกัน"
ลุงนักเลงพูดประมาณนี้
แล้วสายตาที่พวกมันมองเขา ก็ยิ่งทำให้คำพูดนี้น่าเชื่อ
ผมว่าคนในหอ เป็นพวกเดียวกันจริงๆ แหละ
พวกเขาเป็นแก๊งค้าอวัยวะ อะไรแบบนี้หรือเปล่า
ฉันก็ว่าอยู่ ถึงได้รู้สึกแปลกๆ
แต่ผ่าอวัยวะในหอเนี่ยนะ
คงไม่ถึงขั้นนั้นหรอก
ฉันจะพูดเป็นกันเองนะ
- เอาเลยครับ - นายเข้ามาอยู่แล้ว
บรรยากาศในหอ ก็น่าจะประหลาดน้อยลงอยู่
คนก่อนหน้าผมคือใครครับ
ห้องนายเหรอ ก็ลุงนักเลงคนนั้นไง
ลุงแกโวยวายว่า มีใครไม่รู้ชอบแอบเข้าไปในห้อง
แล้ววันนั้นแกก็ย้ายออกเลย
พอวันรุ่งขึ้นก็มีอีกคนย้ายออก
พี่ ผมชอบดูหนังแนวอาชญากรรม
อือ
พอฟังพี่เล่าแล้วเนี่ย ผมว่ามันต้องมีอะไรแน่ๆ
ผมว่าเราขุดคุ้ยหาเบาะแสได้นะ
ขุดคุ้ยอะไรของนาย
มีแต่พวกประสาทแดก อย่าไปยุ่งดีกว่า
ผมว่าชั้นสี่เนี่ย ทะแม่งๆ สุดแล้วครับ
พี่บอกว่ามีคนเข้าไปชั้นสี่นี่ครับ
แต่ชั้นนั้นไม่มีคนอยู่
งั้นใครล่ะเข้าไป แล้วเข้าไปทำไม
คงมีอะไร...
แบบที่ได้ยินบ่อยๆ
- นั่นสิ - อาจมีอะไรซ่อนอยู่ในนั้น
- หรืออาจเป็น... - ใช่เลย
- สถานที่เกิดเหตุ - สถานที่เกิดเหตุ
- อือ - นั่นแหละ
ป้าเจ้าของหอบอกว่า ชั้นนั้นไม่มีคนอยู่
แต่ฉันได้ยินเสียงแปลกๆ จากชั้นนั้นอยู่เรื่อย
มันแปลกตรงนี้
มีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่
ต้องหาเวลาเข้าไปดูเองซะแล้ว
- เฮ้ย เดี๋ยว - ครับ
อย่าเชียวนะ
ครับ
โอเค เข้าใจครับ
อย่าขึ้นไปชั้นสี่เด็ดขาด
ครับ
แล้วนี่นาย...
กะจะอยู่หอนี้ถึงเมื่อไหร่
ผมต้องอยู่จนกว่าจะได้งานพาร์ตไทม์
กับหาเงินได้มากพอ
ก็คงต้องอยู่อย่างน้อยหกเดือนครับ
ชีวิตนายน่าสงสารจริงๆ ว่ะ
แค่เล็กน้อยครับ เราต้องลำบากตอนหนุ่ม
จะได้สบายทีหลัง
ไหนๆ ก็คุยกันเรื่องนี้
ครับ
เวลาฉันไม่อยู่หอ
ถ้ามีใครแอบเข้าห้องฉัน หรือแอบเปิดประตู
นายช่วยถ่ายรูปหน่อยได้ไหม
แต่ประตูห้องพี่ล็อกอยู่
ใครจะเข้าไปได้ล่ะ
ป้าเจ้าของหอบอกว่ามันเปิดไม่ได้ แต่มันก็ไม่แน่
ลองคิดว่าป้าเป็นพวกมันสิ
ป้าแกเปิดห้องไหนก็ได้อยู่แล้ว
ฉันแค่รู้สึกแปลกๆ ทุกครั้งที่เข้าห้องน่ะ
งั้นถ้าเกิดมีอะไรไม่ชอบมาพากล
หรือน่าสงสัย ผมจะถ่ายเก็บไว้หมด
- ขอบใจแล้วกัน - เรื่องเล็กน้อย
ยังไงก็เถอะ ซอกยุน
นายกับฉันต้องหาทาง...
