NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Gazu, piesku, gazu!
Lubicie...
Szalone rajdy wśród psich domów?
Lubicie...
Gdy pomocnej łapy nie braknie nikomu?
Lubicie...
Auta, sterowce, łodzie, motory i trójkołowce?
Lubicie dobrą zabawę?
Witajcie w Łapowie
Gazu, piesku!
- Gazu... - Gazu, piesku!
Chcemy się zatrzymywać?
Nie, nie
- A więc gazu - Gazu, piesku, gazu
Gazu, piesku, gazu!
„Poszukiwacze zaginionej warki”.
Czas na zabawę w wąchanego.
Jesteś gotowy, Puszku?
Mój niuchacz jest zawsze gotowy.
Powąchaj przedmiot numer jeden.
Guma.
Następny. Skóra.
Następny. Olej.
- Mam. - Świetnie.
Teraz zaczekaj, a ja pójdę wszystko schować.
Gotowe! Na trzy zacznij szukać.
Raz, dwa...
Piłka tenisowa jest w szafce,
rękawica baseballowa w garażu,
a klucz trzymasz za plecami.
Puszku, jesteś prawdziwym asem!
Co robić?
- Mój nos to wie. - Tak!
- To chyba Gilber. - Znalazłem!
Chyba coś znalazł.
Gilber, co znalazłeś?
To najważniejsze odkrycie w historii świata.
Złoty kapeć starożytnych Kojoteków!
- Kogo? - Kojoteków.
To pradawna sfora psów.
Uwielbiały żuć różne rzeczy.
Ale najbardziej lubiły żuć kapcie.
Uwielbiały je aż tak bardzo,
że zrobiły dwa ze złota,
bo kapcie zawsze występują parami.
Znalazłem jeden z nich.
Bo jestem psarcheologiem.
Psa-rcheo-co?
Psarcheologiem. Znajduję stare rzeczy.
Możemy zobaczyć ten kapeć?
Nie! Jest ze złota,
więc jeden niewłaściwy dotyk i rozpadnie się na kawałki.
Prosimy, Gilber.
Spojrzenie szczeniaka nie pomoże.
Ukryję go w tajnym miejscu. Zamknijcie oczy.
Nie podglądać.
Jadę na kongres kolekcjonerów obroży.
Terrance opowie, czym różnią się zatrzaski od klamer.
Wrócę do domu na kolację!
Muszę go znaleźć.
Ale może być wszędzie.
Albo w skrzynce na listy.
Tajne miejsce Gilbera to skrzynka?
Już go zobaczyliśmy. Odłóż go, zanim stanie się coś złego.
Dobra myśl, Puszku.
Odłożę go ostrożnie i...
Rozbiliśmy najważniejsze odkrycie w historii świata!
- Gilber chyba zemdleje! - Wcale nie.
Naprawimy go, zanim wróci do domu.
Ciągle naprawiam auta.
A nie dam rady naprawić złotego kapcia?
Klej.
Młotek.
Klucz.
- Kanapka. - Kanapka?
Zgłodniałam przy pracy.
I gotowe.
Udało ci się, Łapko. Jest idealny!
Tylko trochę przykurzony.
To złoto było naprawdę stare.
Okazuje się, że auta naprawia się łatwiej niż kapcie.
Pewnie trzeba powiedzieć Gilberowi, co się stało.
Nie możemy! Będzie na nas zły!
Ale to złoty kapeć.
Nie możemy mu zrobić nowego.
Świetny pomysł, Puszku!
Możesz mu go upiec!
Upiec? Powiedziałem „upiec”?
Mąka.
Cukier.
Masło.
Kanapka.
Wybawiłeś nas z kłopotów, Puszku.
Mam nadzieję, że nie...
zrobią tego.
Dobrze, że jest drugi.
Mam nadzieję, że ten nie...
zrobi tego.
Pyszne. Ale dlaczego upiekłeś dwa?
Gilber powiedział, że kapcie zawsze występują parami.
Tak! Są dwa złote kapcie!
Czy wiesz, co to oznacza?
Nadal nic nie powiemy Gilberowi?
Tak! Bo znajdziemy drugi złoty kapeć
dzięki twojemu złotemu niuchaczowi.
Zdobądźmy mapę Gilbera.
Pewnie. I tak już nie może być gorzej.
Prawda, wypiekomacie?
Mam nadzieję.
Według mapy
w łapowskim labiryncie jest tajemna jaskinia.
To tam Gilber znalazł złoty kapeć.
A zatem
jedźmy do labiryntu!
W lewo.
W prawo.
Na wschód.
Na zachód!
Na południe!
W górę!
