Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
คุณคงคิดว่าจะเอาที่ถ่ายไว้ มาตัดต่อตามใจ
แล้วมันจะออกมาเป็นอย่างที่คุณ ต้องการสินะ
แต่ผิดแล้ว
เพราะผมจะคอยนั่งเฝ้าตั้งแต่ต้นจนจบ
และแย่หน่อยนะ ที่คุณจะต้องมารับมือกับผม
อดใจรอไม่ไหวแล้วสิ
- เปิดไฟได้ เริ่มเลย - โอเค
ไม่มีหัวข้อไหน ที่ผมจะพูดถึงแล้วมีความสุข
มากไปกว่าเรื่องของเดวิด ฟอสเตอร์
มีหลายสิ่งหลายอย่างของเขา ที่ผมอยากให้ทั้งโลกรู้
เพราะถ้าพวกเขารู้สิ่งที่ผมรู้
ก็คงจะมีภาพเขาในจินตนาการ ที่ยิ่งใหญ่ขึ้นไปอีก
เริ่มเลย
เดวิดคือหนึ่งในโปรดิวเซอร์ และนักแต่งเพลงที่ยิ่งใหญ่สุดตลอดกาล
คุณคงจะเคยได้ยินชื่อ บาร์บรา สไตรแซนด์
หรือว่าไมเคิล แจ็กสัน มั้งนะ
เดวิด ฟอสเตอร์ คือคนแรกที่เชื่อในตัวผม
เป็นความมั่นใจในยามที่ผมขาด แต่ถ้าจะให้พูดจริงๆ
คือเราจะร้องได้ อย่างที่ไม่เคยนึกฝันมาก่อน
(สตีวี วันเดอร์)
ผมคงต้องรับสายนี้
ว่าไงสตีฟ สบายดีไหมเพื่อน
เขาเป็นคนตลก เป็นนักสร้างความบันเทิง
เป็นนักดนตรี และนักแต่งเพลงมากพรสวรรค์
ทันทีที่เข้ามาในห้อง เขาก็กลายเป็นเจ้าแห่งวงการบันเทิง
เขาทำเหมือนว่ามันง่าย และนั่นแหละที่ยาก
ในประวัติศาสตร์วงการดนตรี คงมีแค่เขากับควินซี่ โจนส์ที่ทำได้
ตอนนั้นแหละ ที่เราต้องเผชิญหน้ากับพระเจ้า
คุณต้องรู้ว่าศิลปินคนนั้น มีศักยภาพแค่ไหน
คุณต้องขุดค้นไปเรื่อยๆ จนกว่าจะได้ผลงานที่ดีที่สุด
ฉันเป็นคนเฮฮาและทำงานด้วยง่ายสุดๆ เวลาอยู่ในห้องอัด
เขาไม่เป็นแบบนั้น
เวลาเขาแต่งเพลงให้ใคร เขาจะพูดด้วยภาษาของคนคนนั้น
มีใครอยู่เบื้องหลังเพลงฮิต มากเท่ากับเขาอีกไหม
ฉันก็ไม่รู้นะ แต่มีไม่เยอะหรอก
เดวิด ฟอสเตอร์ ชีวิต ตำนาน ปริศนา
ฉันคือหนึ่งในคนที่โชคดี
ที่ได้มีความสัมพันธ์ ที่ลึกซึ้งและใกล้ชิดกับเขา
ฉันว่าฉันคือคนนั้นในชีวิตเขา ที่สามารถเคาะประตูใจเขาได้ ก๊อกๆ
นี่น่าจะเป็นครั้งแรกที่ผมมานิวยอร์ก
แล้วผมไม่พูดกับตัวเองว่า "เวรเอ๊ย นิวยอร์ก ไม่อยากมาเลยว่ะ"
นิวยอร์กมันก้าวหน้านำลอสแอนเจลิส ไปเร็วกว่าสักสิบเท่า
และผมไม่ชอบเลย
เป็นเพราะผมกลัวที่แคบๆ ทึบๆ และตึกสูงๆ
นิวยอร์กมันบดขยี้ผม และผมไม่ชอบพลังงานแบบนั้น
ผมไม่ชอบความรู้สึกหน่วงๆ ที่กดทับ เวลาที่เดินไปรอบๆ
และผมออกจากพื้นที่ปลอดภัยมาไกลมาก เข้าสู่โลกแห่งบรอดเวย์ที่ผมไม่รู้จัก
ผมว่าเรามีโอกาสโดนฟ้าผ่าตาย
มากกว่าที่จะสร้าง ละครบรอดเวย์ดังๆ ได้
(เข้าชิงรางวัลโทนี 12 สาขา รวมถึงละครเพลงยอดเยี่ยม)
บนหลังเปียโนคุณ มีที่ให้รางวัลโทนีด้วยเหรอ
- ผมเห็นตรงนั้นน่ะ - มีสิ
ไม่มีใครอยากได้สี่รางวัลใหญ่ มากไปกว่าผมหรอก
เอมมี แกรมมี ออสการ์ โทนี
ผมได้รางวัลลูกโลกทองคำแล้ว
เอมมีก็ได้แล้ว แกรมมีก็ได้แล้ว ก็ยังขาดอะไรไปนิดหน่อย
วงการบรอดเวย์มักจะมีแนวคิดว่า "พิสูจน์ตัวเองสิ"
ก็เลยมีความรู้สึกว่า เดวิดต้องไปพิสูจน์ตัวเองมาก่อน
แต่ฉันคงต้องขอพูดเพิ่มเติมว่า เดวิด เราพร้อมแล้ว
เราพร้อมรับคุณแล้ว
ใช้พรสวรรค์นั้นกับเรา แล้วก็เล่าเรื่องของคุณ
นิวยอร์กมีชีวิตในแบบของมันเอง เหมือนกับที่แอลเอก็เป็นในแบบของมัน
เขาทำมาแล้วหลายอย่าง ทำเพลงป็อป ทำเพลงรายการวิทยุ หนัง รายการทีวี
ฉันคิดว่าข้อแตกต่างของบรอดเวย์ก็คือ
คุณต้องทำงานกับคนมากหน้าหลายตา
ไม่ใช่แค่เข้าห้องอัด แล้วสร้างผลงานขึ้นมาเอง
มีทั้งผู้กำกับ ทั้งนักออกแบบท่าเต้น
มีคนเข้ามาร่วมวงเยอะแยะมากมาย และนั่นคงเป็นเรื่องใหม่สำหรับเขา
สิ่งที่ทุกคนคิดกับเรื่องที่เดวิด จะเข้ามาในวงการบรอดเวย์ก็คือ
ทำไมมาช้านักล่ะ เดวิด
มาได้แล้ว มาสิ
ถึงเวลาแล้ว
เส้นทางที่ผมเดินผ่านมาแล้ว ยาวไกลกว่าหนทางที่รอผมอยู่ข้างหน้า
(ซอยแอสคอต)
ผมมาโตที่บ้านเลขที่ 3915 ซอยแอสคอต
ชานเมืองวิกตอเรีย บริติชโคลัมเบีย
กลิ่นหญ้าที่เพิ่งตัดใหม่ๆ
ทุกคนวิ่งเล่นริมถนน ทุกคนออกมาเล่นข้างนอกในหน้าร้อน
ที่นั่นมีแต่ความทรงจำดีๆ
ผมมีพี่น้องผู้หญิงหกคน
โชคร้ายที่คนหนึ่งจากไปแล้ว ตอนนี้ผมเลยเหลือพี่น้องอยู่ห้าคน
เราทุกคนสนิทกันมาก
เราเคารพและชื่นชมกันและกัน
เขารักพี่น้อง เราก็รักเขา
พ่อผมเป็นพนักงานบริษัท แม่ผมเป็นแม่บ้าน
เราไม่ได้ร่ำรวย แต่ก็ไม่ได้ยากจน
ผมมีวัยเด็กที่เกือบจะสมบูรณ์แบบ
เช้าๆ แม่ก็จะทำขนมปังปิ้ง ให้พวกพี่ๆ น้องๆ
ก่อนที่พวกเธอจะไปโรงเรียน
แล้วแม่ก็จะทอดเบคอนกับไข่ให้ผม
ถ้าคุณเป็นพี่น้องของผม คุณจะไม่โกรธได้ยังไง
ถ้าคุณสัมภาษณ์ใครก็ตาม ที่รู้จักเดวิด ก็จะรู้จักแม่ของเรา
เพราะเขาพาแม่ไปทุกที่ และเขาชอบให้มีแม่อยู่ด้วย
ผมจำได้ดี ตอนที่แม่ผมปัดฝุ่นเปียโน
ผมน่าจะสามขวบ หรือสี่ห้าขวบ หรือเท่าไรนี่แหละ
ตอนนั้นผมตะโกนว่า "นั่นตัวโน้ตมี"
แม่ถามว่า "ลูกพูดเรื่องอะไร" แล้วผมก็ตอบว่า "แม่กดโน้ตมี"
แล้วฉันก็คิดว่า "เด็กคนนี้มันไม่ปกติ"
ฉันเลยโทรหาพ่อเขาที่ทำงานอยู่ และเล่าให้พ่อเขาฟัง
แล้วพ่อเขาก็ตื่นเต้นมาก จนรีบบึ่งกลับมาบ้าน
แล้วพ่อของเขาก็อึ้งไปเลย
เขาตื่นเต้นมาก
พ่อกลับมาบ้านแล้วบอกว่า "เด็กคนนี้มีหูที่แยกแยะโน้ตได้"
มันคงจะเป็นสัญญาณที่บ่งบอกว่า เราควรจะเล่นดนตรี
ในปี 63 ผมน่าจะอายุ 13 หรือ 14
มีโครงการให้เราได้ไปเรียนดนตรี ที่มหาวิทยาลัยวอชิงตัน
ผมเข้าโครงการสองปีติดเลย
และผมก็ได้เล่นเครื่องดนตรีทุกชิ้น
แคลริเน็ต ฟลูต แบริโทน ทรัมเป็ต ทรอมโบน บาสซูน
ซึ่งต่อมามันเป็นประโยชน์กับผม ในการแต่งเพลงให้วงออร์เคสตรา
เพราะผมเข้าใจการทำงาน ของเครื่องดนตรีทุกชิ้น
แต่จากนั้นเรื่องมหัศจรรย์ก็เกิดขึ้น
ผมฟังวิทยุทรานซิสเตอร์เครื่องเล็ก ของผมอยู่ แล้วก็ได้ยินเพลงนี้
เดอะบีเทิลส์
ตอนนั้นผมอายุ 13 แล้วผมก็ไม่อยากเชื่อ ในเสียงที่ผมได้ยินอยู่เลย
มันเปลี่ยนชีวิตผมไปเลย
แล้วผมก็พูดขึ้นมาว่า "นี่แหละที่ฉันอยากทำ นี่แหละ"
สมัยวัยรุ่น เดวิดเคยเล่น ในวงของรอนนี่ ฮอว์กินส์
เขาไล่เดวิดออกเพราะเขารู้ว่า เดวิดรักชีวิตร็อกแอนด์โรล
และเขาบอกว่า "เดวิด นายเป็นอัจฉริยะ ส่วนฉันมันเป็นสายร็อกสามคอร์ด
ฉันต้องไล่นายออกเพื่อให้นาย ได้ค้นพบความเป็นอัจฉริยะของตัวเอง"
พ่อกับแม่ผม ตอนผมอายุ 16 พวกท่านใช้เงินเก็บทั้งชีวิต
เงินเก็บทั้งชีวิต
จำนวน 1,700 ดอลลาร์
มาซื้อเปียโน และเครื่องขยายเสียงให้ผม
แต่การผลาญเงินเก็บทั้งหมดเพื่อลูก มันเป็นเรื่องที่บ้ามากๆ
ผมคิดจริงๆ ว่าผมจะเอาดีได้ ในวงการดนตรี
เรารวมวงกันแล้วย้ายไปอยู่อังกฤษ
เราหลงคิดฝันไปซะยิ่งใหญ่ว่าเรา จะเข้ากับที่นี่ได้และกลายเป็นดาวดัง
ตอนนั้นวงดังๆ ของโลกก็มีพิงก์ฟลอยด์
เดอะดอร์ส แล้วก็ดีปเพอร์เพิล
แต่เราเป็นวงแต่งตัวเนี้ยบๆ เล่นดนตรีเต้นรำเห่ยๆ
เราไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังทำอะไร
สุดท้ายตัวแทนก็หางานมาให้เราได้
เป็นวงแบ็กอัปให้ชัค แบร์รี
ผมฝึกมาในสายคลาสสิก
และตอนนั้นผมก็ยังไม่รู้จัก ร็อกแอนด์โรลมากนัก
ผมก็เลยเล่นเพลงของเขาได้ไม่ดีเลย
ชัคเป็นคนเฮงซวย ไม่รู้จะพูดยังไงให้ดีกว่านี้แล้ว
เขาจะสะพายกีตาร์เดินออกมา
แล้วก็สาดคอร์ดดังๆ ทั้งที่สายเพี้ยน
เขาไม่สนใจเลยว่าคนข้างหลังเขา กำลังทำอะไรกันอยู่
ผมเองก็เล่นเพลงของเขาไม่ถูก
ก็เลยยิ่งเข้ากันไม่ได้ สุดท้ายก็จบด้วยหายนะ
สมาชิกในวงส่วนใหญ่ลาออก
พวกเขาตื่นจากฝันและอยากจะกลับบ้าน
ส่วนผมพูดว่า "ฉันไม่กลับหรอก ฉันจะอยู่ต่อ ฉันมาเพื่อสร้างชื่อ"
ผมอยู่ที่นั่นต่อราวๆ หนึ่งปี
และแน่นอนว่าช่วงเวลานั้น
คือช่วงเวลาที่เหงาที่สุดในชีวิตผม
ผมไปคัดตัวทุกงาน
ลอนดอนโหดร้ายกับผมมาก มันเป็นชีวิตสุดโศกของแท้
หลังจากทำแบบนั้นอยู่หนึ่งปี
ผมก็ยอมแพ้ พ่อแม่ก็ส่งเงิน 60 ดอลลาร์ มาให้เป็นค่าตั๋วเครื่องบินกลับ
ตอนอายุ 13 ผมหาเงินได้มากกว่าพ่อ
และผมก็อยู่บนเส้นทางสายดนตรี
ผมรู้ว่าโลกภายนอกกว้างใหญ่ และผมเป็นส่วนหนึ่งของมันได้
คืนหนึ่ง ผมกลับถึงบ้านตอนตีห้าครึ่ง
พ่อผมยังไม่นอน
พ่อบอกให้ผมนั่ง แล้วก็พูดว่า "ไอ้วงการดนตรีนี่น่ะ…
แกชอบมันจริงๆ เหรอ"
ผมก็ตอบว่า "ครับ ชอบครับ"
พ่อถาม "แกว่าแกมีโอกาส จะเกิดได้ในวงการดนตรีไหม"
ผมบอก "ครับ ผมมี"
จากนั้นพ่อก็พูดว่า "งั้นก็โอเค ราตรีสวัสดิ์"
และนั่นคือครั้งเดียว
ที่ผมได้คุยกับพ่อแบบตัวต่อตัว
แล้วอีกสองเดือนต่อมา พ่อผมก็เสียชีวิต
ผมตื่นมาเตรียมตัวไปโรงเรียน แล้วรถก็ไม่อยู่แล้ว
แม่ผมบอกว่าพ่อหัวใจวาย
พ่อนอนโรงพยาบาลอยู่ 11 วัน
ก่อนที่พ่อจะหัวใจวายอีกรอบ แล้วก็เสียชีวิต
ผมได้ไปเยี่ยมพ่อแค่ครั้งเดียว
ผมควรไปเยี่ยมเขาทุกวัน พลาดมหันต์เลย
ลองคิดดูสิว่าถ้าผมทำให้พ่อเปิดใจได้
และได้คุยเปิดอกกับพ่อสักสิบวัน มันคงจะวิเศษมากเลย
การตายของพ่อ มีผลกระทบกับเดวิดมากๆ เลย
เขาเพิ่งจะอายุ 18 ส่วนพ่อก็เพิ่งจะ 54
และในเวลาเดียวกัน ใจเขาก็กำลังขัดแย้ง
เพราะเขาเพิ่งจะเริ่มต้น อาชีพนักดนตรี
ตอนที่พ่อผมเสีย
บ้านเรามีเด็กผู้หญิงสามคน แล้วก็ผมอีกคนหนึ่ง
บ้านเราวุ่นไปหมด
แม่ผมที่อายุ 47 ปี ต้องเลี้ยงเด็กผู้หญิงสามคน
แม่ไม่รู้จะรับมือเรื่องนั้นยังไง
ผมควรก้าวเข้าไปจัดการเรื่องนั้น
ทำให้บ้านมีระเบียบ แต่ผมก็ไม่ทำ
ที่ผมทำคือเลือกทางที่เห็นแก่ตัว หนีไปและไม่ยอมจัดการเรื่องวุ่นวาย
ผมเลือกหน้าที่การงาน แทนที่จะช่วยแม่กับน้องสาวสามคน
พอผมอายุ 25
ผมหาเงินได้มากพอ ที่จะส่งกลับมาให้แม่
ซื้อรถให้ จ่ายค่าบ้านให้ อะไรทำนองนั้น
ผมกับว่าที่ภรรยาผม บีเจ ย้ายมาอยู่ลอสแอนเจลิส