ย้ายออกจากหอให้ได้ก่อน
จะได้มีชีวิตปกติสักที
โธ่พี่ จะย้ายมันต้องมีสตางค์ก่อน
เวรเอ๊ย เสือกจนกันทั้งคู่
ผมจะหาเงินเยอะๆ มาเลี้ยงเบียร์...
กับของอร่อยๆ ให้ได้ครับ ไม่ต้องห่วง
นายทำได้อยู่แล้ว ฉันไปก่อนนะ
อ้าว
จะไปทำอะไรครับ
อ๋อ พอดีว่าฉันต้องไป...
หาแฟนน่ะ
- มีแฟนแล้วนี่เอง - อือ
น่าอิจฉาจัง
แล้วนายจะไปไหนต่อ
เมื่อคืนผมแต่งเนื้อเพลงยันเช้า
ผมเหนื่อยแล้ว ว่าจะกลับไปอาบน้ำนอนครับ
เออ อย่าลืมล็อกประตูนะ
- ไม่ต้องห่วงครับ - เออ
พอได้ระบายให้นายฟังแล้ว มันสบายใจขึ้นเยอะ
เรื่องเล็กน้อยครับ
- ไปล่ะ - ครับพี่ เดินทางปลอดภัยนะ
- ไว้เจอกัน - ครับ
คืนนี้โชคดีนะพี่
น่าจะยังไม่นอนแหละ
(จีอึน หลับหรือยัง)
ไปเถอะ ขอบคุณที่มาส่งนะ
โธ่ แค่มาส่งเอง
เธอจะไปแล้ว เสียดายจัง
เสียดายอะไรกันล่ะ
เข้าไปกินเบียร์กันไหม
ไม่ได้หรอก ฉันมีรูมเมต
ก็ชวนกินด้วยกันเลยสิ
โทรหาฉันได้นะ ขอขึ้นไปพักหน่อยได้ไหม
- รีบกลับเถอะ - ก็คนมันเหนื่อยนี่
- ไปได้แล้ว - เดี๋ยวโทรหานะ
อือ
น่ารักเว้ย
(ซอกยุน จีอึน)
(ซอกยุน)
มายืนหน้าห้องกูอีกแล้วเหรอวะ
(จีอึน: กำลังจะนอนแล้ว มีอะไรหรือเปล่า)
(เฮ้ย...)
(เป็นไรหรือเปล่า)
(เฮ้ย)
(เป็นอะไรไหมวะ)
(จีอึน)
(ว่าง)
ทำบ้าอะไรของมันวะ
โธ่เว้ย รับสายสิ
- ไงพี่ - ฮัลโหล เฮ้ย
ทำไมไม่รับสาย
อ๋อ เมื่อกี้โคตรหลอนเลยครับ
ยังไง มันมีอะไร
ผมแอบถ่ายแล้วจู่ๆ เขาก็หันมา
เลยได้รูปนั้นพอดีครับ
เออ แล้วนี่มัน...
มันเห็นนายหรือเปล่า ไม่เป็นไรใช่ไหม
ครับ ผมไม่เป็นไร
เขาถามว่าผมทำอะไร
ผมเลยหาข้ออ้างชิ่งขึ้นมาบนดาดฟ้า
แต่หน้าเขาหลอนจริงๆ นะครับ
พี่ ผมโพสต์ลงเน็ตดีไหม
ไอ้นี่ เออ มันไม่ได้ตามมาใช่ไหม
ฉันบอกว่าอย่าไปยุ่งกับพวกแม่งไง
มันจะทำอะไรบ้างก็ไม่รู้
นี่ฉันกำลังกลับไป เจอกันที่หอนะ
ครับพี่ รีบกลับมานะ
เรื่องที่พี่เล่ากับเรื่องเมื่อกี้ ทำเอาขนลุกเลย
นี่ กลับเข้าห้อง แล้วล็อกประตูเลย เข้าใจไหม
พวกมันจะเข้ามาปาดคอนาย เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
ครับพี่ รีบกลับมานะ โอเคครับ
ไอ้โรคจิตนี่แม่ง
มันบ้าไปแล้วชัดๆ
ไอ้บ้าเอ๊ย
แม่ง
ระวังหน่อยสิครับ
คุณนั่นแหละหัดดูตาม้าตาเรือซะบ้าง
ว่าไงนะครับ
คุณห้อง 303
ทำไมครับ
รู้ใช่ไหมว่าเรื่องนี้ เป็นเพราะคุณคนเดียว
เวรเอ๊ย
ผมพูดกับคุณอยู่นะครับ
มีอะไรครับ
นี่คุณ...
