(ห้ามบุคคลภายนอกเข้ามาในหอพัก)
(ตัวละคร สถานที่ องค์กร และเหตุการณ์ทั้งหมด)
(ที่ปรากฏในซีรีส์เรื่องนี้ ล้วนเป็นเรื่องสมมติ)
(หอพักเอเดน)
หอพักนี้มันยังไงกันเนี่ย
ไปกันเถอะ
รออะไรพี่ เข้าไปสิ
(เจ้าหน้าที่โซจองฮวา)
(ตำรวจ)
คุณจงอู
ฮัลโหล
คุณจงอู ฟังอยู่ไหมคะ
คุณจงอู
คุณจงอูพูดถูกค่ะ
คนพวกนี้เป็นฆาตกรยกก๊วนแน่ๆ
วันนี้แผนกสายตรวจของเรา ได้รับแจ้งเหตุ...
ผมกำลังจะเข้าไปในหอครับ
คุณจงอู อย่าเข้าไปนะคะ
ตอนนี้แฟนผม...
- ติดอยู่ในหอครับ - แฟนคุณเหรอคะ
อือ เอ่อ ถ้าอย่างนั้น...
เดี๋ยวฉันไปดีกว่าค่ะ
- เพราะงั้น... - ไม่ได้ครับ จีอึนจะยิ่งมีอันตราย
ที่พวกมันต้องการ คือให้ผมมาที่นี่ครับ
ถ้าผมเข้าไป จีอึนจะปลอดภัย
ถ้าคุณเข้าไป คุณจะเจ็บตัวได้นะคะ
เพราะงั้นรออยู่ตรงนั้นก่อน เดี๋ยวฉันจะไปหาค่ะ
ผมต้องเข้าไปครับ
ถ้าไม่เข้าไป มันก็ไม่จบ
คุณจงอู...
โธ่เว้ย
รุ่นพี่ๆ
มีดที่พบในจุดเกิดเหตุน่ะครับ เขาตรวจสอบแล้ว
ผลระบุว่าเป็นของคุณอันฮีจุง ที่หายตัวไปครับ
- หา - แล้วก็ทีมสืบสวนเขต...
กำลังตามหาเขาในฐานะผู้ต้องสงสัย ไม่ใช่บุคคลสูญหาย
เขาไม่มีทางทิ้งหลักฐาน ไว้ง่ายขนาดนี้หรอก
ว่าแต่รุ่นพี่จะไปไหน ทุกคนอยู่นี่กันหมด
คุณจงอูเพิ่งโทรมาบอกว่า เขาจะเข้าไปในหอพัก
- แล้วทำไมรุ่นพี่... - ฉันจะไปที่นั่น
ถ้ามีอะไรเพิ่มเติมก็โทรมานะ
แต่ว่า...
- คือ... - อีกเรื่องนะ ฮยอนโฮ
ถ้าติดต่อฉันไม่ได้ ก็มาตามหาด้วย
- ชางฮยอน - อือ
ถ้ารู้สึกว่ามีอันตราย นายต้องรีบออกไปเลยนะ
ผมนักยูโดเก่านะพี่
- นายต้องออกไปให้ไว - รู้แล้วๆ
อะไรน่ะ
พวกมันอยู่ที่นี่
บ้าฉิบ
ระวังตัวนะ
โอเค
ซองปืน...
อยู่นี่
เหมือนไม่มีใครอยู่แฮะ
มีอะไร
ระวังตัวนะ
(ผมรอคุณอยู่)
พี่ พวกเวรนี่อยู่ที่อื่นหรือเปล่า
พวกมันอยู่ที่นี่แน่
ทำอะไรวะ
นอนทำไม ลุกขึ้นเร็ว
พอผ่อนคลายได้ จู่ๆ ผมก็ง่วงขึ้นมาเลย
หาจีอึนให้เจอก่อนสิวะ
พี่ไปเก็บโน้ตบุ๊กก่อนได้ไหมล่ะ
งานอยู่ในนั้นหมดเลยนี่
เฮ้ย นี่...
นายดื่มไอ้นี่เหรอ
- หือ - นายดื่มใช่ไหม
ดื่มสุ่มสี่สุ่มห้าได้ไงวะ
พี่
ผมขยับตัวไม่ไหว
เฮ้ย มีสติหน่อย ตั้งสติ
- ลุกขึ้นเร็ว - อือ...
