DIŞARIDAN ZİYARETÇİ GİRMESİ YASAKTIR
BU FİLMDE YER ALAN TÜM KARAKTERLER, YERLER,
KURUMLAR VE OLAYLAR KURGUDUR
İyi misin?
Tanrım, yaralanmışsın.
Hiçbir şey deme. Fena yaralanmışsın.
Merak etme.
Ben senin yanındayım.
İş için bu kadar erken mi çıkıyorsun?
Ne?
Dün taşındın, değil mi?
Bir yanda ben yaşıyorum.
Anlıyorum.
Sonunda kendine geldin mi?
Dikiş atmayı bitirmedim, kıpırdama o yüzden.
Eğer hareket etmeye devam edersen dilin kesilecek.
Merak etme.
Ağzın çok kanadığı için dikiş atıyorum.
Tamam, bitti.
Bunu bana neden yapıyorsun?
Sen nesin?
Benim kim olduğumu sanıyorsun bebeğim?
Apartmanda yaşayan bir diş hekimi?
Yoksa
polisiye romandaki bir seri katil?
Fark etmez.
Ne istersen o olabilirim.
Benden ne istiyorsun?
Yanlış anlama
ama dün seni telefonda konuşurken duydum.
Arkadaşının sana ihanet etmesi ve tüm aileni kaybetmek
çok sinir bozucu olmalı.
Pislik herif.
Bildiğin üzere bu duvarlar odaları ayırıyor
ama neredeyse komşunun nefes alışını bile duyabilirsin.
Sen nesin?
Gözlerin aynı benimkiler gibi.
Bu yüzden seni çok iyi tanıyorum.
Ben de benzer bir iş yapıyorum.
Bir şeyleri parçalayıp
birleştiriyor, yeni şeyler
yaratıyorum.
Merak etme.
Bebeğim,
seni yeni bir adama çevireceğim.
Benimle oynamaktan zevk mi alıyorsun?
Sana söz veriyorum.
En az benim kadar özel olacaksın.
Yapacağım bunu.
Jeong-hwa, ne izliyorsun?
Cennet Konutlarının önündeki güvenlik kamerasını.
Ne?
Oralarda hiç güvenlik kamerası yok sanıyordum.
Nasıl ulaştın ona?
Neyse ki marketin girişinde bir tane varmış.
Sahibinin klimasını tamir ettim.
Sende iş var gerçekten.
Bu arada baban nasıl?
Onu tanıyor musun?
-Yüzbaşı söyledi de... -Evet?
...baban TV programı Investigation 24 'un
baş dedektifiymiş.
O programa bayılırdım.
Hayalini yerle bir edeyim o zaman.
Gösterilen, kişiliğinin ufak bir kısmıydı. Karakteri onun için yarattılar.
Neydi o? Kimsesiz bir amir mi? Hiç de yalnız değildi.
O zaman
peki ya dediği her şey?
"Şüphelenirsen ellerini kirletmekten çekinme."
Bunu söyleyen yazar mıydı?
"Şüphelenirsen ellerini kirletmekten çekinme." mi?
Böyle şeyler söylemez.
Tanrım.
O sözü gerçekten çok sevmiştim.
Memur Cho, U dönüşü yapalım.
Efendim?
"Şüphelenirsen ellerini kirletmekten çekinme." U dönüşü.
Buraya geldik ama şimdi ne yapacağız?
Benim için en şüpheli yer burası.
Neden şüpheleniyorsun?
Dedektif Cha Seong-ryeol'un arabası bu tarafa doğru gelmiş
ve marketin güvenlik kamerasına 23.00 gibi yakalanmış.
Apartmanı 23.30'da terk etmiş.
Tekrar aynı kamera onu gece 00.00'da dönerken de yakalamış.
İşte bu beni rahatsız ediyor.
-Evet, garipmiş. -Tuhaf. Çok tuhaf.
O yarım saat boyunca neredeydi ve ne yapıyordu?
Eğer o yarım saate bakarsak
bir ipucu bulabiliriz.
Olabilir.
Görev başındaki bir dedektife, ortada hiçbir sebep yokken
ulaşılamamasına rağmen,
kimse o yarım saate bakmıyor.
Sence neden?
Çünkü kimsenin işi bu değil.
İnsanlar işleri olmayan şeyler için bir saniye bile harcamak istemiyorlar.
Ama biz polisiz.
Evet, doğru. Polisiz.
Tamam.
Bu arabalar gibi Dedektif Cha Seong-ryeol da arabasını
içeri park etmiştir.
Neye bakıyoruz o zaman?