ดูถูกผมเหรอ
ก็พูดให้มันเข้าใจหน่อยสิครับ
พูดห่าอะไรไร้สาระ
ผมล้อเล่นเฉยๆ ครับ
ไม่เห็นต้องจริงจังขนาดนั้นเลย
คนที่มาใหม่อยู่บนดาดฟ้าด้วยแหละ
- พี่ - เฮ้ย
- ตกใจหมด - ขอโทษครับ
กลัวเหรอครับ คือเมื่อกี้...
ผู้ชายผมเกรียนๆ ขึ้นมาบนนี้ครับ
ไม่ได้เป็นไรใช่ไหม
- ครับ - ไม่มีเรื่องอะไรนะ
ครับ แต่ตอนผมกลับห้อง ผมเจออะไรน่าสนใจเข้า
นี่ นายช่วยอยู่เงียบๆ ไม่ต้องทำอะไรได้ไหม
ผมไม่ได้ทำอะไรเลย
พี่ คนนี้คือลุง ที่เคยอยู่ห้องผมใช่ไหม
ใช่
เดี๋ยวนะ
(บัตรประจำตัวประชาชน อันฮีจุง)
ลุงนี่เกิด 1984 เหรอวะ
หน้าแก่ฉิบ
พอดีผมกลับไปที่ห้อง แล้ว...
เห็นมันตกอยู่บนพื้นตรงขอบเตียง
แล้วผมก็เกิดความคิดทันที
คนที่กลับบ้านเกิดเนี่ยนะ จะลืมกระเป๋าสตางค์
แถมมีเงินเพียบ
นายอย่าเอาไปใช้ล่ะ
ทำไมครับ
เผื่อเขากลับมาเอาคืนไง
- ไม่มั้ง - เก็บไว้ดีๆ นะ
เคยมีสายสืบ มาตามหาลุงคนนี้อยู่เหมือนกัน
สายสืบเหรอ ทำไม...
อย่าให้หายก็พอ
แบบนี้ควรแจ้งตำรวจดีไหมครับ
ก็บอกให้อยู่เฉยๆ ไม่ต้องยุ่งเรื่องชาวบ้านไง
ได้ไหมล่ะ
เฮ้อ บ้าฉิบ ไม่ได้การแล้วว่ะ
เดี๋ยวพอเงินเดือนออก ฉันย้ายหอเลยดีกว่า
- จะย้ายออกเหรอครับ - เออ
ว่าจะทนอยู่จนกว่าจะเก็บเงิน พอจ่ายค่ามัดจำที่อื่นแท้ๆ
อยู่นี่ไม่ได้แล้วว่ะ
แต่ถ้าย้ายไปอยู่ที่อื่น...
ค่าเช่าจะไม่หนักเกินไปเหรอ
ก็ฉันอยากมีชีวิตดีๆ ไง
มีไอ้บ้ายืนถือมีดอยู่หน้าห้อง จะให้อยู่ยังไงไหว
ก็จริงของพี่นะ
ไปด้วยกันเลยไหมล่ะ
ไม่ได้หรอกครับ ผมไม่ได้...
เป็นลูกจ้างประจำหรือมีเงินเดือน
ฉันก็ไม่ใช่ลูกจ้างประจำหรอก เป็นแค่เด็กฝึกงานเอง
เงินเดือนแทบไม่พอยาไส้ แต่ฉันก็จะย้ายออกอยู่ดี
ถ้าไม่มีไอ้พวกส้นตีนนี่ ฉันคงทนอยู่ต่ออีกหน่อยแหละ
ที่แม่พูดไว้ว่านรกคือคนอื่น เพิ่งรู้ว่าจริงก็คราวนี้เอง
- ก็จริงแฮะ - ว่าแต่...
