NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Gazu, piesku, gazu!
Lubicie...
Szalone rajdy wśród psich domów?
Lubicie...
Gdy pomocnej łapy nie braknie nikomu?
Lubicie...
Auta, sterowce, łodzie, motory i trójkołowce?
Lubicie dobrą zabawę?
Witajcie w Łapowie
Gazu, piesku!
- Gazu... - Gazu, piesku!
Chcemy się zatrzymywać?
Nie, nie
- A więc gazu - Gazu, piesku, gazu
Gazu, piesku, gazu!
„Nowy kapelusz Łapki!”
Rajdowcy wjeżdżają na ostatnią prostą,
wygląda na to, że Szybki Zefirek wygra wyścig.
Nie, wygra Łapka.
A jednak Zefirek. Łapka.
Zefirek. Zełapka?
Gdzie się to wycisza?
Przegrasz, Zefirku.
I Szybki Zefirek wygrywa wyścig!
Tak!
Za pierwszym razem miałem rację.
Nie udało się. Ale następny wyścig będzie twój.
Puszku, od dziesięciu wyścigów tak mówisz.
Serio? Muszę zmienić strategię.
Może wyścigi to już nie moja bajka.
Co? Przecież to uwielbiasz.
Myślałam, że jestem w tym dobra, ale może już tak nie jest.
Czyli ten kask już mi się nie przyda.
Skoro nie jesteś rajdowcem, to kim jesteś?
Tego muszę się dowiedzieć. Do zobaczenia później.
Powodzenia.
Chwila! Łapka mnie tu przywiozła.
Ale to miły dzień na przechadzkę.
Skoro nie jestem rajdowcem, nie będziesz mi potrzebny. Jedź do domu.
Miły dzień na przechadzkę.
Witaj!
Podoba ci się mój kapelusz?
Pewnie, Lady Lydio.
To dobrze, ale mnie nie podoba się twój nastrój. Co się stało?
Chyba nie jestem już rajdowcem,
ale nie wiem, kim powinnam być.
Chyba potrzebny ci nowy kapelusz.
Nie wiem, w czym to pomoże.
Nowy kapelusz to nowa ty.
Ładny wózek na kapelusze!
Dziękuję. To mój nowy sklep... Kapelusze Lydii.
A teraz patrz.
Widzisz? Teraz jestem imprezowiczką.
A teraz jestem marynarzem. Ahoj!
Teraz jestem czarownicą.
Czyli nowy kapelusz to nowa Łapka.
Dobra, spróbuję.
A ten?
Kapelusz klauna? Doskonały wybór.
Moja siostra jest klaunem, więc to rodzinne.
Trening w parku.
Może jestem klaunem jak moja siostra.
Czas sprawdzić nową tożsamość Łapki.
Dzięki, Lady Lydio!
Proszę bardzo.
Wspaniała zabawa.
Cześć, Cheddar Biscuit i klauny. Mogę poklaunować z wami?
Łapka? Chcesz z nami poćwiczyć?
Dlatego mam ten kapelusz.
Jestem klaun Łapcia, odjechana na maksa.
To klakson podekscytowania.
Ja też spróbuję!
Spróbuj z tym.
Nieźle!
Łapciu, właśnie mieliśmy chodzić na linie.
Teraz twoja kolej. Do dzieła.
Imponujące. Co teraz?
Teraz przejdź na drugą stronę. Ale ładnie i powoli.
Nie chcemy spaść.
Mogę iść trochę szybciej.
Ostrożnie, Łapko. Idziesz za szybko. To klakson przerażenia!
Nie martw się. Kontroluję sytuację.
Łapko, musisz się zatrzymać!
Wybaczcie, klauny.
To znaczy: „miło spaść na siatkę,
ale szkoda, że nie posłuchałaś wskazówek”.
Sporo tych klaksonów.
Tak szybko wróciłaś?
Chyba nie jestem klaunem.
Nie martw się. W moim sklepie jest wiele kapeluszy.
Podoba ci się któryś z tych?
Może ten? Podoba mi się to pióro.
Doskonały wybór. Elegancki kapelusz dla eleganckiego psa.
Nie wiem, na czym polega elegancja.
Ja ci podpowiem.
Po pierwsze, musisz chodzić w ten sposób.
Bardzo dobrze!
Musisz też mówić tak...
Dzień dobry. Piękna pogoda, nieprawdaż?
