NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Gazu, piesku, gazu!
- Lubicie... - Szalone rajdy wśród psich domów?
- Lubicie... - Gdy pomocnej łapy nie braknie nikomu?
- Lubicie... - Auta, sterowce, łodzie,
motory i trójkołowce? Lubicie dobrą zabawę?
Witajcie w Łapowie
Gazu, piesku!
- Gazu... - Gazu...
- Gazu, piesku! - Chcemy się zatrzymywać?
- Nie, nie - A więc gazu
Gazu, piesku, gazu!
„Zajęcie dorosłych psów”.
Pilna dostawa sterowcem?
Pisk, złaź stąd.
A możecie zadzwonić do innych pilotów?
Dziś opiekuję się moimi szczeniaczkami.
Dobrze, zjawię się jak najszybciej.
Spike? Jesteś w domu?
Cześć, mamo. Spike dziś poleciał na Księżyc.
Albo do centrum handlowego.
Świetnie. Muszę dostarczyć sterowcem pilną przesyłkę,
ale ktoś musi zabrać Piska i kuzynkę Renię na plac zabaw.
- Ja to zrobię. - A gdzie Cheddar?
- Na obozie cyrkowym. Ja to zrobię. - A gdzie są...
Gilber na zebraniu filatelistów, tata w pracy,
a dziadkowie w garażu, ale ja to zrobię.
Łapko, opieka nad szczeniaczkami to spora odpowiedzialność.
W dodatku te szczeniaczki to urwisy.
- To robota dla dużego psa. - Jestem dużym psem.
Nakładam sobie karmę, czyszczę miskę, piorę obrożę,
jeżdżę własnym skuterem, który zbudowałam.
Może jesteś gotowa na pracę dla dużego psa.
Dobrze. Weź to i to.
Zaprowadź je na plac zabaw.
- Przyjdę, gdy tylko skończę. - Już się robi.
Uważaj i bądź ostrożna. Nie spuszczaj ich z...
Chwila, gdzie oni się podziali?
Tutaj. Panuję nad sytuacją, mamo.
Wracaj tu, Pisk!
Zostaw to, Reniu!
Jak miło widzieć trzy szczeniaki bawiące się w garażu.
Dwa szczeniaki, dziadku. I jednego dużego psa. To ja.
Więc już się nie bawię.
Muszę je zawieźć do parku.
Całkiem sama? Jestem pod wrażeniem.
Tak. To nic takiego dla dużego...
Coś ci poradzę w kwestii opieki nad szczeniakami.
Nie mrugaj.
Jasne, babciu. Żadnego mrugania.
Ojej! Żadnego mrugania.
Żadnego mrugania.
Mrugnęłam ostatni raz.
Gazu, wielki psie. Gazu!
- Myślisz, że sobie poradzi? - Ja bym nie zdołał.
Męczy mnie sam ich widok.
Zbliżamy się do placu zabaw! Wygodnie ci, Pisk?
A tobie, Reniu?
Czyli tak i tak!
Dowiozę was tam za dwa merdnięcia ogonem.
Chwila, nie mogę jechać szybko. Muszę jechać spokojnie i powoli.
Jak duży pies.
Może włączymy muzykę?
Nie tę muzykę.
Uwielbiam ten kawałek.
To znaczy kiedyś. Gdy byłam szczeniaczkiem.
Tak, to sklep z dzwonkami taty.
Ale nie jedziemy tam, tylko na plac zabaw.
Gdy tylko ładnie i odpowiedzialnie się zatrzymam.
Świetnie mi idzie.
- Cześć. - Cześć!
Podoba ci się mój kapelusz? Chcesz pograć w baseball?
Nie mam na to czasu, Lady Lydio. Wiozę szczeniaczki do parku.
- Do widzenia. - Do widzenia.
Żegnałam się ze szczeniaczkami, bo właśnie uciekają.
- Zaczekajcie na mnie! - Do widzenia!
Teraz żegnałam się z tobą.
Szczeniaczki?
Tu jesteście.
One przypominają mi czasy, gdy ty byłaś szczeniakiem.