Diyelim ki tam şuraya park etmiş olsun.
POLİS
Neredesin Hui-jung?
Eğer o yarım saatte
Dedektif Cha Seong-ryeol'a kötü bir şey olduysa...
Yağmur yağsaydı sular bir yerde birikirdi.
Burada hiçbir şey yok.
Orada bir rögar daha vardı.
Ne?
Jeong-hwa, orada hiçbir şey yok.
"Şüphelenirsen ellerini kirletmekten çekinme." Hadi.
-Hadi Jeong-hwa. -Hyeon-ho.
Bir şey görüyor musun?
Kahretsin.
-Hey. -Ne?
-Git. -Hadi.
"Şüphelenirsen ellerini kirletmekten çekinme."
Problem o değil. Bunu kaldıramam.
Kaldırmak için vinç çağırmalıyız.
"Şüphelenirsen ellerini kirletmekten çekinme."
Bunu nasıl kaldırabilirim ki?
Bu kadar ileri gitmek zorunda mısın?
-Bu çok ağırdı. -Hey.
Neden burada bir iğne var?
Şırınga burada ne arıyor?
POLİS
-Hey, nerede? -Burası hanımefendi.
-Gerçekten mi? -Evet.
-Birinci kat değil mi? -İkinci.
-İkinci kat mı? Emin misiniz? -Evet.
-Gidelim. -Burayı biliyorum.
Ne yapıyorsunuz? Onu tutuklamalısınız.
Ne yapıyorsunuz?
-Bu karışıklık da nedir? -Neler oluyor?
Bilmiyorum. Bir şey söyleyecekmiş. Onu hırpalayacak değiliz.
-İlk o yaptı. -Jeong-hwa.
-Evet? -Konuşmuyor.
Jong-u, o çocuklara ilk senin saldırdığın doğru mu?
İyi misin?
-Onu şu an öldürebilirim. -Şov yapıyor.
-Biraz su iç. -Hey, zihinsel hastalığını kullanarak
bu işten sıyrılmaya çalışma.
Neden bir şey yapmadıkları hâlde onlara vurdun? Söyle.
Nedeni önemli değil. Benim oğlum hastanelik oldu.
İyileşmesi sekiz hafta sürecek ve psikoloğa ihtiyacı var.
-Ne yapacağız? -Soruşturma başlatacağız. Sakin olun.
Soruşturmaya gerek yok. Oğlum yaralı.
-Çocuklarımız yaralandı. -Neden bize sessiz olmamızı söylüyorsunuz?
Bunu çözsen iyi olur.
-Onlardan özür dile. -Çocuklarımız yaralı!
Soruşturacak hiçbir şey yok. Çocuklarımız yaralandı!
-Çocuğum dövüldü! -Onu şikâyet edeceğim, anladınız mı?
-Lütfen oturup bekleyin. -Buna inanamıyorum.
Böyle bir haydut için şikâyetimizi geri çekmemeliyiz.
Şikâyeti çekmemekte emin misiniz?
Önce özür dilemesi lazım!
Sen kimsin de bize bunu söylüyorsun?
-Kim olduğunu sanıyorsun? -İnanılmaz!
-Buna inanamıyorum. -Bu kim ki?
Eğer şikâyetinizi çekerseniz size istediğiniz kadar para veririm.
Şikâyetinizi çekmeyeceğinize emin misiniz?
-Yani, ben... -Aslında...
Ne diyor?
O neydi?
-Şey... -İzninizle.
Tanrım, bayım.
Olayı tatlıya bağladığınız için çok teşekkürler.
-Ne demek. -Teşekkür ederim.
Beyefendi, onun gibisini dünyada bulamazsınız.
Hayatınızı kurtardı, tamam mı?
Kurtarıcı falan değilim. Birbirimize yardım etmeliyiz.
Biliyordum Dr. Seo.
Kanatsız biz meleksiniz.
Teşekkürler Dr. Seo. Haftaya gönüllü olduğumuzda görüşmek üzere.
-Görüşürüz. -Eve dikkatli gidin. Görüşürüz.
-Lütfen. -Tabii.
Jong-u.
Al, kimliğin.
Eğer bir şey olursa beni hemen ara.
Çekinme.
Burada ne yapıyorsun?
Burada ne yapmaya çalıştığını bilmiyorum
ama benimle bir alakası yok o yüzden umurumda değil.
Yarın buradan taşınacağım ve bir daha asla gelmeyeceğim.
Yardımının altında kalmayacağım.
Bu yüzden lütfen,
senden rica ediyorum.