ปีนั้นปี 1972
นั่นคือปีที่เราทำวงสกายลาร์กด้วยกัน
ผมเคยอยู่ที่ลอนดอน
ผมเคยอยู่ที่โทรอนโต ผมเคยอยู่ที่แวนคูเวอร์
ผมเคยอยู่ที่เอดมันตัน ผมเคยอยู่ที่วิกตอเรีย
ไม่มีที่ไหนที่รู้สึกใช่เลย
แต่ทันทีที่ผมมาถึงลอสแอนเจลิส ทุกอย่างก็ลงล็อก
ผมอยากเป็นนักดนตรีในห้องอัดมาก
ผมรู้ว่าที่นี่คือที่ของผม
เพื่อนของเรา แบร์รี เดอ วอร์ซอน เป็นคนค้นพบเรา
เขาตั้งใจพาเรามาที่นี่ เพื่อเซ็นสัญญาบันทึกเสียง
และอัดเพลงหนึ่งอัลบั้ม แล้วเราก็ได้ทำตามนั้น
เพลงหนึ่งในอัลบั้มนั้น ก็คือเพลง "ไวลด์ฟลาวเวอร์"
เพลงนั้นเริ่มถูกเปิดตามวิทยุ
จากนั้นมันก็เริ่มดังไปทั่วประเทศ
แล้วก็กลายเป็นเพลงฮิตสุดๆ
นั่นคือรสชาติความสำเร็จครั้งแรก
มันทำให้น้ำลายผมสอ ผมอยากลิ้มรสมันอีก
ผมเริ่มได้งานเป็นนักเปียโนงานซ้อม
ในที่สุดผมก็ได้เล่นให้ "เดอะร็อกกี้ฮอร์เรอร์โชว์"
(เดอะร็อกกี้ฮอร์เรอร์พิกเจอร์โชว์)
ทุกคืนพอเรามองออกไปที่ผู้ชม
เราจะเห็นพวกดาราหนัง
พวกเขาต่างมาดูทิม เคอร์รี ใน "เดอะร็อกกี้ฮอร์เรอร์โชว์"
ผมเล่นอยู่ในวง ต่อมาก็ได้เป็นผู้กำกับดนตรี
ผมได้พบนักดนตรีคนอื่นๆ ที่ล้วนแต่ทุกข์ใจ
ที่เป็นได้แค่มือปืนห้องอัด ผ่านทางนักดนตรีในวง
(เดอะร็อกกี้ฮอร์เรอร์โชว์)
แล้วผมก็ได้พบกับมือกลอง ชื่อจิม เคลต์เนอร์
เขาเป็นมือกลอง ที่สนิทกับเดอะบีเทิลส์
ก็จะมีนักดนตรีหลายคนมาแจม
เปียโนที่นั่นหันหน้าติดกำแพง ผมเลยไม่เห็นนักดนตรีคนอื่นๆ
ผมก็เลยต้องเล่นไปเรื่อย
เล่นไปโยกไปในคืนวันอาทิตย์ตอนตีสาม
แล้วจอห์น เลนนอนก็จะโผล่มา โจ ค็อกเกอร์ก็ด้วย
จากนั้นเสียงกลองก็จะเงียบไป
แล้วสุดท้ายก็เหลือผมเดี่ยวเปียโน
ผมก็จะเล่นต่อไปเรื่อยๆ
แล้วจากนั้นเบสก็จะกลับมา กลองก็จะกลับมา
ผมก็นึกว่าเขาคงปล่อยให้ผมเล่นโชว์
แต่อันที่จริงพวกเขาไปเล่นยากัน
คนอื่นๆ ในวงมักพูดว่า
"ไอ้เด็กนี่เล่นดนตรีทั้งคืน โดยไม่เล่นยาได้ยังไงวะ"
ผมไม่รู้หรอก ผมก็แค่อยากเล่นดนตรี
ฉันเจอเดวิดครั้งแรก ตอนอัดเพลงในยุค 70
ผมแทบไม่ได้ทำงานห้องอัดเลย ผมเป็นนักเปียโนหนึ่งในสองหรือสามคน
ผมจำตอนเดินเข้าไปในห้องอัดได้
เธอมีสร้อยเพชรยาวเป็นหลาพันรอบแขน
เธอมีมือที่สวยที่สุด เธอเป็นผู้หญิงที่สวยและสง่างามมาก
ผมจำได้ว่าเหมือนเธอ ล่องลอยอยู่ในห้องอัด
เราเล่นตามเธอไป แล้วพอถึงกลางเพลง เธอก็บอกว่า "หยุด
มันไม่ถูกต้อง แบบนี้ฉันร้องไม่ได้ หยุด"
ฉันกำลังร้องเพลงอยู่ แต่ท่อนเปิดมันไม่ถูกต้อง
มีอะไรผิดพลาดสักอย่าง
เธอบอกว่า "พักเที่ยงกัน"
ผมน่ะเป็นพวกชอบฉวยโอกาส
ผมนั่งอยู่ที่เปียโนไฟฟ้าตรงมุมห้อง อยู่ตรงมุมห้องโน่นเลย
ภาวนาว่าไมโครโฟนจะเปิดอยู่
เพราะเธอกินมื้อเที่ยงอยู่ ในห้องบันทึกเสียง
แล้วฉันก็ได้ยินคนเล่นเปียโน เป็นทำนองสั้นๆ
จากนั้นมันก็เหมือนในหนังเลย
เธอเดินผ่านประตูเข้ามา
แล้วเธอก็พูดว่า "มาร์ตี้" เธอเรียกผู้จัดการ "ฟังนี่สิ"
ฉันพูดว่า "เมื่อกี้คุณเล่นเปียโนเหรอ
ฉันชอบนะ ฉันชอบแบบนั้น"
มันได้ผล
"เราเอาตามที่หมอนี่ เล่นเลยก็แล้วกัน"
"เราจะทำแบบนั้น"
คนคนนั้นก็คือเดวิด ฟอสเตอร์
และถ้าวันนี้คุณฟังเพลงนั้น นั่นฝีมือผมกับเธอเองแหละ
จากนั้นสิบปีให้หลัง "บาร์บรากำลังทำอัลบั้มบรอดเวย์
มันมีเพลงที่ชื่อว่า "ซัมแวร์" เธออยากให้คุณโปรดิวซ์ให้"
ผมบอกเลย "ผมเอาด้วย"
บาร์บราบอกผมว่า
"เดวิด ฉันอยากให้เพลงนี้ ไม่เหมือนกับเสียงใดๆ เลยบนโลก
แต่ฉันไม่อยากให้คุณใช้วงออร์เคสตรา คุณต้องใช้แค่ซินธีไซเซอร์"
เดวิดกับฉันผ่านอะไรกันมามาก
คลื่นความถี่ของเราตรงกัน
เราเห็นพ้องต้องกัน มากกว่าที่เห็นต่าง
เพลงนี้ใช้เวลาหนึ่งเดือน
เรามิกซ์เสียงเสร็จเรียบร้อย
ก็ไม่อยากโม้หรอก ผมทำได้เยี่ยมเลย
ผมเลยโทรไปบอกเธอว่า "เสร็จเรียบร้อย"
เธอบอกว่า "ฉันอยากฟังคืนนี้เลย"
ผมบอก "โอเค งั้นผมจะขับไปเปิดให้คุณฟัง"
ผมขับไปบ้านเธอที่มาลิบู เธอกำลังมีปาร์ตี้
ผมเคาะประตู
แล้วประตูก็เปิดออก
เอลิซาเบธ เทย์เลอร์ กับคลินต์ อีสต์วูดเป็นคนมาเปิด
แล้วเอลิซาเบธก็พูดกับผมว่า "สวัสดี มีอะไรให้ช่วยไหม"
ผมบอก "คุณคือเอลิซาเบธ เทย์เลอร์" เธอตอบ "ใช่ ถูกแล้ว"
ผมไม่รู้ว่าพูดอะไรออกไปบ้าง
แต่นั่นมันปาร์ตี้ฮอลลีวูด
มันแบบว่า ไม่ว่าจะหันไปทางไหน
เราจะเห็นดัสติน ฮอฟฟ์แมน กับคนนั้น กับคนนี้
จากนั้นบาร์บราก็เดินลงมา เธอบอกว่า
"อ๋อ คุณเอาเพลงที่มิกซ์แล้ว มาให้ฉันฟังสินะ วิเศษเลย"
เธอเอนตัวลงแบบนี้ทั้งชุดราตรี…
แล้วเธอก็บอกว่า "ฉันชอบ ชอบมากเลย"
เธอชอบมาก
เราใช้โน้ตชุดเดียวกันนี้ มาเป็นเวลา 700 ปี
ด้วยเสียงประสานและจังหวะ
คุณเลือกเอาเลย นั่นแหละจะสื่อถึงตัวตนของคุณ
คุณต้องเป็นทั้งพี่เลี้ยง ต้องเป็นทั้งจิตแพทย์
คุณต้องเป็นแม่ เป็นคนดูแลเด็ก เป็นทุกๆ อย่าง
คุณต้องมีห้องอัด ต้องมีเบื้องหลัง
คุณต้องหาเพลงเหล่านั้นให้เจอ
นั่นแหละคือพลังอำนาจ คือบทเพลง
ในเพลงอื่นๆ ของฉันที่เขาไม่ได้แต่ง
ชุดโน้ตติดหูที่ทำให้เพลงฮิต ก็เป็นฝีมือเขา
ในเพลง "แดตส์วอตเฟรนส์อาร์ฟอร์" เขามาเล่นคีย์บอร์ดที่ห้องอัด
แล้วเขาก็คิดท่อน…
มันเพี้ยนต่ำนิดหนึ่ง
คุณลากเสียงลงตรงคำว่า "สตาร์" ถ้าคุณรักษาระดับเสียงได้ก็เป็นอันจบ
เดวิดมีวิธีโน้มน้าวศิลปิน ให้ทำอย่างที่เขาต้องการ
ฟังดูดีแล้ว
และมันก็ชาญฉลาดมาก
เขาจะใช้ทั้งไม้อ่อนและไม้แข็ง
เขาจะชมนักร้อง แล้วก็บอกว่า "เอาใหม่อีกรอบ"
วิธีที่เดวิดใช้ผลักดันพวกศิลปิน และกดดันพวกเขาแทบบ้าน่ะนะ
"คุณทำได้ในสามเทก
รู้ไหมว่าซินาตรา อัดเพลง "มายเวย์" กี่เทก
เทกเดียว"
เดวิดเป็นพวกคลั่งความสมบูรณ์แบบ
ฉันก็ด้วย
ถ้าเราไม่ยินดี ที่จะมีความสัมพันธ์กัน
และยอมรับคำว่า "เอาใหม่ ขออีกรอบ ขออีกที"
แล้วก็ "คุณมีของ คุณทำได้"
เราจะพูดกับตัวเองว่า
"ฉันให้คุณไปตั้ง 29 เทกแล้วนะ ยังจะเอาอีกจริงๆ เหรอ"
แต่รู้อะไรไหม
เทกที่ 30 ที่เราร้อง
เขาจะพูดว่า "โป๊ะเชะ"
ผมโปรดิวซ์อัลบั้ม "ดรีมเกิร์ลส" ฉบับดั้งเดิม ในปี 1981
คิดว่าใช่นะ
เรามีเจนนิเฟอร์ ฮอลลิเดย์
เธอมาที่สตูดิโอ
เธอเดินเข้ามาในชุดเสื้อคลุมขนสัตว์ สองแขนอุ้มหมาไว้ข้างละตัว
แล้วเธอก็เดินไปที่ไมค์
และผมก็บอกว่า "โอเค เจนนิเฟอร์ ลองดูว่าจะออกมาเป็นยังไง"
เธอร้องสุดขั้วปอดเหมือนกับในโชว์
แต่เราวุ่นกันอยู่ในห้องบันทึกเสียง
เรายังไม่พร้อม
เราแค่อยากซ้อมทั้งเพลง เพื่อจะได้ปรับระดับเสียง
พอจบเพลง ผมบอกว่า "เยี่ยม เจนนิเฟอร์ มันยอดมาก
เราพร้อมแล้ว เราได้ระดับเสียงแล้ว อัดจริงกันเลย"
เธอสวมเสื้อคลุม อุ้มหมาทั้งสองตัว แล้วเธอก็พูดว่า
"ฉันจะร้องแค่ครั้งเดียว" แล้วก็เดินออกไป
ผมคิดว่าช่วงดังระเบิดลำดับต่อไปของผม คือกับวงเอิร์ธวินด์แอนด์ไฟร์
ผมเป็นนักดนตรีห้องอัดมาสามปี
ผมอัดเพลงให้เดอะฟิฟท์ไดเมนชั่น
และดอลลี่ พาร์ตัน
ในฐานะนักเปียโน ผมจับจ้องโปรดิวเซอร์
ที่อยู่อีกฟากของกระจกไม่วางตา
เพราะผมอยากทำงานนั้น
ผมอยากทำหน้าที่โปรดิวเซอร์
ผมได้เข้าพบแบร์รี กอร์ดี้
ผู้ก่อตั้งโมทาวน์เรคอดส์
ผมประสาทกินเลย
แล้วผมก็เดินจากโซฟา ไปที่เปียโนในห้องทำงานของเขา
และในสิบก้าวนั้น ผมก็ปั้นมันขึ้นมา
พอนั่งลงที่เปียโน นี่คือสิ่งที่ออกมา
ตอนนั้นล่ะที่ผมพบเอิร์ธวินด์แอนด์ไฟร์ และผมเล่นมันให้มอริซ ไวท์ฟัง
แล้วเขาก็บอกว่า "ผมอยากอัดเพลงนี้"
ผมถาม "เมื่อไหร่" เขาบอก "คืนนี้"
ทำเพลงอย่างบ้าคลั่ง สามอัลบั้มกับพวกเขา
และมันก็ช่วยเสริมแรงส่งผม เข้าสู่ยุค 80
มันจะมีอารมณ์หนึ่งในงานของเดวิด
มันยิ่งใหญ่ มันประณีตบรรจง
มันให้ความรู้สึก สมบูรณ์เต็มอิ่มกับเรา
เขาได้เปลี่ยนโฉมหน้าของดนตรีไป
นักเปียโนที่เก่งที่สุด ที่ผมเคยเล่นด้วย
และผมเคยเล่นกับเฮอร์บี้มาแล้ว
แรงในการกดลิ่มของเขาไม่มีใครเหมือน
เวลามันกระหึ่ม มันกระหึ่มจริง
ตอนที่ควินซี่ โจนส์โปรดิวซ์ เพลง "วีอาร์เดอะเวิลด์" ในปี 1985
เพื่อช่วยบรรเทา ปัญหาขาดแคลนอาหารในแอฟริกา
เขาโทรหาผมและบอกว่า "นี่ เดวิด
นายน่าจะทำแบบเดียวกันที่แคนาดา โดยใช้ดารานักร้องชาวแคนาดานะ"
ผมเลยโทรหาไบรอัน อดัมส์
แล้วเราก็ร่วมกันแต่งเพลง "เทียส์อาร์นอตอีนัฟ" ขึ้นมา
เรารวบรวมสุดยอดศิลปิน ชาวแคนาดามากลุ่มใหญ่
เพื่อการบันทึกเสียงครั้งยิ่งใหญ่ ในวันเดียว
โจนี มิตเชลล์, นีล ยัง, กอร์ดอน ไลท์ฟุต, เลิฟเวอร์บอย แล้วก็ไบรอันเอง
เพลงนั้นกลายเป็นเพลงฮิตอันดับหนึ่ง
และระดมทุนเพื่อการกุศลได้หลายล้าน
เอาเลย นีล ผมขอฟังหน่อย
เพี้ยนต่ำตรงคำว่า "อินโนเซนซ์" แต่นอกนั้นดีแล้ว
เราจะเอาอีกรอบ อีกรอบนะ
เสียงผมเป็นแบบนั้นเอง
ผมไม่คิดว่าผมจะชอบ เดวิด ฟอสเตอร์สมัยหนุ่มๆ เท่าไร
เพราะตอนนั้นผมยโส หุนหัน และผมชอบทำเป็นรู้ไปทุกอย่าง
โดยเฉพาะถ้านึกถึงตอนที่ผม โปรดิวซ์ให้วงชิคาโก
เอาลูกนั้นออก พวกนายเข้าช้าไปอยู่เรื่อย
ตรงที่ไล่โน้ตลงน่ะ
พวกนายเล่นไม่ตรงจังหวะ ฉันก็เลยจะตัดออก
โรเบิร์ต
- จิมมี่ - ลี
เดี๋ยวนะๆ ผมจำเป็นต้องถามก่อน
นี่เราจะคุยกันเรื่องชิคาโก หรือคุยกันเรื่องเดวิด ฟอสเตอร์
ทำไมเราไม่ให้เขาสัมภาษณ์ไปเล่า
ใช่ ทำงานคุณเถอะ ทำงานคุณ
- ขอบคุณ - เราเอาด้วย
ตอนนั้นเราอยู่ตรงจุด หัวเลี้ยวหัวต่อของอาชีพ
เราออกมาจากโคลัมเบียเรคอดส์
และพวกเขาก็บอกใครๆ ว่า
ไอ้พวกนี้มันไม่มีน้ำยาพอให้เสียเงินด้วยแล้ว
เราเคยประสบความสำเร็จมากๆ มาก่อน
เออร์วิง เอซอฟมาหาเรา และถามว่าเราจะว่าอะไรไหม
ถ้าเขาจะให้เดวิด ฟอสเตอร์ โปรดิวซ์ให้เรา