แหม ตกใจอะไรขนาดนั้นครับ
พิงโต๊ะทำไมวะนั่น
จีอึนอยู่ไหน ถามว่าอยู่ไหน
แหมคุณ จะตามหาแฟนอย่างเดียวเลยนะครับ
ว่าไหมล่ะ
กูไปหาอีนั่นก่อนดีกว่า
หยุดพล่ามสักที
บอกให้มันมานี่
- โอ้โฮ ขู่ซะน่ากลัวเชียว - ตามไอ้ห่านั่นมานี่เดี๋ยวนี้
อยู่นั่นไง
แต่นแต๊น
นึกแล้วว่าคุณต้องกลับมา
มึงทำอะไรจีอึน
รู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอครับ ว่าเธอโดนอะไร
ไอ้สันดาน หยุดพล่ามได้แล้ว
ไม่งั้นกูจะฆ่ามึง
ก็ได้ครับ งั้นฆ่าคนนั้นด้วยมีดก่อน
แล้วผมจะปล่อยแฟนคุณ
อะไรนะ
แผนสำรองก็ไม่มี จะมัวลังเลอยู่ทำไม
- อะไรเนี่ย - ฉันเอาโน้ตบุ๊กไปซ่อม
แล้วหน้าร้านมีกิจกรรมชิงโชค
นี่คือรางวัลห่วยสุดแล้ว
น่ารักดี เดี๋ยวห้อยกับกระเป๋า แล้วกัน ขอบคุณนะ
ไม่เป็นไร
มันต้องสนุกแน่ๆ
ใจกล้านะไอ้นี่
อะไรกัน
พี่
พวกมันให้ทำอะไร
ไม่จริงใช่ไหม
พี่
สนุกล่ะงานนี้
เฮ้ย ถ้าคว้ามันไว้ มือเอ็งขาดแน่
แหม ดีเว้ยเฮ้ย
ขยับไม่ได้
ตัวก็อ้วน
โง่อีกต่างหาก
ส่งขายตลาดจากัลชีซะดีไหม
ระหว่างอยู่ในหอพัก ผมได้เริ่มเขียนนิยายเรื่องนี้ขึ้นมา
ก็นั่นแหละ
พูดตรงๆ คือ ก่อนจะย้ายมาอยู่หอพักนี้
ผมเคยคิดว่าโลกที่ผมอยู่ ไม่นับรวมที่นี่...
ก็คือนรกดีๆ นี่เอง
ความยากจนข้นแค้น
พี่ชายที่ทำตัวเป็นภาระ
แม่ผู้น่าสงสาร
รวมทั้งค่ายทหารกับมหาวิทยาลัย
ทว่า...
นรกที่แท้จริงคือที่นี่ต่างหาก
นรกอันสยดสยอง...
ที่คนอื่นสร้างขึ้น
พ่อคุณเอ๊ย กินแฮมคนเดียวหมด ไม่เผื่อแผ่คนอื่นเลยนะ
ไม่มีเวลาแล้ว ต้องรีบทำให้เสร็จ
จงอู
จงอู รอแป๊บหนึ่งนะ ใกล้เสร็จแล้ว
ผมสายแล้วแม่
ผมไปล่ะ
จงอู เสร็จแล้วเนี่ย
- เอาของกินไปด้วยสิ - สายแล้ว เดี๋ยวไม่ทัน
จงอู เดี๋ยวก่อน เอาไปด้วย
เอ้าๆ เอาไป
- นี่จ้ะ - อือ ผมไปนะ
งานยุ่งแค่ไหน ก็ต้องกินให้ครบสามมื้อนะ
รู้แล้ว ผมดูแลตัวเองได้
จงอู
ระวังคนให้ดี
คนเราน่ากลัวที่สุดแล้ว
จีอึน
มินจีอึน
จีอึน
เป็นไงครับ วินาทีที่ความสงสัยกลายเป็นจริง
ตื่นเต้นเลยใช่ไหมล่ะ
มึงทำอะไรลงไป
มึงทำอะไรจีอึนของกู
ผมตั้งใจทำไอ้นี่ให้เสร็จ
ดูนะ อันนี้ คือของคุณจีอึน
สวยใช่ไหมครับ
มึงทำห่าอะไรลงไป
มึงทำอะไรลงไป
เธอยังไม่ตายหรอกครับ
ผมแค่ให้เธอนอนพักสักครู่
ต่อจากนี้...
ฟังที่ผมจะพูดให้ดีนะครับ
ไม่แน่...