Lütfen beni yalnız bırak. Yalvarırım.
Âdemelması. Bu da küçük dil.
Ne?
Bu kaslar ve küçük dil
boğazında saklı.
Buraya bakmaya bayılıyorum.
Benden bir daha asla bir şey saklama.
Anladın mı?
Hayır.
MEMUR SO JEONG-HWA
Evet, merhaba?
Merhaba, ben Eunhye Karakolundan Memur So Jeong-hwa,
sizi daha önce aramıştım.
"Eunhye Karakolu" mu?
Evet, sizinle daha önce konuşmuştuk.
Dedektif Cha Seong-ryeol'a
ulaşıp ulaşmadığınızı merak etmiştim.
Hâlâ ulaşamadık, bu yüzden onu arıyoruz.
Ne hakkında aramıştınız?
Siz de ulaşamıyorsunuz demek.
Aslında...
Dedektif Cha'nın,
kaçırılmış ya da
öldürülmüş olma olasılığının
olduğunu düşünüyorum.
Ne?
Dedektif Cha'nın en son geldiği Eunhye-dong'da
bir kanıt buldum.
Kanıt mı? Eunhye-dong'daydı,
sonra Changeui Dağı'nda kayboldu.
"Changeui Dağı" mı?
Evet, kamera kayıtları en son, gece yarısı orada bulunduğunu gösteriyor.
Anladım, gece yarısı.
-Hey, telefonu bana ver. -Tabii efendim.
Alo? Eunhye Karakolu mu? Ben Lee Gwang-jae. Daha önce konuşmuştuk.
Evet, merhaba. Ben, Eunhye Karakolundan Memur So Jeong-hwa.
Evet, kanıt mı dediniz? Ne kanıtı?
Bir şırınga buldum.
Dedektif Cha'nın üstünde kullanılma
ihtimali olduğunu düşünüyorum.
-Yani... -"Şırınga" mı? Nerede buldunuz?
Eunhye-dong civarında,
arabasını park ettiği yerde.
Yerden aldım ve kullanılmış olabileceğini düşündüm.
Arabasını oraya park ettiğini nereden biliyordunuz?
Güvenlik kamerası görüntülerine baktım. Ama bu önemli değil.
Apartmandaki insanlar şüpheli görünüyorlar
ve olayla bağlantıları var gibi...
Şırınganın Dedektif Cha üzerinde kullanıldığına emin misiniz?
Hayır, yüzde 100 değilim.
Yani o şırıngayı
kanıt olarak mı aldınız?
Biz ne yapmalıyız? Tanrım.
O şırınga.
Bunu sorduğum için üzgünüm ama şırıngayı size yollayacağım.
Test yapıp bir şey bulup bulmadığınıza bakabilir misiniz?
Öyleyse test yapıp sizi ararız.
Tamam o zaman. Aramanızı bekleyeceğim.
Sen gidebilirsin. Ben girmeden bir sigara içeceğim.
Şimdi.
Bu şansı kaçmak için kullanmalıyım.
Jong-u.
Jong-u, dördüncü kattan geçerken tuhaf bir koku aldım.
Ne olduğunu düşünüp durdum. Kan kokusuydu.
Sonra neden kan kokusu aldığımı merak ettim.
Bu yüzünün hâli ne?
-Düştüm. -Ne oldu?
Jong-u, eğer iyiysen bira içmeye gidelim mi?
Hayır.
-Ne? -Uyuyacağım.
Tamam.
İyi geceler o zaman.
Sorun ne?
Ölü... Ölü bir kedi.
Jong-u, bu...
Bu senin tişörtün.
Ne oldu? Neden birden bağırdın?
Ödümü kopardınız.
Özür dileriz. Bir şey gördü de.
Neden? Bayım.
Ölü bir kedi falan mı gördünüz?
-Senin... Senin enerjin çok düşük. -Hey. Jong-u.
-Biraz bitkisel ilaç almalısın. -Jong-u.
Jong-u.
İyi misin Jong-u?
İyi misin Jong-u!
Bu insanların gözlerini gördün mü?
Böyle tiplerin ne yapacağı belli olmaz.
Havayı bırak, yavşak!
-Yere yat. -Hemen öldürürüm.
Ona kötü bir şey yaptığımızı mı sandın?
Taşın o zaman! Niye böyle yaşıyorsun?
Ağzına geleni söylemek, dilediğini yapmak daha iyi.
Daha insancıl.
Merhaba bayım.
Ben, Eunhye Karakolundan Memur So Jeong-hwa.
Güvenlik kameranız hakkında soru sormak için gelmiştim.
