NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Z drogi psy!
Szykuj się!
Na wyścig, pojazdy i psy!
Szykuj się!
Bo łapę podają jak nikt!
Szykuj się!
Pędzą i mają wciąż
Przygody nowe
Witajcie w Łapowie
Gazu pieski! Gazu hej!
- Gazu... - Gazu, piesku!
A może zatrzymają się?
Nie, nie, nie!
- Dalej! Naprzód pieski! - Gazu hej!
Gazu! Hej!
„Ekipa Łapki”.
Wspaniałe wieści, pieski!
Do Łapowa przenosi się nowa rodzina.
Przyjeżdżają dziś po południu!
Nowa rodzina?
To wspaniała wiadomość.
Chcę, żeby Łapowo wyglądało jak najlepiej,
dlatego wyczyściliśmy pierwszy
znak „Witamy w Łapowie”!
Ślinkosses Gryzjusz Psiuniek i Tagatha postawili go,
gdy założyli to miasto.
Znak!
Jest wspaniały i jedyny w swoim rodzaju.
Ale to za mało.
Dlatego chcę, by każdy pies wniósł coś od siebie.
Od siebie!
Lubię ten entuzjazm!
Posadźmy kwiaty, pomalujmy płoty i wysprzątajmy centrum miasta.
Może pani na nas liczyć, pani burmistrz.
Czyż nie, pieski?
Tak!
Oto duch Łapowa!
Bierzcie się do pracy i niech to miasto lśni.
To sporo pracy, Łapko.
Jak my to wszystko zrobimy?
Nie martw się. Mam plan.
Plan!
Wypiekomat?
Ale jak robot do pieczenia ma nam pomóc sadzić kwiaty,
malować płoty i zrobić całą resztę?
- Nie pomoże. - Już nic nie rozumiem.
To się zmieni, gdy przerobimy go w robota do pomocy.
Pomocobot!
Szczekapello? Poproszę muzykę do budowania.
Budujcie, pieski, budujcie
Budujcie
To kompletnie inny robot.
Tak. Teraz musimy go przetestować.
Jestem Pomocobot. Służę pomocą.
Pomocobocie, weź ten klucz.
Weź klucz.
Puszku, czy to nie cudowne?
Całkiem niezłe. Zobaczmy, czy z tym sobie poradzi.
Pomocobocie, przybij piątkę.
Przybij Puszkowi piątkę.
Spoko.
Polubię tego Pomocobota.
Dobra, Puszku. Mamy sporo pracy.
Chodź, piesku. Chodź!
Prawie zapomniałam.
Chodź, Pomocobocie. Chodź!
Potrzebujemy tego robota, Jaśku.
Pomyśl, ile mógłby dla nas zrobić.
Ścielić łóżka, szykować obiad...
I obdarzać uściskami!
Pewnie, Jaśku. Uściskami.
Pani burmistrz chce, byśmy posadzili kwiaty w centrum miasta.
Spore to centrum.
Dobrze, że mamy sporo kwiatów. I Pomocobota.
Spójrz tylko.
Ręce szpadle? Super.
Teraz czas na zabawę.
Pomocobocie, kop dołki.
Kop dołki.
Na mój sygnał złapiesz Pomocobota.
Franku, nieładnie jest kraść.
Dobra. Poprosimy o niego.
Kwiaty posadzone.
Hej, Franku i Jaśku.
Też pomagacie, by Łapowo było piękne dla nowej rodziny?
Tak,
dlatego chcemy pożyczyć waszego robota, żeby...
posadzić kwiaty.
Posadzić kwiaty?
Myślałem, że ten robot ma nam robić obiad.
Wybaczcie.
Stworzyłam tego robota, by pomagał społeczności, a nie dwóm psiakom.
Prośby nic nie dały.
Spróbujmy czego innego.
A może się przebierzemy? Przebierzmy się!
Spory ten płot do pomalowania.
Tak, ale mamy pomocnika.
Pomocobocie, pomalujmy płot.
Pomaluj płot.
Ahoj, Łapko.
To znaczy psiaku, którego nigdy nie spotkałem.
Potrzebuję pomocy w poszukiwaniu mego skarbu.
Możemy pożyczyć waszego robota?
Tak!
Nic z tego.
Ale Łapko, co to za piraci bez skarbu?
Puszku, to Franek i Jasiek.
Tak.
Świetne przebrania.
Płot pomalowany.
Chodźmy. Musimy jeszcze umyć okna.
Mamy jeszcze jedno wyjście.
Znaleźć skarb, który zgubiliśmy?
- Tak? - Jaśku.
Musimy tylko posprzątać centrum i...
Zatrzymaj się!
Wszystko w porządku?
Rozumiem.
Nie mam pojęcia, co one mówią.
A ja mam.