มันอาจเป็นเรื่องน่าสนใจ สำหรับที่รักเหมือนกัน
ผมจะไว้ชีวิตที่รัก
คุณยุนจงอู
นั่นใครจ๊ะ
อุ๊ยตาย จะยิงฉันด้วยไอ้นั่นเหรอ
อย่าขยับ
นังหนูตำรวจ พูดไม่มีหางเสียงเลยนะ
ฉันทำอะไรผิดล่ะ
ยุนจงอูอยู่ไหน
มาถามฉันทำไมเล่า
เขาไม่ได้มาที่นี่หรอก
คุณจงอู นี่จองฮวานะคะ ถ้าคุณอยู่ช่วยส่งเสียงด้วย
- คุณจงอู - คุณพระช่วย
แหม ฉันล่ะกลัวจริงๆ
เธอไม่น่าทำแบบนี้เลยนะ
รุ่นพี่ครับ พูดอะไรหรือเปล่าครับ
รุ่นพี่ นั่นเสียงอะไร
เฮ้ย รุ่นพี่ เสียงอะไรน่ะ
รุ่นพี่
เป็นอะไรไหมครับ รุ่นพี่
จ่าครับ
รุ่นพี่อยู่ไหนครับ อยู่ที่หอหรือ...
ไม่พลาดสักครั้งไม่ได้หรือไง
ยังไงซะ เราก็จะไปจากที่นี่อยู่ดี
เอาไปขังชั้นใต้ดินซะ
ขังชั้นใต้ดิน ไม่ใช่ชั้นสี่เหรอครับ
ก็พ่อหนุ่มรูปหล่ออยู่ชั้นสี่แล้วไง
ให้นังนี่กับลุงนักเลง ได้อยู่กันสองต่อสองหน่อย
แต่ตำรวจน่าจะมาเร็วๆ นี้นะ
ไม่มีหมายศาลมาด้วยจะทำอะไรได้
เดี๋ยวฉันจัดการพวกมันเอง พานังนี่ลงไปซะ
แหม ป้าจะได้เล่นละครตบตาอีกแล้วสิ
เอาจริงนะ ฉันฝันอยากเป็นนักแสดงนี่แหละ
ฝนตกต้องพกร่มสิ
(ตำรวจ)
ดูนี่ให้ชัดๆ สิ
ยัยคนนั้นผลักฉันกระแทกดังพลั่ก
เจ็บเลยสิแบบนี้
แต่ผมว่าคุณน่าจะเข้าใจผิดนะครับ
เข้าใจผิดบ้าอะไรคะ
คุณต้องจับเธอเดี๋ยวนี้นะ
ไม่งั้นฉันร้องเรียน สำนักงานตำรวจแห่งชาติแน่
ประทานโทษนะครับ แน่ใจนะว่ารุ่นพี่จองฮวาทำร้ายคุณ
นี่หาว่าฉันโกหกงั้นเหรอ
เปล่า พอดีเราติดต่อเธอไม่ได้
แล้วฉันจะโกหกพวกคุณไปเพื่ออะไร
ใจเย็นครับ อย่าเพิ่งเดือด
ผมจะไปดูให้แน่ใจว่าเธอไม่อยู่ แล้วค่อยกลับ
ต้องให้พูดกี่ครั้งถึงจะเข้าใจเนี่ย
นังบ้านั่นคว้าแขนฉัน แล้วผลักแบบนี้ไง
"นังบ้านั่น" อะไร เรียกคนอื่นดีๆ หน่อยสิครับ
แล้วจะให้เรียกมันว่าไงล่ะ
- อ้าว... - ทำอะไรวะ พอได้แล้ว
- ก็เธอพูดว่านังบ้านี่ครับ - ยังอีก
- เงียบเลย - ฉันปวดหัวเพราะคุณเลยเนี่ย
เอางี้ เดี๋ยวผมเรียกรถพยาบาลให้ คุณเข้าไปข้างใน...
- จ่าครับ เราต้องเข้าไปดูก่อน - โอ๊ย ปวดตุบๆ
- หายใจไม่ออก - ถ้าผมติดต่อเธอได้
- ผมจะจัดการให้นะครับ - บ้าชะมัด
- ได้ค่ะๆ - ครับผม
ยัยนั่นไม่ใช่ตำรวจหรอก
- เป็นกุ๊ยชัดๆ - เฮ้ย ไปเถอะ
- โอ๊ย ปวดหัวแท้ - ไปได้แล้ว
ยัยตำรวจนั่นทำร้ายฉันได้ยังไง
คนเรานะ ทำกันได้ลงคอ
พับผ่าสิ
- ไม่รับสายใช่ไหม - ปิดเครื่องเลยล่ะครับ
- ก็ไม่ใช่ว่าไม่มีสัญญาณนะ - แล้วมีหมายศาลเหรอ
ถ้าจะค้นต้องมีหมายศาลก่อนสิ
แต่มือถือของรุ่นพี่...