หอนี้มีแต่พวกประสาทแดกได้ยังไงกันวะ
อย่างกับโดนจับมาอยู่ด้วยกัน
แล้วที่ประสาทแดกที่สุด คือคนไหนรู้ไหม
ไอ้ส้นตีนที่เจอเมื่อเช้าไง
อ๋อ ที่ใส่เสื้อแขนยาว
นั่นแหละ ไอ้ที่ใส่เสื้อแขนยาวสีดำ ตอนหน้าร้อน
มันชอบมองหน้า ยิ้มหลอนๆ แล้วเรียก "ที่รัก"
ได้ยินแล้วจะอ้วก
- เรียกเป็นละครหลังข่าวเลย - แม่งเอ๊ย
ก็รู้แหละว่าไม่ควรพูดแบบนี้ แต่ไอ้พวกส้นตีนนี่...
น่าจะตายห่าไปให้หมด เพราะว่า...
- พี่ - แม่งอยู่ไปก็เป็นขยะสังคมเปล่าๆ
- พี่จงอู - มันต้อง ทำไม
มีอะไร
เห็นไหมครับ
พูดทุกอย่างที่รู้สึกแบบเมื่อกี้ มันดีจะตายไป
ถ้าคุณอยากเกลียดใครก็เกลียดไป
ถ้าคุณอยากด่าใครก็ด่าเลย
ถ้าคุณอยากฆ่าใครก็ฆ่าซะ
นี่แหละความกล้าที่แท้จริง
ระวังตกลงไปนะ
มันได้ยิน...
ทุกอย่างใช่ไหมนั่น
ครับ คงงั้นแหละ
- ฉิบหาย - เออพี่
เขาดูใจเย็นมากนะ แถมดูเป็นผู้ดีอีก แต่ว่า...
เขาทำผมหลอนยังไงไม่รู้สิ
ก็บอกแล้วว่ามันแปลก แต่ช่างเหอะ
อาบน้ำยังล่ะ
- ทำไมครับ - ถ้ายังก็ไปอาบน้ำกัน
เดี๋ยวนี้ฉันระแวง จนต้องสระผมแบบลืมตาไปด้วย
ได้ครับ ไปกันเลย
- อาบน้ำแล้วนอนกัน - ครับ
สดชื่นแฮะ
เย็นดีจริงๆ เหมือนขึ้นสวรรค์เลย
เย็นดีแท้
ผมไม่ต้องการอะไรแล้ว
ฉันไม่ต้องการสิ่งอื่นใด
มีแค่ฉันที่ช่วยตัวเองได้
ไม่ใช่สิ
ฉันไม่ต้องการสิ่งอื่นใด
มีแค่เธอที่ช่วยฉันได้
ฉันเห็นเธอคือแทมาจู ส่วนฉันนั้นคือผู้กอบกู้
อะไรครับ
นี่
แทมาจูมายังไงวะ
แทมาจูน่ะเหรอ ผมแค่แร็ปให้มันคล้องจองเฉยๆ
- แล้วรู้ไหมแทมาจูคืออะไร - ไม่รู้ครับ
สบายตัวจริงๆ
นี่ "แทมาจู" เหรอ
งั้นทำไมไม่เอาเป็น "ชักจอนจู" ซะเลยล่ะ
ชักจอนจูอะไรครับ
มันคือแผนการที่ว่า ควรย้ายไปอยู่กับแฟนเมื่อไหร่
แบบว่าลุยเลยไม่ต้องคิดเยอะ
- พี่นี่ฮาเหมือนกันนะครับ - ไว้เจอกัน
- ไปนอนได้แล้ว - ครับ ฝันดีนะ
- ซอกยุน - ครับ
คืองี้ ฟังนะ
พอนายย้ายเข้ามา ที่นี่ก็เหมือนบ้านขึ้นมาเลย
ไม่ขนาดนั้นหรอก ฝันดีนะครับ
ขอบใจนะ
แทมาจู
เออว่ะ ลืมฉี่ก่อนเข้าห้อง
อยู่หอนี้ลำบากฉิบ
แม่งโสโครกได้โล่
ไอ้เวรนี่ถือมีดอีกแล้ว
เดี๋ยวถ่ายรูปแล้วแจ้งตำรวจดีกว่า
พ่อหนุ่มทำอะไรน่ะ
เอ้า ทำอะไรลับๆ ล่อๆ
ไข่นี่น่ะเหรอ ฉันไม่ได้ทำไว้กินคนเดียว
มันสุกกำลังดีเลย เธอเอาไปกิน...