Język zielonych ptaszków jest zbliżony do kurczaczego.
Powiedziały, że ich gniazdo jest za małe i się rozpada.
Pytają, czy pomożemy im zbudować nowe.
Nie jestem pewna.
Zaraz przybędzie nowa rodzina,
a trzeba jeszcze posprzątać centrum.
Zaprojektowałaś Pomocobota, żeby upiększyć Łapowo.
Zielone ptaszki mieszkają w Łapowie,
więc niech ich domek też będzie piękny.
Masz rację.
Zbuduj gniazdo!
Budujcie, pieski, budujcie
Budujcie
Budujcie, pieski, budujcie
Budujcie
Bardzo dziękują, gniazdo jest idealne.
Pytają, jak mogą się odwdzięczyć.
Powiedz, że zrobiliśmy to z radością.
Wybacz. Rozumiem zielone ptaszki, ale nie mówię w ich języku.
Oczyść miasto.
Te okna wyglądają wspaniale.
Tak, miasto prawie wysprzątane.
Dobrze, Jaśku.
Na mój sygnał złapiesz robota.
Ja przyprowadzę wóz.
Nadal nie podoba mi się kradzież.
W porządku, Jaśku.
Może ty mi dasz sygnał, a ja złapię robota.
A ty sprowadzisz wóz.
W porządeczku!
Co ty wyprawiasz, Jaśku?
To sygnał!
Teraz, Franku! Teraz!
Nie wierzę, że nam się udało,
ale udało się!
Wykonaliśmy wszystkie zadania.
Tak! Ale nie zdołalibyśmy tego zrobić bez pomocy...
Hej, Puszku.
Widziałeś Pomocobota?
Ten robot miał nam pomagać, Franku.
A on tylko się na nas gapi.
Aż przechodzą mnie ciarki.
To robot, Jaśku. Trzeba mu wydać polecenie.
Pomocobocie, zrób mi omlet.
Zrób omlet.
Pomocobocie, przestań robić omlet!
Przestań robić omlet.
Pomocobocie, zrób ten omlet.
Zrób omlet.
- Nie, nie rób go! - Przestań robić omlet.
- Zrób omlet! - Zrób...
- Nie! - Nie...
Zrób ten omlet.
Nie.
- Zrób omlet! - Zrób...
- Nie! - Zrób omlet!
- Nie! - Zrób omlet, Pomocobocie!
Posprzątaj ten bałagan.
Zrób omlet. Posprzątaj bałagan.
Posprzątaj omlet.
Zrób bałagan!
Zrób bałagan. Zrób.
- Zrób bałagan. - Nie!
Omlety!
Gdzie może być Pomocobot?
Zrób bałagan!
Oto i odpowiedź.
Bałagan.
Ale to Pomocobot, nie Bałaganomat.
Jak to się stało?
- Wracaj tu! - Zrób bałagan.
Franek i Jasiek!
Dwa pytania, dwie odpowiedzi.
Dobrze nam idzie.
Co teraz robimy?
Zrób bałagan!
Zrób bałagan...
Możemy odmalować płot.
Zrób bałagan.
Zrób bałagan!
I możemy ponownie posadzić kwiaty.
Zrób bałagan!
Idzie w stronę znaku!
Jest za wysoko.
Nie dosięgniemy przełącznika.
Zrób bałagan!
I nie podmienimy tego znaku.
Jest jedyny w swoim rodzaju, więc przybysze go nie zobaczą!
Mówią, że chcą nam pomóc.
Na Pomocobocie jest czerwony przycisk zasilania.
Naciśnijcie go, a Pomocobot się wyłączy.
Zrób bałagan.
Zrób bałagan!
Ptaszki nie mogą sięgnąć przycisku!
Tak!
Dzięki, zielone ptaszki.
Jeśli czegoś wam trzeba, teraz nasza kolej, by pomóc.
Ale nowa rodzina niebawem tu będzie.
Jak my to posprzątamy?
Musimy trochę pomóc Pomocobotowi.
Sadzenie kwiatów.
Sadź kwiaty.
Myj okna.
Mycie okien.
Franek i Jasiek. Dzięki, że nam pomagacie.
Nie chcieliśmy narobić bałaganu,
więc pomagamy sprzątać.
Skoro mowa o bałaganie, Pomocobocie,
kiedy posprzątasz bałagan, który zrobiłeś na naszym drzewie?
Zrób bałagan na drzewie!
Nie o to mi chodziło! Ani trochę!
Ważne, że miasto będzie wyglądać świetnie, gdy przybędzie nowa rodzina.
Nie mogę się doczekać, kiedy ich poznam.
Ciekawe, jacy są.
Co powiedział?
Że nowa rodzina już tu jedzie
i zjawi się za dwie lub trzy minuty.
