NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Gazu, piesku, gazu!
Lubicie...
Szalone rajdy wśród psich domów?
Lubicie...
Gdy pomocnej łapy nie braknie nikomu?
Lubicie...
Auta, sterowce, łodzie, motory i trójkołowce?
Lubicie dobrą zabawę?
Witajcie w Łapowie
Gazu, piesku!
- Gazu... - Gazu, piesku!
Chcemy się zatrzymywać?
Nie, nie
- A więc gazu - Gazu, piesku, gazu
Gazu, piesku, gazu!
„Hokus Pokus”.
A w kolejnej sztuczce
mój asystent Puszek zniknie!
Puszku, schowaj się!
Gotowe.
Kwoczkowi bardzo się podobało.
Nie widziałem go tak podekscytowanego, odkąd Kevin zniósł jajko.
Teraz się kłaniamy.
- Świetnie naśladujesz magię. - Tak.
Po kursie u Magika Macieja będę dobra w prawdziwej magii.
I ty też.
A w mojej ostatniej sztuczce oboje znikniemy.
Przybywamy na kurs magii.
Łapko? A jeśli nie jestem w tym dobry?
Nie szkodzi.
Różne psy mają różne umiejętności.
Wiesz, w czym jesteś dobry?
W kwestii kurczaków.
W byciu najlepszym przyjacielem.
I w kwestii kurczaków.
Cześć, Wielki i Mały Piesku.
- Hej, Łapko. - Cześć, Puszku.
Też przyszliście na kurs magii Macieja?
Oczywiście.
Ciekawe, gdzie jest Maciej.
Dzięki za podwózkę, Franek!
Jasiek, dlaczego masz opaskę karate?
Bo mam się uczyć magicznych stłuczek.
Nie, Jaśku. To kurs magicznych sztuczek.
To ma sens.
Dlaczego Franka tu nie ma?
Bo nie lubi magii.
Ani stłuczek.
Witajcie w sklepie „Sztuczka i kość”!
Jestem Magik Maciej.
Jak wiecie, magicy nigdy nie zdradzają swoich sztuczek.
Aż do dziś!
Magiczne różdżki i mankiety!
Gdy nauczę was paru sztuczek, wszyscy będziecie urządzać pokazy.
I będą one... magiczne!
Tak jak ta sztuczka.
Cała moc w kapeluszu.
Mój wielki numer nie udałby się bez gołębi.
Macieju, mogę spróbować tej sztuczki?
Co? Nie!
Sztuczki z kapeluszem są tylko dla wytrawnych magików.
Mogę spróbować?
A jesteś mistrzem magii?
Ani trochę!
Więc powtórzę,
że sztuczki z kapeluszem są dla wytrawnych magików.
Niebawem nim będę.
Kto wie, kto wie.
Ale musisz umieć siadać, nim będziesz kręcić bączki.
Dzisiaj skupimy się na prostych sztuczkach.
A jeśli nie zdołam się ich nauczyć?
Rób, co ci powiem, kolego.
Przejdźmy do pierwszej sztuczki.
Znikająca piłka!
Spotkajmy się tam!
Ale gdzie?
Wybaczcie, że nie byłem konkretny.
Spotkajmy się w sklepie z piłkami.
Ponieważ tam są piłki.
Czy ja zniknąłem?
Jasiek, chodź!
Naprawdę myślałam, że Maciej będzie szybciej.
Wybaczcie, były straszne korki.
A teraz sztuczka ze znikającą piłką.
Teraz ją widzicie...
a teraz nie.
Jakieś pytania?
Jak to zrobiłeś?
Ma się to w łapce.
Teraz wy spróbujcie.
- Moja piłka nadal tu jest. - Moja też.
A moja nie.
Masz piłkę w pyszczku, Jaśku?
Może.
Czary!
Sztuczka ze znikającą piłką, już się robi.
To niewykonalne! Mam chyba zepsutą piłkę.
Wcale nie.
Nie martw się, jeśli nie wyjdzie ci od razu.
Magia nie jest prosta.
Słuchajcie, chyba sprawiłem, że znikła!
Otwórz pyszczek, Puszku.
Naprawdę ci się udało. Ale jak?
Ma się to w łapce.
Nikt tak szybko nie nauczył się tej sztuczki.
Puszku, masz naturalny talent.
Dobrze, czas przejść do kolejnej sztuczki.
Magiczne obręcze!
Spotkajmy się tam!
Ale gdzie tym razem?
Wybaczcie. Spotkajmy się w Wesołym Psiasteczku.
Bo tam są obręcze!
Teraz udało mi się zniknąć, prawda?
Jesteście?
Może to ja sprawiłem, że zniknęli?