ทำไม เห็นอะไรเหรอ
- โธ่ ป้าก็ - ว่าไง
เพราะป้าเลยเนี่ย
- ว่าไงพี่ มีอะไรเหรอ - เฮ้ย ซอกยุน
- มีอะไรกันล่ะ - โธ่เว้ย
ไอ้โรคจิตนั่น มันมีมีด
มันถือมีดจะเข้าห้องฉัน
- จริงเหรอครับ - เออ จริงสิ
ฉันเห็นมันกับตา
เป็นมันแน่นอน
เลยหยิบมือถือจะถ่ายรูป
แต่ป้านี่จริงๆ เลย
นี่ พ่อหนุ่ม
พูดอะไรแบบนี้ล่ะ
จะบอกว่าฉันโผล่มา เลยจับเขาไม่สำเร็จเหรอ
นี่ป้า
ทำไมต้องโผล่มาตอนนั้นด้วย
นี่ถ้าป้าไม่มาขัด ป่านนี้ผมคงได้ถ่ายรูป
เอาไปเป็นหลักฐาน มัดตัวมันได้จริงๆ สักที
- อ้าวเหรอ - บ้าฉิบ
เกือบจะถ่ายมันได้แล้วแท้ๆ
- พูดจริงเหรอ - ครับ
- แน่ใจใช่ไหม - ครับ
กล้าสาบานไหมล่ะ
บอกมาสิ กล้าสาบานไหม
ก็เข้าไปดูห้องมันสิครับ
มันมีมีด ก็เข้าไปดูกันว่ามันมีจริงไหม
- นี่ - ครับ
เธอเป็นพยานนะ ตกลงไหม
ครับ
เล่นบ้าอะไรของคุณ ฮะ
รู้ไหมว่าคนอื่นกลัวคุณมากขนาดไหน
ค่าเช่าก็ไม่จ่าย แถมแปะรูปผู้หญิงเต็มห้อง
คุณทำพ่อหนุ่มสองคนนี้ อึดอัดแค่ไหนรู้หรือเปล่า
เอะอะเสียงดัง จนนอนไม่หลับเลยเนี่ย
ตลกเหรอ
ฉันด่าแล้วยังจะหัวเราะอีก
ตบผมหน้าสั่นเลยนะ
ป้าแค้นผมหรือไง
ค้นห้องมันสิครับ ในนั้นมีมีดแน่ๆ
เข้าไปค้นห้องเขาซิ
- ใช้ผมเหรอ - หรือจะให้ฉันค้น
ไม่ครับ ผมควรทำหน้าที่ผู้จัดการ
ขยะเต็มห้องเลย
เราต้องทำความสะอาดบ้างนะ
กลิ่นห้องอย่างกับคนแก่
นี่ พ่อหนุ่มรูปหล่อ
ถ้าไม่มีจะทำยังไง
หา
ยังหนุ่มแท้ๆ หูตึงซะแล้วเหรอ
ถามว่าถ้าไม่มีมีดจะทำยังไง
ทำไมจะไม่มีล่ะครับ
ไม่เห็นเหรอ เพราะเธอคนเดียว
ทุกคนเลยไม่ได้หลับได้นอนกันสักที
เพราะผมเหรอ
ถ้ามันคือเรื่องเข้าใจผิดจะทำยังไง
- เข้าใจผิดเหรอ - เธอจะชดใช้ยังไง
พี่เห็นกับตาแน่นะ
ผมหาจนทั่วแล้ว...
- แต่ไม่เจอเลย - เออไง ถ้ามีป่านนี้เจอไปแล้ว
สรุปว่าไม่มีมีด
หลีกไป
เอ้าๆ
คุณคนนี้ไม่ไว้ใจคนอื่นเลยนะเนี่ย
เอ้าๆ เก้าอี้นั่น...