ตอนนั้นเราพร้อมจะร่วมงานกับทุกคน
เพื่อให้เรา ได้เริ่มทำผลงานได้อีกครั้ง
เดวิด ฟอสเตอร์เข้ามาในจังหวะที่ ชิคาโกต้องการคนแบบเขาพอดี
วงเรากำลังโกลาหลไปหมด
ตอนนั้นไม่มีใครพูดคุยกันเลย
พวกเขากำลังหลงทาง
และผมเป็นแฟนตัวยงของชิคาโก
ตั้งแต่ก่อนจะมีโอกาส ได้ร่วมงานกับพวกเขา
ผมจำลูกลิกทุกลูกได้
ครั้งแรกที่เจอเขา
เรามีเพลงเป็นโหล ที่อยากเล่นให้เขาฟัง
และเราคิดว่ามันจะเป็นเพลง ในอัลบั้มต่อไปที่เขาจะบันทึกเสียงให้
เขาเข้ามา ฟังทุกเพลง
แล้วพูดว่า "มันงั้นๆ ไปหมดเลย"
ผมทำได้แน่ รับประกันเลย
ผมมีหน้าที่ที่ต้องบอกกับชิคาโกว่า
เพลงที่พวกเขาแต่งไว้สำหรับอัลบั้ม "ชิคาโก 16" มันห่วยมาก
และพวกเขาต้องเริ่มใหม่ทั้งหมด
แต่ถ้าจะให้จดจ่อ กับเพลงสี่เพลงในคราวเดียว
มันก็ออกจะหนักไปหน่อย
เขายังหนุ่มอยู่มาก แล้วเขาก็ทำให้โลกของเรากลับตาลปัตร
ทำไมไม่ให้เวลาผมฟังสักเดี๋ยวล่ะ
เพราะโทษที ผมไปคุยโทรศัพท์มา
เขาน่าเกรงขาม
เวลาเขาเข้ามาในห้องอัด เรากลัวเขากันหมด
ผมนี่หงอไปเลย
อยู่ดีๆ เพลงของเราก็ดีไม่พอเนี่ยนะ
เราจะคิดว่า "ให้ตาย นี่เราหมดน้ำยาแล้วเหรอ"
ตอนผมเข้าไปแล้วพวกเขาเล่นเพลงให้ฟัง
ผมพูดไปว่า "นี่ไม่ใช่พวกคุณที่ผมรู้จักเลย
นี่มันห่วยแตก พวกคุณเป็นอะไรไป"
เขาวิจารณ์ออกลำโพงมานิดหน่อย หลังจากเราเล่นจบเทก
"คือว่ามันไม่ใช่ ท่อนเบสมันไม่ใช่เลย"
ผมเลยวางเบส เดินเข้าไปในห้องบันทึกเสียง
แล้วพูดว่า "อย่าพูดแบบนั้นกับฉันอีกนะ"
ตรงท่อนนั้นเปลี่ยนเป็นโน้ตหกนะ โอเคนะ ขอล่ะ
โปรดิวเซอร์ทุกคน ที่เราร่วมงานด้วยจนถึงตอนนั้น
ปล่อยให้เราเป็นชิคาโก
เดวิดนั้นทำเพลง
ตามภาพที่เขาคิดว่าชิคาโกควรเป็น
เราต้องการคนที่เข้ามาคุมเรือ และเขาคือคนคนนั้น
บางคนก็ชอบ บางคนก็ไม่ชอบ
เดวิดคุมเราทุกกระเบียดนิ้ว เราเองก็ไม่ชินกับอะไรแบบนั้น
เขาอยากมีส่วนร่วม ในการแต่งเพลงและบรรเลง
เราเข้าใจว่าเราต้องไว้ใจหมอนี่
เราต้องการสิ่งนี้
และเขาก็เร็วมาก เขาไวสุดๆ
เพลงต้องการท่อนบริดจ์ โอเค เสร็จ
ผมนั่งอยู่ตรงนั้นแล้วก็พูดว่า "แม่เจ้าโว้ย"
ผมเข้าไปแบบแรงเต็มสูบ แรงเป็นไฟพะเนียงเลย
มันคือเผด็จการของแท้
คุณทำนี่นะ คุณทำนั่นนะ
ผมจะเป็นมือเบสให้ ผมจะเล่นเปียโนให้
ผมจะร่วมแต่งเพลงด้วยทุกเพลง
เราจะทำแบบนี้กัน คุณต้องอัดเพลงนี้
และแน่นอน เราประสบความสำเร็จล้นหลาม
ช่วงที่อยู่กับชิคาโก
ผมเป็นแค่มือปืนรับจ้าง ที่เข้ามาช่วยแก้ปัญหา
ผมได้เห็นด้านที่อัปลักษณ์
นั่นคือเทคนิคการโปรดิวซ์ ที่เกรี้ยวกราดของเดวิด
ผมพยายามคิดว่าเพลงชั้นเลิศ ของชิคาโกเป็นยังไง
แย่หน่อยสำหรับพวกเขา ที่มันไม่ค่อยมีเสียงเครื่องเป่าเลย
เราไม่มีอะไรให้ทำ
ในมิวสิกวิดีโอ ผมจะเล่นคีย์บอร์ด ลีเล่นกีตาร์
แล้วเราจะต้องไปยังไงต่อล่ะ
ในเมื่อมันไม่มีเครื่องเป่าให้เล่น
รู้ตัวอีกทีเราก็โดนไล่ให้ไปเล่น ซินธีไซเซอร์
ทั้งในมิวสิกวิดีโอและบนเวที
ตอนนั้นผมเซ็งอยู่พักใหญ่
เราเอาอัตตายัดใส่กระเป๋า แล้วฝังไว้หลังบ้าน
แล้วก็ทำเพลงออกมา
ผมยังไม่พร้อมจะทำอย่างนั้น
ท่าทีของผมไม่เป็นผู้ใหญ่ ผมเป็นมือคีย์บอร์ด
มันหมายความว่ายังไงที่ว่า ผมเล่นคีย์บอร์ดในเพลงพวกนี้ไม่ได้
เราคิดว่าเรารู้ดีกว่า
มีปัญหาอื่นผุดขึ้นมาอีก
นั่นคือความสัมพันธ์ ของปีเตอร์กับเดวิด
ผมกับปีเตอร์ เซเทราต่อกันติดทันที
เราแต่งเพลงกันได้เข้าขา และผูกพันกันเป็นพี่น้อง
ปีเตอร์กับผมกลายเป็นคนแต่งเพลงของวง
ผมจะฟังเขา และเขาเองก็จะฟังผม
นั่นไม่ใช่สิ่ง ที่จะเกิดขึ้นบ่อยๆ กับเขา
เขาให้โอกาสผมได้พูดโดยผ่านมือของเขา
เขาจะเล่นอะไรสักอย่าง เมื่อกี้อะไรน่ะ มันเยี่ยมเลยนะ
เราแต่งเพลงเยี่ยมๆ ด้วยกันเพียบเลย
เรามีเพลงฮิตอันดับหนึ่ง ต่อกันหลายเพลง
คนบอกว่า "คุณเปลี่ยนพวกเขา ให้กลายเป็นวงบัลลาด"
แต่คนฟังต่างหากที่เลือกฟัง เพลงบัลลาดพวกนั้นจนกลายเป็นเพลงฮิต
และบังเอิญว่าผม เป็นคนร้องเพลงพวกนั้น
และแน่นอน พอถ่ายมิวสิกวิดีโอคนร้องก็เด่นสุด
ทั้งหมดนั้นมีส่วนทำให้เกิดปัญหา
ผมตระหนักว่ามีสิ่งดีๆ เกิดขึ้น
ตอนที่ค่ายวอร์เนอร์พาเราไปทานมื้อเย็น กับผู้บริหารระดับสูง
เพื่อไปรับแผ่นเสียงทองคำแผ่นแรก และอีกหลายแผ่นจากเพลงอัลบั้มนั้น
แต่ลึกๆ ในใจ ผมยังคิดว่า
ก็ดี แต่นี่ไม่ใช่ชิคาโก
ปาเข้าไปเก้าครั้งแต่เราก็ทำได้
ทีนี้เราต้องคิดกันว่า จะเอาลูกนี้ไว้ไหม
พอนึกย้อนกลับไปแล้วผมก็เข้าใจได้ ว่าทำไมคนในวงถึงโกรธ
แต่ขณะเดียวกัน ยอดขายของพวกเขา ขยับจากห้าหมื่นชุดไปเป็นเจ็ดล้านชุด
เรารู้ว่าเพลงมันดี หูเราก็รับรู้ได้
เดวิดมาเพื่อพาเรากลับมาขึ้นชาร์ต และนั่นคือสิ่งที่เขาหมายมั่นปั้นมือ
ทุกอย่างที่เขาทำมันถูกต้อง
ผมไม่ได้อยากจะเดินออกมา
มันตึงเครียดมาก
ณ ตอนนั้นเดวิดกับผม คุมเรื่องการแต่งเพลงอย่างเบ็ดเสร็จ
มันเป็นจุดตกต่ำสำหรับทุกคนจริงๆ
เราอยากจะสนุก เราอยากจะเป็นวง
เราอยู่กันเป็นวงมาตลอด
และเราก็ไม่มีที่ให้กับ คนที่ไม่ต้องการจะเล่นเป็นทีม
(นักร้องนำออกจากวงชิคาโก)
เขาเริ่มฟังคนอื่นเหมือนฟังมือกลอง คนใหม่ จะว่าอย่างนั้นก็ได้
และเดวิดก็คือฟางเส้นสุดท้าย ที่ทำให้ทุกอย่างเปลี่ยน
และทำให้เขาคิดว่า "เออ ฉันจะเป็นศิลปินเดี่ยว"
ก็เลย…
(มือเบสชิคาโกออกจากวง)
เพลงของเราขึ้นชาร์ต อันดับหนึ่งติดต่อกัน
และประสบความสำเร็จต่อเนื่องมาถึง งานเดี่ยวของผมกับเพลง "กลอรี่ออฟเลิฟ"
เพลงประกอบหนังเรื่อง "เดอะคาราเต้คิด" เราได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงออสการ์
ถ้าปีเตอร์ไม่อยากแยกตัวออกไปฉายเดี่ยว
และอยู่ในวงต่อ มันคงจะยอดมาก
แต่มันไม่ได้เป็นแบบนั้น
(เพลงบัลลาดชิคาโกขึ้นอันดับหนึ่งทั่วโลก)
เรามีช่วงที่ประสบความสำเร็จต่อเนื่อง
ใช่ ผมเข้ามาแบบเร่าร้อน ใช่ ผมเข้ามาแบบยโส
ใช่ ผมเข้ามาแบบอวดเบ่ง
ผมเข้าใจดีว่าทำไมพวกเขา ไม่ชอบใจในสิ่งที่เกิดขึ้น
และผมก็รู้ดี ผมเข้าใจ
แต่พวกเขายังโกรธไม่หาย
และตอนนี้พวกเขาก็ยังหากินได้ เพราะอัลบั้มเหล่านั้น
นาตาลี โคล เสียงเธอดุจแพรไหม
เธอเป็นมนุษย์ที่งดงาม
ผมโชคดีที่มีโอกาสได้นำเสียงของเธอ
มารวมกับเสียงพ่อของเธอ ในเพลง "อันฟอร์เก็ตเทเบิล"
เธอมอบโอกาสครั้งสำคัญในชีวิตให้ผม
มันอาจเป็นใครก็ได้ แต่เธอเลือกผม
อัลบั้ม "อันฟอร์เก็ตเทเบิล" เกิดขึ้นจากความรักในดนตรี
มันบริสุทธิ์ที่สุดเท่าที่ผมเคยทำมา
มันเป็นอัลบั้มที่ทำขึ้นจากหัวใจ
เรานำคณิตศาสตร์ และเวทมนตร์คาถามาใช้นิดหน่อย
เรานำเสียงร้องเดิมที่อัดไว้แล้วมาใช้ ในการอัดแทร็กใหม่
นาตาลีร้อง แนทร้อง
พอเธอได้ฟัง เธอก็พรั่งพรูออกมาเลย
เธอพูดว่า "เหมือนกับพ่อ มายืนร้องข้ามไหล่ฉันเลย"
เมื่อคืนผมอยู่กับโทนี่ แบรกซ์ตัน
และเราก็รำลึกถึงช่วงเวลาที่เรามีร่วมกัน
ผมคิดว่าเราได้สร้าง หนึ่งในเพลงที่เยี่ยมยอดที่สุดขึ้นมา
"อันเบรกมายฮาร์ต"
ไดแอน วอร์เรนเป็นคนแต่ง ผมเป็นคนโปรดิวซ์
ตอนที่เปลี่ยนคีย์
ไม่มีอะไรดีไปกว่านั้นในโลกเพลงป็อปแล้ว
การเรียบเรียงทั้งเพลง แล้วก็เสียงร้องทั้งหมด
มันคือความสมบูรณ์แบบแท้ๆ
ทุกครั้งที่เดวิดหยิบจับอะไร มันจะยกระดับขึ้นไปอีกขั้น
ชีวิตผมคงจะเรียบง่ายกว่านี้มาก
และชีวิตลูกๆ ผมก็คงจะเรียบง่าย และสบายยิ่งกว่านี้
ถ้าผมไม่ได้แต่งงานใหม่หลายครั้ง
ไม่มีใครกลัวประวัติเรื่องนี้ไปมากกว่าตัวพ่อเอง
เรื่องผู้หญิงเป็นจุดอ่อนของเขามาตลอด
เขามีผู้หญิงหลายคน
มันตลกดีที่เขามีแต่ลูกสาวกับพี่น้องที่เป็นผู้หญิง
และเขาเองก็สนิทกับแม่ของเขามากด้วย
เขาใกล้ชิดกับผู้หญิงทุกคนในครอบครัวของเขา
เขามีพี่สาวสามคนที่คอยโอ๋เขา มีน้องสาวอีกสามที่ชื่นชมเขา
ฉันว่าพ่อคงไม่ได้ตั้งใจจะแต่งงานถึงห้าครั้งหรอก
ฉะนั้นใช่ค่ะ ผู้หญิง
ถ้าผมนั่งอยู่ต่อหน้านักจิตวิทยาหรือจิตแพทย์
เขาคงบอกว่าผมเป็นพวกหนีปัญหา
เวลาเจอเรื่องยาก หรือแย่ ผมจะหนี
การอยู่ในครอบครัวผสมเป็นเรื่องยากมาก
คุณปู่มอรี่ไม่เคยมีรูปถ่าย
- ทำไมคะ - เพราะเขาเป็นคนถือกล้องตลอด
ฉันอายุสามขวบตอนที่พ่อแม่เลิกกัน
แล้วพ่อก็ย้ายไปอยู่กับแฟนใหม่ ที่พ่อทิ้งแม่ไปหาทันที
พ่อไปอยู่ในบ้านของเธอกับลูกๆ เธอ
ถ้าไปคุยด้วย คุณจะสัมผัสได้ว่า ลูกๆ ผมทุกคนมีรอยแผลเป็น
พวกเธอส่วนใหญ่จะเล่าว่า ผมหย่ากับแม่ของพวกเธอ
ตอนที่พวกเธออายุห้าหรือหกขวบ
ผมทำงานตลอดเวลา ตลอดเวลาเลยจริงๆ
นอนในห้องอัดคราวละสองถึงสามวัน
ฉะนั้นคุณจะเห็นรอยแผลเป็นมากมาย
ฉันกับพ่อต้องคอยคิดแผนหนีเอาตัวรอด
เหมือนกับที่คนอื่นคิดวางแผนมื้อเย็น
เวลาเกิดปัญหาขึ้น
สัญชาตญาณแรกของพ่อคือหลีกเลี่ยง หลบหนี และบ่ายเบี่ยง
พ่อฉันอยู่ที่แอลเอ
ส่วนเรายากจนข้นแค้น เราจนมาก
พ่อฉันส่งค่าเลี้ยงดูมาให้ แต่เราก็มีอยู่แค่นั้น
แล้วช่วงหน้าร้อน ฉันก็จะได้ไปเจอพ่อ
เขาอยู่ที่มาลิบู มันเหมือนพระราชวังเลย
แล้วฉันก็คิดว่า "เดี๋ยวนะ"
มันเหมือนกับว่า "นี่ มันมีสิ่งใหม่ ที่สดใสกว่าอยู่ตรงนั้นนะ"
ในหัวผม ผมคิดว่าอีกฝั่งหนึ่งมันย่อมดีกว่าเสมอ
อะไรแบบนั้น
ตรงนี้ไปไม่รอด เพราะงั้นตรงนั้น มันน่าจะดีกับผมมากกว่า
เขามีชีวิตอย่างราชา
คฤหาสน์ที่มาลิบูที่ฉันไม่ได้อยู่ด้วย
ไปจนถึงย่านที่ฉันอยู่ในโทรอนโต
ไปจนถึงครอบครัวของฉัน ที่ไม่เหมือนคนอื่นทั่วไป
ฉันมีพี่น้องสิบคน ทั้งที่ฉันเป็นลูกคนเดียว
นั่นมันเฮงซวยมาก
คุณคงพอนึกภาพออกว่าการมีลูกกับผู้หญิงสามคน
มันลำบากสำหรับทุกคนแค่ไหน
การหนีของผมเป็นปฏิกิริยาตอบสนองฉับพลัน
ผมไปเฉยๆ ไปต่อดื้อเลยๆ