Jaśku, chodź!
Dobrze. Myślałem, że poczarowałem.
Pewnie pojawi się tam.
A ja myślę, że tam.
Oboje się mylicie!
A teraz sztuczka z magicznymi obręczami!
Poproszę o dwie obręcze.
Pamiętajcie, ma się to w łapce.
Chyba rozumiem.
Te obręcze są chyba zepsute.
Moje też.
A moje nie.
Nasze też nie.
Dobra robota, Puszku, Wielki i Mały Piesku!
To nie ma sensu.
Zwykle mi się udaje.
To nic.
Może lepiej ci pójdzie z kolejną sztuczką.
Pojawiająca się chusteczka!
Spotkajmy się tam!
Myślałem, że teraz to jasne.
Jadłodajnia Wielka Miska?
Bo tam są chusteczki!
Cześć, Wagnes.
Dlaczego trzymasz puste talerze?
Dziękuję za pomoc, Wagnes.
Dla mnie tylko kawa.
A teraz
sztuczka z pojawiającą się chusteczką!
Ma się to w łapce.
Bon appétit!
Sztuczka z pojawiającą się chusteczką.
Może tym razem się uda.
Jaśku,
chyba tylko my nie umiemy...
Udało mi się!
- Jasiek, Jasiek! - Ja!
Dlaczego tylko ja nie umiem żadnej sztuczki?
Ma się to w łapce.
Ćwicz, Łapko.
Nadal możesz odkryć w sobie magię.
Załoga, wracamy do mojego sklepu, żeby ćwiczyć do wielkiego pokazu.
Spotkamy się tam!
Ale pyszna.
Jestem niesamowity!
Dalej, piłko. Znikaj!
Przypomniało mi się, jak byłem w twoim wieku, Puszku.
Może ta sztuczka ci się spodoba.
Wybierz dowolną kartę.
Którą? Tę?
Czy tę?
Abraka-ła-łi!
Wykonaj tę sztuczkę na pokazie.
Przypomniało mi się,
że muszę uprasować muchę.
Puszku,
dlaczego magia jest dla mnie taka trudna? Myślałam, że będę w tym świetna.
Nie możesz być świetna we wszystkim, Łapko.
Poza tym różne psy mają różne umiejętności.
To twoje słowa.
Wiem.
Ale powiedziałam to, zanim byłam kiepska w magii,
a bardzo chcę być w niej dobra.
Cała moc w kapeluszu!
To będzie moja sztuczka, Puszku.
Lepiej go odłóż.
Maciej mówił, że jest tylko dla wytrawnych magików.
Ale to się wydaje proste.
Spójrz.
Widzisz? Prościzna.
Trochę za dużo tych gołębi.
O wiele za dużo!
Muszą wrócić do kapelusza!
Maciej potrzebuje ich na pokaz!
Nie otwierajcie drzwi!
Już wiem!
Udało się! Sprawiłem, że coś zniknęło!
Jaśku, powiedziałam, nie otwieraj drzwi.
Źle usłyszałem. Przepraszam.
Miałeś rację, Puszku. Nie powinnam była używać kapelusza!
Wybacz, Macieju, gdziekolwiek jesteś.
Tu jestem. Przyjmuję twoje przeprosiny.
Wzięłam się za sztuczkę, na którą nie byłam gotowa.
Nie jestem dobra w magii.
Może jeszcze nie, ale daj sobie czas.
Jesteś dobra w szybkiej jeździe.
A więc...
Jasne!
Dopadnę te gołębie przed pokazem.
A ja ci pomogę!
Gazu, piesku, gazu!
Nie ma tu nic go oglądania!
Nie przejmujcie się nami!
Piękny dzień, by gonić gołębie.
One są za szybkie!
Puszku, wychowałeś się na farmie. Wiesz, jak je zagonić?
Bardziej znam się na kurczakach, ale ziarna powinny pomóc.
Ale nie mamy ziaren.
A może mamy?
Jak to zrobiłeś?
Magia!
Zawsze mam przy sobie ziarna dla ptaków.
Zmyślna sztuczka, Puszku.
Jesteś gotowy na pokaz?
Tak sądzę.
A ja to wiem. Jesteś świetnym magikiem.
A jeśli potrzebujesz pomocy,
będę ci asystować.
A w kolejnej sztuczce
asystować mi będzie Niesamowita Łapka!
Tak!
Brawo!
A w ostatniej sztuczce tego wieczoru
sprawię, że Jasiek się pojawi!
Nie fasola jasiek.
Co się stało?
Co się dzieje?
- Nie zadziałało! - Ależ tak!
Magia!
„Futragan”.