มือถืออาจจะแบตหมดก็ได้นี่
รีบไปเถอะ
จะลงข่าวตอนไหนเหรอครับ
จะลงค่ำวันนี้แหละครับ
เป็นข่าวดังแน่ๆ
ลงเมื่อไหร่ผมจะไปพิมพ์คอมเมนต์นะ
โจยูชอล
(โจยูชอล)
(ขอแสดงความอาลัย ต่อคุณโจยูชอลมา ณ ที่นี้)
ตายเหรอ อะไรกัน
(ขอแสดงความอาลัย ต่อคุณโจยูชอลมา ณ ที่นี้)
(พบร่างนักข่าวอิสระ ดับบนเขาย่านอึนฮเย)
ฉิบหาย มันรู้ตัวเหรอเนี่ย
จัดการที่เหลือไปนะครับ
โอ๊ะ พูดจริงเหรอครับ
ครับ พอดีว่า...
ผมจะไปที่อื่นสักพัก
ที่ไหนครับ
ก่อนจะไปจากที่นี่
เราต้องจัดการ สิ่งที่ส่งกลิ่นก่อนนะครับ
โธ่เว้ย คุณนักข่าวตายตอนไหนวะ แม่ง
ตายตอนไหนวะ
(ตำรวจ)
ป้าเจ้าของหอ...
ปล่อยให้สาวน้อยน่ารักมีชีวิต...
แล้วเอามาซ่อนไว้นี่หว่า
ผิวนุ้มนุ่ม
มีดฉัน...
แทงทะลุได้สบายแน่
นี่คุณ
คนที่แตะต้องสมบัติฉัน คือคุณเองสิท่า
เป็นครอบครัวเดียวกัน ต้องไม่หวงของกันสิ
ครอบครัว เราเป็นครอบครัวกันเหรอ
กล้าดียังไง
ก็บอกแล้วไง ว่าอย่าแตะต้องสมบัติคนอื่น
ลาขาดแล้วกัน
ลาก่อน
เวรเอ๊ย เลือด
ไปซะ
ฉันว่าเราต้องรีบไปจากที่นี่แล้วล่ะ
รอไปก่อนครับ
แต่ฉันรอต่อไปไม่ไหวแล้วนะ
พ่อหนุ่มคนนั้น ทำให้เราเสียเลือดเนื้อไปมากแล้ว
ยังไม่เชื่อใจผมอีกเหรอครับ
ไม่ใช่ว่าฉันไม่เชื่อใจ
แต่ฉันทนไม่ได้ที่เธอเถียงฉัน
อย่ากังวลเลยครับ ป้าเลี้ยงผมมาทั้งคน
ก็นั่นแหละ
เป็นหนี้บุญคุณฉัน ก็ต้องนับถือกันบ้าง
อ้อ ฉันว่าเราย้ายไปอยู่ ที่ที่อากาศเย็นกว่านี้เถอะ
ได้สิครับ
ไปดูคุณห้อง 303 หน่อยไหมครับ
ป่านนี้น่าจะใกล้เสร็จแล้ว
แน่ใจนะ
ไม่ใช่ครับ
ห้องครัวโน่น
ได้ยังไงกัน
พ่อหนุ่มห้อง 303 มาเล่นกัน
อยู่...
อ้าว
ไอ้บ้านี่ตอบแทนกันแบบนี้เหรอ
คิดจะหักหลังกันใช่ไหม
อยู่ตรงนั้นใช่ไหม
อยู่ไหนเอ่ย
หลบไม่พ้นหรอก
แกต้องเชื่อฟังฉันสิ
อย่าขัดคำสั่ง
มุนโจ
อุตส่าห์เก็บมาเลี้ยง เพราะเห็นแกอดอยาก
แกอยู่ไหน
อยู่ไหนกันแน่
ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้
ฉันคงฆ่านังหนูชั้นใต้ดินไปแล้ว
สุดท้ายป้าก็ตายจนได้
พี่ฉัน...
ก็ตายแล้ว
คราวนี้แกเอง...