Tabii, buyurun.
Gördüğünüz gibi beş tane güvenlik kamerası var
ama sadece ikisi çalışıyor.
Çok trafik olmuyor,
o yüzden görüntüler hep bu şekilde.
-Hep böyle mi yani? -Çoğunlukla, evet.
Buralar ıssızdır, o yüzden hep böyledir.
Gördünüz mü? Bu kayıt dünden.
Neredeyse kimse yok.
Görülecek pek bir şey yok.
-Bekleyin bayım. Bir saniye. -Tamam.
Bu yol devam ediyor, değil mi?
-Evet. -Bu dağda ne var?
Sadece ağaçlar. Başka bir şey yok.
-Gerçekten mi? -Evet.
O zaman çıkış nerede? Bu yol nereye gidiyor?
Bu dağdan geçtikten sonra başka bir çıkış var mı?
Gidiş gelişler için tek yol bu galiba.
-Başka yok. -Yani bir tek bu yol var?
Evet.
Burada başka bir şey bulamazsınız.
Arabanın geri geldiğini görmedim.
Burada hiçbir şey yok.
O nerede o zaman?
Kim... Kim benim klavyemi mahvetti?
Stajyer, bunu sen yaptın değil mi?
Sana soruyorum!
Bir geri zekâlıyla çalışmak
gerçekten çok zor.
Lanet olsun.
Klavyem. Bugün de yapacak çok işim vardı.
Kahretsin, klavyemi bozdu.
Şimdi ne yapacağım?
Bir şeyler göndermem gerekiyordu.
Lanet olsun. Ama klavyem bozuk.
Nasıl iş yapacağım? Kahretsin.
-Jong-u! -Ne yapıyorsun?
-Jong-u! -Jong-u, dur!
Hey, geri zekâlı! Sen aklını mı kaçırdın?
-Ne yapıyorsun? -Byeong-min, iyi misin?
Byeong-min, iyi misin?
Sen delirdin mi?
Byeong-min?
Evet, kimsiniz?
Orada seni tanıyamadım, başka biri gibiydin.
Sang-man aradı az önce.
Neyse ki Byeong-min'in durumu kötü değilmiş. Teşekkürler.
Ama birkaç hafta hastanede kalmalıymış.
Seni dava etmemesi için uğraşacağım ama nasıl olacak bilmiyorum.
Bir iki kez vurmadın sonuçta.
Neden yaptın bunu?
Sen böyle değildin.
-Nasıldım peki? -Ne?
Unut gitsin. Seninle işim bitti.
Yüzüne ne oldu?
Az önce olmamış. Tişörtüne bak.
Merdivenlerden düştüm.
Merdivenden düşmekle olmaz bu.
Sana ne oluyor son zamanlarda?
Ji-eun ile de tartıştığını duydum.
Yüzüne ne oldu?
Neden
Ji-eun ile buluştun?
Ne?
Bilmediğimi mi sanıyordun?
Eğer ölmek istemiyorsan düzgün davran.
Kendimi kontrol edemiyordum.
Beni bu kadar değiştiren şey ne?
Apartmandaki insanlar mı? İştekiler mi?
Yoksa bu benim gerçek kişiliğim mi?
Artık kim olduğum konusunda
hiçbir fikrim yok.
Acıdı. Bana dokunma.
-Peki ya kolun? -Kolum da acıyor. Burası.
-Buradasın. -Tanrım.
-Anne... -Tanrım.
Tanrım, sana ne oldu?
Neren acıyor?
-Acıyor. Kolum fena. -Kötü müsün? Çok ağrın var mı?
Bak, üçüncü serumu taktılar.
Tanrım, şimdi ne yapacaksın? Zavallım.
Onu öldürmeliydim.
Merhaba, Eunhye Karakolu...
Sorun mu var?
Ne? Hayır.
Evet, alo? Gyeong-hui teyze. Uzun zaman oldu, değil mi?
Ben Jeong-hwa.
Evet, aslında
senden bir iyilik isteyecektim.
Sizi serinletelim Yüzbaşı.
Ne bu?
Acaba günün geri kalanında
izinli olabilir miyim?
Ne yapacaksın?
Kişisel bir şey, size söyleyemem.
Hey, neden? BTS konserine mi gideceksin?
Yeğenim o konsere gidebilmek için sabahtan beri uğraşıyor.
-Adamım. -İşte o zaman tüm gün izin alırım.
Neyse, bunu bir evet olarak kabul ediyorum
ve gidiyorum. Teşekkürler.
Yarın görüşürüz.
-Hey, Jeong-hwa. -Evet? Teşekkürler.