Im szybciej posprzątamy sierść, tym szybciej udamy się na piknik!
Zamiataj, piesku, zamiataj!
Wyostrzcie sobie apetyt, bo będzie lemoniada.
I burgery!
No i sałatka ziemniaczana!
Ile sierści. Okres linienia to koszmar.
- Wybacz. - Ja to załatwię!
Łapko, nie wiedziałam, że wciąż boisz się odkurzacza.
Może już nie.
Dawaj, tato.
Nadal się boję!
Hej, Łapko.
Spike? Wróciłeś do domu z kosmosu?
Za względu na piknik?
Nie. Ze względu na futrogan.
Futrogan?
Nie!
Czekaj, a co to takiego?
Chodźcie za mną.
Łazik kosmiczny!
Jako astronauta monitoruję również pogodę.
Niestety nad Łapowo nadciąga futrogan.
Ruchomy ekran kosmicznego łazika!
Co to jest?
To futrogan.
Efekt połączenia wiatru i sierści.
To jak tornado.
Ale nafutrowane.
Czemu nie nazwiecie tego futrado?
Wielki podmuch wiatru objął Mały Jork,
uniósł całą sierść z okresu linienia
i kieruje się prosto na Łapowo.
Jeśli go nie powstrzymamy,
miasto pokryje sierść.
Co oznacza, że sierść będzie w lemoniadzie,
hamburgerach i sałatce ziemniaczanej.
Piknik okaże się klapą!
Dlatego tu jestem. Spróbuję to powstrzymać.
Gdyby się nie udało,
wszystkie psy z parku muszą schronić się w domach.
I sałatka ziemniaczana. Już się robi. Dalej, Psiuńki, dalej!
Ale ja chcę iść z tobą, żeby pomóc ci powstrzymać futrogan.
Przykro mi, Łapko.
To robota dla astronautów.
Aby powstrzymać futrogan, muszę myśleć jak on.
Wiruję, jestem futrzasty...
- Jak futrzasta kula. - Tak, więc muszę tylko...
- Go złapać! - Właśnie.
Chwila, dlaczego brzmisz jak Łapka?
Łapko! Co tu robisz?
Mówiłem, że to robota dla astronautów.
Pozwól mi spróbować.
Chcę wykonać zadanie astronauty i powstrzymać futrogan.
Proszę!
No proszę.
- W porządku. - Tak!
Mogę prowadzić?
Może później.
Plan jest taki.
Złapiemy futrogan w sieć, zanim dotrze do Łapowa.
Świetnie! Ale skąd weźmiemy tak wielką sieć?
Łazik kosmiczny taką ma.
Do łapania kosmicznych śmieci.
To termin techniczny na to, co unosi się w kosmosie.
Wspaniale jest być astronautą.
To prawda.
Musimy tylko ustalić, który przycisk aktywuje sieć.
Zobaczmy.
Przyspieszenie, wysokość.
Automatyczne drapanie po grzbiecie!
- Ale miło. - Łapko! Skup się!
Poza tym liniejesz.
Wybacz.
Licznik, wymiana oleju, tryb orbity...
Dzieciaki, musimy...
Chwila, a gdzie Łapka?
Pewnie ukryła się w łazinku Spike'a,
żeby mu pomóc, a on na początku odmówił,
ale ona go poprosiła.
I teraz ścigają futrogan razem.
Brzmi sensownie.
Trzeba znaleźć sposób, by wszystkie psy poszły do domów bez paniki.
Pewnie lepiej nie wspominać o futroganie.
Tata ma rację.
Bądźcie kreatywni i namówcie je, żeby poszły do domów!
Cześć.
- Robicie kanapki? - Oczywiście!
Mam chleb, majonez, bekon, ser, znowu chleb...
Brzmi pysznie!
Chciałem wam tylko powiedzieć,
że mamy ekscytującą promocję w sklepie z dzwonkami.
Pierwszy klient dostanie kanapkowy dzwonek!
Dzięki, ale wolę kanapki, które mogę zjeść,
a nie zjem dzwonka do drzwi.
Mam sałatę, awokado, cebulę słodką i zwyczajną.
W tym całe piękno cebuli, mam też buraki...
- Znalazłaś przycisk do siatki? - Nawigacja, siatka!
Dobra robota, Łapko. W samą porę.
Nadciąga!
Musimy ją tylko ustawić.
Rób, co każę.
Astronauta Łapka czeka na rozkaz!
Nie jesteś astronautą.
Wiem, ale fajnie brzmi!
Wyżej! Niżej! Na lewo! Do tyłu!
Na dół! I stop!
Doskonale.
Nie doskonale.
Co robimy?