และมันก็มีผลตามมาเสมอ
ความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดของผม คือตอนที่ผมทิ้งรีเบกก้า
ลองนึกถึงการทิ้งครอบครัวไป ตอนที่เรามีลูกกันสามคนวัยห้าขวบ สี่ขวบ
และจอร์แดนก็เพิ่งเจ็ดเดือนดูสิ
ผมทำสิ่งที่โง่มากๆ
ผมคงต้องพูดว่าผมเสียใจ
ผมเสียใจที่ผมทำมันพังเละเทะ
ฉันจำได้ว่าฉันร้องไห้หลายครั้ง
โดยที่รู้สึกว่า "พระเจ้า พ่อไม่รักฉัน"
มันเป็นความรู้สึกที่เลวร้าย
สถานการณ์ที่พ่อทำให้เกิดขึ้น
คือพ่อไม่ยอมอยู่กับลูกๆ ของตัวเอง
พ่อไปอยู่กับลูกๆ คนอื่น
มันเต็มไปด้วยความตึงเครียด
เราโตขึ้นเร็วกว่าที่ควรจะเป็น
ถ้าคุณไม่มีความสัมพันธ์แบบนั้นกับพ่อแม่
ฉันเชื่อว่าฉันคือคนที่ซวย เพราะความทะเยอทะยานของพ่อ
ตั้งแต่จำความได้ ฉันก็อยู่ในห้องอัดกับพ่อแล้ว
ทั้งที่เห็นศีรษะด้านหลังของพ่อ ในห้องอัดมาเป็นเวลาหลายปี
ฉันไม่เคยรู้สึกว่าพ่อไม่อยู่ด้วยเลย
ฉันมีความเคารพให้พ่อกับสิ่งที่พ่อทำเสมอมา
ฉันไม่เคยโกรธ ฉันแค่ยอมรับมัน
ถ้าฉันอยากเจอพ่อ ฉันต้องไปที่ห้องอัด
ฉันรักพ่อ ฉันรักพ่อมากๆ
เวลาที่พ่อหันมาสนใจเรา มันวิเศษมาก
มันไม่เคยจะง่ายเลย ในฐานะลูกมันไม่ง่าย
ไม่รู้สิคะ ถ้าฉันต้องเลือก
ว่าจะสนิทกับพ่อแม่ในฐานะลูกหรือฐานะผู้ใหญ่ดี
ฉันคงจะเลือกฐานะผู้ใหญ่
พ่อเป็นคนที่คอยรับฟัง และ…
เป็นเหมือนเพื่อนในหลายๆ แง่
ตอนนี้ผมอยากจะบอกให้รู้ว่า ลูกสาวของผมทั้งห้าคนอยู่ที่นี่
พวกเธอมาจากฟลอริดา ซูริค เอดมันตัน แนชวิลล์ และแอลเอ
ขอบใจนะสาวๆ
ผมมีลูกสาวที่แสนวิเศษห้าคน
พวกเธอมุ่งมั่นและประสบความสำเร็จ
ผมว่าผมทำบางอย่างถูกแล้วล่ะ
- เวลาโทรหา พ่อไม่เคยไม่รับสาย - ไม่เลย
เวลาที่พ่ออยู่ในห้องอัด ไม่ว่าจะเวลาไหน วันไหน…
หรือไม่ว่าพ่อจะอัดเพลงให้มาดอนนาหรือใคร
- พ่อจะพูดว่า "แป๊บ มาดอนนา" - ไม่เคยเลยสักครั้ง
- ที่คนรับสายแทนจะบอกว่าพ่อไม่ว่าง - ใช่ ไม่เคยเลย
ฉันคิดว่าบางทีพ่อก็คิดว่าพ่อไม่ใช่พ่อที่ดี
และเรื่องนั้นทำให้เสียความรู้สึก เพราะพ่อเป็นพ่อที่ดีมาก
สิ่งที่ผมอยากจะบอกพวกเธอก็คือ "พ่อทำดีที่สุดแล้ว
พ่อควรทำได้ดีกว่านี้
ตอนนี้พ่อกำลังพยายามทำให้ดีที่สุด
จงพึ่งตัวเองให้ได้ แล้วก้าวต่อไป"
มันยากนะ ถ้าจะให้ผมไปนั่งกับลูกๆ
แล้วให้พูดประมาณว่า "พ่อรักลูกนะ
พ่อรักลูก และพ่อก็เป็นห่วงลูกมาก"
ผมคงไม่มีวันพูดแบบนั้นกับลูกๆ
การจะบอกว่า "พ่อรักลูก" มันไม่ได้ยากกับผมเลยสักนิด
มันแอบขี้โกงนิดๆ นะ
ไอ้การจบการสนทนากับลูก ด้วยคำว่า "รักนะ" กับ "รักเหมือนกัน" น่ะ
คำว่า "รักนะ" กับ "พ่อรักลูก" มันต่างกันเยอะอยู่
- แล้วคุณพูดว่าไง - "รักนะ"
ฉันรู้ว่าพ่อรักฉันในแบบที่พ่อจะรักได้
ครั้งแรกที่เพลงของฉันติดชาร์ตอันดับหนึ่ง
พ่อบอกว่า "รู้ไหม เอมี่ สิ่งที่ยากกว่าการทำเพลงฮิตอันดับหนึ่ง
มีแค่เรื่องเดียวเท่านั้น"
ฉันถามว่า "อะไรคะ" พ่อตอบ "ทำให้ได้สองเพลง
ได้เพลงที่สองเมื่อไหร่ ให้โทรหาพ่อ"
ฉันหวังว่าเอรินจะไม่ถือสา
วันหนึ่งเมื่อไม่กี่เดือนก่อน เธอโทรมาหาฉัน
เธอกำลังประสาทเสียและเสียใจเรื่องพ่อ
มันเป็นเพราะบทสนทนาระหว่างพวกเขา
เกี่ยวกับเหตุการณ์สำคัญที่เกิดขึ้นในชีวิตของเธอ
เขาไม่ให้เกียรติความรู้สึกเธอเลย
เขาเสียใจ แต่เขาพูดไม่ได้ว่า
"รู้อะไรไหม มันเลวร้ายมาก พ่อรู้สึกแย่ พ่อเสียใจ"
เขาพูดอะไรแบบนั้นไม่ได้
ฉันพูดว่า "รู้ไหม คุณไม่อยากปั้นปึ่ง กับเธอไปอีกหลายสัปดาห์หรอก
คุณต้องคลี่คลายมันในคืนนี้"
แล้วเขาก็มองฉันด้วยสายตาแข็งขืนแล้วพูดว่า
"งั้นยัยนั่นก็ควรเป็นคนลงมือเอง"
และฉันก็รู้สึกแบบว่า "เฮ้ย นั่นลูกสาวคุณนะ"
แบบว่า "คุณไม่ได้คิดแบบนั้นหรอก"
คืนนั้นฉันให้เขาคุยโทรศัพท์กับเอริน
แล้วพวกเขาก็ปรับความเข้าใจกัน
พวกเขาต้องปรับความเข้าใจกันหลายเรื่อง ที่สั่งสมมาหลายปี
ฉันรู้ดีว่าเขารักลูกมากแค่ไหน
ฉันพยายามทำให้เขาตั้งใจ
กับสิ่งต่างๆ ที่เขาทำมากขึ้น
รวมทั้งเรื่องความสัมพันธ์ของเขากับลูกๆ
เพราะเขารู้ดีว่ามันเป็นสิ่งที่ควรทำ
และเพราะเขาเองก็ห่วงใย เขาห่วงใยจริงๆ
และเขาก็สนใจอยากจะรู้จริงๆ ว่า
ซาร่าเป็นคนยังไง เอรินเป็นยังไง จอร์แดนกับเอมี่ก็ด้วย
รวมไปถึงอัลลิสันด้วย
อัลลิสันคือลูกสาวที่ผมมีกับแฟน ตอนที่ผมอายุ 19 หรือ 20 นี่แหละ
เรายกเด็กให้คนรับไปอุปการะ
ผมรู้ว่าวันหนึ่งเธอจะมาตามหาผม
และเธอก็ทำจริงๆ
เธอน่าจะอายุสัก 30 ตอนที่เจอผมในอินเทอร์เน็ต
เธอฉลาดมากๆ
แต่ผมรู้สึกกับเธอแตกต่างจาก ลูกๆ ที่ผมเลี้ยงขึ้นมาเอง
และผมคิดจริงๆ ว่าเธอ น่าจะต้องการอะไรจากผมมากกว่านี้
แต่ผมให้ไม่ได้ มันล้นเกินกำลัง
ผมเจอเควิน คอสต์เนอร์ที่แวนคูเวอร์
เขากำลังจะทำหนังเรื่อง "เดอะบอดี้การ์ด"
และถามผมว่าอยากทำเพลงประกอบไหม
ควินซี่บอกผมว่า
"นายกำลังจะได้ทำงาน ที่สำคัญที่สุดในชีวิตของนาย"
เขาพูดถูกเผง
เริ่มที่ตัวหนังเรื่อง "เดอะบอดี้การ์ด" เอง
ตอนผมได้ดูตัวอย่างหนังครั้งแรก ตอนช่วงคริสต์มาส
ผมว่าหนังมันอ่อนไป
ผมคิดว่าวอร์เนอร์บราเธอส์ยึดติดมากเกินไป
กับการทำให้หนังเรื่องนี้เป็นหนังทริลเลอร์เร้าใจ
และหนังเรื่องนี้ก็แทบจะไม่ได้
แสดงความเจิดจรัสของวิตนีย์ออกมาเลย
โอเค ฉันลุกแล้วนี่ไง
มันเป็นหนังเรื่องแรกของวิตนีย์
เธอยังใหม่กับการเป็นนักแสดง
เราต้องรู้สึกได้ถึงเคมี ระหว่างเควิน คอสต์เนอร์กับวิตนีย์
คุณดูไม่เหมือนบอดี้การ์ดเลย
คุณคิดไว้ว่าจะเป็นยังไงล่ะ
แน่นอน ประธานค่ายเพลง ย่อมอยากให้มีเพลงในหนังมากขึ้น
แต่คุณต้องทำให้วิตนีย์เฉิดฉายให้ได้ก่อน
เพราะบทมันไม่ส่งเลย
ผมเลยเขียนจดหมายไปถึงผู้กำกับและเควิน
บอกไปตามนั้นเลย
ถ้าคุณไม่เพิ่มเพลงเข้าไป
ถ้าไม่ให้วิตนีย์แสดงให้มากขึ้น
หนังของคุณไม่มีทางเป็นหนังดี
เควิน คอสต์เนอร์เก็บเอาจดหมายฉบับนี้ ไปคิดจริงจัง
เขารับหน้าที่สำคัญในการทำงาน กับเดวิด ฟอสเตอร์ในเรื่องนี้
แล้วก็มีการเพิ่มจำนวนเพลงในหนังขึ้นเยอะมาก
เดวิดกับลินดา ทอมป์สัน ภรรยาเขาตอนนั้น แต่งเพลง "ไอแฮฟนอตทิง" ขึ้น
แต่เป้าหมายสำคัญ
คือเพลงแบบไหนที่จะสะท้อน แก่นสารสำคัญของหนัง
เคมีของดารานำ และส่งผลกระทบต่ออารมณ์
จนทำให้มันเป็นมากกว่าหนังทริลเลอร์ธรรมดาได้
ตอนแรกพวกเขาจะใช้เพลง "วอตบีคัมส์ออฟเดอะโบรกเคนฮาร์ตเท็ด"
"วอตบีคัมส์ออฟเดอะโบร…" เป็นท่อนฮุกที่ดีมาก
แต่นอกจากตรงนั้นแล้ว เพลงมันก็ไม่ค่อยมีอะไรเท่าไร
ผมทำเดโมเพลงนั้น
วิตนีย์ไม่ชอบเดโม ผมเองก็ไม่ชอบเดโม
และวิตนีย์พูดว่า "เอาจริงเหรอ เดวิด ฉันไม่อินกับเพลงนี้เลย"
แล้วก็โชคดีที่พอล ยังพาเพลงนี้ฮิตติดชาร์ต
ผมเลยวิ่งไปบอกเควิน คอสต์เนอร์ว่า "เราทำเพลงนี้ไม่ได้"
ผมแกล้งทำท่าผิดหวัง
เขาเลยบอกว่า "โอเค เดี๋ยวผมหาเพลงอื่นมา"
ขอบคุณ
ผมส่งคนไปที่ร้านขายแผ่นเสียง
บอกให้ไปซื้อเพลง "ไอวิลออลเวส์เลิฟยู" ของดอลลี่ พาร์ตันมา
พวกเขากลับมาบอกผมว่า
"ที่ร้านไม่มีเวอร์ชั่นของดอลลี่ แต่มีเวอร์ชั่นลินดา รอนสตัดต์"
ผมรู้จักดอลลี่ พาร์ตัน เลยโทรไปหาและผมก็ตื่นเต้นมากๆ
ผมพูดว่า "รู้ไหม ดอลลี่
เราจะทำเพลง "ไอวิลออลเวส์เลิฟยู" ของคุณ
เธอบอกว่า "อ้อ เยี่ยมเลย"
เธอบอกว่า "ฉันนึกเสียงวิตนีย์ออก ตอนร้องท่อน…
แอนด์ไอวิชยูจอยแอนด์แฮปพิเนส"
ผมถามว่า "นั่นเนื้อร้องท่อนไหนน่ะ ในเพลงไม่เห็นมีเลยนี่นา
เวอร์ชั่นของลินดา รอนสตัดต์ มีท่อนหลักแค่สองท่อน"
เธอบอกว่า "คุณพูดอะไรน่ะ
ท่อนที่สามน่ะสำคัญที่สุด
มันเป็นท่อนที่สรุปเพลงนี้
และความรู้สึกทั้งหมดที่ฉันอยากจะสื่อ"
ผมรู้ทันทีว่าจะทำให้เพลงนี้ให้เป็นเพลงที่ดี สำหรับวิตนีย์ ฮิวสตันยังไง
ผมนึกภาพออกด้วยซ้ำว่าถ้าวิตนีย์ร้องเพลงนี้สดๆ
ผู้ชมต้องลุกขึ้นมาปรบมือให้ชนิดที่นั่งไม่ติดแน่
ฉากที่ 86 เทกที่หนึ่ง เดินกล้อง มาร์กฟิล์ม
เควินบอกว่า "ฟังนะ ผมอยากให้เพลง เริ่มด้วยท่อนอะแคปเปลลา"
ผมไม่อยากให้ท่อนแรกเป็นอะแคปเปลลา
แล้วเควินก็บอกว่า "ไม่ได้ ผมอยากให้ท่อนแรกไม่มีเสียงดนตรี"
ผมก็บอก "ขอเถอะ เควิน โอเค ถ้าเป็นในหนังก็อาจจะได้
แต่พอผมเอากลับไปทำในสตูดิโอ ผมจะใส่เสียงดนตรีเข้าไป"
หลังจากอัดหมดทั้งเพลงรอบแรก เดวิดส่งเพลงมาให้ผมฟัง
และมันทำให้ผมขนลุก
เขาชอบที่ผมมิกซ์ไว้คร่าวๆ ผมบอกไปว่า "เอาอันนี้ไปใช้ไม่ได้นะ"
และในเรื่องนี้ เราเห็นไม่ตรงกัน
"ผมรู้จักวิตนีย์ ผมรู้ว่าเธอต้องการอะไร"
แน่นอน ไม่มีใครรู้จักวิตนีย์ดีเท่าไคลฟ์
แล้วเขาก็พูดคำหยาบคายซ้ำเรื่อยๆ ในการคุยกันครั้งนี้
อย่างที่ผมไม่เคยได้ยินมาก่อน
แล้วเขาพูดว่า "เดวิด" เสียงเขาเย็นมาก
"ผมว่าเราควรวางสายก่อนที่เราคนใดคนหนึ่ง จะพูดอะไรให้เสียใจทีหลัง"
คนทั้งค่ายวอร์เนอร์โทรมาหาผม
ผมต้องตัดสินใจ
และผมเลือกเวอร์ชั่นแรก
ใครมันจะคิดว่าวิทยุจะเปิดเพลงแบบนี้
ผมอยู่ในห้องบอลรูมข้างๆ แม่ของเธอ
แล้ววิตนีย์ก็ขึ้นเวทีมาในชุดสวย แล้วก็ร้องว่า
"อิฟ ไอ…"
แล้วแม่เธอก็หันมาพูดกับผมว่า
"รู้ใช่ไหมว่าที่คุณเห็นอยู่มันคือความยิ่งใหญ่"
จากนั้นเครื่องสายก็เข้ามา
เดวิดเป็นคนเรียบเรียงเพลงนี้
เราทั้งสามคนชอบมัน
ผมตัวสั่นและขนลุกไปทั้งตัว
ผมปลาบปลื้มสุดๆ
รอเดี๋ยวนะ
อัลบั้มเพลงประกอบภาพยนตร์ "เดอะบอดี้การ์ด" ของวิตนีย์ ฮิวสตัน
อัลบั้มอันดับหนึ่งแห่งปีคือ "ไอวิลออลเวส์เลิฟยู"
รางวัลบันทึกเสียงแห่งปี นี่แหละ
- นี่แหละรางวัลใหญ่ - นี่แหละรางวัลใหญ่
มันพิเศษมาก จริงๆ นะ
ในเวลาไม่กี่ชั่วโมง เขาโทรมาขอโทษผม
เขาบอกว่า "ทุกคนโทรมากันใหญ่