W zależności od korków.
Naprawdę rozumiesz ptasi język.
„Na koci sposób”.
Co się dzieje?
Mam nadzieję, że to ogłoszenie o nowej rodzinie.
Uwaga, psiaki Łapowa.
Mam ogłoszenie o nowej rodzinie, która się sprowadza.
Wiedziałam.
Ale najpierw chcę podziękować, że dzięki wam Łapowo tak lśni.
Szczególnie dziękuję Łapce i Puszkowi,
że uratowali znak „Witamy w Łapowie”.
Jak wiecie, komendant straży pożarnej Dale Mation
idzie na urlop macierzyński, bo urodzi szczenięta.
Dlatego zatrudniłam Toma Whiskertona,
żeby zastąpił Dale na czas urlopu.
Słuchajcie,
czas serdecznie powitać Whiskertonów.
Na pewno ich polubicie.
To naprawdę miłe kociaki.
Kociaki?
Jeszcze nigdy nie widziałem kota.
Czyli tak wygląda kot.
Kto by pomyślał?
Witaj, Tom.
Może powiesz kilka słów i przedstawisz się?
Proszę bardzo. Cześć, psiaki.
Jestem Tom Whiskerton, wasz nowy komendant straży,
przynajmniej przez jakiś czas.
Pewnie niektórzy z was jeszcze nie widzieli kota.
Nie? Tak?
Może ktoś miauknąć?
- Ktoś umie? Nie? - Burmistrz mówiła, że to miłe kociaki,
a ja widzę tylko jednego.
Łapko, spójrz!
Tak.
No dobrze.
Do zobaczenia niebawem.
Świetny znak.
To nie było najlepsze powitanie.
Nie takie, jakie urządziłaś, gdy wprowadziłem się do Łapowa.
Masz rację, Puszku.
A więc my powinniśmy urządzić Whiskertonom powitanie.
Utworzymy Komitet Powitalny Łapowa!
Nigdy nie byłem w komitecie.
Chodźmy, piesku. Chodźmy!
Dokąd idziemy?
Do Wielkiej Miski!
To idealne miejsce na nasze pierwsze spotkanie.
Mogliśmy iść piechotą.
Witamy w Komitecie Powitalnym Łapowa i dzięki za przybycie.
Pierwszy punkt obrad, lista obecności.
Łapka? Obecna.
- Puszek? - Jestem.
Też jestem. Macie prezenty?
Wybacz, Jaśku. Nie mamy.
Na zebraniach komitetu nie rozdajemy prezentów.
Założyliśmy Komitet,
by powitać koty, które przeniosły się do Łapowa.
Jasiek? Obecny!
Franek wyjechał, a ja nie mam nic do roboty.
A zatem witaj w Komitecie Powitalnym.
Hurra!
Co sprawiłoby, że czułbyś się przyjemnie, gdybyś przeprowadził się do Łapowa?
Drzemka!
Przeprowadzki mnie męczą.
Może piosenka? Moglibyśmy zaśpiewać szczekaoke!
Świetny pomysł. Kto by nie chciał?
Kto jest za, niech podniesie łapkę.
Kto jest przeciw?
Jaśku, co ty wyprawiasz?
Lubię podnosić łapki.
Hurra!
Nie ma dzwonka.
Czekajcie na mój znak.
Witajcie. Czym mogę służyć?
Jestem Łapka.
A to Puszek i Jasiek.
Hurra!
Miło mi.
Jestem Tom. A to moja córka... Kit!
Przyszły do nas psiaki. Przywitaj się.
Jak leci, psiaki?
Jestem Kit.
Jesteśmy Komitetem Powitalnym i przyszliśmy powitać was w Łapowie.
Teraz!
To szczekaoke, przyłączcie się.
Nie martwcie się, że nie znacie słów, bo ich nie ma. Wystarczy szczekać!
To było coś.
Z pewnością.
Dzięki, że wpadliście.
Mam sporo pracy,
ale powinniście się poznać, dzieciaki.
Pewnie, ale przebyliśmy długą drogę i...
Muszę się zdrzemnąć.
Widzimy się później!
Widzicie? Stary Jasiek miał rację z tą drzemką.
Może. Na pewno nie podobało im się szczekaoke.
Co teraz zrobimy?
Nie mam pojęcia.
Ale wymyślimy coś na drugim spotkaniu komitetu.
Dlaczego wspięliśmy się na górę?
Świeże powietrze to świeże pomysły.
Zanim zaczniemy, sprawdźmy obecność.
Łapka? Obecna.
- Puszek? - Obecny.
- Jasiek? - Tutaj!
Nie, tutaj!
O wiele lepiej.
Szczekaoke okazało się niewypałem, więc musimy wymyślić coś nowego.
Już wiem.
