NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Gazu, piesku, gazu!
Lubicie...
Szalone rajdy wśród psich domów?
Lubicie...
Gdy pomocnej łapy nie braknie nikomu?
Lubicie...
Auta, sterowce, łodzie, motory i trójkołowce?
Lubicie dobrą zabawę?
Witajcie w Łapowie
Gazu, piesku!
- Gazu... - Gazu, piesku!
Chcemy się zatrzymywać?
Nie, nie
- A więc gazu - Gazu, piesku, gazu
Gazu, piesku, gazu!
„Dzień z dzwonkami do drzwi”.
Uwaga, pasażerowie.
Mówi wasz pilot sterowca, Łapka Psiuniek.
Uwaga, pasażerowie.
Mówi Gilber Psiuniek, wasz prawdziwy pilot sterowca.
Uwaga, dzieci, mówi mama. To ja jestem pilotem sterowca.
Ale skoro dziś zabieramy dzieci do pracy, możecie być moimi drugimi pilotami.
- Możemy robić pętle? - Pewnie.
- A beczki? - Oczywiście.
A możemy zrobić fru i fik z nudną tęczą?
Może, jeśli powiecie mi, co to jest.
A może jedno z was
pójdzie ze mną do sklepu z dzwonkami do drzwi.
Nie, dzięki.
Brzmi świetnie. Może za rok?
Rozumiem. Sklep z dzwonkami to nie sterowiec.
Zatem wezmę walizkę i idę.
Gdy rodzice zabierają dzieci do pracy,
zawsze latacie ze mną sterowcem.
Jedno z was powinno pójść do sklepu z tatą.
Byłoby mu bardzo miło.
Świetny pomysł. Baw się dobrze, Gilber.
Jasna sprawa!
Bo ja idę na sterowiec!
Czyli ja idę do sklepu z dzwonkami do drzwi.
Twój ojciec je uwielbia. Tobie też się mogą spodobać.
Dobrze, mamo. Spróbuję.
Świetnie. Pod koniec dnia zabiorę cię
na specjalny przelot sterowcem.
Uwaga, pasażerowie. Miło się z wami leciało.
Tato, mogę iść dzisiaj z tobą do sklepu z dzwonkami do drzwi?
Serio? Chcesz iść ze mną?
To nic wielkiego.
Tak, tak. Tylko córeczka spełnia marzenie swojego taty.
Nic wielkiego. Pójdę po dwumiejscowe auto.
Tak! Pojedzie ze mną do sklepu z dzwonkami do drzwi!
W dzwonkach do drzwi uwielbiam to, że jest ich mnóstwo!
Są brzęczyki, dzwonki, kuranty, melodyjki,
ale według mnie nic nie pobije klasycznego ding-dong.
Tak bardzo go uwielbiam, że użyłem go jako klaksonu.
Ale ekstra!
No właśnie! Nic nie pobije oryginału!
Chodziło ci o sterowiec.
Tak, później mama zabierze mnie na wycieczkę.
Tak, sterowiec to odlot. Ale nie pobije dzwonków.
Bo one nie biją, tylko dzwonią. Rozumiesz?
Co teraz?
Łapko, słyszysz to?
Nic nie słyszę.
Właśnie. To cisza przed pojawieniem się klienta.
Nazywam ją ciszą przed ding-dongiem.
Po pierwsze, musimy sprawdzić towar.
Czekaj, czyli będziemy dzwonić niektórymi dzwonkami?
O nie. Musimy zadzwonić wszystkimi dzwonkami!
Śmiało. Niech dzwonią!
Masz talent. Spójrz na to.
Ding-dong, ding-dong
Dzwonkiem miłości
To było niesamowite! Wymyśliłeś to na poczekaniu?
Nie. Byłem wokalistą w zespole.
To był jeden z naszych kawałków.
Byłeś w zespole?
Dawno temu. Gdzieś tu mam zdjęcie.
To był futro-metalowy band zwany Niuchacze.
To ty? Co z twoimi włosami?
Mówiłem, że to było dawno.
Napisałeś kawałek o dzwonkach do drzwi?
Oczywiście. Zawsze uwielbiałem dzwonki. Ty też.
Kaczuszkowy Dzwonek!
Szczekałam jak szalona, gdy byłam szczeniaczkiem. Uwielbiałam go!
Wiem. Bo każdy pies ma ulubiony dzwonek.
Dlatego otworzyłem sklep.