Uwielbiałaś dzwonić dzwonkami. Śmiało, zadzwoń sobie.
- Jak za starych czasów. - Dobrze!
Nie. Nie jestem już szczeniaczkiem.
W dodatku muszę złapać te psiaki.
Tatko was zdejmie. Pomóc ci z tą dwójką?
Nie, dzięki. Mam wszystko pod kontrolą.
Muszę znaleźć sposób, żeby nie uciekały.
Jak zwykle mawiam, na każdy problem znajdzie się dzwonek.
Nie.
Nie, to nie zadziała.
Też nie.
Ten wam się podobał?
Widzisz? Na każdy problem jest dzwonek.
- Zawsze to powtarzam. - Czasami dwa razy dziennie.
Dzwonek owieczki. Nieźle-e-e... Rozumiecie?
Źle-e-e? Bo to owieczka.
Jestem taka zabawna!
Sprawdźmy, jak nam idzie.
Park jest przed nami.
Wszystko idzie świetnie.
Może iść jeszcze lepiej z balonami.
Uwielbiam balony.
Żadnych balonów. Nie jestem szczeniakiem.
Ale one są.
Bawcie się dobrze, szczeniaczki.
Stara Łapka za chwilę dowiezie was do parku.
- Cześć, Łapko. - Cześć, Studzienku. Co porabiasz?
Nic takiego. Patrzę sobie na latające szczeniaki.
Brzmi ciekawie.
Czekaj, latające szczeniaczki?
Latające szczeniaczki!
Muszę się tam dostać.
Dobrze, że lecą w stronę miejskiej drabiny.
Zapomniałam, że ją mamy. Dzięki, Studzienku.
Miło się z tobą gawędziło, Łapko.
Już idę, szczeniaczki.
Mam was.
Mama! Nie może nas zobaczyć.
Kryjcie się, szczeniaczki!
Balony. Jakie ładne.
Było blisko.
Tam jest park!
Szykujcie się na lądowanie.
Jak zejdziemy na ziemię?
Cześć, zielone ptaszki. Pomożecie nam?
Jeszcze nie.
Teraz!
Dzięki!
Tak! Przed nami plac zabaw.
Chwyćcie mnie za łapki i nie puszczajcie.
Teraz nic nas nie powstrzyma.
Przepraszam. Szukam kortów tenisowych. Wiesz, gdzie są?
Tak. Tam.
Nie! Piłki tenisowe!
Pisk!
Renia!
Siad! Stój! Turlaj się!
Nie dotrę z nimi na plac zabaw.
Może jednak nie jestem dużym psem.
Spójrz, jak się odbijają!
Studzienku, podoba ci się mój kij?
Tak, pasuje do twojego kapelusza.
Jest idealny do gonienia piłek tenisowych. Pobawmy się.
Niezły chwyt!
Już lecę!
Duże psy gonią za piłkami?
Czyli duże psy mogą się bawić.
Skoro one mogą, to ja też.
Czas przegonić szczeniaczki.
Pisk i Renia...
Na plac zabaw.
Tam możecie biegać, ile dusza zapragnie.
- Cześć, mamo! - Cześć, Łapko.
Świetnie się spisałaś, zabierając szczeniaczki na plac zabaw.
To nic wielkiego.
Rzeczywiście jesteś dużym psem.
Ale nadal drzemie we mnie szczeniaczek!
Tak. We mnie też.
„Ślinkorabusie i gliniarze”.
Puszku, dlaczego mówimy: „Hmm”?
Bo tak robi słynna detektyw Szczeklok,
gdy znajduje jakiś trop.
A ja jestem na tropie tajemnicy,
kto jadł topiącego się loda.
Studzienku, to byłeś ty!
To ja, przyznaję. Ja to zrobiłem.
Chwila, co zrobiłem?
Stopił ci się lód. To nic takiego.
Co za ulga.
W tym problem, Puszku. To nic takiego.
Ale mówiłeś, że odkryjemy wielką tajemnicę.
Może oni coś wiedzą.
Cześć, babciu i dziadku. Chcemy odkryć wielką tajemnicę.
Wiecie coś może?
Wybacz, Łapko. Jedziemy coś naprawić.