เอาเลย
พี่ๆ ใจเย็นก่อน
- ใจเย็นๆ นะพี่ - ปล่อย
ใจเย็นก่อนสิครับ พี่ ใจเย็นๆ
- พ่อหนุ่ม - ใจเย็นสิพี่
บอกให้แม่ซื้อยาบำรุงส่งมาให้สิ
พอร่างกายอ่อนแอ ก็เห็นภาพหลอนแบบนี้แหละ
เฮ้ย
- แก้ผ้าซะ - มึงบ้าหรือเปล่า
บอกให้แก้ผ้า
ไอ้เวรนี่ เห็นกูเป็นไอ้กระจอกหรือไง
หรือจะให้กูจับถอด
พี่ อย่านะพี่
- บอกให้แก้ผ้า - หือ
ไม่งั้นกูจะฆ่ามึงซะ
แก้สิ
อย่างจี้เลย
ฉันไม่มีทางตาฝาดแน่ๆ
ฉันไม่ได้ตาฝาดแน่นอน
คุณจงอูมาสายนะ
เสาร์อาทิตย์คุณจงอู คงสุดเหวี่ยงไปหน่อย
นี่คุณเสียสติไปแล้วสินะ
ไม่มีกะจิตกะใจจะทำงานล่ะสิ
ฉันต้องหาแฟนแล้วล่ะ
ลองไปตามผับดูสิ
ผับเนี่ยนะ
งั้นไม่ต้องไป
- ทำไมล่ะ - แล้วคุณล่ะเป็นไงบ้าง
นี่จะต่อยผมเหรอ
จงอู อยากโดนคาดโทษหรือไง
นี่ผมไปโยนโบว์ลิ่งในรอบหลายปีไป
ไม่น่าเชื่อว่าจะปวดหลัง
ต้องกินวิตามินแล้วครับ
ก็ออกกำลังกายบ่อยๆ สิคะ
เฮ้อ นี่ถ้าผมมีแฟน
ผมจะให้เธอช่วยดูแลหน่อย
เฮ้ย จงอู จีอึนดูแลนายดีแน่เลยว่ะ ใช่ไหม
หุบปากซะ ไอ้สันดาน ถ้ามึงไม่อยากตาย
ทำไมวันนี้ไม่มีสมาธิเลยเนี่ย
ลองไปซาวน่าดูสิครับ
แล้วคุณล่ะ แฟนดูแลดีไหม
- อะไรของเขา - พอๆ กับ...
กินวิตามินวันละสิบเม็ดเลยล่ะ
เฮ้อ อยากแต่งงานเว้ย
วันนี้ก็เต็มที่นะครับ
ไปนวดคลายปวดเถอะค่ะ
วันนี้ว่าจะลองดูสักหน่อย
นายเอาแต่ยิ้มแย้ม...
ทำเป็นใสซื่อ นิสัยดี
แต่ลับหลัง นินทา ดูถูกคนอื่นสารพัด
คิดว่าฉันไม่รู้สันดานนายสิท่า
ต่อไปนี้ คนชั่วแบบนาย...