İstediğin zaman çıkamazsın.
Hey, şırıngayı bana ver.
Evet.
Burada.
Hiç parmak izi yok. Galiba eldivenle kullanmışlar.
Ama şırıngada DNA buldum.
-DNA mı? -Evet.
Dedektif Cha'nın DNA'sı değil. Oturun lütfen.
Tamam.
Emin değilim
ama şırıngada bulunan şey bir anestezi ilacı.
-Artica... -Evet, articaine.
-Articaine. -Diş hekimlerinin kullandığı
bir lokal anestezi ilacıdır genellikle.
Ama diğer ilaçlardan daha çabuk etki ediyor.
Jeong-hwa.
Evet?
Eğer amirlerin öğrenirse disiplin cezası alırsın.
Biliyorum.
Neden bu kadar uğraşıyorsun?
-Teyze. -Evet?
Sana şimdi söyleyeceğim şeylere inanacak mısın?
-Söyle bakalım. -Tamam.
Şöyle ki...
İlk önce kedilerle başladı.
-Yine mi? -Önce kediler ölmeye başladı.
Sonra üç ay önceki pansiyon cinayetiyle
benzerlikler fark etmeye başladım.
Ve sonra
yabancı bir işçi kayboldu.
O adamdan başka kayıp olarak bildirilen var mı?
Binadan başka kayıp olan biri var mı?
Ev sahibi bana onun evden taşındığını söyledi ama birdenbire gitmesi
tuhaf geldi ve böyle bir şey yapacak birine benzemiyordu.
Ve o adam, kedileri öldüren adamla aynı binada yaşıyordu.
Ondan sonra Dedektif Cha Seong-ryeol o binada kayboldu
ve başka bir adam daha. Yani toplamda iki kişi kayıp.
Kedileri öldüren adamdan mı şüpheleniyorsun?
İlk önce öyle sandım.
Ama binayı inceledikçe başka tuhaf şeyler daha buldum.
Binanın sahibi eskiden bir yetimhane yönetiyormuş
ama orada yangın çıkmış ve sigorta parasını alarak
kayıplara karışmış.
Yetimhanede yetişen üç kişi
şu an o binada beraber yaşıyorlar.
-Beraber mi? Bu garip. -Değil mi?
O zaman bu suçların bir kişi tarafından işlenmediğini mi düşünüyorsun?
Evet.
Eğer olanları durduramazsak
başkaları ölebilir.
Bunu durdurabileceğini sanmıyorum.
Neden işi bir dedektife devretmiyorsun?
Zamanımız yok.
Onları suç işlemeden durdurmalıyım.
Anne, çikolatalı değil...
-Byeong-min. -Muhabir Cho, sizi buraya getiren nedir?
-Geçiyordum. -Bir muhabir mi?
-Merhaba. Siz annesi olmalısınız. -Merhaba.
O manyağı cezalandırmalısınız Muhabir Bey.
-Anne, hadi ama. -Sessiz ol.
Okuldayken de hep
kötü çocuklar zorbalık yapardı.
Çok naif ve kibar bir çocuktur.
Tanrım, biri ona vurduğunda karşılık vermesi gerektiğini öğrenmeli.
Fazla iyi biri.
-Fazla iyi. Pislik çocuklar... -Tanrım.
-Neyse Muhabir Bey. İkiniz konuşun. -Tamam.
-Birazdan gelirim. -Anne... Çikolatalıdan değil.
Çilekli istiyorum.
-Tamam. -Görüşürüz.
Çilekliymiş...
Şunu iç.
Meşgul olmalısınız. Neden geldiniz?
Öyle deme. Ne kadar meşgul olursam olayım gelirim.
Nasıl hissediyorsun?
Buraya dikiş attılar ve biraz da beyin sarsıntısı belirtileri var.
Neyse, gerçekten bunu stajyer mi yaptı?
O herif tam bir deli.
Anlat bana.
Bana ofiste saldırdı, sonra Bay Shin onu durdurdu.
Az daha ölüyordum.
Ben... Ben hiçbir şey yapmamıştım.
-Şunu açar mısınız? Ellerim acıyor. -Tamam.
Sonra bana vurmaya devam etti.
Herifin yüzünü görmeliydiniz.
Gerçekten... Çok korkutucuydu.
Öyle biri olduğunu hiç düşünmemiştim.
Kahretsin.
Bay Shin, neredesiniz?
Stajyerle mi görüşüyorsunuz?
Görüşmeniz bittikten sonra akşam buluşabilir miyiz?
Tamam, ofiste beklerim.