Futrogan kieruje się na park!
Musimy spróbować czego innego.
Bo kiedy robi się ciężko, astronauci nie wymiękają.
To mi się podoba.
Musimy złapać futrogan.
A ja podrapię się po plecach.
Tak, tutaj.
Czas zagnać pieski do środka.
Witaj, Lady Lydio. Szukam nowego kapelusza cyrkowego.
Możesz mi pokazać, co masz w szafie?
Mogę ci pokazać tutaj!
Zawsze zabieram całą kolekcję na piknik.
Podoba ci się ten kapelusz?
Albo ten?
Czy ten?
A może ten? Podoba ci się?
Albo ten kapelusz?
Hambonio! Dziś wygłoszę przemówienie w moim klubie rockowym.
Ostrzyżesz mnie?
Skoczmy do twojego zakładu!
Co tu robimy?
Skoro nie możemy złapać futroganu,
trzeba zdmuchnąć go z kursu...
- Superwiatrakiem? - Właśnie.
Przycisk superwiatraka powinien być tu.
Niewłaściwy przycisk!
Po co ci odkurzacz?
Kosmiczne ciasteczka są bardzo kruche.
- Nadal boisz się odkurzacza? - Chyba tak.
Teraz lepiej!
Nadciąga futrogan!
- Zaraz tu będzie! Gotowa, Łapko? - Gotowa!
Niezupełnie.
Teraz!
To działa!
Tak! Teraz kieruje się w stronę wysypiska.
- Udało się, Spike! - To dużo gorsze!
Na wysypisku jest wyliniała sierść, więc futrogan ją porwie!
Ojej. Futrogan jest bardziej nafutrowany.
Nie!
Wiatr zwiał futrogan na kurs!
Kieruje się prosto na park w Łapowie!
Co teraz robimy?
Gdy robi się ciężko, astronauci...
Nie wymiękają.
Tak! Trafiłam.
Ale ze mnie astronautka.
Ten plan nie działa!
W parku nadal jest mnóstwo psów.
Musimy im powiedzieć o futroganie!
Uwaga, uwaga!
Zbliża się futrogan, więc musicie się schować.
Nie! Futrogan?
Czekajcie, a co to jest?
Pojawia się wtedy, gdy silny wiatr zmiesza się z futrem.
Jak tornado, tylko bardziej nafutrowane.
Dlaczego nie nazywa się futrado?
To samo powiedziałem!
Chodzi o to, że musicie się schować, bo będziecie cali w sierści!
Jesteśmy psami. I tak jesteśmy cali w sierści.
Tak, ale wasze jedzenie też będzie całe w sierści!
Tylko nie hamburgery!
- Tylko nie sałatka ziemniaczana! - Tylko nie lemoniada!
Mam swoją kanapkę, chleb, majonez, bekon, ser, znowu chleb...
Teraz wszystko zależy od Spike'a i Łapki.
Nie mamy wyboru.
Musimy działać.
Lecimy w kosmos!
Właściwie tylko wzbijamy się w powietrze.
Wzbijamy się w powietrze!
Futrogan!
- Dobra, Spike. Jaki jest plan? - Nie wiem!
Próbowaliśmy go złapać, zdmuchnąć z kursu...
- Masz jakieś pomysły? - Jeszcze nie, ale coś wymyślę.
Drapanie po grzbiecie?
To mi pomaga się skupić.
Już wiem!
Zrobimy to.
Ale boisz się odkurzacza.
Tak, ale bardziej boję się tego, że piknik okaże się klapą.
Poza tym, gdy robi się ciężko,
astronauci nie wymiękają, prawda?
Prawda!
Ale jak taki mały odkurzacz ma wciągnąć taki wielki futrogan?
Zaraz wprowadzę kilka poprawek.
Potrzebujemy większego worka do odkurzacza.
Mamo, podleć tu sterowcem.
Gotowe!
Ustaw mnie na pozycji, Spike.
Załatwione, siostrzyczko.
Już prawie jesteśmy.
Dam radę.
Teraz albo nigdy!
To działa!
Tak trzymaj, Łapko!
- Hurra! - Tak!
Było blisko, co?
Dziękuję za uratowanie mojej kanapki. Wreszcie mogę ją zjeść.
Tak, bo zgarnęliśmy całą sierść.
Nie całą!
Nie!
Teraz lubię odkurzacze.
I dodatki. To prawdziwe zaskoczenie,
korniszony i ogórki kwaszone...
Dzięki za pomoc, Łapko. Świetna z ciebie astronautka.
- Chcesz jechać łazikiem do domu? - Czy chcę?
Jedź, łaziku, jedź!
Napisy: Marcin Łakomy