บอกว่ามันเป็นเพลงที่ยอดเยี่ยมที่สุด ที่พวกเขาเคยได้ยินมา
สุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ วิตนีย์ ฮิวสตัน
มันช่วยให้ความสัมพันธ์ ของเดวิดกับผมเหนียวแน่นขึ้น
ขอต้อนรับกลับสู่วิตนีย์ ฮิวสตันโชว์
ฉันว่าฉันรออยู่บนเวทีเลยดีไหม
มันกลายเป็นงานที่สำคัญที่สุดในชีวิตของผม
อัลบั้มชุดนั้นขายได้ 45 ล้านชุด
โปรดิวเซอร์ของ "บอดี้การ์ด" เดวิด ฟอสเตอร์ และไคลฟ์ด้วย รักคุณนะ ขอบคุณมาก
มันช่วยค้ำจุนผมมาตลอด 20 ปี
โดยส่วนใหญ่แล้ว ชีวิตผมมันจะไปเร็ว 100 ไมล์ต่อชั่วโมง
แต่แล้วมันก็จะมีเรื่องที่ไม่คาดฝันเกิดขึ้น
ที่ทำให้คุณต้องทรุดและหยุดชะงักนิ่งสนิท
ตอนนั้นผมอยู่ในห้องอัดที่ฮอลลีวูด กับไมเคิล โบลตัน
เขาตื๊อผมอยู่นั่น เขาบอกว่า "อยู่ต่ออีกเถอะ ต่ออีกๆ"
ผมอยากจะกลับตั้งแต่เที่ยงคืน แต่สุดท้ายก็อยู่จนตีสอง
บ้านผมอยู่ที่มาลิบู ผมกำลังขับกลับบ้าน มันเป็นคืนฤดูร้อนที่สดใส
ผมขึ้นไปถึงยอดเนินเขา ตอนนั้นตีสองครึ่ง
แล้วผมก็เจอสิ่งนี้กลางถนน
ชูแขนขึ้นแบบนี้
ผมใช้เวลาคิดหนึ่งวินาที กว่าจะรู้ว่ามีคนอยู่กลางถนน
แล้วก็อีกหนึ่งวินาที ในการคิดว่าจะเหยียบเบรก
แล้วพอถึงวินาทีที่สาม…
จากนั้นก็เหลือแค่ความเงียบงัน
ผมโทร 911
ที่นี่ 911 มีเหตุฉุกเฉินอะไรคะ
"ผมเพิ่งฆ่าคนไป ผม ผมคิดว่าผม…
ผมเพิ่งฆ่าคน รีบมาที่นี่เร็วเข้า"
ผมดื่มมานิดหน่อยก่อนขับ
ผมเพิ่งจะชนคน ผมคิดว่าผมคงฆ่าเขาแล้ว
โอเค เราจะไปช่วยคุณนะ
- คุณอยู่ไหน - แถวๆ ซิคามอร์
- คุณต้องมานะ ได้โปรด - อยู่กับฉันก่อนนะคะ
ฉันจะถือสายคุยกับคุณก่อนนะ
โอเค แต่คุณต้องมา คุณต้องรีบมาที่นี่
มาเร็วๆ นะครับ
ผมวิ่งลงไปบนถนน เห็นร่างคนนอนคู้เหมือนทารกในครรภ์
แล้วก็มีเลือดท่วมเลย
เลือดไหลจากหู จากจมูก จากปาก
ผมทำร่างเขายับเยินไปหมด
จู่ๆ ผมก็เห็นมือเขาขยับนิดหนึ่ง
ผมคิดว่า "พระเจ้าช่วย เขายังไม่ตาย"
รถพยาบาลกำลังมา
เฮลิคอปเตอร์ลงจอด มันวุ่นวายไปหมด
พวกเขาเอาถุงใส่ศพออกมา เพราะคิดว่าชายคนนั้นตายแล้ว
ตอนนั้นตีห้า บนตัวเขาน่าจะมีบัตรประชาชนอยู่
แล้วพวกเขาก็พูดว่า "รู้ไหมว่าคุณชนใครเข้า"
นั่นเบน เวรีน
- เบน เวรีน - เจ้าแห่งละครเพลง
ผู้ชนะรางวัลโทนี จากละครบรอดเวย์เรื่อง "ปิ๊ปปิ้น"
ร่วมแสดงเรื่อง "จีซัสไครสต์ซูเปอร์สตาร์" และ "แฮร์"
และ "เจลลี่ส์ลาสต์แจม" และแสดงนำเรื่อง "ไกรนด์"
รวมถึงฝากผลงานการแสดงอันยอดเยี่ยม ในหนังเรื่อง "ออลแดตแจ๊ส" ของบ็อบ ฟอสซี
เบน เวรีน
(โปรดิวเซอร์เพลงดังขับชนเวรีน)
ทุกๆ 60 วินาที ผมจะเห็นภาพตอนปะทะ แบบนั้น ทุกๆ นาที
ร่างผมแหลกไปทั้งร่าง
ผมไปถึงโรงพยาบาล ทุกคนบอกว่าผมคงรอดยาก
ผมต้องเจาะคอ ร่างกายซีกขวาเป็นอัมพาตสนิท
กระดูกต้นขาซ้ายหัก ม้ามแตก ผมเละไม่มีชิ้นดี
ผมคิดว่า "ผมติดคุกแน่ ผมฆ่าคน ผมต้องติดคุก"
หลังจากนั้นสามเดือนพอดี เขาโทรมาหาผม
เขาไม่ได้บอกว่าเขาเป็นใคร "ฮัลโหล"
"เพื่อน นั่นต้องเป็น ผลงานสุดเปรี้ยงตลอดกาลของคุณแน่"
เบนโทรมา
แล้วผมก็ได้รู้ว่าเขารอดชีวิต
ตอนพาเขาบินไปที่ยูซีแอลเอ เจ้าหน้าที่สแกนร่างกายเขาทั้งตัว
แล้วก็พบภาวะเลือดออกใต้เยื่อหุ้มสมอง
เลือดออกในสมองเขาเยอะมาก
เขาถึงได้ทำอะไรบ้าๆ อย่างไปยืนกลางถนน
หมอบอกว่าเขาน่าจะตายตอนเจ็ดโมงเช้า ด้วยอาการเลือดออกในสมอง
ช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตผม
กลับกลายเป็นเหตุการณ์พิสดาร ที่ช่วยชีวิตเขาไว้ซะอย่างนั้น
เป้าหมายของผม เวลาเข้าห้องอัดกับนักร้องก็คือ
ผมเชื่อมั่นอยู่ในใจ
ว่าผมจะดึงเอาเสียงร้องที่ดีกว่า ออกมาจากนักร้องคนนี้ได้
ในแบบที่เขาหรือเธอไม่เคยร้องได้ และจะไม่มีวันร้องได้อีก
มีคนบอกผมว่าที่แคนาดามีนักร้องสาวอยู่คนหนึ่ง
เธอดังอยู่แล้วในควิเบก
เพราะงั้นคงพูดว่าผม "ค้นพบเธอ" ไม่ได้
ผมบินไปมอนทรีออล ขับรถฝ่าฝนไป 100 ไมล์
ฉันกำลังแสดงอยู่ในเต็นท์ สภาพอากาศแย่มาก
แต่ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่า เดวิด ฟอสเตอร์จะมา
เพื่อฟังฉันร้องเพลงในคืนนั้น
ฉันกำลังจะได้พบกับหนึ่งในโปรดิวเซอร์ ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล
คืนนี้เหรอ
เขามาดูโชว์ แล้วเราก็ได้เจอกันหลังจบโชว์
ตอนที่ผมได้ยินเธอร้อง…
มันเหมือนกับเวลาที่คุณดูหนัง แล้วทุกอย่างมันก็…
ตัวเธอ และเสียงร้องของเธอ
มันเป็นปรากฏการณ์ที่น่าทึ่ง จนผมต้องร้องว่า "พระเจ้า
คนเป็นล้านๆ จะต้องรักผู้หญิงคนนี้"
แล้วก็เป็นจริง
คุณช่างโดดเด่นจริงๆ
เขาบอกว่าเขาสนใจที่จะ
โปรดิวซ์บางเพลงให้กับ อัลบั้มเพลงภาษาอังกฤษชุดแรกของฉัน
ฉันบอกกับตัวเองว่า "ไม่มีทางหรอก
ไว้มันเกิดขึ้นจริงแล้วฉันถึงจะเชื่อ"
- พระเจ้า คุณร้องดีมากเลย - จริงเหรอ
ฉันไม่อยากเชื่อว่าเดวิดจะมาโปรดิวซ์เพลง ให้กับนักร้องไม่มีชื่อเสียง
อัลบั้มเพลงภาษาอังกฤษชุดแรก ฉันเชื่อไม่ลงเลย
มันยากมาก
ฉันเขินไปหมด
ฉันอยากให้เดวิดประทับใจ
ให้เขาเห็นว่าโอกาสที่เขาหยิบยื่นให้ฉัน
มันจะไม่สูญเปล่า
ฉันจะไม่ทำให้เขาผิดหวัง
ผมคิดโน้ตที่ยากชนิดไม่มีใครร้องได้ มาให้เซลีนร้อง
ทั้งดัง ทั้งสูง ทั้งลากยาว บ้าบอเหลือเชื่อ
เรื่องที่น่าสะพรึงคือเธอร้องแค่เทกเดียว
แล้วมันก็เรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบ
จากนั้นผมก็ให้เธอร้องอีกเจ็ดรอบ
ก็คือ เขาชื่อเดวิด ฟอสเตอร์ และเขาคือคนที่ถูกไปเสียทุกอย่าง
เพราะงั้นเขาจึงเป็นหนึ่งในผู้ยิ่งใหญ่
และมันเป็นเรื่องจริง มันยอดมากๆ
เท่าที่ผมจำได้ ผมอำเธอเล่นว่า
"ถ้าคุณร้องโน้ตตัวนั้น ให้นานเท่าที่ผมต้องการไม่ได้
วิตนีย์ ฮิวสตันอยู่ที่ห้องอัดซี
ผมจะไปตามเธอมาช่วยลากโน้ตตัวนั้นให้"
แค่ล้อเล่น
วันนั้นเป็นวันหนึ่งที่เธอเกลียดผมจริงๆ
ผมรู้ดี
พอคุณเริ่มทำงานกับเขา คุณจะไม่ได้นั่ง
เดวิดรู้ดีว่าเขาต้องการอะไร
เขารู้ว่าอยากได้อะไร และเขาจะเคี่ยวเข็ญคุณ
เขาดึงสิ่งที่ดีที่สุดในตัวคุณออกมา
เราแค่ต้องโดดลงเรือไปกับเขา แล้วก็เชื่อใจเขา
ต้องเชื่อ ไม่เชื่อก็ไปซะ
หลายเพลงของฉันผ่านการโปรดิวซ์ หรือแต่งขึ้นโดยเพื่อนที่แสนดีคนนี้
สุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ เดวิด ฟอสเตอร์ค่ะ
ฉันอยากใช้โอกาสในคืนนี้
ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่คุณทำให้กับฉัน
ให้กับชีวิต กับอาชีพการงาน คุณคือคนแรกที่ยื่นมือมาหาฉัน
คุณอยู่เคียงข้างฉัน
และการที่คุณมายืนอยู่บนเวทีนี้กับฉัน
มันทำให้ฉันยิ่งกว่าดีใจ
เดวิดเป็นคนมีระดับ เขาทำแต่เพลงมีระดับ
คุณอาจจะได้เพลงที่ยิ่งใหญ่มากๆ
ซึ่งจะทำให้คุณอยู่ได้ไปทั้งชีวิต
ทำให้คุณเลี้ยงตัวเองได้
เดวิดต้องการเพลงที่จะคงอยู่ไปตลอดกาล
เมื่อสองปีก่อน ผมพูดไว้ว่า
ผมจะไม่ทำเพลงอีกแล้ว ซึ่งผมก็ทำอีก
แต่นอกจากเพลงของไมเคิล บูเบลแล้ว
ผมทำตามคำพูด
นั่นเป็นเพลงชุดเดียวที่ผมทำตลอดสองปี
เขาไม่รู้วันหยุดด้วยซ้ำ
เดวิด นี่อีสเตอร์นะ
เขาก็บอกว่า "อะไรนะ ผมไม่สน วันนี้เราทำงาน"
สำหรับคนที่ไม่คิดจะทำเพลงอีกแล้ว
ผมก็ยังคงงานยุ่งอยู่ดี
- มันบ้ามาก - คุณงานยุ่งสุดๆ
ผมเชื่อว่าในโลกดนตรีมีพื้นที่ว่างอยู่เต็มไปหมด
ช่องว่างสำหรับไมเคิล บูเบลนั้นเปิดกว้าง
คนอื่นที่ทำเพลงแนวนั้นตายไปหมดแล้ว
มีคนบอกผมว่าลูกสาวของนายกรัฐมนตรี กำลังจะแต่งงาน
และพวกเขาเป็นเพื่อนกับเดวิด ฟอสเตอร์
และเดวิดผู้ยิ่งใหญ่ก็จะมาที่งานแต่ง
ไบรอัน มัลโรนี อดีตนายกรัฐมนตรีแคนาดา
จัดงานแต่งงานให้กับลูกสาว
เขาบอกว่า "คุณต้องมาฟังเจ้าหนุ่ม ที่มาร้องเพลงในงานแต่งเรา
เขาสุดยอดมาก"
ตอนที่เราไปถึงงานแต่ง ผมบอกเดวิด
"เดวิด ผมอยากให้คุณได้ฟัง เจ้าหนุ่มที่จะมาร้องเพลงที่นี่"
ผมบอก "อ๋อ ครับ ดีจัง"
และเขาก็บอกว่า "มาหน้าเวทีสิ เขาจะร้องแล้ว"
ฟอสเตอร์บอกผมว่า "ท่านนายกฯ ฟังนะ ผมเลี้ยงชีพด้วยงานนี้
ผมเบื่องานนี้แล้ว"
หมอนี่เดินออกมา เขาหล่อมาก
แล้วเขาก็…
ทุกความสนใจมาอยู่ที่เขา
มันเหมือนในหนัง ทุกอย่างหายไปหมด
เสียงอึกทึกในงานแต่ง เสียงจานชาม เสียงโฉ่งฉ่าง เสียงพูดคุย
สิ่งเดียวที่ผมเห็นคือไมเคิล บูเบล
ผมมองไป
ผมเห็นไบรอัน มัลโรนีผู้ทรงเกียรติ
เขาเอาแขนคล้องคอเดวิดไว้ และเหมือนจะพูดว่า "ดูเจ้าเด็กนี่สิ เดวิด"
และผมบอกว่า "ผมกำลังจะช่วยคุณครั้งมโหฬาร"
เสียงเขาเหมือนลูกผสม ระหว่างแฟรงก์ ซินาตรากับบ็อบบี้ ดาริน
เขาเป็นนักร้องบัลลาด
เขาร้องเพลงเร็วก็ได้
- เขาน่ะ… - ใช่เลย
เขาเป็นคนพิเศษ
ผมรู้ทันทีเลยว่าหมอนี่มีอะไรพิเศษ
และคืนนั้นผมบอกเขาว่า
"ฉันจะพานายไปลอสแอนเจลิส นี่ 5,000 ดอลลาร์ จ่ายค่านั่นนี่ให้เรียบร้อย
นายไปอยู่เกสต์เฮาส์ฉัน
และห้ามกลับจนกว่าจะทำเพลงเสร็จ"
เดวิดเดินมาหาผม เขาบอกว่า "นี่ไมค์ นายมีแนวทางของตัวเอง
อยากไปแอลเอไหม เราน่าจะทำเพลงด้วยกันได้"
จำได้ว่าคืนนั้นผมกลับบ้าน โทรหาปู่
ผมกระโดดโลดเต้นตรงโถงบ้าน
เพราะผมได้พบหนึ่งในคนที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
และเขาชอบผม
วันนี้มันน่าตื่นเต้นมากเพราะเราจะอัดเครื่องสาย
ซึ่งไมเคิลไม่ได้มีส่วนร่วมด้วย และผมต้องไปทำงานแล้ว
ครั้งแรกที่เราทำงานด้วยกัน
ผมเป็นแค่เด็ก ที่ไม่อยากเชื่อว่าได้ไปอยู่ตรงนั้นจริงๆ
ผมเป็นแฟนพันธุ์แท้ของเขา
ในทางดนตรี เรื่องนี้สำคัญกับผมมาก
ทุกวันที่ผมกลับบ้านพร้อมกับเดโม
เพลงมันดียิ่งกว่าที่ผมเคยได้ฟังมาก่อนมาก
เรื่องนี้มันไม่เกี่ยวกับธุรกิจ