Urządzimy szczekaoke!
Jaśku, właśnie próbowaliśmy i nie wypaliło.
Racja.
A może prezent powitalny?
Świetny pomysł, Puszku.
Wiem, co im dać. Coś, co przyda się każdej rodzinie.
Kto jest za tym, żeby dać im dzwonek, niech podniesie łapkę.
Jaśku, nie będziemy urządzać szczekaoke.
W porządku.
Hurra!
Jaka ładna dziura.
Pewnie, Jaśku.
Podaj mi prezent powitalny.
Zakopywanie prezentu to połowa zabawy.
Zakopmy go porządnie!
Pa, pa, dziuro.
Będzie mi ciebie brakować.
To jakieś psie zwyczaje?
Czas na nasze powitanie.
Cześć, Whiskertonowie.
Jak leci, psiaki?
Otóż nasz Komitet Powitalny, czyli my...
mamy dla was prezent powitalny!
To bardzo miłe!
Na co czekamy?
Odkopcie go i zobaczcie, co to jest!
Odkopać?
Dobrze.
Odkopmy nasz prezent.
Nie szpadlem.
Łapkami!
Łapkami?
Robimy to jak należy?
Nie wiem.
Może ja pomogę!
To dzwonek!
Zadzwońcie.
To jakieś psie zwyczaje.
Wielkie dzięki, ale musimy się rozpakować.
A więc na razie.
Ani razu nie zawyły!
Ale dlaczego?
Nie mam pojęcia.
Zastanowimy się na kolejnym spotkaniu komitetu.
Kolejka górska pomoże nam wpaść na nowy ekscytujący pomysł.
Ale najpierw, Łapka? Obecna.
- Puszek? - Obecny!
Jasiek?
No prawie.
Piosenka nie wupaliła.
Dzwonek też się nie spodobał.
Może powitalna kolacja?
Każdy uwielbia jeść.
Kto jest za, niech podniesie łapkę.
Dobrze, komitecie.
Whiskertonowie zaraz tu będą.
Czas zrobić powitalne miny.
Takie?
No prawie.
Przyjechali.
Ciekawe, o co chodzi tym razem.
To kolacja powitalna.
Pozwólcie za mną.
Jak pięknie.
Tak, to mi przypomina moją imprezę urodzinową.
Dobra robota, pieski.
Zanim zjemy, chciałabym oficjalnie powitać Whistertonów.
Witaj, Tom.
Witaj, Kit.
Jestem Jasiek!
Abyście czuli się jak u siebie,
mamy dla was najlepsze jedzenie w Łapowie.
Bierzmy się do jedzenia!
Nasze pierwsze danie to pyszne łapnini z masłem orzechowym.
Dziękuję, Wagnes.
Kolejne danie to omlety z psiej karmy.
Chyba im nie smakuje.
Co robimy?
Nie martw się, Puszku.
Nikt nie odmówi ostatniego dania.
Mam nadzieję, że zaostrzył wam się apetyt.
Lub może kotopyt?
Kości?
Cudownie, prawda?
Tak.
To wszystko... bardzo miłe.
- Tak. - Ale to był długi dzień,
- więc będziemy się zbierać. - Tak.
No tak.
- Dzięki za kolację. - Dzięki, pa.
Zjecie je?
Szczekaoke nie wypaliło.
Dzwonek też nie,
ani masło orzechowe czy dania z kośćmi.
Nie rozumiem.
Każdy pies to uwielbia.
Już wiem!
To uwielbiają psy!
A Tom i Kit to koty!
Racja!
Powinniśmy myśleć jak koty.
Co lubią koty?
Czekajcie.
Kit zawsze bawi się kłębkiem włóczki.
Może koty je lubią.
Tak!
Znam świetny sposób, by ich powitać.
Niech zgadnę.
Znów macie ochotę na jakieś psie zwyczaje?
Koniec z tym.
Kit, zawaliliśmy sprawę.
Zamiast myśleć, co lubią koty,
wymyślaliśmy, co lubią psy.
Racja, ale my jesteśmy kotami, więc...
Tym razem wiemy, co robić.
Stadion aporciaków?
Koty nie aportują.
Wiem.
Ale bawicie się kłębkiem włóczki!
Oczywiście.
Hurra!
Dzięki, psiaki.
Wiem, że to nie było łatwe,
ale to najlepsze powitanie pod słońcem.
Tak, świetnie się bawiłam.
Obawiałam się przenosin do psiego miasta, ale dzięki wam czuję się jak w domu.
Od tego jest Komitet Powitalny.
Będziemy się czasem spotykać?
Z przyjemnością, Kit.
Cieszymy się, że jesteście z nami.
Chwila! Jeszcze jedno.
Teraz!
Miauaoke!
Napisy: Marcin Lakomy