Teraz ty spróbuj.
Dzień dobry. Piękna pogoda, nieprawdaż?
Cudownie! A co najważniejsze, gdy pijesz herbatę,
a musisz ją pić, wystawiaj mały palec.
Wystawić palec. Jasne. To chyba kapelusz dla mnie.
Dzięki, Lady Lydio.
Witam!
Cześć. Czy my się znamy?
Cześć, Puszku.
Łapka? Co to za kapelusz?
Nowy kapelusz, nowa ja. Teraz jestem elegantką.
Napijesz się ze mną herbatki?
Pewnie. Skoczę po filiżankę.
Pomówimy o pogodzie?
Eleganckie psy rozmawiają o pogodzie, zanim napiją się herbaty.
Tak, pogoda jest bardzo ładna.
Ja też tak uważam.
Cieszę się z tej pogawędki.
- Nie! - Co?
Twój mały palec.
Musisz go wystawić, gdy pijesz herbatę.
Teraz lepiej. Dzięki, Łapko elegantko.
Przepraszam za tę kałużę. Nie jest zbyt elegancka.
Kałuża. Niezła zabawa.
Powiedziałam „zabawa”?
Miałam na myśli „ohyda”. Nieprawdaż, Kwoczku?
Wiesz, że niektóre psy lubią kałuże?
Rety! Pewnie to te same psy,
które nie wystawiają małego palca, pijąc herbatę.
Wyobrażasz sobie wskakiwać do tej strasznej, mokrej,
zimnej, grząskiej,
cudownej kałuży? Potrzymaj herbatę, już idę!
Łapko elegantko, nie!
Tak!
Jesteśmy bardziej cywilizowani.
Znowu wracasz tak szybko?
Okazuje się, że nie jestem elegantką.
Nie zniechęcaj się.
Jak jest kapelusz, są możliwości,
a nadal masz w czym wybierać.
Potrzebuję czegoś dla siebie,
ale nie wiem, jak wybrać ten właściwy.
Aby się upewnić, trzeba przymierzyć wszystkie!
Czapka kucharza? Nie pasuje.
Czapka malarza? Nie dla mnie.
Kask strażaka? Nie za bardzo.
Przymierzyłam wszystkie. Żaden nie pasuje.
Dzięki, Lady Lydio, ale ten kapelusz nie jest dla mnie.
Ciężki dzień dla kapeluszy.
Tego nie przymierzałam.
Podoba mi się kowbojski kapelusz!
Dziękuję.
Mam dobre przeczucia co do niego.
To może być kapelusz dla mnie.
Stój, koniku!
Musimy się zatrzymać przy wodopoju, a potem ruszymy w dalszą drogę.
Dokucza mi pragnienie, Wagnes. Poproszę miskę wody.
Kopsniesz ją w moją stronę?
Tak kowbojki proszą o miskę.
Wielkie dzięki. Wezmę też płatki dla mojego wiernego konia.
Juniorze! Nie!
Zaraz wrócę po płatki.
Muszę się zająć pewnym maluchem.
Wiśta wio!
W czym problem, proszę pani?
Mój psiak! Niepotrzebnie mu kupiłam te wrotki.
Bez obaw, zaraz go zgarnę. Jazda!
Tak! Kowbojka Łapka rządzi.
Chodź ze mną, maluchu.
Bardzo dziękuję.
Nie ma za co. Robię, co do mnie należy.
Czy te wrotki są...
odrzutowe?
Nie wiedziałam, że takie robią.
Wiśta wio, koniku!
Ten konik jest za wolny.
Muszę się spieszyć!
Chwileczkę. Otóż to!
Bez obaw, dorwę go. Gazu, piesku. Gazu!
Wygląda na to, że Łapka dogoni psiaka!
Nie, psiak ucieknie. Nie, dopadnie go.
Nie, ucieknie!
Tym razem nie przegram.
Za pierwszym razem miałem rację.
Bardzo dziękuję.
Potrafisz dodać gazu!
Dzięki. To moja specjalność.
Hej, Łapko. Nie masz kapelusza? Jakim pieskiem jesteś?
Rajdowcem.
Właśnie odbyłam szalony pościg za psiakiem na odrzutowych wrotkach.
Było ekscytująco i przypomniało mi, dlaczego uwielbiam prędkość.
- Taką cię znam. - Nie!
Mój kask wyścigowy! Zostawiłam go na stadionie.