Skoro mowa o otwarciu sklepu, zadzwoniłabyś na otwarcie?
Tym wielkim dzwonem? Tak!
Kiedy przyjdą klienci?
Poranna gorączka zacznie się za trzy, dwa...
Ile psów.
To nic. Mamy sporo dzwonków.
Ja będę pokazywał, ty dzwoń. I patrz na ogony.
- Dlaczego? - Tak poznasz, czy znalazłaś ten właściwy.
Bo ogony nie kłamią.
Taki duży pies musi mieć duży dzwonek.
Łapko, przyniesiesz Słoniodzwonek?
Wygląda na to, że lubisz życie na krawędzi.
Może spodoba ci się... Dzwonek Swobodnego Jeźdźca?
Niech zgadnę. Właśnie wprowadziliście się do nowego domu
i szukacie dzwonka.
Ale cichego, żeby nie obudził waszego szczeniaczka, gdy drzemie.
Skąd...
Robię to nie od dziś. Łapko?
Córcioukajacz wam się spodoba!
Podoba ci się ten dzwonek, Franiu?
Znów się chowa. To jej ulubiona zabawa. Franiu!
Wiem, gdzie ona jest.
Znalazłaś Kaczuszkowy Dzwonek.
Też go uwielbiałam, gdy byłam szczeniaczkiem.
A po porannej gorączce
nadchodzi poranna śpiączka.
Ale dobrze mieć trochę ding-dong przestoju.
Tak, ciągle dzwoni mi w uszach.
Hej, Luka!
Dzień dobry. Tak tylko szukam.
Zobaczmy...
To Luka.
Albo jak go zwykle nazywam,
Luka, co dzwonka szuka.
Bo nigdy nie znalazł swojego dzwonka.
Mogę mu pomóc?
Pewnie. Próbuj.
Nie, nie...
Hej, Luka! Pewnie szukasz
fajnego i ekscytującego dzwonka, jak ten!
Nie. Nie bardzo.
- Cóż... - Tak to jest z dzwonkami.
Latasz wysoko, by za chwilę spaść.
Tak jak sterowce.
Co to?
Dzyńdzyńkowy degenerodetektor.
Wygląda na to, że Lady Lydia ma problem z dzwonkiem.
Ruszajmy w drogę.
Pojedziemy go naprawić?
Pewnie. Gazu, dzwonkowe psiaki, gazu!
Podoba wam się mój dzwonek-kapelusz?
Wybacz, ale nie. Główny mechanizm jest zepsuty.
Mam nowy mechanizm w sklepie. Ale na razie możesz używać tego.
Nie podoba mi się.
Tato, mechanizm nie jest zepsuty, tylko wykrzywiony.
Chyba dam radę go naprawić.
Spróbuj teraz.
Jak to zrobiłaś?
Mam taką zębatkę w skuterze.
Podoba ci się twój nowy dzwonek?
I to bardzo! Jest ding-dong doskonały!
To znaczy, że padł kolejny dzwonek?
Nie. To znaczy, że pora na lunch.
Ale najlepszy moment to ta poranna gorączka.
A może znalezienie Frani?
Albo naprawienie dzwonka Lady Lydii?
Wiesz co? Wszystko było najlepsze!
Chyba ktoś połknął dzwonkowego bakcyla.
Serio? Kto? Nic mu nie jest?
Nie. Chodzi mi o to, że lubisz dzwonki tak samo, jak ja.
Bo dzwonki nie tylko informują nas, że ktoś jest za drzwiami.
- Oprócz tego nas jednoczą. - Masz rację.
Gdybym nie przyszła dzisiaj z tobą do pracy,
nie dowiedziałabym się tego.
Franiu?
Wszystko w porządku tam na dole?
Frania znowu się chowa. Nie widzieliście jej?
Nie, ale mogę ją znaleźć. Bo każdy pies ma swój dzwonek.
A Frania lubi Kaczuszkowy Dzwonek!
Idziemy za piskiem!
Franiu?
Coraz głośniej.
Czyli Frania jest gdzieś... tutaj!
Franiu!
Kaczuszkowy Dzwonek naprawdę jej się podoba.
Myślisz o tym samym, co ja?
Proszę bardzo, Franiu.
Tato, potrzebuję dwa brzęczyki i alarm z dźwiękiem dzwonków sań
Już podaję.
Hej, Łapko! Jesteś gotowa na specjalny lot sterowcem?
I na parę pętli?