อย่าหวังว่าฉันจะญาติดีด้วย
ไม่ต้องมาคุยกับฉันอีก
แล้วมาดูกัน
ว่าใครจะเป็นฝ่ายออกจากบริษัทนี้ก่อน
อะไร
ไปทำงานได้แล้ว
ตอนนั้นผมจึงเข้าใจ
ว่านรกไม่ใช่หอพักหรือบริษัท
แต่เป็นผู้คนรอบข้างผมต่างหาก
ทุกคนรู้อะไรไหม
ประธานบริษัทหิวข้าว
- กินซุปซุนแดกันไหมครับ - เข้าท่า
โธ่ ซุปซุนแดอีกแล้วเหรอ
จงอู นายจะกินอะไร
วันนี้ผมไม่กินครับ
อ้าวเหรอ ตามใจนะ
คุณบยองมินล่ะ
- ทงคัตสึ - ยกเว้นทงคัตสึ
- งั้นอะไรก็ได้ - ออกไปกันก่อนเถอะ
- มีอย่างอื่นไหมคะ - สเต๊กแฮมเบิร์กไหม
อะไรก็ได้ยกเว้นสเต๊กแฮมเบิร์ก
ซุปซุนแดไหมล่ะ
ซุปซุนแดก็ดีเหมือนกัน
(ซอกยุน)
- เออ ว่าไง - พี่
เมื่อกี้ผมไปกินน้ำที่ห้องครัว
แล้วเจอตาลุงบ้ากามจ้องหน้าครับ
คิดว่าตลกหรือไง
เปล่าครับ ผมว่าไอ้แว่นนี่บ้าของจริง
มันบ้า นายก็ต้องระวังสิ
ครับพี่ ไว้เจอกันนะ
เอาล่ะ ทำได้ดีมากทุกคน
- เยี่ยมมากครับ - คุณยูจองก็ทำได้ดี
ค่ะ
จงอู ไม่กลับเหรอวะ
เพราะวันนี้มาสายเหรอคะ
กลับเถอะค่ะ
ไปกัน
- มันยิงมาแล้วเฮ้ย - มันบวกกูแล้วน่ะ
- อะไรวะนั่น - พลาดเฉยเลยว่ะ
มึงบ้าหรือไงวะ
- ก็ช่วยมันสิ - ว่าไงนะ
- แม่ง - อย่าพาลสิ
ไอ้ฉิบหาย
- เฮ้ยๆ - ตายแล้วเหรอ
- เพราะมึงเลยเนี่ย - ออกไปซะ
ปัดโธ่ อย่ากวนโว้ย
- ให้ตายสิวะ - เซ็งฉิบ
อะไรวะ มีอะไรกัน
- อีกตาเหอะ - ไปเช็กอายุหน่อยครับ
มึงจะยิงกูเพื่อ
เดี๋ยวมึงจะโดน
ไปทางนี้ซิ
- ข้างหน้ามีคนว่ะ - กระสุนหมดแล้ว
- แม่ง คนเป็นล้าน - นี่ หนุ่มๆ
- อะไร - ได้ยินไหม
- ทำไมครับ - พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่
- อ้าว - เลยสี่ทุ่มแล้ว พรุ่งนี้ค่อยมาเล่น
โธ่ ให้จบตานี้ก่อนสิ
มันเกินเวลาแล้ว ออกจากเกมเลย
- โธ่ เฮียนี่ก็... - พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่
- แม่ง - เซ็งเป็ด
- ออกจากเกมสิวะ - โธ่เว้ย
ออกเหอะว่ะ
เขาให้ปิดก็ต้องปิดล่ะวะ
บ้าฉิบ
นี่ลุง
เราเป็นลูกค้าประจำนะครับ ทำไมต้องฟ้องด้วย
แทนที่จะหุบปากเล่นเกมเงียบๆ
เราไม่มีที่ไปเพราะลุงเลยนะ
- รับผิดชอบมาเลย - ต้องเป็นงั้นแหละ
แล้วจะให้ฉันทำไง
- ทำไงเหรอ - ก็...
- มาสนุกกับเราดีไหมล่ะ - เข้าท่าแฮะ
มาสนุกกันสิ
นี่ดึกแล้ว กลับบ้านไปเถอะ
- ก็เราไม่มีบ้าน - จะกลับได้ไง
ไปบ้านลุงดีกว่า
เออ ไปบ้านลุงก็ได้
เฮ้ย
- อย่าทำตัวเลวๆ สิ - เอ้า
- เลวตรงไหน - ทำไมลุงป๊อดล่ะ
กล้าๆ หน่อยสิครับ
- เดี๋ยวผมรู้สึกผิดนะ - ปอดแหกซะงั้น
- เป็นเด็กหรือไงวะ - ลุงเขาตัวเล็กน่ะ