ก็ต้องตายด้วย
ขึ้นมาทำอะไรบนนี้ครับ
ทำไมครับ
คุณจะฆ่าผมด้วยไอ้นั่นเหรอ
บ้าฉิบ จับได้เร็วเกินไปแล้วนะ
แหม ผมไม่ได้หัวไวหรอก พอดีคุณมันโง่น่ะ
หุบปาก ไอ้สันดาน
เจ็บใช่ไหม
เจ็บฉิบหายเลยสิท่า
ผมว่าคุณซวยแล้วล่ะครับ
- คนโง่ก็งี้ - ว่าไงนะ
แทนที่จะแทงให้มิดด้าม
คุณน่ะ
ไม่มีทางฆ่าผมได้หรอก
เพราะอะไรรู้ไหม
เพราะในโลกนี้
มีคนแบบผมอยู่เยอะเกินไป
คุณอันฮีจุง คุณอันฮีจุง
คุณคะ
คุณอันฮีจุง คุณไหวหรือเปล่าคะ
คุณคะ
ทำอะไรอยู่ รับสายสิ
ครับผม
(โจฮยอนโฮ)
แผนกสายตรวจอึนฮเยครับ
ครับ
หอพักเอเดนเหรอ
แน่ใจนะครับ
เข้าใจแล้วครับ จะไปเดี๋ยวนี้
เกิดอะไรขึ้น
ศูนย์ควบคุมผู้ล่วงละเมิดทางเพศ โทรมาครับ
มีสัญญาณเตือนกำไลข้อเท้าโดนทุบ
จากหอพักเอเดน
อะไรนะ
ไม่สนุกเหรอครับ
ถ้าคุณอยากฆ่า ไม่ว่าใครหน้าไหนคุณก็ฆ่าได้
หรือถ้าอยากไว้ชีวิตก็ทำได้
เหมือนเราเป็นพระเจ้าใช่ไหมล่ะ
ต่อไปนี้ผมกับที่รัก จะทำอะไรด้วยกันก็ได้ทั้งนั้น
รู้สึกตื่นเต้นเลยใช่ไหม
เออ ฉันตื่นเต้น
ที่ตอนนี้ฉันจะได้ฆ่าแกสักที
ก็ได้ครับ
งั้นมาเขียนตอนจบ ของนิยายที่ที่รักเขียนค้างไว้ดีไหม
ไอ้เวรเอ๊ย
ขอถามอะไรหน่อย
แกทำแบบนี้ทำไม
ต้องมีเหตุผลด้วยเหรอ
ก็สัญชาตญาณมนุษย์ไงครับ
สัญชาตญาณ...
ที่ชอบกัดกินผู้ที่อ่อนแอ
และเพลิดเพลินเมื่อผู้ที่อ่อนแอ...
ทุกข์ทรมาน
ผิดแล้ว
ถ้าเป็นมนุษย์
ต่อให้เป็นมนุษย์ที่ชั่วช้าแค่ไหน
ก็ไม่ทำแบบแกหรอก
ก็ไม่แน่หรอก
ที่รักชอบ...
เวลาคนที่พักอยู่หอนี้...
พากันตายไปทีละคนๆ ไม่ใช่เหรอ
คราวนี้ที่รักกับผม...
จะอยู่ด้วยกันตลอดไป
เลิกพล่ามสักที
ถ้าแกตายไป นรกนี่ก็จะจบสิ้นลง
จะทำอะไร
ฉันจะทำให้แกตายอย่างเจ็บปวดที่สุด
ไอ้สัตว์นรก
ที่รักสมเป็น...
ผลงานชิ้นเอก...
ที่ผมได้สร้างมาจริงๆ
เจ็บตรงไหนบ้าง
เจ็บหัวหรือเปล่าครับ
ว่าไง
คุณจงอูล่ะ
คุณจงอู เขาอยู่ในรถพยาบาลคันนั้น
แล้วรุ่นพี่ไหวไหมครับ
โล่งอกไปที
ให้ตายสิ
ไปเถอะครับ รุ่นพี่
(แซมทอทันตกรรม ปิดชั่วคราว)
"ปิดชั่วคราว" แปลว่าอะไรคะ
จะไปไหนกันบ้างครับ
- เดี๋ยวผมไปขึ้น... - เดี๋ยวผมไปส่ง
รถเมล์ตรงโน้นครับ
ฉันจะไปขึ้นแท็กซี่ตรงนั้นค่ะ
งั้นเหรอ
- ทุกคนเต็มที่กันแล้วล่ะ - อือ
ดูแลตัวเองด้วย
ลาก่อนค่ะ
ไปแล้วนะ
คุณบยองมิน โชคดีนะ
เป็นที่แน่ชัดแล้วว่า ผู้เช่าหอพักแห่งหนึ่งย่านอึนฮเย
อันได้แก่นายซอ พี่น้องฝาแฝดพยอน
และนายฮง ได้ก่อเหตุ ฆาตกรรมต่อเนื่องอันน่าสยดสยอง
โดยทั้งสี่รู้จักกัน ที่บ้านเด็กกำพร้าเมื่อ 20 ปีก่อน
และร่วมกันก่อเหตุฆาตกรรม
ซึ่งคดีฆาตกรรมยกครอบครัว ที่บ้านตากอากาศ
ในจังหวัดคยองกีเมื่อสามปีก่อน
ก็คาดว่าเป็นฝีมือ ของคนกลุ่มนี้เช่นเดียวกัน
สำหรับนายยุน...