ความสัมพันธ์ของเราไม่มีธุรกิจมาเกี่ยว
มันเป็นเรื่องส่วนตัวล้วนๆ
ผมต้อนเขาจนมุม และบอกว่า "ฟังนะ
ผมคิดว่าสิ่งที่เราทำอยู่มันพิเศษ
พาผมไปวอร์เนอร์บราเธอส์ ให้ผมได้นำเสนอตัวเอง
ถ้าพวกเขาไม่เซ็นสัญญากับผม ผมจะไม่รบกวนคุณอีก"
สี่วันต่อมา เขาโทรมาและบอกผมตามนี้
"มาดูกันว่าไอ้เบื๊อกวัย 25 มันรู้อะไรเกี่ยวกับธุรกิจดนตรีบ้าง"
ประธานของวอร์เนอร์บราเธอส์ ทอม วอลลีย์
มองผมแล้วพูดว่า
"สวัสดีไมเคิล ทำไมเราต้องเซ็นสัญญากับคุณ เรามีซินาตราอยู่กับค่ายรีพรีสแล้ว"
และผมบอกว่า "ด้วยความเคารพ คุณวอลลีย์
ซินาตราตายไปแล้ว"
ผมบอกว่า "ให้โอกาสผม ผมจะทุ่มเททำงานให้คุณเต็มที่
ผมรักดนตรีแนวนี้
และไม่มีเหตุผลอะไรที่เราไม่ควร ต่ออายุให้เพลงแนวนี้"
ผมมันเป็นใคร ผมเป็นแค่เด็กอายุ 25
เดวิดเอาอนาคตของเขามาวางเดิมพัน
หลังจากนั้นไม่กี่วัน มีโทรศัพท์มาหาผม
เดวิด ฟอสเตอร์บอกว่า "นี่ไมค์ เพื่อนยาก" ผมบอก "ไง เดวิด"
เขาบอก "ขอต้อนรับสู่ ครอบครัววอร์เนอร์บราเธอส์
นายปลอดภัยหายห่วง"
ผู้ชนะรางวัลนี้ได้แก่ไมเคิล บูเบล
รางวัลจูโนปีนี้เป็นของไมเคิล บูเบล
ไมเคิล บูเบลครับ ไมเคิล ขึ้นมาเลย
ไมเคิล บูเบล
โปรดต้อนรับ ไมเคิล บูเบล
(ไมเคิล บูเบล วันไนต์โอนลี่)
ความจริงก็คือ เขาคือสมบัติประจำชาติของแคนาดา
เขารู้ว่าเขาต้องการอะไร เขารู้ว่าเขาเป็นใคร
และผมคิดว่าเราทำงานกันได้เข้าขาดีมาก
ผมไม่คิดว่ามันจะจบเร็วๆ นี้
การได้ใช้เวลา 17 ถึง 18 ปีที่ผ่านมากับเขา มันสุดยอดจริงๆ
เรากลายมาเป็น…
เหมือนกับ พี่น้อง
เรามีความเกี่ยวพันกันทางอารมณ์และความภักดี
เพราะผมรักเขาน่ะ
- เดวิด ฟอสเตอร์สุดเจ๋ง - โอเค
มันคือถนนแห่งความฝันที่แตกสลาย
ผมพูดกับทุกคนว่าการทำเพลง สำหรับเรามันง่ายระดับอนุบาล
เมื่อเทียบกับความท้าทาย ที่เราต้องเอาชนะในบรอดเวย์
ทุกวันจันทร์ พุธและศุกร์
พอผมตื่น ผมจะคิดว่าตัวเองสุดยอดที่สุดในโลกแล้ว
ในวันอังคาร พฤหัสบดีและเสาร์
ผมคิดว่าผมห่วยและไม่เคยทำอะไรสำเร็จเลย
ผมต้องเริ่มทำอะไรสักอย่าง ผมมันของเก๊ ผมมันตัวปลอม
ส่วนวันอาทิตย์ผมจะไม่คิดอะไรทั้งนั้น
นั่นคือความจริง
ไอเดียแรกก็คือฉากเปิด
มันอาจจะเริ่มด้วยฉากเปล่าๆ จากนั้นเด็กสองคน…
การไม่ได้คุมทุกอย่างมันยากมากสำหรับผม
ความสำเร็จส่วนใหญ่ของผมเกิดขึ้น
ตอนที่ผมได้คุมทุกอย่างและทำงานคนเดียว
ฉะนั้นแน่นอน ผมไปบรอดเวย์พร้อมกับนิสัยแบบนี้
อย่ามายุ่งกับผม ให้ผมทำเรื่องของผม
แต่บรอดเวย์เป็นการทำงานร่วมกัน ที่ต่างออกไปมากๆ
มันคือการผจญภัย
คุณต้องเริ่มตั้งแต่ต้น
ต้องเริ่มวางอิฐเป็นรากฐานแล้วไปต่อจากจุดนั้น
แต่งเพลง ขยำมันทิ้ง แต่งอีกเพลง ขยำมันทิ้งอีก
เขียน 30 เพลง ขยำมันทิ้งทั้งหมด เริ่มใหม่อีกครั้ง บทใหม่
รู้ไหมว่าเดวิด ฟอสเตอร์ไม่เคยทำอะไร เขาไม่เคยตีกรอบจำกัดตัวเอง
ถ้าเขาได้ยินเสียงนักร้องบรอดเวย์ในหัว เขาก็จะทำเลย
ฉันกล้าพูดว่า
คนจะได้เห็นด้านใหม่ของเดวิด ฟอสเตอร์
เขียนอีกสิบเพลง บทใหม่ฉบับที่สาม บทใหม่ฉบับที่สี่ มีเรื่องราวใหม่
ตอนนี้เธอไปฮอลลีวูดแล้ว
และมันก็ มันบ้าคลั่ง
ผมพูดเสมอว่า "เราเหลือฤดูร้อนอีกกี่ครั้ง"
ด้วยวัย 68 ถ้าผมโชคดี
ผมอาจจะเหลือฤดูร้อนอีก 15 ครั้ง ซึ่งนั่นไม่ได้มากเลย
เป็นตัวเลขที่เห็นชัดว่าไม่มาก
แต่ผมจะไม่ยอมไปไหน จนกว่าจะได้สร้างผลงานในบรอดเวย์
เราแต่งเพลงให้กับ เด็กผู้หญิงตัวน้อยที่เดินทางเข้าป่าใหญ่
ฉันเลยพูดว่า "เรามาแต่งบทภาวนาเล็กๆ น้อยๆ กันเถอะ"
เราอยากให้เซลีนมาพากย์เสียงเป็นแม่ ในหนังเรื่องนี้
และเธอตอบตกลง
เพลงนี้ชื่อ "อะมาเธอส์เพรเยอร์" เป็นเพลงที่งดงามมาก
และผู้ดูแลด้านดนตรีของหนังก็บอกว่า
"คุณควรทำให้เพลงนั้นกลายเป็นเพลงสำคัญ"
ฉันบอกว่า "เดวิด เราต้องทำอะไรสักอย่าง ให้เพลงนี้มันมีคนฟัง"
ฉันไม่รู้ว่าเราได้โบเชลลีมาได้ยังไง
แต่ฉันจำได้ว่าฉันอยู่กับเดวิดที่นิวยอร์ก
และโบเชลลีก็มาร้องเพลง แล้วฉันก็คิดว่า "ว้าว"
ยังไม่มีท่อนคอรัส ไม่มีเลย
อันเดรียกับผมทำเพลงด้วยกัน ตลอด 20 กว่าปีที่ผ่านมา
อันเดรีย โบเชลลี
อันเดรีย โบเชลลีคือหนึ่งในคนที่มี เสียงที่น่าประทับใจที่สุดตลอดกาล
เขาเป็นศิลปินที่มหัศจรรย์มาก
ช่างเป็นเกียรติของฉันจริงๆ ที่พวกเขาเลือกให้ฉันร้อง
หนึ่งในเพลงที่งดงามที่สุด
ผมเลยแต่งท่อนบีกับท่อนเวิร์สที่เพิ่มเข้ามา
อัดเสียงเซลีนเสร็จ
แล้วผมก็พาโบเชลลีมานิวยอร์ก
อัดเสียงร้องเขาคู่กับเสียงเซลีน
และผมว่าเราได้สร้างมนตร์วิเศษขึ้นมา
เพลงนี้ไม่ใช่เพลงฮิต แต่มันเป็นช่วงเวลา
นี่คือเพลงที่จะคงอยู่ตลอดไป และนั่นคือสิ่งที่เดวิดถนัด
นั่นคือจุดแข็งของเขา
ผมไม่ได้จินตนาการไว้เลยว่ามันจะออกมาแบบนั้น
ด้วยการเรียบเรียงของเดวิด และเสียงร้องขั้นสุดยอดของเซลีน
มันเป็นเพลงชั้นเลิศอย่างไม่ต้องสงสัย
และเพลงชั้นเลิศก็ต้องการส่วนผสมครบทุกอย่าง
มันต้องการคนเรียบเรียงชั้นเลิศ และนักร้องชั้นเลิศ
ถ้าจะให้เพลงเป็นผลงานชิ้นเอก มันจะขาดอะไรไปไม่ได้
จากหนังเรื่องนี้ ที่ทำให้วอร์เนอร์บราเธอส์ขายหน้า
และทำให้พวกเขาสูญเงินไปเยอะ
เราได้เพลงที่มีชีวิตเป็นของตัวเอง และยังมีคนฟังจนถึงทุกวันนี้
มันกลายมาเป็นวัฒนธรรมป็อปของเรา
ตอนนั้นเป็นงานประกาศรางวัลแกรมมี
โบเชลลีไม่สามารถมาร่วมซ้อมได้
ผมเลยต้องหาคนมาร้องท่อนของเขา
ในเพลง "เดอะเพรเยอร์" เพื่อซ้อมกับเซลีน
ผมโทรหาเพื่อนผม เซท ริกส์ ซึ่งเป็นครูสอนร้องเพลงชั้นยอด
เสียงกลางๆ เสียงต่ำๆ เสียงกลางๆ เสียงสูง
ผมบอกว่า "เซท นายพอจะมีใคร
ที่เสียงเหมือนอันเดรีย โบเชลลีไหม"
เขาบอก "มีสิ ฉันมีคนที่เสียงเหมือนเขา สักห้าหรือสิบคนได้"
เขาส่งเทปมาให้ผม
สามคนแรก พวกเขาแย่มาก เข้าขั้นเลวร้ายเลย
พอถึงคนที่สี่
เขาคือจอช โกรแบนในวัย 17
ฟังนะ สิ่งที่เกิดขึ้นก็คือ
ที่ผ่านมาหลายๆ คนก็พูดแต่เรื่องดีๆ กันทั้งนั้น
และฉันคิดว่าที่นายควรทำ คือไม่จำเป็นต้องพูดให้มันดีนัก
เข้าใจแล้วครับ
ผมเป็นแฟนซอนด์ไฮม์ ผมเป็นแฟนแอนดรูว์ ลอยด์ เวบเบอร์
ผมจะปิดประตูแล้วร้องตาม
เพลงจาก "เลส์มิเซราบล์" แบบเต็มพลังเสียงในห้องนอน
ผมโทรหาเซทและบอกว่า "ฉันอยากได้เบอร์เขา"
สายแรกที่ผมได้รับจากเดวิด
"นายมีอะไรต้องทำตอนบ่ายสาม วันนั้นกับวันนี้ไหม"
ผมบอก "มีเรียนครับ"
"งั้นเลิกเร็วหน่อย
เพราะนายต้องมาที่ชไรน์ออดิทอเรียม
ฉันเขียนเพลงชื่อ "เดอะเพรเยอร์"
มันถูกเสนอชื่อเข้าชิงแกรมมี
อันเดรียตกเครื่องที่เยอรมนี เขาขึ้นเครื่องบินมาไม่ทัน
ฉันเลยอยากให้นายมาร้องคู่กับเซลีน จนกว่าเขาจะมาถึง"
และเขาก็บอกว่า "ผมทำไม่ได้ครับ"
ตอนนี้แหละที่ความซื่อมันเล่นงานผม
ผมถามว่า "ทำไมล่ะ" เขาบอกว่า "ผมเป็นนักร้องแบริโทน
ผมแตะโน้ตสูงๆ พวกนั้นไม่ถึง"
ตอนเขาว่าอยากให้ผม ไปร้องเพลง "เดอะเพรเยอร์"
ผมฟังเพลงนั้น ผมมีซีดีอยู่ ผมก็ว่าผมทำไม่ได้
ผมจะต้องใส่กางเกงรัดติ้วแค่ไหน
ถึงจะร้องเพลงนี้ให้กับคุณได้
"นอกจากนายจะทำได้แล้ว นายยังต้องทำเพราะฉันไม่มีทางเลือก
ไม่มีใครอื่นนอกจากนาย และเรามาถึงนาทีสุดท้ายแล้ว"
"ขอบคุณ แต่ผมต้องทำการบ้านให้เสร็จ
ขอบคุณมากครับ ผมรักคุณ ขอบคุณมาก"
แล้วผมก็วางสาย ผมบอกพ่อแม่
"ใครโทรมาเหรอ" "อ๋อ เดวิด ฟอสเตอร์น่ะ"
"อ้าว เขาโทรหาลูกเหรอ" "ครับ ใช่ เขาโทรหาผม
มันบ้ามาก ผมไม่อยากจะเชื่อเลย
เขาขอให้ผมไปร้อง "เดอะเพรเยอร์" เคยฟังใช่ไหม
เสียงมันสูงปรี๊ด
ผมไม่อยากทำตัวเองขายหน้า ผมทำไม่ได้
ไม่ได้แน่ ใช่ไหมล่ะ เนอะ"
แล้วพ่อแม่ก็มองผมหน้านิ่งสายตาเหม่อ แล้วก็กะพริบตาปริบๆ
จากนั้นก็พูดว่า "อือ แต่ลูกปฏิเสธไปเหรอ"
"ครับๆ ผมปฏิเสธ"
โชคดีที่เขาโทรกลับมา
"ฉันว่านายไม่เข้าใจที่ฉันพูด ฉันไม่ได้ขอร้อง ฉันกำลังสั่ง
ไสก้นของนายมาที่ชไรน์ออดิทอเรียม ตอนบ่ายสาม
นายทำได้ดีแน่ๆ "
เขามาในเช้าวันรุ่งขึ้น ตัวสั่นเป็นเจ้าเข้า
พ่อแม่ขับรถมาส่งเขา
ผมไปที่นั่นกับพ่อผม
ผมเดินรอบๆ เวที มองไปรอบๆ
เห็นทั้งแอโรสมิธ เห็นทั้งมาดอนนา
ผมเดินไปรอบๆ แล้วเซลีนก็เดินเข้ามา
"อ๋อ นี่จอช เขาจะร้องคู่กับคุณ"
ผมแบบ "สวัสดีครับ" และเธอก็…
"อ๋อ โอเคค่ะ โอเค ดีค่ะ โอเค เยี่ยม"
เธอเข้าใจ เธอเข้าใจในทันที
"อ๋อ เดวิด อ๋อๆ
เดวิดกำลังมอบโอกาสให้เด็กคนนี้ เข้าใจแล้ว"
คุณดูในยูทูบก็ได้ แจ็ค พ่อของเขาถ่ายวิดีโอไว้
และผมต้องยกความชอบให้เซลีน เธอดูแลเขาดีมากๆ
เธอเข้าใจในทันที ไม่มีงงเลยสักนิด
เรื่องนี้พิเศษสำหรับเขา
ตอนนี้เธอเป็นมืออาชีพแล้ว
เธอไม่ใช่เด็กสาววัย 19 ที่ผมเจอที่ควิเบก
และเขาก็ตื่นเต้นมาก
ผมถือไอ้นี่ไว้ แล้วก็…
แล้วเธอก็ทำแบบนี้ เธอคว้ามือผม
เราเดินไปข้างหน้า และเธอก็กุมมือผมไว้
ทุกคนรักเขา
โรซี่ โอดอนเนลล์เป็นพิธีกร
เธอนั่งดูโชว์แล้วก็บอกว่า
"นี่ เจ้าหนูโอเปร่า มานี่ซิ"
แบบว่าเขาเพิ่งเรียนมัธยมปลาย
เขาเดินตรงไป เธอบอกว่า "ฉันชอบเสียงเธอ
มาออกรายการฉันสิ"
นั่งเลยจ้ะ
เดวิดหาโอกาสมาให้ผมได้เป็นตัวของตัวเอง
ข้ามไปที่ช่วงเวลาในห้องอัดของเรา หลายร้อยชั่วโมง
ความเข้าขากันแบบนั้น
เป็นสิ่งที่คู่ศิลปินกับโปรดิวเซอร์ชั้นยอดมีกันทุกคน
ผมมองหาจอช โกรแบนคนใหม่ และผมก็บอกจอชไปต่อหน้าแบบนั้น
ผมอยากเจอจอช โกรแบนวัย 17 อีกคน
แต่มันไม่มีอีกแล้ว
ผมพยายามโน้มน้าววอร์เนอร์บราเธอส์
เพราะพวกเขาไม่แน่ใจกับเจ้าหนู "โอเปร่า"
ผมบอกว่า "ถ้าออกอัลบั้มนี้ตอนนี้
คนจะอยากฟังเพลงของจอช โกรแบน
เจ้าเด็กวัย 18 คนนี้มากขึ้นอีก"