Wokół Studzienka!
I... stój!
- Ślepy zaułek? - Może...
ale wyczuwam jaskinię.
Wlot przez żywopłot.
Gazu, piesku. Gazu!
Co? Nie!
Będziemy mieć wypadek!
Albo i nie.
Jest tak ciemno, że prawie nic nie widzę.
Dobrze, że wzięłam czołówki.
Tajemne jaskinie rządzą.
Tak, ale super.
Znajdźmy ten złoty kapeć
i wynośmy się stąd jak najszybciej.
To wygląda jak pomost.
Masz rację.
Ale jeśli nastąpimy na niewłaściwy słup, spadniemy.
Tak, to niedobrze.
Skąd mamy wiedzieć, na który słup przeskoczyć?
To proste. Czuję, po których przeszedł Gilber.
Ale jest jeden problem.
Boję się ciemnych przepaści.
To wskocz mi na plecy i zamknij oczy!
Ty wąchaj, a ja będę skakać.
A jeśli się pomylę?
Spokojnie. To jak zabawa w wąchanego.
Złap trop.
Skocz na tamten.
Tak! Wąchaj dalej!
I tamten.
I ten.
Skocz na ten.
Chyba ten.
Nie ten! Tamten!
Już mam.
Tamten.
Ten! I tamten!
Twój nos jest nieomylny, Puszku.
Teraz znajdźmy kapeć!
A mówiłem, że boję się też ciemnych tuneli?
Według mapy musimy przejść przez tę komnatę bez...
robienia hałasu.
Co tam, Puszku?
Mów głośniej!
Nie możemy hałasować.
Jasne!
To znaczy, jasne.
Jak myślisz, co oznacza ta piłka?
To chyba znaczy...
w nogi!
Gem, set, mecz, piłko tenisowa!
Spójrz tam!
Nie! Tylko nie kolejna ciemna przepaść!
Ogarniemy to, Puszku.
Widzisz? Łatwizna.
Raczej kiepścizna!
Wiesz, gdy stłukłem ulubiony kubek mamy,
bałem się jej o tym powiedzieć.
W końcu to zrobiłem, a ona mi wybaczyła.
Ale nigdy nie musiałem skakać na linie!
Ale Gilber mi nigdy nie wybaczy, a mamy coraz mniej czasu!
Dobrze, spróbuję skoczyć.
Zatrzaski są lepsze niż klamry.
Nieźle kombinujesz, Terrance.
Łapko!
Puszku! Trzymaj się!
Nie mogę! Łapki mi się ześlizgują!
Mam cię!
O nie! Mapa!
Niewiele brakowało. Tak mi przykro.
Mnie też. Upuściłem mapę.
Teraz nigdy nie znajdziemy drugiego złotego kapcia.
To nic.
Myliłam się. To zbyt niebezpieczne.
Jesteś dla mnie ważniejszy niż kapeć.
Dzięki. Ale co z Gilberem?
Powiem mu prawdę, tak jak ty.
Chodźmy do domu.
Jak? Nie mamy mapy.
Tak samo jak tu przyszliśmy.
Czy ja nas kiedyś źle poprowadziłam?
Chyba nas źle poprowadziłaś, Łapko.
Te jaskinie wyglądają tak samo.
Tak, zgubiliśmy się.
Ale musimy być blisko. Czujesz łapowski labirynt?
Nie.
Tylko sporo jaskiń.
I Gilbera.
Dobry węch, Puszku!
Gilber, co ty tu robisz?
Przyszedłem was uratować!
Gdy zobaczyłem, że nie ma złotego kapcia i mapy,
wiedziałem, że potłukliście go, naprawialiście, nie dało się,
a potem poszliście szukać drugiego kapcia, bo...
Kapcie zawsze występują parami.
Przepraszam, Gilber.
Gdybym się przyznała,
to by się nie wydarzyło.
Wybaczam ci.
Chodźmy do domu na kolację.
Nie wiedziałam, że jesteś takim dobrym psarcheologiem.
Chwileczkę.
Czy to zapach... kapcia?
Znaleźliśmy go!
Drugi złoty kapeć!
Nie martw się, Gilber. Będę uważać.
Łapko, zaczekaj!
- Tak! - Nie!
Schyl się!
Mam już dość tajnych jaskiń.
Gdy jaskinia się zapadała,
ledwie udało nam się dotrzeć do łapowskiego labiryntu!
Tak odkryliśmy drugi złoty kapeć
starożytnej sfory Kojoteków.
Mogę go potrzymać?
Lepiej nie. Jeden niewłaściwy ruch i rozbije się...
na kawałki.