- ผู้เช่าอีกรายของหอพักแห่งนี้... - ผู้กำกับคะ รู้เรื่องนี้แล้วใช่ไหม
รู้แล้วล่ะครับ
เห็นว่าคุณจีอึนเกี่ยวข้องด้วย
ค่ะ ได้ยินว่าแฟนเธอเป็นนักเขียน
รู้สึกว่าพักอยู่หอนี้แหละ
เห็นว่ามีแต่คอมเมนต์ด่า
บางคนบอกว่าแฟนเธอคือฆาตกรด้วย
เพราะงี้ไง จะคบใครก็ต้องระวัง
ผู้กำกับคะ ไปทานมื้อเที่ยงกัน อยากทานอะไรคะ
แต่เขาก็ให้ความร่วมมือ ในการสืบสวนเป็นอย่างดี
- พิซซ่าไหม - พิซซ่าเหรอ
แต่เมื่อวานเราดื่มเหล้านะ
ผมอยากกินของมันๆ น่ะ
อ๋อ งั้นไปกินพิซซ่ากัน
- ค่ะ - มีอยู่ร้านหนึ่งตรงหัวมุม
เจ็บหนักเลยแฮะ
คุณอันฮีจุง
นี่ อ้อ
สักครู่นะครับ
ผมสายสืบอีกวางแจ
เคยทำงานกับสายสืบชาซองรยอล
รู้จักสายสืบชาใช่ไหมครับ สายสืบชา...
คุณครับ เขาพูดไม่ได้เหรอ
ค่ะ เขาพูดไม่ได้เลย
คืองี้
ผมรู้แหละว่าคุณไม่อยากจำ
แต่เราอยากได้คำให้การของคุณครับ
- เฮ้ย - อ้อ
ขอถามอะไรหน่อยนะครับ
มีคนในหอพักเอเดนพยายามฆ่าคุณใช่ไหม
ผมอยากรู้ว่าคนไหน
ไม่ต้องกลัวครับ ไอ้พวกนี้ตายหมดแล้ว
ไอ้พวกนี้พยายามฆ่าคุณถูกไหม
แล้วคุณยุนจงอูล่ะครับ
อ๋อ คุณยุนจงอูเหรอ
ก็เป็นคนธรรมดาครับ
ท่าทางเหมือนผู้ชายวัยนี้ทั่วๆ ไป
เป็นคนไม่ค่อยพูดเท่าไร
แต่พอเหล้าเข้าปากที เขานี่อย่างเรื้อนเลยครับ
ตอนนั้นผมเลยรู้ว่า เขาเป็นคนอารมณ์ร้อน
แล้วก็ตอนมาทำงานแรกๆ เขาดูร่าเริงอยู่
แต่ไปๆ มาๆ เขาดูห่อเหี่ยวลงเรื่อยๆ
แล้วเขาก็อยู่ทำงานจนดึก ทั้งที่ไม่มีใครสั่ง
รู้สึกเหมือนเขาไม่อยากกลับที่พัก
เขาเอ่ยปากว่าไม่อยากกลับหอพัก
แล้วเวลาประธานพูดถึงหอพัก
เขาจะดูหัวเสียทุกครั้ง
เออ จำได้ว่ามีครั้งหนึ่ง
ตอนนักข่าวโจอยู่ในออฟฟิศ กับคุณจงอูแค่สองคน
เขาเล่าว่า มีบางอย่างทำให้เขาขนลุกค่ะ
ขนลุกเหรอครับ
ค่ะ
คุณจงอูพูดถึงฆาตกร เหมือนเป็นแค่เรื่องเล็กน้อย
แล้วก็ตอนเขาทุบตีหัวหน้าบยองมิน ท่าทางเขาก็น่ากลัว
ผมโดนคีย์บอร์ดฟาดในออฟฟิศเลยครับ
ว่าจะฟ้องมันให้เข็ด
ไอ้เวรนี่ มันคือไอ้โรคจิตครับ
ตรงนี้ ผมโดนเย็บไปแปดเข็ม
ผมไม่ได้ทำอะไรมันก่อนด้วย
แม่ง ไอ้โรคจิต...