Bawcie się dobrze!
Wybacz, Puszku.
To tropienie trwa dla mnie za długo.
- Możemy się pobawić w coś innego? - Pewnie, Łapko.
Nie musimy zawracać sobie głowy eleganckimi kaskami,
krótkofalówkami i ekscytującymi pościgami.
Właśnie, chodźmy... że co?
Dzięki temu Szczeklok jest detektywem.
Jeździ po mieście detektywistycznym mobilem,
rozwiązuje zagadki... detektywistycznie.
- To nam się pewnie nie przyda. - Puszku!
Dlaczego nie wspominałeś o tych ekscytujących rzeczach?
Zgłoś się, detektywie Puszku. Mówi detektyw Łapka.
- Nie zapomnij powiedzieć: „Odbiór”. - Co odbiór?
Detektyw Szczeklok mówi „odbiór” na koniec wypowiedzi.
Jasne.
To znaczy, jasne. Odbiór.
Teraz musimy rozwiązać wielką sprawę.
- W naszym mobilu! - Elegancko.
Gazu, detektywi. Gazu!
Zgłoś się, detektywie Puszku. Słyszysz mnie?
Powtarzam, słyszysz mnie? Odbiór.
Siedzę obok ciebie.
Ale to bardziej detektywistyczne, gdy rozmawiamy przez radio.
Jakieś ślady wielkiej sprawy? Odbiór.
Nie, ale jak mawia detektyw Szczeklok:
„Dobry detektyw nadstawia uszu
i ma oczy szeroko otwarte”.
- Jak długo mamy to robić? - Aż nie odkryjemy wielkiej sprawy.
Hej, Łapko. Słyszałaś, że zaginęła kościana kolejka?
Jaka szkoda.
Zaginęła kolejka? Puszku!
To najlepsza kolejka w wesołym psiasteczku!
- I co? - Możemy rozwiązać tę sprawę.
Jak mawia detektyw Szczeklok: „Trzeba powęszyć”.
Oczy otwarte, uszy w górę i węszący nos.
Chwila, kościana kolejka jest na miejscu.
Tory są tutaj, ale nie ma wagoników.
Na torach powinny stać kościane wagoniki, ale ich nie ma!
Detektywie Puszku, to kradzież!
No nie wiem, Puszku.
To, że ich nie ma, nie znaczy, że ktoś je ukradł.
Puszku, jestem detektywem od dziesięciu minut.
Chyba wiem, jak wygląda kradzież.
Pierwszy krok, szukamy tropów.
Są wszędzie!
Bo jest tu sporo psiaków. Ale zaczekaj.
Psia ślina!
Pewnie ma związek z kradzieżą!
Czyli to nie tylko kradzież, ale też ślinotok!
Kolejka!
Detektywie Puszku, za nią. Odbiór.
Zgoda. Odbiór!
Zgubiliśmy ją.
Ale spójrz! Więcej śliny.
- Dookoła... - Franka i Jaśka!
Uwielbiam wypowiadać nasze imiona.
Przestańcie zajadać się fasolką i mówcie szczerze.
Jesteście zaślinionymi rabusiami!
Co? Po pierwsze, nigdy się nie ślinimy.
No dobra, ślinimy się.
- Ale niczego nie ukradliśmy. - Tak!
Tak? Myślę, że ukrywacie pod kocem kościaną kolejkę.
Łapko, wydaje się za mała na...
- Miś pluszowy? - Fioletowy Miś!
Nowy przyjaciel Różowego Misia.
Franek wygrał go dla mnie w miotaniu ogonkiem.
Słodkich snów, Fioletowy Misiu,
mój Fioletowy Książę.
Chodź, Puszku. Kościana kolejka nie może być daleko.
Kościana kolejka?
Widziałem, jak jechała aleją Merdka.
Detektywie Puszku, jedziemy aleją Merdka. Odbiór.
Dziękuję, panowie.
Nie możesz spać, Fioletowy Misiu?
Rób to, co ja. Licz owce.
Raz...
Nie widzę kolejki.
Detektywie Puszku, aktywuję kościolary.