Lot sterowcem może być ciekawy, ale to nie sklep z dzwonkami do drzwi.
Jaki ojciec, taka córka. Widzimy się w domu, ding-dongi.
Dzień dobry, tylko oglądam.
Luka, co dzwonka szuka wrócił.
Spróbuję jeszcze raz.
Istnieje mnóstwo dzwonków, panie Luka.
Są brzęczyki, dzwonki, kuranty i melodyjki.
Ale moim zdaniem nic nie pobije klasycznego ding-dong.
To mój dzwonek. Bardzo dziękuję!
Miłego dnia!
Dobra robota, Łapko. Jest z ciebie niezły sprzedawca dzwonków.
Co mogę powiedzieć? Uczyłam się od najlepszych.
Chodź, rozłożymy dzwonki na półkach.
Tak!
Ale najpierw włączmy muzykę.
Ding-dong dzwonkiem miłości
Tato, to twoja piosenka!
To prawda.
Ding-dong, ding-dong Dzwonkiem miłości
Ding-dong
Dzwonkiem miłości
Ding-dong Dzwonkiem miłości!
„Tor przeszkód Stefana”.
Klakson Stefana Charcika!
To oznacza nabór do Kadry Rajdowców!
A to oznacza, że już mnie tu nie ma! Kto pierwszy na miejscu!
Nareszcie. Więcej miejsca dla mnie.
Jeszcze tylko pięć minut, Kwoczku.
Ani chwili dłużej, Puszku!
Czas podjąć wyzwanie!
Przestań trąbić, Beans. Próbuję spać.
To nie ja. To klakson Kadry Rajdowów.
Trąbi już jakiś czas.
Co?
Nie mamy czasu na śniadanie.
Musimy lecieć.
Jasne, wrzucę ten omlet do torby na wynos.
To stąd dobiega ten klakson. Ale gdzie jest Stefan?
Tutaj!
Witajcie, przyszli rajdowcy, na kolejnym etapie naboru!
Chodźmy do tablicy, sprawdzić, jak radzą sobie poszczególne zespoły.
Po dwóch rundach Łapka i Puszek remisują z Frankiem i Beansem,
a każda z drużyn na po punkcie.
Cheddar Biskwit i Gilber nie mają punktów.
Cheddar Biskwit, próbujesz nas wybuczeć?
Nie, buczę, bo mamy zero punktów.
Ale nie martw się. Przed nami jeszcze sporo etapów.
A ten zespół, który zdobędzie najwięcej punktów,
wygra miejsce w Kadrze Rajdowców!
To będziemy my, Puszku!
Błąd. To będziemy my.
Kto chce bekon z bekonowym omletem?
To nawiązuje do dzisiejszych zawodów,
które lubię nazywać Torem Przeszkód Wspaniałego Stefana.
Zmierzycie się z Kopcem Karmy,
Mostkami z Kości
i Zjazdpiskiem Linowym.
Zespół, który pierwszy przekroczy linię mety, wygrywa.
To oznacza, że obaj członkowie zespołu muszą finiszować razem,
bo to praca zespołowa.
Dość tego gadania.
Na miejsca!
Gotowi!
Gazu, pieski, gazu!
Witamy na Kopcu Karmy!
Jak dotarł tu przed nami?
To Stefan Charcik. To on prowadził.
W czasie tej konkurencji...
To się rozumie samo przez się. Jedziemy!
Łapko, mogłaś go poprosić o podwózkę,
bo przyda ci się, gdy będziesz
jej potrzebować...
Możecie mi powiedzieć, jak to się skończyło, gdy już wygram.
To nie fair! Nie skończyłem się czepiać!
Nie powinni poczekać na nas?
Może? Nie mam pojęcia, co się dzieje.
Możemy jeść tę karmę?
Cheddar Biskwit, zaczekaj! To praca zespołowa.
Jeśli chcemy wygrać, musimy się trzymać razem.
Masz rację. Jak mawiają w cyrku: „Co dwa klauny, to nie jeden”.
Nie pokonasz mnie, Frank. Zapomnij o tym.
Już zapomniałem, że bierzesz udział w tym wyścigu.
Skoro mowa o zapominaniu, zapomnieliście, że macie partnerów w zespole?
Jesteśmy prawie na szczycie.
Czekaj, ciągle jesteśmy na dole.
Sporo tej karmy. Ciekawe, czy resztę mogę zabrać do domu.
Zaczekaj, Puszku! Już idę!