แล้วผมก็มั่นใจ...
ว่ามันรวมหัวกับไอ้ชั่วนั่น ฆ่าประธานแน่
ผมมั่นใจมากครับ
คนแบบมัน ต้องโดนสังคมแบนไปจนตาย
ฝากจัดการด้วยนะครับ คุณสายสืบ
คุณจงอู...
พอได้ยินว่าแฟนตัวเอง ถูกซอมุนโจลักพาตัว
เขาก็ตรงไปที่หอพัก
เขาโทรหาฉัน ก่อนจะเข้าไปในนั้นด้วยค่ะ
คุณจงอูจะโดนอะไรบ้างคะ
- ยุนจงอูเหรอ - ค่ะ
ในกรณีฆาตกรรมโจยูชอล กับชินแจโฮเนี่ย...
เราสอบสวนเขาในฐานะผู้ต้องสงสัย
แต่ไม่มีหลักฐานหรือเบาะแส ที่บ่งชี้ว่าเขาคือคนร้าย
เขายอมรับว่าตัวเองฆ่าซอมุนโจ
แต่จากการตรวจที่เกิดเหตุ
มันน่าจะเป็นการป้องกันตัวครับ
อ๋อ ค่ะ
โล่งอกไปที
ถ้าอย่างนั้น
นอกจากฮงนัมบกแล้ว ซอมุนโจฆ่าทุกคนเลยเหรอคะ
ครับ ฮงนัมบกนี่ถูกออมบกซุนฆ่า
ส่วนออมบกซุนกับพยอนดึกจง ถูกซอมุนโจฆ่า
เรามีพยานแวดล้อม
รวมทั้งลายนิ้วมือกับเลือดซอมุนโจ เป็นหลักฐาน
งั้นคดีฆาตกรรมบ้านตากอากาศ ก็ฝีมือคนกลุ่มนี้เหรอคะ
เป็นไปได้ครับ
- คุณเจ้าหน้าที่ - คะ
ตอนออมบกซุนฆ่าฮงนัมบกนี่ คุณเห็นเหตุการณ์ใช่ไหม
ค่ะ ตอนนั้นฉันหมดสติอยู่ แต่ได้ยินเสียงค่ะ
แต่มันแปลกนะ
คุณจีอึน ฉันสงสัยอยู่เรื่องหนึ่งค่ะ
คือ...
ฉันรู้ว่ามันไม่น่าจดจำ
พอดีคุณจงอูเล่าว่า เขาฆ่าซอมุนโจบนชั้นสี่
ฉันเลยอยากรู้ว่า...
คุณเห็นเหตุการณ์ หรือจำอะไรได้บ้างหรือเปล่า
ฉันจำอะไรไม่ค่อยได้
แต่รู้ว่าพี่เขา...
พึมพำอะไรไม่รู้คนเดียว
เขาพูดว่าอะไรบ้างคะ
อย่าฆ่าผมเลย
อย่า...
อย่าฆ่าผมเลย
ช่วยผมด้วย
ไม่ใช่ฉัน
ไม่ใช่
มึงตายซะ
ขอโทษค่ะ ฉันจำไม่ได้
ค่ะ
ทีแรกก็กลัวว่า คุณจะไม่ยอมให้ใครมาเยี่ยม
แต่พอได้เจอคุณก็โล่งใจค่ะ
มันจะเป็นยังไงต่อครับ
อ๋อ เรื่องนั้น
บนชั้นสี่กับชั้นใต้ดินตึกหอพัก
ตำรวจพบคราบเลือด ของบุคคลสูญหายจำนวนมาก
ดังนั้น
จึงมั่นใจว่าพวกนั้นก่อเหตุ
และตำรวจจะสรุปว่า คุณทำไปเพื่อเป็นการป้องกันตัว
เรามีคำให้การของคุณอันฮีจุงด้วย
ดังนั้นก็ไม่น่าจะมีอะไรต้องกังวลค่ะ
- เด็กพวกนั้นล่ะครับ - คะ
จะเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา
- ไม่เป็นไร - นายลุยเลย
น่ารักจังเลย
ดูสิ
คุณเจ้าหน้าที่คิดว่า...
อะไรเป็นตัวกำหนดว่า สิ่งไหนดีหรือชั่วเหรอครับ
ก็แบบ...
ไม่รู้สิคะ
ผมกลับไปเขียนนิยายต่อดีกว่า
ค่ะ ขอให้คุณหายไวๆ
ไม่ต้องกังวลอะไรนะคะ
ฉันมีเรื่องสุดท้ายอยากจะถามสักหน่อย
คืนนั้นที่หอพัก
มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่คะ
คนที่หอพักนั้น...