„Zwolnij, piesku. Zwolnij”.
Nie odstawajcie, kadro rajdowców!
Mówi do ciebie, Zefirku,
bo ja wygrywam ten wyścig.
To wyścig?
Jeśli tak, to najwolniejszy wyścig w historii.
Tak, Stefanie, o co tu chodzi?
Te nowe auta nie są zbyt szybkie.
Ale jest w nich sporo miejsca.
I są komfortowe!
Bo te auta nie służą do ścigania.
Witajcie w domu seniora Szczęśliwe Ogony.
Dom seniora?
Zgadza się. Tu mieszkają starsze psy z Łapowa.
Dziś nastąpi miła zmiana tempa.
Zwolnimy trochę i podamy pomocną łapę naszej społeczności.
Zwolnimy?
Jesteśmy kadrą rajdowców, a nie ślimaków.
Seniorzy nie poruszają się tak szybko jak kiedyś,
więc musimy się do nich dostosować.
Każdemu zespołowi rajdowców przydzielimy seniora,
z którym ukończycie zadania z listy.
Zabierzecie ich na relaks na plaży,
do parku na spacer
i do centrum miasta na relaksujące ćwiczenia.
Tak. Uwielbiam takie dni.
Każda drużyna, która ukończy zadania
i przywiezie seniora na kolację,
dostanie specjalną naklejkę na następny wyścig.
Tak! Uwielbiam naklejki!
Ja też, zwycięstwo mamy w kieszeni.
Nie chodzi o zwycięstwo.
Dziś musicie sprawić, by seniorzy spędzili wspaniały dzień.
Czas poznać naszych seniorów.
A zatem wolniej, piesku. Wolniej!
Naszym seniorem jest Leo Skowyt.
Jest tam, na ławce!
Chyba śpi.
Naprawdę musimy zwolnić.
Halo? Panie Skowyt?
Jak leci?
Nabrałem was!
To tylko żart.
Jestem Leo. A kogo my tu mamy?
Jestem Łapka, a to Puszek.
Miło cię poznać, Leo. Spędzimy dziś cudowny dzień!
Wspaniały leniwy dzień.
Oby nie!
Leo?
Jedziemy!
Lubię tego gościa.
Zaplanowaliśmy na dziś kilka relaksujących atrakcji, proszę pana.
Mów mi Leo.
Dobrze, Leo... Proszę pana.
Pierwszy przystanek, plaża.
Uwielbiam plażę!
Uwielbiam też robić tak...
Proszę, Leo.
Maksimum cienia dla jak największego relaksu.
Możemy wykreślić plażę z listy.
Dobrze, Leo. Teraz możesz się zrelaksować.
Zgubiliśmy go!
Tu jestem!
Popłyńmy tą łajbą!
Leo, na liście mamy, żeby relaksować się na plaży.
Łodzi na niej nie ma.
To łódź wiosłowa, a one są bardzo relaksujące.
Nazywasz to relaksem?
Ależ tak!
Ja też!
Gdzie nauczyłeś się tak wiosłować?
Gdy byłem dzieckiem, należałem do kadry wioślarzy.
Wtedy nie było wyścigówek.
Musieliśmy sami nabierać prędkości... własnymi łapami!
Jak daleko możesz dopłynąć?
Nie wiem. Sprawdźmy to.
Jesteśmy daleko od brzegu
i czas na przyjemny spacer po parku.
Puszek ma rację. Jest miło, ale powinniśmy wracać.
Dobrze.
- Tak szybko, jak się da. - Proszę bardzo!
Wiosłujcie, pieski. Wiosłujcie!
Czas na spacer po parku!
Uwielbiam przyjemną przechadzkę.
Gdy idziesz, zawsze dokądś zmierzasz.
Ale gdy spacerujesz, dotarłeś już do celu.
Podjedź tam.
Park jest z drugiej strony.
Ale mój ulubiony park jest tam!
A na liście widnieje tylko „park”, więc...
A więc ulubiony park Leo!
Park Rozrywki?
To najlepszy park w Łapowie.
Nie byłem tu od lat!
Ja też lubię takie parki, bo mają tu nachosy!
Nachosy? Dawajcie je!
Łapko, a co ze spacerem?
A nie można spacerować z nachosami?
Miałeś rację, Puszku. Spacery są bardzo przyjemne.
Zwykle w czasie spacerów jest mniej hałasu.
I mniej sera.
Gotowe. Niebawem naklejka będzie nasza!
Kolejna atrakcja...
Mają tam grę w michę!
Uwielbiam ją.
Podejdźcie do misek.
Strąćcie wszystkie piłki, a wygracie nagrodę, jeśli macie odwagę.