- เฮ้ยลุง - กระทืบแม่งก็ได้มั้ง
อย่าหัวเราะแบบนั้น
- แล้วจะให้หัวเราะแบบไหน - ยังไงดีล่ะ
- เราต้องหัวเราะยังไง - หัวเราะแบบอื่นเหรอ
- แล้วต้องหัวเราะยังไงล่ะ - อย่าหัวเราะแบบนั้น
เอาเถอะ งั้นหัวเราะแบบอื่นแล้วกัน
หัวเราะแหวกแนวว่างั้น
อย่า
- เฮ้ย - โอ๊ย
เดี๋ยวมันก็ตายหรอกครับ
ลุงไว้ชีวิตมันเถอะ
(อบรมกำลังพลขั้นสูง)
- จ่ายุน แย่แล้วครับ - มีอะไร
จ่าโจจะฆ่าไอ้เด็กใหม่อีกแล้วครับ
อุตส่าห์เงียบไปพักใหญ่ แล้วเป็นบ้าอะไรอีก
ไปห้ามเขาได้ไหมครับ เดี๋ยวเราจะซวยกันหมด
- เดือนหน้าผมจะออก... - ฉันไม่อยากยุ่งด้วย
จ่าก็รู้ว่าเขาไม่ยอมฟังผม
อย่างน้อยเขาก็แกล้งฟังจ่านะครับ
ผมขอร้องล่ะครับ
แม่งเอ๊ย
ให้ตายสิวะ
ถ้าเราอยู่นั่นด้วย ผมคงฆ่าหมอนั่นไปแล้ว
เขาทำเราซวยตั้งหลายหน
คนบ้าพวกนี้ตอนอยู่นอกค่าย มันไปมุดหัวอยู่ไหนกันวะ
พอได้แล้ว ทำแบบนี้ไปทำไม
อยากโดนจับขังอีกเหรอครับ
หยุดได้แล้ว บอกให้หยุด เป็นบ้าหรือไง
พี่
ช่วยผมที
ที่รักก็ชอบเหมือนกันนี่ครับ
ถูกไหมล่ะ
บอกให้รีบไปจากที่นี่ไง
อย่ากลายเป็นบ้าเหมือนฉัน
มองอะไรวะ ไอ้หอก
อยากตายหรือไง
ไอ้เวรเอ๊ย
พอได้แล้ว หยุดซะ
พอสักที
- พอได้แล้ว ไอ้สันดาน - ใจเย็นครับ
จงอู
ช่วยฉันที
ขอโทษครับ
ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ ผมคงซ้อมเขาไปแล้ว
จริงๆ แล้ว
ฉันไม่เสียใจหรอก
- หา - ฉันรู้สึกโล่งใจต่างหาก
บางทีน่าจะฆ่าแม่งให้จบๆ
เดี๋ยวพอปลดประจำการ
ฉันจะไปตามหาไอ้เวรนี่
ผมก็เข้าใจจ่าแหละครับ
คนบ้าพรรค์นั้นก็ต้องโดนแบบเดียวกัน
- ไม่อย่างนั้นพวกมันก็... - คนบ้าแบบนั้น เราไม่สู้ไม่ได้หรอก
มันจะได้ใจว่าเรากลัวมัน
ต้องกระทืบแม่งถึงจะได้สติ
จ่าทำถูกแล้วครับ
พวกเราจะช่วยเต็มที่เลย
ใครๆ ก็รู้ว่าสันดานเขาเป็นยังไง
ผมไปห้องพยาบาลก่อนนะครับ
ขอบคุณครับ
น่าจะฆ่าแม่งซะ
ไหวไหมครับ
เลือดออกนี่ครับ
ไม่ต้องพูดอะไรแล้วครับ คุณเจ็บหนักขนาดนี้
ไม่ต้องห่วงนะครับ
ผมจะอยู่ข้างๆ คุณเอง
คุณเป็นใคร
ที่รักคิดว่าจริงๆ แล้ว ผมเป็นอะไรเหรอครับ
เป็นหมอฟันที่หอพัก
หรือเป็นฆาตกรต่อเนื่อง
ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา ก็ติดต่อฉันทันทีนะคะ
ได้โปรดอย่ามายุ่งกับผม
ผมบอกที่รักแล้วไม่ใช่เหรอ
ถ้าผมมีเป้าหมายแล้ว ผมจะไม่ปล่อยมันหลุดมือ
พี่ เป็นอะไรหรือเปล่า
ถ้าคุณอยากฆ่า ก็ฆ่าเลยครับ
มันคือตัวตนที่แท้จริงของคุณ
จีอึนน่ะ พี่ไปหาเธอทำไม
คุณต้องย้ายออกแล้วล่ะครับ
คำบรรยายโดย: ธนภัทร สันติวนานนท์