Ale ja idę pierwszy, Beans!
Oni idą w niewłaściwą stronę!
Jasne. Bo złamali pierwszą zasadę cyrku.
Nie zostawiać w tyle gumowych nosów.
Chodź, kolego.
Tędy, Beans.
Więcej karmy!
Wybacz, Puszku. Chciałam pokonać Franka.
To się więcej nie powtórzy.
W porządku. Wiem, że chcesz wygrać. Ja też chcę.
Dalej, Beans. Lewa, prawa, lewa, prawa.
Teraz rozumiem.
Lewa, prawa, a potem co? Znowu lewa?
Cheddar Biskwit i Gilber skończyli się wspinać!
A zatem zjedźmy na dół.
Surfing! Ja będę deską!
Udało wam się! Teraz spróbujcie przejść przez Mostki z Kości.
Ale uważajcie, bo są ruchome,
a nie chcecie wpaść do dołu z piłeczkami.
Ja chcę! Uwielbiam dół z piłeczkami!
Nie lubię wysokości. Ani spadania.
Ani dołów z piłeczkami. Ani kombinacji tych wszystkich rzeczy.
Nie martw się, Puszku. Przejdziemy przez ten most błyskawicznie.
Te mostki nie są aż tak ruchome. Razem damy radę. Nie ma problemu.
Jasne. Zwłaszcza, jeśli będę się trzymać twojego ogona.
Świetny pomysł, Puszku! Zatem nic nas nie powstrzyma.
Łapko!
Tam jest. W podskokach, Beans!
Frank!
Miałeś rację, Cheddar. Twoje wskazówki działają.
Tak. Szybko się nie uda, wolniej czynisz cuda.
Prawię cię nie czuję, Puszku!
Puszku?
- O nie! - O tak.
Wygląda na to, że wasi partnerzy bawią się... piłeczkami.
Piłeczki! Beans! Beans w piłeczkach!
Puszku!
Beans!
Szybko się nie uda.
Wolniej czynisz cuda.
Cheddar Biskwit i Gilber wysuwają się na prowadzenie!
Przepraszam! Myślałam, że trzymasz mnie za ogon.
Ja też.
Zostaw te piłeczki, Beans.
Jeszcze pięć minut. Proszę.
Na górze jest ostatnia przeszkoda. Zjazdpisk Linowy!
Zjeżdżasz tak szybko, że piszczysz!
Nie wierzę, że koniec już tak blisko.
Widzimy się na mecie!
To proste. Wchodzę na drabiny na śniadanie.
Serio? Może raczej powinnaś jeść omlety.
Już blisko, Puszku! Patrz w górę.
Tak. Nadal nie lubię wysokości.
Trzy kolejki, jedna dla każdej drużyny.
Trzymaj się, Puszku, i nie patrz w dół.
Zjeżdżamy za trzy...
dwa...
jeden!
Spojrzałem w dół.
Frank! Powiedziałeś „omlety”?
Tak!
Frank?
Puszku, jesteśmy blisko mety!
Puszku?
Wygrałem! Ty też.
Nic z tego. To były zawody drużynowe.
Masz rację, Łapko. Wykonaliście zadanie, ale nie całą drużyną.
Tak!
Dlatego wygrali Gilber i Cheddar Biskwit.
Świetna robota!
Wzajemnie!
Ale my pierwsi przekroczyliśmy linię mety.
To prawda. Ale mówiłem, że wygra pierwszy zespół, który ją przekroczy.
A waszych partnerów jeszcze nie ma.
A skoro Cheddar i Gilber wygrali, to oznacza,
że mamy potrójny remis.
Wszystkie trzy zespoły mają szansę dołączyć do Kadry Rajdowców!
Świetna praca zespołowa.
Dzięki, Łapko.
Frank, czas wykonać zadanie zespołowo. Chodź.
Pewnie teraz tu mieszkamy.
Wybacz, zamawiałeś grzyby w omlecie czy nie?
Puszku drogi!
Przepraszam, że nie grałam zespołowo.
Za bardzo chciałam wygrać.
W porządku. Następnym razem im pokażemy.
- Hej, Beans. - Tak, Frank?
To samo, co powiedziała Łapka.
To najmilsza rzecz, jaką prawie mi powiedziałeś.
Może omlet o smaku karmy?
Z przyjemnością.
Kto ma ochotę na zjazd?
Ale tym razem zespołowo.
Napisy: Marcin Łakomy