ถ้าปล่อยเพลงให้ถูกเวลา มันจะขายได้ 50,000 ชุดในสัปดาห์แรก
พวกเขาทำได้ และมันขายได้ 50,000 ชุดในสัปดาห์แรก
และดาวดวงใหม่ก็ถือกำเนิด
- ราตรีสวัสดิ์ทุกคน - ขอบคุณครับทุกคน ขอบคุณ เดวิด
มาร์กจุดเอและจุดซี
คนจำนวนมากน่าจะรู้จักผมจากรายการเรียลลิตี้
และจากการที่ผมแต่งงานหลายครั้ง มากกว่าจากเพลงของผม
มาวิเคราะห์กัน เพราะผมเคยแต่งงานกับลินดา
ซึ่งเคยแต่งงานกับบรูซ เจนเนอร์ ที่ต่อมาแต่งงานกับคริส คาร์ดาเชียน
และมีพวกเด็กๆ ตระกูลเจนเนอร์ และตระกูลคาร์ดาเชียน
แล้วจากนั้นผมก็แต่งงานกับโยลันดา ฮาดิด
ซึ่งเป็นแม่ของจีจี้และเบลล่า
ต่อมาผมก็แต่งงานกับรีเบกก้า แล้วก็บีเจ
และเราก็มีลูกสาวของเราเอง
มันเลยซับซ้อนมากๆ
(ตามติดตระกูลฟอสเตอร์)
จริงๆ เรื่องผมกับรายการเรียลลิตี้เนี่ย
โอกาสแรกของผมคือ "เดอะพรินเซสออฟมาลิบู"
สองคนนี้คือลูกเลี้ยงของผม โบรดี้และแบรนดอน เจนเนอร์
และเด็กพวกนี้ก็ไม่ไปจากบ้านสักที
แบรนดอนกับโบรดี้ ลูกเลี้ยงผม และสเปนเซอร์ แพรตต์
เริ่มถือกล้องเดินตามเรา
ไม่ว่าเราจะไปไหน เมื่อไหร่ก็ตามที่ผมอยู่ในห้องอัด
และผมก็ถามว่า "พวกเธอทำอะไร" "เรากำลังทำรายการเรียลลิตี้"
ผมบอกว่า "ถ้ารายการของพวกเธอ ได้ออกทีวีจริงๆ นะ
ฉันจะยอมไปสักเลย"
แล้วก็นั่นแหละ พวกเขาขายมันให้ฟ็อกซ์
ผมเลยได้รอยสักนี้มา
แบรนดอน เรื่องนี้มันต้องจบได้แล้ว
สเปนเซอร์ โบรดี้กับสเปนเซอร์
โบรดี้ เธอทำอะไรอยู่ นี่มันอะไร
ฟังนะ คุณต้องหยุดเรื่องนี้ มันเลยเถิดแล้ว
เวลาที่คุณตั้งกล้องไว้ในบ้าน คุณจะคิดว่า "ฉันจะแสดงออกมาแบบนี้"
คุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคุณเป็นใคร จริงไหม
คุณไม่รู้ว่าพวกเขาจะมองคุณยังไง คุณไม่รู้ว่าพวกเขาจะนำเสนอไปทางไหน
การที่ผมออกรายการ "เดอะพรินเซสออฟมาลิบู" มันงี่เง่า
มันงี่เง่าสุดๆ
แต่ผมคิดว่าหน้าที่การงานผมมั่นคงมาก ทั้งในแง่คุณภาพและความสำเร็จ
จนไม่มีอะไรมาทำให้ผมสะทกสะท้านได้
เอามานี่ อย่ามาแตะต้อง…
สตีวี่ วันเดอร์จะไม่อยากทำงานกับผม
เพราะเขาเห็นผมใน "เดอะพรินเซสออฟมาลิบู" หรือเปล่า
ไม่ เพราะงั้นก็ไม่มีอะไรเสียหาย ถึงมันจะเป็นรายการที่บ้าสุดๆ
แล้วเราก็เกิดก่อนรายการไหนๆ มันมีมาก่อนรายการคาร์ดาเชียน
พวกเราถึงว่าล้ำกระแส
สุดท้ายแล้ว
ยังไงพ่อฉันก็มีคุณสมบัติของคนที่จะเป็นดารา
พ่อตลก พ่อหล่อ
เขาไม่เกร็งเมื่ออยู่ต่อหน้าคน พ่อได้รับความสนใจในทุกที่ที่ไป
ซีซั่นใหม่ของ "เดอะเรียลเฮาส์ไวฟ์ออฟเบเวอร์ลีฮิลส์"
เริ่มฉายแล้ว และในตอนเมื่อคืนนี้…
เราขอให้พ่ออย่าไปร่วมรายการ "เดอะเรียลเฮาส์ไวฟ์"
พ่ออยากให้โยลันดามีงานทำ
"เดอะเรียลเฮาส์ไวฟ์ออฟเบเวอร์ลีฮิลส์" นี่คนละเรื่องกันเลย
โยลันดา ภรรยาผมในตอนนั้น อยากไปออกรายการนี้
ผมไม่อยากเป็นคนปฏิเสธเธอ
พ่อต้องออกรายการนั้นด้วยนิดหน่อย ถ้าอยากให้เธอได้งานนี้
พ่อคงจะรู้สึกว่า
พ่อน่าจะเป็นแค่ส่วนเล็กๆ ในนั้น
งานนี้มาหลัง "พรินเซสออฟมาลิบู" ด้วย
เพราะงั้นนี่เลยไม่ใช่ครั้งแรกของพ่อ
พ่อรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นได้บ้าง เวลาที่ถ่ายรายการเรียลลิตี้
ไปที่ข่าวรักล่มล่าสุดของฮอลลีวูด
เดวิด ฟอสเตอร์กับโยลันดา ภรรยาดารารายการเรียลลิตี้
ได้เลิกรากันแล้ว
โยลันดาผู้ต้องต่อสู้กับโรคไลม์ มาเป็นเวลาสามปี…
ผมจะทิ้งผู้หญิงป่วยไปได้ยังไง
ประเด็นสำคัญก็คือนั่นไม่ใช่เหตุผลที่ผมเลิก
มันเกิดขึ้นเพราะหลายสาเหตุ ซึ่งผมไม่มีวันจะเปิดเผย
แต่มันไม่เกี่ยวอะไรกับที่เธอป่วย
คนยังพูดกับผมจนถึงวันนี้ว่า
"ผมรู้จักคุณ
คุณออกรายการ "เดอะเรียลเฮาส์ไวฟ์ออฟเบเวอร์ลีฮิลส์""
และที่ผมอยากบอกก็คือ "เฮ้ย ผมได้แกรมมีตั้ง 16 ครั้งนะโว้ย
ผมขายแผ่นเสียงได้ตั้งห้าร้อยล้าน ช่างหัวรายการนั่นเถอะ"
อ้าว มีคนเพิ่งเข้ามาในห้อง
เรื่องหนึ่งที่ผมรับประกันได้ก็คือ
แคธรีน แม็คฟีกับเดวิด ฟอสเตอร์ จะไม่ไปออกรายการเรียลลิตี้
ผมยืนยันได้เลย
แคธรีน แม็คฟีกับเดวิด ฟอสเตอร์กำลังคบกัน
และพวกเขาไม่สนว่าใครจะรู้
ทั้งคู่ได้ร่วมฉลอง…
ฉันคงโกหกเรื่องความสัมพันธ์ ของพวกเขาได้ไม่เนียน
ถ้าเกิดฉันไม่พอใจ
ความจริงก็คือ ฉันชอบที่ทั้งคู่คบหากัน
ช่องว่างระหว่างวัยที่ห่างถึง 34 ปี กลายเป็นประเด็นร้อน
แต่ทั้งคู่สนใจกับชีวิตคู่ในอนาคตมากกว่า
แคธรีน แม็คฟีไม่จำเป็นต้องมีเดวิด ฟอสเตอร์
เธอมีพรสวรรค์ ประสบความสำเร็จมาก มีรายได้ของเธอเอง
เธอไม่ต้องการเขา แต่เธออยู่กับเขาเพราะรักเขาล้วนๆ
สองคนนั้นเข้ากันได้ดีมากๆ
มันอาจจะดูแปลกๆ ที่เราสนับสนุนให้พ่อ
คบกับคนที่เด็กกว่าเราด้วยซ้ำ เพราะเธอเด็กกว่าฉันสองปี
พวกเธออาจจะโกรธผมเพราะเรื่องนี้ได้
"เอาจริงเหรอ พ่อทำอะไรเนี่ย เธออายุรุ่นลูกพ่อเลยนะ ขอล่ะ"
แต่ลูกผมกับเธอไม่มีปัญหากัน
เรื่องนั้นไม่สำคัญอะไรกับเรา เราแค่อยากให้พ่อเรามีความสุข
ตอนนี้พวกเขาอาศัยอยู่กับฉัน
และฉันได้ยินเสียงพวกเขาดังข้ามตึกมา
พวกเขาขำคิกคักกันอยู่บนเตียงตอนห้าทุ่มครึ่ง
เราเลือกที่จะมีชีวิตคู่ที่วิเศษด้วยกันได้
แต่เราไม่สามารถแค่ดีดนิ้วแล้วพูดว่า
เราจะมีความสุขตราบชั่วนิรันดร์
คนรุ่นฉันเปิดกว้างต่อการสื่อสารและเข้าใจ
ว่าทำไมคุณถึงทำอย่างนั้น
คุณยึดติดอยู่กับเรื่องที่ไม่ลงตัว และคุณก็หาทางทำให้มันลงตัว
และฉันคิดว่ามันเป็นเรื่องยากสำหรับเขา
และบางทีมันก็น่าหงุดหงิด
เพราะเราต้องมานั่งคุยกัน เรื่อง "ความรู้สึก" กันตลอดทั้งบ่าย
และมันเป็นสิ่งที่ผมสื่อสาร ผ่านเปียโนได้ดีกว่า
เราพยายามจะเห็นใจกันและกัน
เราเลยมานั่งคุยกันยืดยาวอย่างที่เขาไม่ชอบ
ผมพูดเสมอว่า "ผมไม่อยากขุดลึกเกินไป
เพราะกลัวว่าผมอาจจะพบอะไรบางอย่าง"
เพราะแบบนี้ผมเลยไม่เคยไปบำบัด
เพราะไม่อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในนั้น
ตั้งแต่รู้จักเขา ฉันได้ยินเขาพูดอะไรแบบ…
ฉันเรียกมันว่า "สโลแกนเดวิด"
เช่น "ไม่เอา ผมไม่ไปพบจิตแพทย์
เพราะผมกลัวว่าผมจะเจออะไร"
ฉันแบบ "คุณไม่เคย คุณก็แค่พูดไปอย่างนั้น
มันก็เหมือนกับสโลแกน เป็นแค่หัวข้อสนทนาตอนมื้อเย็น"
เขาแค่ไม่อยากจะพูดเรื่องนั้น
มันยากจะให้เขาหยุดพักหายใจและใช้ความรู้สึก
เขาไม่อยากทำแบบนั้น
มันมีบางช่วงเวลาที่เรารู้สึกว่า
พระเจ้า ชายคนนี้มีความรู้สึกไหม เขาเห็นอกเห็นใจเป็นหรือเปล่า
เขากลบเกลื่อนความรู้สึกได้เก่งมาก
เขาอยากให้ทุกอย่างโอเคตลอดเวลา
และถ้ามันไม่โอเค…
เขาก็ไป
ผมว่าผมพูดถูกเผงเลย ที่บอกว่าผมเป็นพวกหนีปัญหา
คุณเหนื่อยกับการวิ่งหนีหรือยัง
ผมไม่เหนื่อยกับการวิ่งหนี ไม่
ไม่เลย แต่ผมมีความสุขกับจุดที่ผมอยู่ตอนนี้
ตอนนี้ผมโชคดีมากเพราะแคตโตขึ้นมาก
จนเราคุยหาสาเหตุกันได้เวลาเรามีปัญหากัน
ผมเลยจะไม่วิ่งหนี
ฉันพูดกับเขาไปแบบนี้
"ถ้าเราไม่ปรับความเข้าใจกัน เราจะไปกันไม่รอด
อย่างน้อยฉันก็อยากให้คุณ ลองทำความเข้าใจความรู้สึกฉันบ้าง"
และเขาก็บอกว่า "งั้นคุณก็ไปเลยเถอะ"
แล้วฉันก็บอกว่า "ไม่ๆ ฉันรู้ว่าคุณจะทำแบบนี้
อย่ามาเล่นเกมนี้กับฉัน"
ผมพูดได้ว่าทุกคนที่บอกว่าผมเป็นคนเฮงซวย เพราะสิ่งที่ผมทำไป
ผมคิดว่าพวกเขาพูดถูก
ผมทำเรื่องเฮงซวยไว้เยอะ
แต่ผมก็ไม่ใช่ไอ้เดนมนุษย์เลือดเย็น
ผู้ชายคนที่เพื่อนฝูงและครอบครัวรู้จักและรัก
คือคนที่เปี่ยมด้วยน้ำใจ
มันก็ดีมากเลยที่เราได้ไปเที่ยวที่เจ๋งๆ
กับเพื่อนคนรวยของคุณอะไรแบบนั้น
แต่ฉันบอกเขาเลยว่า "คนพวกนั้นไม่รู้จักคุณจริงๆ "
แล้วเขาก็ไม่พอใจเอาซะเลย
ฉันคิดว่าเราทั้งคู่ต้องรู้จักเปราะบางให้เป็น
เราทั้งคู่ต้องร้องขอสิ่งที่เราต้องการ
เธอเป็นคนเข้าใจโลก คุณเห็นเปียโนข้างหลังใช่ไหม
ช่วงเวลาที่ดีที่สุดของเราส่วนหนึ่ง เกิดขึ้นตอนที่เธอนั่งอยู่หลังผม
ผมเป็นคนเล่น และเธอก็ร้อง
เธอสุดยอดเป็นพันแง่มุมเลย
เธอสวย เธอฉลาด เธอเป็นคนแน่วแน่
และเธอก็เป็นผู้ใหญ่กว่าอายุ ถือว่าครบเครื่องเลยทีเดียว
คุณเลือกแต่งงานกับหญิงสาว
ฉันอยากอยู่กับคุณอย่างมีความสุขจริงๆ และฉันอยากจะรู้ว่า…
ฉันหมกมุ่นกับการทำความรู้จักเขา
มันอาจไม่เป็นไปตามแบบแผน
แต่มันคือสิ่งที่ดีที่สุดที่เคยเกิดขึ้นกับฉัน
มันจะเป็นความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งที่สุดที่เราเคยมี
ความสัมพันธ์ที่เราไม่วิ่งหนีจากเรื่องที่ไม่ลงตัว
ฉันรู้ว่าเราตัดสินใจถูกนับตั้งแต่เราได้แต่งงานกัน
ฉันรู้จักตัวตนของเขา
ฉันวิเคราะห์ตัวตนเขามาสักระยะแล้ว
เดี๋ยวคงรู้กัน ฉันจะพยายามต่อไป
มันเป็นการจับคู่ที่แปลก แต่เรารักกัน และมันก็ดีกับเรา
เราจะบินไปเกาะลาไนวันที่ 25
แต่ผมไม่รู้ว่าเราจะลงที่เมาวีหรือจะลงที่โฮโนลูลู
เขามีแต่เดินหน้าไปเรื่อยๆ เขาไปหาเรื่องใหม่ตลอด
สัมภาษณ์ ออกทัวร์ พบปะผู้คน
เขาอาจไปโผล่ที่เอเชียเมื่อไหร่ก็ได้
เขาเป็นคนบันเทิงอันดับหนึ่ง ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ผมชื่อเดวิด ฟอสเตอร์ ดีใจที่ได้เจอทุกคนนะ
พอพูดชื่อเดวิด ฟอสเตอร์ ผู้คนก็จะกรี๊ดกร๊าด
ทุกคนร้องเพลงของเขา
ใช่ มันต้องให้ได้อย่างนี้สิ
"เอเชียส์ก็อตทาเลนต์" คุณต้องอยู่สิงคโปร์ในวันที่สี่
- เดือน… - เดือนธันวาคม
- ได้ แล้วจบเมื่อไหร่ - คุณจะกลับมาแอลเอวันที่ 15
ผมเริ่มไปเอเชียช่วงปลายยุค 80 และผมก็เริ่มมีผู้ติดตาม
ยิ่งเป็นคนหลงตัวเองอยู่แล้ว เจอแบบนั้นใครจะไม่ไปล่ะ
- เอาล่ะนะ เดวิด - เขากำลังขึ้นเวที
"ฮิตแมน" หนึ่งเดียวคนนี้ เดวิด ฟอสเตอร์