Widzę kolejkę.
Kieruje się na północ w stronę labiryntu. Zaraz się z nią zderzymy!
Patrzysz przez kościolary.
Racja. Wiedziałem.
Trzymaj się mocno!
Nie w tę stronę.
Nieważne. Było dobrze.
Jedziemy!
Żartowałam! Już prawie jesteśmy!
Jak mawia detektyw Szczeklok:
„Żeby być detektywem, trzeba mieć mocny żołądek”.
Łapko, spójrz!
Ślina!
Lady Lydia?
- Co tu robisz? - Podlewam żywopłot.
Podoba wam się mój kapelusz?
Nie, bo to znaczy, że to woda, a nie ślina.
Ja? Ślina? Nigdy w życiu!
Przepraszamy za kłopot. Próbowaliśmy wytropić kościaną kolejkę.
Kościana kolejka? Jechała w stronę Hałhałskiej.
Lady Lydio, podlewasz Puszka.
- Bardzo przepraszam. - W porządku.
Dzięki, Lady Lydio!
Do widzenia!
Puszku, ciągle tkwimy w martwym punkcie.
To najtrudniejsza sprawa, nad jaką pracowałam.
Łapko, to jedyna sprawa, nad jaką pracowałaś.
Tak, i jest trudna.
Łapko, stój!
Spójrz! Znowu ślina!
- Szybko! Zakop kość! - Kość?
Kościana kolejka ma kształt kości.
Ślina, wielka dziura.
Ślinkorabusie zakopują tu kościaną kolejkę!
Kto tam jest?
Cześć!
- Mały Psiak? - Co słychać?
I Wielki Psiak?
Jak mogliście? Odkopujcie kość!
- Zrobimy... - To...
Z przyjemnością!
Chwila. To nie olbrzymia kość.
- Bo jestem małym pieskiem. - Ona lubi małe kości.
- To po co ta wielka dziura? - Bo jestem wielkim psem.
On lubi duże dziury.
Czyli to nie ślina na trawniku.
To co to jest?
Pot z łap. To logiczne.
Detektywie Puszku, tu detektyw Łapka.
Pewnie nigdy nie znajdziemy kolejki. Odbiór i bez odbioru.
Łapko?
Nieważne! Musimy lecieć.
Dzięki, Mały Psiaku i Wielki Psiaku!
Znaleźli naszą kość. Musimy ją znowu zakopać.
Tak, tam, gdzie nigdy jej nie znajdą.
Tym razem nam nie ucieknie.
Detektywie Puszku!
Ślinorabuś jest w garażu?
- Co teraz? - Co zrobiłaby detektyw Szczeklok?
Pewnie podrapałaby się po brodzie i powiedziała: „Hmm”, aż coś by wymyśliła.
Warto spróbować.
- Nic mi nie przychodzi do głowy. - A co zrobiłaby potem?
Ruszyłaby w pościg.
Miałam nadzieję, że to powiesz.
Gazu, detektywie. Gazu!
Mój kapelusz!
Jedzie prosto do wesołego psiasteczka!
Na miejsce zbrodni? Fascynujące!
Udało się, detektywie Puszku. Dopadliśmy sprawców.
- Dziadek i babcia? - Cześć, Łapko i Puszku.
Wy ukradliście kościaną kolejkę?
Ukradliśmy?
Zawieźliśmy do garażu, żeby ją naprawić.
To ta naprawa, o której mówiliśmy.
- Tak, to się zgadza. - Ale skąd ta ślina?
Przez nachosy. Dziadek zawsze się po nich ślini.
Wcale nie!
Ślinorabunek rozwiązany, bo go wcale nie było.
- Tylko ślina. - I kościana kolejka wróciła.
Chcesz się przejechać?
Mówisz: „Hmm”, bo jesteś detektywem,
czy przeciągasz, bo się stresujesz?
I to, i to po trochu.
Detektywie Puszku, pozostało nam tylko jedno.
Tak. Przejazd kolejką. Odbiór.
- Nie wiedziałem, że wjeżdżamy do wody! - Bo nie wjeżdżamy!
Napisy: Marcin Łakomy