Evet, tamam.
Tanrım, içimde kötü bir his var.
Jong-u.
Yoon Jong-u.
Çok önce çıkmıştın. Neden bu kadar geç geliyorsun?
Burada yaşadığımı nereden biliyorsun?
Ji-eun söyledi, ona sormuştum.
Bir şeyler içelim.
-Yanlış anlaşılmaları düzeltmeliyiz. -Ne yanlış anlaşılması?
Stajyerinin sevgilisiyle gizlice buluşman gibi mi?
O öyle değil.
Ji-eun senin için çok endişeleniyordu, ben de merak etmemesini söyledim.
O da senin gururunun kırılacağını, bu yüzden sana söylemememi istedi.
Neden bu kadar
bencilsin?
Dünya senin etrafında dönüyor sanıyorsun.
Benimle gel.
Buralarda bar var mı?
Al.
Hey.
Üstünü değiştirmelisin.
Jong-u.
Sana ne oluyor son zamanlarda?
Bir anda kavgaya karıştın.
Ve... Tanrım.
Neden Kasklı'nın klavyesini mahvettin?
Neden?
Jong-u, söyle bana. Ne sorunun var?
Gerçek dünyada
Kasklı gibi
birçok insana rastlayacaksın.
Sadece hoşuna giden insanlarla çalışamazsın.
Biliyorum, Seul'e taşındığından beri zor zamanlar geçiriyorsun.
Ama her küçük şeyden rahatsız olursan erkenden ölüp gidersin.
Birkaç salak seni rahatsız etti diye her şeyden vazgeçemezsin.
Kaybetmek olmaz mı bu? Gururunu incitmiyor mu?
Eminim Seul'e gelirken planların vardı.
Bunları, seni kardeşim gibi gördüğüm için söylüyorum. Diğerleri...
Ji-eun, buradayız.
Onu ben aradım. Ortada çok büyük bir yanlış anlaşılma var gibiydi.
-Jae-ho. -Otur.
Ji-eun.
Ne oldu? İş yerinden biriyle kavga ettiğini duydum.
Hey, erkek arkadaşın bu dünyadaki en dar görüşlü adam.
-Bakayım. -Beni dinlemiyor.
Hey.
Ölmek mi istiyorsun?
Jong-u.
Sinirlerine
hâkim olamadığında yanlış bir şey yapmamalısın.
Biliyorum, o binadayken zor şeyler yaşıyorsun ama böyle konuşma.
Hayat sadece sana değil, herkese zor. Şikâyet etmeyi bırak.
Sen ne bilirsin ki?
Ağzında gümüş kaşıkla doğmuşsun. Sen ne anlarsın?
Bu pisliğin aşağılık kompleksi olduğuna inanamıyorum.
Senden daha iyi olduğum için Ji-eun benim olacak diye korkuyorsun.
Dur artık Jae-ho. Jong-u!
-Ne? Bana onunla mı vuracaksın? -Jong-u.
-Hadi yap. -Jong-u, lütfen!
-Bekle. -Vursana. Bırak onu. Ji-eun, bırak.
-Tanrım, durun. -Bakalım ne yapacak.
Sen 303'teki gençsin.
Merhaba.
Jong-u ile aynı binada yaşıyorum.
İşten sonra buraya gelirim genelde.
Yürürken ona rastladığıma sevindim.
Size katılmama izin verin.
Ne yapıyorsunuz? Otursanıza.
Daha önce tanışmıştık, değil m?
Kusura bakmayın ama burada
ciddi bir tartışma içerisindeyiz.
Bu senin iş arkadaşın mı Jong-u?
Ben onun iş arkadaşı değil, CEO'suyum.
Anladım, CEO.
Bu yüzden kendini çok beğenmiş bir hâlin var.
Ne?
Küçük bir odada
kendini yapayalnız hissediyorsun.
Ama en yakınların nasıl hissettiğini anlayamadıklarında...
Eminim bunun nasıl hissettirdiğini biliyorsun Jong-u.
Hey, adamım. Ne yapıyorsun?
Ne?
Sen kimsin de onu çok iyi tanıyormuş gibi davranıyorsun?
-İğrençsin. -Ne?
Ciddi bile değilsin. Onu tanıyormuşsun gibi davranma.
Sadece ucuz işçi bulduğun için mutlusun.
Bir de kızı alırsan, değme keyfine.
Sen kim oluyorsun da böyle bir şey söylüyorsun?
Hey! Ölmek mi istiyorsun?
Bu çok komik değil mi?