Wygląda ciekawie, ale musimy już iść,
a w tę grę można grać bez końca.
Wygrałeś.
Po pierwszej próbie?
Gdzie nauczyłeś się tak rzucać?
Grałem jako miotacz w Aporciakach Łapowo.
Byłeś zawodowym miotaczem?
Nie wierzę!
Wygrałeś.
Znowu.
A ja wierzę.
Niezła zabawa.
Czas na relaksujące ćwiczenia.
Czekajcie. Chcę jeszcze zrobić jedną rzecz.
To na pewno nie spacer!
Ale jazda!
A wiecie, co jest jeszcze lepsze?
Skoki spadochronowe!
Wybacz, Leo, ale zostało nam
trochę czasu na ćwiczenia,
zanim udamy się na kolację.
Dobrze.
Leniwy poniedziałek, tak jak każdy inny.
Czy oni drzemią?
Nie, to joga.
To przyjemne, wolne, relaksujące ćwiczenia.
Wykonują psa z głową w dół.
Pokażę ci.
Za wolne dla mnie.
Znam ćwiczenia, których tempo bardziej mi odpowiada.
Na liście nie ma określonego rodzaju ćwiczeń.
Właśnie, a potem wracamy do domu seniora
na leniwy poniedziałek i po naszą naklejkę!
Chodź, Puszku.
Zaraz nama-wstanę.
- Dlaczego? - Bo nama-zastygłem.
Szczekboxing! To bardziej w moim stylu!
W moim... też!
Jestem wyczerpany.
Mniej szczekania, więcej kopania!
Tak, Befsztyku!
Czas wracać...
do domu seniora...
i to już.
Świetny trening. Co dalej?
To była ostatnia atrakcja na liście,
więc wracamy do domu seniora.
Już? Może zrobimy coś jeszcze?
Na przykład skoczymy ze spadochronem!
Wybacz, Leo. Nie możemy. Nie mamy czasu.
W takim razie
ja to załatwię!
Do zobaczenia w domu seniora!
Co robimy? Zadzwonimy tam?
Zadzwonimy do Stefana? Do mojej mamy?
Nie panikujmy. Musimy go tylko znaleźć.
Jak? On ma auto!
Co z tego? Weźmiemy mój skuter.
Nie mamy skutera!
Co mówiłeś?
Imponujące! Ale gdzie go szukać?
Skacze ze spadochronem... więc na górze.
Leo?
Przepraszam!
Leo?
Przepraszam!
Studzienek.
Przepraszam!
Szukaliśmy wszędzie. Nigdzie go nie ma.
Co robimy?
Mam pomysł.
Gotowe. Świetnie wyglądasz.
Łapko, to się nigdy nie uda.
Wyglądasz jak Leo. To się musi udać.
Witaj, Łapko. Cześć, Puszku.
- Nie udało się. - Gdzie Leo?
Zgubiliście go?
Tak, zgubiliśmy.
Właśnie go znalazłem. Stoi na tym sterowcu.
W życiu nam się nie uda.
Uda się, Puszku. Musimy tylko włączyć przyspieszenie.
Udało wam się!
Leo, nie mamy na to czasu.
Musimy z tobą wrócić do domu seniora.
Wiem, jest leniwy poniedziałek.
Ale całe życie chciałem skoczyć ze spadochronem!
A kto wie, kiedy będzie kolejna okazja?
To jego dzień, Puszku.
A naklejka to tylko naklejka.
Masz rację.
Czyli zrobimy to?
Tak, tylko najpierw zrobię to.
Hej, Leo.
Skok ze spadochronem jednak jest na liście.
Tak!
Dlaczego nie kręci go garncarstwo?
Nie martw się.
Pomyśl tylko, że to taki spacer w chmurach.
Jesteśmy gotowi!
Skaczemy na trzy.
- Raz... - Po co czekać?
Trzy!
Tak!
Hej, Zefirku. Jak tam leniwe pierogi?
To pierogi. Wiele nie straciliście.
Ale straciliśmy naklejkę.
Chciałbym wam za wszystko podziękować.
Zwłaszcza za ten skok.
Dziś był wspaniały dzień.
Masz rację, był wspaniały.
Nawet bez naklejki.
Chodzi wam o to?
Ale nie wróciliśmy na czas.
Ale dzięki wam dzień Leo był wyjątkowy,
a o to właśnie chodziło.
Nie wiedziałem, że lubicie naklejki.
A te wam się podobają?
Naklejki wioślarzy?
Ale odjazd!
Są dużo lepsze niż pierogi.
Wierzcie mi.
Napisy: Marcin Łakomy