ซอมุนโจฆ่าทุกคนเลยเหรอคะ
ครับ ฮงนัมบกนี่ถูกออมบกซุนฆ่า
ส่วนออมบกซุนกับพยอนดึกจง ถูกซอมุนโจฆ่า
- คุณเจ้าหน้าที่ - คะ
ตอนออมบกซุนฆ่าฮงนัมบกนี่ คุณเห็นเหตุการณ์ใช่ไหม
ค่ะ ตอนนั้นฉันหมดสติอยู่ แต่ได้ยินเสียงค่ะ
แต่มันแปลกนะ
คราวนี้มันแตกต่าง จากคดีบ้านตากอากาศอยู่
ในคดีนั้น ผู้ต้องสงสัยลงมืออย่างเชี่ยวชาญ
เหมือนว่าเขาสนุกกับการฆ่า
แถมเก็บงานได้เรียบร้อยพิถีพิถันด้วย
แต่คราวนี้ต่างกันเลย เหมือนมือสมัครเล่นมากกว่า
เขาแทงแล้วก็ทุบตีเหยื่อซ้ำๆ
เหมือนคนฆ่ามีอยู่คนเดียว
คนที่หอพักนั้น...
ซอมุนโจเป็นคนฆ่าทั้งหมดใช่ไหมคะ
ผมว่าผมไปดีกว่า
อ๋อ ค่ะ
(เมตามอร์โฟซิส)
คุณจงอู ฉันมีของจะให้
ฉันเจอมันบนชั้นสี่ค่ะ
เห็นมีชื่อคุณเขียนไว้ นี่ค่ะ
ตอนออมบกซุนฆ่าฮงนัมบกนี่ คุณเห็นเหตุการณ์ใช่ไหม
ค่ะ ตอนนั้นฉันหมดสติอยู่ แต่ได้ยินเสียงค่ะ
คนที่หอพักนั้น ซอมุนโจเป็นคนฆ่าทั้งหมดใช่ไหมคะ
แต่มันแปลกนะ
เหมือนมือสมัครเล่นมากกว่า
เขาแทงแล้วก็ทุบตีเหยื่อซ้ำๆ
งานไม่เนี้ยบแฮะ
เหมือนคนฆ่ามีอยู่คนเดียว
พวกมึง...
ไม่สมควรมีชีวิต
กูน่าจะฆ่ามึงซะแต่แรก
ไอ้สารเลวนั่นบอกแกให้ฆ่าทุกคนเหรอ
ไปลงนรกซะเถอะมึง
จับได้...
เร็วเกินไปแล้วนะ
ผมไม่ได้หัวไวหรอก
พอดีคุณมันโง่น่ะ
ตายซะ ตายซะ
มึงตาย
คราวนี้ที่รักกับผม...
จะอยู่ด้วยกันตลอดไป
ฉันจะทำให้แกตายอย่างเจ็บปวดที่สุด
ไอ้สัตว์นรก
ที่รักสมเป็น...
ผลงานชิ้นเอก...
ที่ผมได้สร้างมาจริงๆ
มันออกจะแปลกนะ ทำไมเขาถึงต้องทำแบบนั้น
เขาคงเกลียดพวกนั้นเข้าไส้แหงๆ
ต้องแค้นจัดถึงจะทำแบบนั้นได้
- ว่าไหม - ค่ะ
- ต้องเกลียดกันขนาดไหนเนี่ย - ก็ว่างั้น
ผมจะไว้ชีวิตที่รัก
แต่ว่า...
คุณต้องฆ่าทุกคนข้างนอก
ฉันจะฆ่าทุกคน
ฉันจะฆ่าพวกแม่งให้หมด
จะฆ่าแม่งทุกคน
(ตายซะ ตายซะ ตายซะ ตายซะ ตายซะ ตายซะ ตายซะ ตายซะ)
ตายซะ ตายซะ
ตายซะ มึงตาย
ที่รักก็สนุกไม่ใช่เหรอ
ตอนที่ฆ่าทุกคนในหอนี้
ถูกไหมครับ
อะไรกัน...
ที่รัก...
คือผลงานชิ้นเอกที่ผมได้สร้างมา
อย่าฆ่าผมเลย
ช่วยผมด้วย
คราวนี้ที่รักกับผม...
จะอยู่ด้วยกันตลอดไป
ไม่ใช่ฉัน
ไม่ใช่
ที่รัก
คำบรรยายโดย: ธนภัทร สันติวนานนท์