Znowu Darryl.
Słyszałem, że nie chcesz grać w drużynie na WF-ie.
- Jestem samotnym wilkiem. - Musisz nauczyć się gry zespołowej.
Może dołączysz do mojej drużyny?
A może dołączę do drużyny e-sportowej?
Nie mamy takiej.
W grach wideo nie ma gry zespołowej.
Słyszał pan kiedyś o grach kooperacyjnych?
Tam chodzi o pracę zespołową. Dlatego tak się nazywają.
Zbiorę drużynę e-sportową i będę grał, w co tylko pan chce.
Jeśli wygram za pierwszym razem,
e-sport zostanie sportem szkolnym i oficjalnie zbierzemy drużynę.
Dobrze. Ale jeśli przegrasz, dołączysz do drużyny Rzepopiłki.
Umowa stoi.
Potrzebuję kilku osób do zespołu.
Wybierz mnie, proszę.
- Kogo mam wybrać? Molly? - Tak! Będę zaszczycona.
Wspieranie cię w potrzebie to marzenie starszej siostry.
Dobrze. Potrzebuję jeszcze jednego gracza.
Może ty, Libby? Chcesz dołączyć do drużyny?
Odkryj w sobie wojownika, Libby.
Wchodzę w to.
Nikt mnie nie zaprosił,
co pewnie było niedopatrzeniem, ale tak, dołączę do drużyny.
Wybacz, ale O'Connor nie zgodzi się na ducha.
Głównie dlatego, że nie wie, że duchy istnieją.
- Ale ja chcę zagrać! - Strasz.
Może zostaniemy mini drużyną?
Opętasz połowę mojego ciała
i zagramy na tym samym padzie.
To mi się podoba! Biorę lewą połowę.
I tak masz słabą koordynację.
Wcale nie! Widzisz? W porządku, kiedyś ci się uda.
Za duże, Strasz.
Przepraszam, ale nie wiem, jak to się robi.
Tylko się rozciągam.
W co się gramy?
- Fizz Wizz Emporium? - To była moja ulubiona gra.
Na szczęście właśnie trafiła na Playbox 6.
Nigdy o niej nie słyszałem. Ale jestem świetnym graczem.
Ta mi się podoba. Co ty wyprawiasz?
Nie, w dół.
Teraz tam.
Jeśli można wybrać kolory, chcemy kolory!
Skoro robimy z siebie tęczowego pawia,
musisz dać mi coś w zamian.
Chwileczkę. Już prawie gotowe.
Do dzieła.
Witamy w Fabryce Bąbelków. Wygraliście zapas napojów.
- Super. - Bo zostaniecie tu na zawsze.
Zawsze jest jakiś haczyk.
Chyba że uda wam się odtworzyć mój tajny przepis na napój!
Tyle napojów bez ryzyka próchnicy i problemów zdrowotnych?
- Musimy stąd uciekać? - Tak wygramy grę.
Spróbuję różnych kombinacji, zanim zdecyduję.
Strasz! Musimy iść tędy.
- Przestań wciskać przyciski. - Próbuję odblokować kombosa.
Podziękujesz mi... O nie.
- Serio? Właśnie straciłem życie. - To przez nią.
- To przez niego. - Dlatego nie lubię gier zespołowych.
Ja też, bracie.
Może wanilia, truskawka i guma balonowa.
Nie.
Skoro tak ci się podoba kapelusz, to go weź.
Pasuje ci.
Nie rozmawiaj z NPC-ami. W niczym nam nie pomogą.
Powiedziała, że mam fajny kapelusz. Musiałam z nią porozmawiać.
Próbowałeś truskawki? Słyszysz mnie, Darryl?
Spróbujmy truskawki!
Co za drużyna.
Cynamon, karmel, benzoesan sodu i gotowe.
Tak. Jedyny zespół, jakiego potrzebuję, to ja i Darryl.
To poziom zręcznościowy. Serio, Libby?
Otwieracz do butelek spełniłby twoje marzenia?
Z przyjemnością ci pomogę.
Czekaj. Ledwo idziemy prosto.
Nauczymy się, jak to się robi.
- Co to było? Ale fajnie! - Nazwę to Atakiem Strasza.
Przestańcie marnować życia!
Masz rację, Atak Strasza jest zbyt potężny.
Czemu go użyłeś? Wystarczyłby krótki skok!
Po co, skoro masz dostęp do Ataku Strasza?
Bo Atak Strasza sprawił, że straciliśmy życie!
Dość! Jestem graczem numer jeden. Kamera będzie podążać za mną.
Ja przejdę ten poziom, a wy przemieścicie się w bąbelkach.
Chcę grać. Nie chcę siedzieć w bańce.
Przecież jesteśmy drużyną.
Czasem jedna osoba musi wszystko zrobić sama.
Raz, dwa, trzy, start!
Ostatni jest wolny, rozumiem.
Trzeba skoczyć wcześniej.
- Teraz nasza kolej? - Nie.
Udało się!
No dalej, ofiary... to znaczy drużyno.
To wszystko? Świetnie mi poszło. Chodźcie!
Pokonaliście moje przeszkody. Ale nigdy nie pokonacie mnie.
Ten boss brzmi prawie jak...
- Zobaczmy, czy dostałeś nauczkę. - Dalej, O'Connor.
Może lepiej to przegadajmy.
Może dowiem się, jaką ma motywację
i jaki jest jego typ osobowości?
Nie na tym polegają gry!
Stań tam. Zostało mi tylko jedno życie.
Historia poboczna jest świetna.
Jest taka złożona. Oczywiście, że możesz wziąć moją broń.
Darryl i tak nie pozwala jej używać.
- Dobra. Hop, hop i... - Atak Strasza!
Darryl, spójrz! W końcu się udało!
Całkiem nieźle.
Nie rozpraszajcie mnie!
Zostało ci mało życia. Znów zaatakujesz mnie sam?
Nie przeżyję kolejnego ciosu. Potrzebuję drużyny!
Serio? Myślałam, że mamy się nie wtrącać.
Nazwałeś nas ofiarami losu,
co pod wieloma względami jest bardzo obraźliwe.
- Nie pomyślałam o tym. - Tak jak większość.
Wiem, co mówiłem, ale sam nie dam rady.
Co mamy zrobić?
Tutaj! Spróbuj mnie złapać.
- Atak Strasza! - Droga wolna, Libby.
Dalej!
- Atak! - Atak Strasza! W szyję!
Nie pokonacie mnie tymi nędznymi ciosami!
- Wytrzymajcie jeszcze trochę. - Co?
- Atakujemy wszyscy naraz! - Atak Strasza!
Nie! To już koniec!
- Tak! - Udało się, wygraliśmy!
- To prawda. - Przepraszam.
Nie powinienem był grać sam. Dzięki, drużyno.
Czy to był sprytny sposób
na nauczenie mnie pracy zespołowej?
Dokładnie. Kolejna życiowa lekcja. Dobra robota.
Niezbyt mi się to podoba, ale liczy się to,
że nie będę musiał grać w żadne warzywne sporty.
- Co robisz? - Tańczę. Świętuję.
Nie masz kontroli.
- Spójrz na to. - Co za wstyd.
To nie jest fajne.
Tekst polski: Weronika Brzoska