Fiyakalı arabasının anahtarlarıyla, sanki kabadayı gibi
bir kadının önünde bağırıyor.
Seni küçük pislik.
Hey,
-Buna inanamıyorum. -Dışarıda konuşalım.
-Tamam. -Hey. Buraya gel.
-Jong-u. -Bir şey yok Ji-eun. Sorun yok.
-Jong-u, bekle. Sen, buraya gel. -Jae-ho.
-Sadece biraz konuşacağım. -Jae-ho.
-Hey, adamım! -Lütfen durur musun?
Adamım, bu inanılmaz.
Tanrım, hava ne kadar nemli.
Galiba muson yağmurları yaklaşıyor, değil mi?
Burada olduğumu nasıl bildin?
Geçerken seni gördüm.
Kız arkadaşından beni fark edememişsindir.
Yani
neden
beni böyle takip ediyorsun ki?
Hayır, öyle değil.
Umurumda değil. Fark etmez.
Lütfen bizi yalnız bırak.
Rica ediyorum.
-Bunu yapamam. -Neden?
Sana daha önce söylemedim mi bebeğim?
Hedefimi seçtiğimde onu asla kaybetmem.
Hey, uzun saçlı.
Sevgilin onun arabasından indiğinde
onu öldürmek istedin.
Eğer onu öldürmek istiyorsan öldür.
Gerçek kişiliğin bu.
Hey, hadi biraz konuşalım.
Hey, adamım!
Korkup kaçtı.
Jong-u, iyi misin?
Neden bu kadar korktun?
Uzun ve çok solgun biri. Ayrıca güçsüze benziyordu.
Belki de seni hiç aramamalıydım. Seni böyle görmek beni üzdü.
Memleketine dönüp biraz dinlenmelisin.
Daha iyi hissettiğinde beni ara.
Çalıştığın günler için sana para ödeyeceğim.
Onunla karşılaşmak istemiyorsun, değil mi?
Binada kalma.
Motele falan git. Al.
Al işte. Lanet olsun.
Jae-ho.
-Dikkatli ol. -Ne?
Gece dikkat et.
Bu herifin dediklerine inanamıyorum.
Ne yapacaksın?
Durumuna üzüldüm ve sana iyi davrandım ama sen, "Gece dikkat et." diyorsun.
-Tek yumrukla seni indiririm. -Jae-ho!
-Ne? Vursana o zaman. -Neyin var senin? Bırak onu.
Ji-eun seni kurtardı.
İkinizin neyi var?
Ciddiyim.
Gerçekten dikkatli olması gerekiyor.
Ne?
Dikkatli olması lazım.
Seul Terminali kavşağı.
Jong-u.
Neler oluyor?
Ji-eun, ben yarın eve dönüyorum.
Peki ya eşyaların? Hey.
-Hepsi binada değil mi? -Bilmiyorum.
Seninle o binada yaşayan
adam yüzünden mi?
O adam geldiğinde yüzün bembeyaz oldu.
-Jong-u. -Ji-eun.
O gerçekten korkutucu biri.
Jong-u, nankör pislik.
Binayı terk edersem her şey bitecek sanmıştım.
Ama, problem mekân değildi.
Gittiğim her yer cehenneme dönmeye başladı.
O manyak herif.
Normalde böyle düşünmeden hareket etmem
ama Jong-u
benim için özel.
Evet, o çok özel.
Ama neden öyle davrandın?
Lanet olsun.
Bağışla beni...
JI-EUN: EVET, İYİYİM. SEN NASILSIN?
İYİYİM AMA SİZ İKİNİZ NEREDESİNİZ?
JAE-HO: ONDAN YÜZ YÜZE ÖZÜR DİLEMEK İSTEDİM.
HAYIR, BUGÜN PEK İYİ DEĞİL. SONRA GÖRÜŞELİM.
Evet Bay Byun.
Burayı temizlemen gerek.
Hey.
Genel müdürlükte işler nasıl gidiyor?
Ne düşünüyorsun? Özel bir haber.
Eğer istemiyorsan başka yerle anlaşayım.
Bundan eminim.
Yarın tekrar konuşalım.
Bu nedir?
Sen... Bir muhabir misin?
Eğlenceli bir şeyler mi oluyor?
Hayır...
Sadece buradan geçiyordum. Şimdi gidiyorum.
Bu nedir?
Gerçekten mi?
Sana temizle dediğimi çok iyi hatırlıyorum.
Ben senin dağınıklığını toplamak için mi buradayım?
Problem tam da bu.
Olayın tadını çıkarmıyorsun.
Korkuyorsun, değil mi?