สวัสดียามเย็นทุกท่าน ขอต้อนรับกลับสู่แมนดะเลย์เบย์
เขาบอกว่าเขาวางมือแล้ว
จากนั้นไม่กี่เดือน เขาจะบอกว่า "ผมต้องทำงานๆ ผมต้องทำ"
ผมคิดไว้เสมอว่าจะออกจากวงการดนตรี
ก่อนที่มันจะทิ้งผม
ผมรู้ว่าที่ไหนเป็นของผม และที่ไหนไม่ใช่
ดูที่ที่เราอยู่นี่สิ โอเคนะ
ตลอด 45 ปีที่ผ่านมา ผมอยู่ในห้อง ที่เหมือนเรือดำน้ำแบบนี้เป็นส่วนใหญ่
ไม่มีหน้าต่าง ไม่มีแสงไฟ ไม่มีวิตามินดี
เรือดำน้ำชัดๆ ผมใช้ชีวิตในที่แบบนี้มาเยอะ ผมไม่อยากทำแบบนั้นอีกแล้ว
ผมพูดถึงตัวเองแบบนี้เสมอ
ผมรู้ว่าที่ไหนคือที่ของผม ที่ไหนไม่ใช่
และผมไม่เหมาะกับห้องที่มีเลดี้กาก้า
บ้าน่า ผมได้ฟังเพลง "แชลโลว์" แล้ว
นี่คือสิ่งที่เดวิด ฟอสเตอร์ น่าจะทำกับเพลง "แชลโลว์"
แน่นอน คุณควรอยู่ในห้องนั้น
ใช่ ผมคงจะตอบตกลง
ถ้าผมได้ยินเพลงนั้น แบรดลีย์ คูเปอร์และกาก้า
"อะสตาร์อีสบอร์น" ผมคงรับงาน
ใจหนึ่งคือผมไม่อยากอยู่
อีกใจหนึ่งคือผมไม่มีอะไรจะพูดจะเสริม
ถ้าพูดได้ อีกใจหนึ่งก็คือ ผมคงต้องบอกว่าผมเบื่อกับตัวเอง
ผมเบื่อกับตัวเองและสิ่งที่ผมทำได้ที่นี่จริงๆ
ผมไม่รักอะไรพวกนี้ ผมรักการอยู่ข้างนอกนั่น
การแสดงสดมันดีสำหรับผม และผมจะบอกให้ว่าทำไม
ผมเป็นคนทำเพลง
จากนั้นศิลปินคือผู้มีอภิสิทธิ์ที่จะออกไป
และสนุกกับสิ่งที่เราร่วมกันสร้างขึ้น
และมองดูสีหน้าผู้ชมขณะร้องเพลง
ผมไม่เคยได้ตื่นเต้นแบบนั้น
ทีนี้พอผมได้ออกไปเล่นสด
ผมได้ดูสีหน้าของพวกเขาที่มีต่อเพลงที่ผมสร้างขึ้น
ถึงผมจะไม่ได้ร้อง แต่ผมก็เป็นคนสร้างมันขึ้นมา
ผมพยายามจะทำให้ยอดเยี่ยมในทุกๆ วัน
ผมเรียนรู้เรื่องนั้นมาจากควินซี่ โจนส์
ตั้งแต่เมื่อหลายปีก่อนตอนที่ผมส่งอัลบั้มให้กับเขา
"ฟังดูนะครับ แต่อย่าฟังเพลงที่ห้า เสียงมันยังเพี้ยนๆ อยู่
แล้วก็อย่าฟังเพลงที่สอง เพราะมันไม่ดีเท่าไร
เพลงที่เจ็ดด้วย ข้ามไปเลย มีเพลงที่สี่นี่แหละที่ดีจริงๆ "
เขาบอกว่า "เอามาเถอะน่า" แล้วก็…
ตรงนั้นเขียนว่ายังไง
"โปรดิวซ์โดยเดวิด ฟอส…" "ใช่ โปรดิวซ์โดยเดวิด ฟอสเตอร์"
เขาบอกว่า "คุณเอาของที่มีชื่อตัวเองปะหน้ามาให้ผม
แล้วยังจะมีข้ออ้างนั่นนี่อีกเหรอ"
และนับจากวันนั้นก็ไม่มีวันไหน ที่ผมจะไม่พยายามทำให้ยอดเยี่ยม
เพราะ "ดี" คือศัตรูของ "ยอดเยี่ยม"
ความรัก ความไว้ใจและความเคารพ
ดนตรีของคุณมันจะไม่มากหรือน้อยไปกว่า ตัวตนของคุณในฐานะมนุษย์
นั่นแหละที่สำคัญ
เพราะงั้นคุณต้องเป็นมนุษย์ที่ดีให้ได้ก่อน
ก่อนที่จะเป็นนักดนตรีที่ดี
ความสำเร็จ เพลงฮิต
ชื่อเสียง เงินทอง อำนาจ
ทั้งหมดนั้นเหมือนเป็นสิ่งที่ขับเคลื่อนเขา
แต่พอผมมีโอกาสได้รู้จักเขา ผมได้เห็นคนที่ต่างไปเหมือนเป็นคนละคน
ผมคิดมาตลอดว่าหมอนี่คือชายที่มีอัตตาคับพอง
แต่จำนวนของผู้คนที่เขาช่วยเหลือ มันน่าเหลือเชื่อมากๆ
ผมได้รับสายจากแม่ เมื่อ 30 ปีก่อน
แม่บอกว่า "ที่ยูซีแอลเอมีแม่หนูอยู่คนหนึ่ง
ไปหาเธอหน่อยสิ"
เธอมีสายต่อระโยงระยาง เธออายุห้าขวบ
เธอต้องปลูกถ่ายตับ
ผมถามเธอไปว่า
"เธออยากได้อะไรมากที่สุดในโลก"
นึกว่าเธอจะตอบว่าเธออยากไปดิสนีย์แลนด์
หรืออยากจะเจอคนดังในยุคสมัยนั้น
แต่เธอบอกว่า "หนูอยากเจอพี่สาว"
ผมซื้อตั๋วเครื่องบินพาพี่สาวของเธอมา
และในวินาทีที่สองพี่น้องสบตากัน
มันฝังเข้าไปในสมองผม
และวินาทีนั้นแหละที่ผมคิดว่า "นี่คือสิ่งที่ผมต้องทำ"
พวกเราช่วยเหลือครอบครัวของเด็กๆ ที่ต้องปลูกถ่ายอวัยวะ
เราออกค่ารักษาพยาบาลให้ทั้งหมด
และเราคือแสงสว่างเพียงจุดเดียว ในวันที่เลวร้ายที่สุดของครอบครัวหนึ่ง
แม้แต่ครอบครัวที่พอมีฐานะ ก็ยังไม่สามารถแบกรับค่าใช้จ่าย
ที่จำเป็นในการพยายามดูแลสองครอบครัว
ไปได้หลายสัปดาห์ หลายเดือน หรือบางครั้งก็หลายปี
และเราก็จ่ายให้หมด
มันเป็นงานที่ยาก
คืนนี้ฉันมาที่นี่เพื่อแสดงความชื่นชม เชิดชูเกียรติ
และฉลองให้กับผู้ทรงเกียรติ ของมูลนิธิเดวิด ฟอสเตอร์ประจำค่ำคืนนี้
คืนนี้ เราระดมทุนได้…
สิบล้านสองแสนเหรียญ
เบื้องหลังชายคนนี้มีหัวใจอยู่แน่นอน
เขาจริงจังมากเรื่องการสร้างความแตกต่าง
และพาครอบครัวของเด็กๆ ที่กำลังสู้เพื่อรักษาชีวิตเอาไว้
ให้ได้กลับมาอยู่ร่วมกัน
ทุกคนโทรหาเขา "ทำบุญกับเราสิ ทำบุญกับเรา"
ไม่ใช่แค่กับมูลนิธิของเดวิดเอง แต่กับทุกๆ มูลนิธิ
คำแรกที่ออกมาจากปากเขาคือ "ได้"
เขาไม่เคยกลัวที่จะดึงเพื่อนคนดังมาร่วมด้วย
เขายินดีช่วยเหลือทุกมูลนิธิ และเขาก็ทำตลอดมา
เมื่อเร็วๆ นี้เพื่อนคนหนึ่งบอกผม
เขาบอกว่า "นายตัดสินใจ เรื่องอสังหาริมทรัพย์ได้แย่มากนะ
ดูจากที่นายไม่เคยขึ้นลิฟต์มา 30 กว่าปีแล้ว
สำหรับคนที่ชอบควบคุมทุกอย่าง มันคงน่ารำคาญน่าดู"
และผู้คนคิดว่ามันเป็นมุกตลกอะไรสักอย่าง
จะกดปุ่มให้มันมาชั้นนี้ยังไง
ผมเคยเจอคนที่พูดว่า "ครับ ผมก็ไม่ชอบลิฟต์เหมือนกัน"
ก็ใช่ แต่คุณก็ยังใช้มันนี่
พระเจ้าช่วย
มันควบคุมชีวิตผม
มันเป็นอะไรที่ผมพยายามจะแก้ไข
แต่ก็แก้ไม่ได้ และคงไม่มีวันแก้ได้
พระเจ้าช่วย
ครั้งหนึ่งผมเคยคำนวณว่า ผมเดินขึ้นลงบันไดไปแล้วกี่ขั้น
- สิบวินาที - ไม่ ผมทำไม่ได้
ผลก็คือผมขึ้นลงบันไดมามากกว่าสามล้านขั้นแล้ว
สิบชั้น ง่ายกว่านี้มีไหมเนี่ย
ระยะหลังผมวิตกเรื่องสุขภาพ
และปฏิกิริยาของผมก็ไม่ใช่เมินเฉยไม่สนใจ
ปฏิกิริยาของผมคือ "ซวยแล้ว"
ไม่นานมานี้ผมเจอเนื้องอกในปอด
โชคดีที่มันไม่อันตราย แต่ผมต้องผ่าตัดสามครั้ง
แล้วลิ้นหัวใจผมมันก็ผิดปกติ จำเป็นต้องผ่าตัดเปลี่ยน
ซึ่งต้องใช้เวลาผ่าตัดถึงห้าชั่วโมง
ผมคิดว่าทุกคนกลัวตาย จริงไหม
มันเป็นสิ่งเดียวที่เราหลีกเลี่ยงไม่ได้
และมันก็เป็นสิ่งที่ทุกคนเตรียมใจรับไว้น้อยที่สุด
ผมยังไม่อยากไป ง่ายๆ แค่นี้แหละ มันมีแค่นี้เลย
พ่อฉันพูดเสมอว่า "ถ้าพ่อกลายเป็นผัก อย่าได้ถอดปลั๊กออกเด็ดขาด"
ห้ามเลย พ่อบอกว่ารับปากพ่อมา ว่าลูกจะไม่ถอดปลั๊ก
ปล่อยให้พ่อนอนต่อไป เราแบบ…
- เขาเป็นคน… - เขาต้องอยากถูกแช่แข็งแน่
เขาต้องอยากถูกแช่แข็งเอาไว้แน่นอน
เขาจะได้กลับมา พ่อชอบใช้ชีวิต
- ไง ที่รัก - ไง
ยินดีต้อนรับสู่รายการเรียลลิตี้ของผม
คุณเพิ่งพูดเรื่องที่เรา มีความสัมพันธ์กันทางเฟซไทม์หรือเปล่า
ผมไม่ได้พูดเรื่องนั้นเลย
ถึงเราจะมีความสัมพันธ์ทางเฟซไทม์ก็เถอะ
ฉันจะดีขึ้น ฉันสัญญา
ถึงโรงแรมแล้วจะโทรหา โอเคนะ
- โอเค - รักนะ
บาย รักนะคะ
ผมไม่อยากตายคาห้องอัดแน่นอน
แบบนั้นมันคงตลกร้ายไปหน่อย
วันที่ผมตาย ผมไม่อยากทำงาน
ผมอยากอยู่บนเรือที่ไหนสักแห่ง นอนอาบแดด
แล้วก็มีแก้วไวน์เล็กๆ วางอยู่ข้างๆ
หลับไปแล้วไม่ต้องตื่นอีก
ฉันไม่เคยเจอใครที่จริงจังกับ…
การมีอายุยืนมากเท่าเขา
เขาหมกมุ่นกับการมีชีวิตบนโลกมากกว่าใคร
เขานั่งอยู่เฉยๆ ไม่ได้
เขาไม่สามารถวางมือจากวงการได้
ฉันคิดว่าเขากำลังค้นหา ความสมบูรณ์แบบบางอย่าง
ที่จะทำให้เขาเลิกรู้สึกว่า ต้องเคลื่อนไหวตลอดเวลาสักที
เขาเข้าใจถ่องแท้ว่าจะนำเสนอสิ่งต่างๆ ยังไง
เพื่อให้มันส่งอิทธิพลต่อผู้คน
เขาไม่อายที่จะวางท่าใหญ่โต หวือหวา และห้าวเป้ง
เขาใช้ชีวิตเต็มที่สุดๆ
ผลงานที่เขาฝากไว้จะคงอยู่ต่อไป
ถึงเขาอาจจะไม่คิดแบบนั้น เพราะตอนนี้เขายังยิ่งใหญ่อยู่
และเขาก็ยังไม่รู้วิธีที่จะพูดว่า "ไม่" นั่นอาจจะเป็นข่าวดี
อาจไม่ดีกับเขา แต่ดีกับเราทุกคน
เขาคู่ควรกับเกียรติยศ ชื่อเสียงที่เขาฝากไว้
ฉันรู้สึกว่าตัวเองเป็นศิลปินที่โชคดีเหลือเกิน ที่มีโอกาสได้ทำงานกับเขา
เพลงยิ่งใหญ่เหล่านั้น จะไม่มีวันหายไปไหน ไม่มีวัน
เดวิดบอกว่าผมเป็นนักร้องที่ดีที่สุดในโลก
ผมก็พูดอย่างนั้นกับเขาได้เหมือนกัน
เขาเป็นโปรดิวเซอร์ที่เก่งที่สุดในโลก
ถ้าคุณลองดูจำนวน ของคนที่เขาทำงานด้วยแล้วประสบความสำเร็จ
เท่านั้นก็พอเป็นมรดกให้ฝากไว้ได้แล้ว
จำนวนของศิลปินที่เขาร่วมงานด้วย
ร่วมทำเพลงให้และประสบความสำเร็จล้นหลาม
และผมก็โชคดีที่ได้เป็นส่วนเล็กๆ ในนั้น
เขาเป็นมนุษย์ที่ซับซ้อน มีเอกลักษณ์ และน่าทึ่งมากๆ
มีหลายด้านในตัวเขาที่ผมคงไม่มีวันได้รู้จัก
และเขาก็มีหลายด้านที่ผมอยากให้โลกได้รู้จัก
เดวิด ฟอสเตอร์คือหนึ่งในโปรดิวเซอร์ ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล
โดยไม่มีข้อโต้แย้ง
เดวิดได้รับการเสนอชื่อ ชิงรางวัลแกรมมี 47 ครั้ง
คุณต้องระวังให้ดีเวลาทำงานกับ คนที่ประสบความสำเร็จมามาก
ว่าจะไปเหมาว่าเขาเป็นอย่างนั้น เหมาว่าเขาเป็นอย่างนี้
ไปพูดแบบว่า "อ๋อ นั่นคือสิ่งที่เขาทำได้สินะ"
ฉันพูดได้ว่าเวลาเราอยู่ด้วยกัน เราเฮฮากันมาก
แต่ฉันก็ต้องทนกับเขาด้วย เพราะเขาย้ำเตือนฉันอยู่บ่อยๆ
ว่าเขาแสนจะปราดเปรื่อง
แล้วรู้อะไรไหม นั่นเรื่องจริง
ผมพูดได้แค่ว่าเดวิดน่ะใช้ชีวิตสุดทาง
เราเกิดมาชีวิตเดียว ฉะนั้นต้องเดินหน้าไปเรื่อยๆ
สู้กับเรื่องนี้ต่อไป เรียนรู้เรื่องนั้นเรื่องนี้ และเติบโตขึ้น
ถ้าโมทซาร์ทเคยพูดจริงๆ ว่า
เขาไม่เคยคิดว่าเขาได้สร้างผลงานที่สมบูรณ์แบบ
แล้วพวกเราที่เหลือจะมีโอกาสทำได้สักแค่ไหน
ความกระหายในความสำเร็จขับเคลื่อนผม
ผมพร้อมจะล้มลุกคลุกคลาน เพื่อสร้างละครเพลงบรอดเวย์ดังๆ
มันอาจเกิดหรือไม่เกิดขึ้นก็ได้ แต่จะไม่มีใครพูดได้ว่าผมไม่พยายาม
(เข้าชิงรางวัลโทนี 11 สาขา ละครเพลงยอดเยี่ยม)
(ปัจจุบันเดวิด ฟอสเตอร์กำลังพัฒนา ละครเพลงบรอดเวย์สามเรื่อง)
ฟังนะ คุณเข้ามาในชีวิตผม ขุดคุ้ยจนลึก และผมไม่ชอบเลย
ผมว่าถึงเวลาที่มันจะจบแล้วล่ะ
คำบรรยายโดย: วรพล ถาวรวรานนท์