Sadece dediğimi yap Bay Byun.
Bu, burada yaşaman için tek şansın.
Evet. Ben... Ben sadece şaka yapıyordum.
YOON JONG-U
DÖNÜŞÜM YAZAN: FRANZ KAFKA
Ne yapıyorsun?
Merhaba. Biraz acıkmıştım da.
Jong-u bunu bana ödünç verdi.
Anladım.
Bir şeyler içmek ister misin? Yalnızken çok sıkıldım.
Olur, kulağa çok iyi geliyor.
-Otur. -Tamam.
-Bir saniye. -Tabii.
-Bu nedir? -Et.
Yukhoe olmalı.
Ev sahibi zaman zaman yapar bize.
O gerçekten çok cömert biri.
Daha önce yaşadığım binada,
yeterince pilav yememize bile izin vermezlerdi.
Dene hadi.
Tamam.
-Tanrım, teşekkürler. -Ne demek.
Beğendin mi?
Evet.
Biraz sert görünüyor
ama çok yumuşakmış.
Ne eti bu? Daha önce hiç yemedim galiba.
Dürüst olmak gerekirse bilmiyorum. O ne yaparsa onu yiyorum.
Değil mi? Bize yemek verdiği için minnettarım sadece.
Biraz da farklı baharatlar var içinde.
Genelde susam yağı kullanılmaz mı?
310'daki delikanlı, ağzının tadını biliyorsun.
Evet.
Bu insan eti.
Şaka yapıyorum. Şaşırdın mı?
Öyle mi?
-Bir şeyler iç. -Tanrım. Beni gerçekten şaşırttın.
-303 numaralı odadakiyle -Evet?
yakınsınız gibi duruyor. Yaşıtsınız diye mi?
Evet, Jong-u çok iyi biri.
Ama binadakiler ona zorbalık yapıyor.
Sorun yok. Anlat bana.
Sorun yok.
Binadaki herkes tuhaf dedi, değil mi?
Bunu biliyor muydun?
Önceleri ben de buradakilerin tuhaf olduğunu düşündüm ve ısınamadım onlara.
Ama şimdi alıştım. Herkes aynı olamıyor.
Onların farklı olduğunu kabul edince daha iyi hissettim.
Evet, haklısın.
Mun-jo, doğru...
İsminle hitap edebilir miyim?
-Tabii ki. Rahat ol. -Tanrım.
Mun-jo, mesleğin nedir?
Böyle bir binada yaşayacak birine benzemiyorsun.
Sanatçı mısın?
-Neden? -Öyle gibi geldi.
Sıradan biri gibi değilsin.
Ben de bu güzel koku nereden geliyor diyordum.
İkiniz gece atıştırması yapıyorsunuz.
-Güzel mi? -Evet.
Bu
insan eti.
Evet, duydum. O söyledi.
O şakayı çoktan yaptım.
Sen yapmışsın bile.
Neden bilmiyorum ama yeni biri taşınınca
hep aynı şakayı yapıyoruz.
Jong-u'ya da yaptınız mı?
Evet. 303 numaralı odadaki genç şok geçirmişti.
Tanrım. O geçirmiştir.
Hadi ama, eti elinle yeme.
Biliyordum. Bayan Um
en güzel yemekleri yapar!
Tamam. İyiyim.
-Sorun yok. -Biraz daha al.
Yok. Çok yedim.
Hadi ya. Bu yemeği bizim kadar beğenmen eğlenceliydi.
Efendim?
Anladım. Tamam.
İzninizle.
Tabii.
Yemek için teşekkürler.
Ben gideyim.
JONG-U
Açmıyor.
Beni en çok dördüncü kat endişelendiriyor.
Sen dördüncü kata biri gitti demiştin.
Eğer orada kimse yaşamıyorsa kim, neden gitti oraya?
-Bir suç mahalli. Evet. -Suç mahalli mi? Olabilir.
Ne yapıyorsun?
Tut şunu.
-Hey. -Evet?
310'daki delikanlı.
Taşınman gerek.
Ondan kaç torba et çıkar?
İş zamanı.
Buradan taşınınca ne yapacaksın onlara?
Onlardan kurtulacağım.
Sanırım oturduğum binada katiller var.
Sensin değil mi? Benim, Chang-hyeon.
Burada terk edilmiş bir araba gördünüz mü?
Bu raundu ben kazandım.
303'teki adam dönmezse ne yapacağız?
Yakında gelir. Merak etme.
Hey.
Yine kaçacak mısın?
Odanda bekliyorum Jong-u.
Alt yazı çevirmeni: Merve Süzer