Może nikt go nie zabrał.
A może ja to zrobiłem!
- Tak! - Czułem, że będziesz go chciała!
Wiem, jakim ty jesteś psiakiem! Najlepszym.
Pasuje idealnie.
Bardzo ładne nakrycie głowy.
„Futrzaste zakończenie”.
Kto pierwszy w śpiworze!
Tak się cieszę na nasze wspólne spanie, że nie wiem, czy zasnę.
Jak się macie?
Umyliście już zęby?
- Tak! - Pewnie!
I wyczyściliśmy nitką.
Świetnie! Zatem zgaście światło.
- Proszę pani? - Tak, Kit?
Nie zasnę bez bajki na dobranoc.
Bajka, bajka!
Dobrze. Mamy czas na bajkę.
Hurra!
Może bajka o kurczakach?
Tak!
Jeśli wszyscy chcą.
A jest coś innego?
Puszek opowiedział nam wszystkie bajki o kurczakach.
To prawda. Znam je na pamięć.
„Psotny Paul zgubił piłeczkę”.
Nigdy jej nie czytaliśmy.
Bo nie jest o kurczakach.
Doskonale!
Czytamy.
Proszę bardzo.
„Był sobie szczeniaczek imieniem Paul.
Paul był bardzo psotny.
Bawił się wszystkim...
piszczałkami, sznurkiem, warcabami, a nawet swoim ogonem.
Ale najbardziej lubił się bawić swoją piłeczką.
Uwielbiał ją tak bardzo, że nazwał ją Piłkariusz”.
Dobre imię.
„Pewnego dnia Paul bawił się piłką w parku,
gdy nagle potoczyła się ona za drzewo”.
I co, i co?
„Paul zajrzał za drzewo,
ale Piłkariusz... zniknął!”
Zniknął?
- Co? - Nic mu się nie stało?
Dowiedzmy się. To dziwne.
Brakuje reszty stron.
- Co? - Jak to?
Nie zasnę, jeśli nie dokończymy tej bajki.
Nikt z nas nie zaśnie.
Przykro mi, dzieci. Mogę wam poczytać bajkę o kurczakach.
Nie wierzę, że to powiem, ale nie, dziękuję.
Musimy wiedzieć, co spotkało Paula i jego piłkę.
To wymyślcie coś.
Może połączycie siły i stworzycie jakieś zakończenie?
Tak zrobimy!
- Świetny pomysł. - Wchodzę w to.
Dobrze, tylko nie kładźcie się zbyt późno.
Słuchajcie, wiem, co było potem!
- Paul wyszedł z parku i... - Łapko?
Myślałam, że razem wymyślimy dalszą część bajki.
Pewnie, ale mogę zacząć?
Pewnie, spoko.
Bo potrzebuję chwili, żeby wymyślić swoją część.
Paul zajrzał za drzewo, ale Piłkariusz zniknął.
Paulowi pozostawało tylko jedno.
Wskoczył do swego sportowego wozu i ruszył na poszukiwania.
Czekaj!
W Psotnym Paulu nie ma sportowego auta.
Teraz już jest, bo to moja historia.
Chyba nasza.
Tak. Co to ja mówiłam?
Paul krążył ulicami w sportowym aucie, słuchając psiuńkowej muzyki.
Sunął ulicami i wyprzedzał inne auta,
a potem wyskoczył.
I jeszcze wyżej.
I najwyżej!
Paul!
Wtedy Paul powiedział...
To był niezły skok.
To był niesamowity wyczyn!
Tłum oszalał, skandując: Paul!
Łapko?
Uwielbiamy cię, Paul!
- Łapko! - Tak?
A co z Piłkariuszem?
A kto to taki?
Piłka Paula.
No tak. Zaraz do tego dojdę.
Paul krążył ulicami w poszukiwaniu piłki.
Piłko, gdzie jesteś?
Wreszcie zobaczył, jak skacze po ulicy.
Poleciała prosto do lasu.
Paul włączył turbodoładowanie...
i ruszył za nią.
Wjechał między drzewa, ale nie widział piłki.
Ale zobaczył kadrę rajdowców, która wyzwała go na pojedynek. Tak!
Dobra, Łapko.
Czas, by ktoś przejął pałeczkę.
Dobrze.
Kadra rajdowców chciała się ścigać.
- Ale Paul odmówił. - Rety!
Zrozumiał, że musi zwolnić
i szukać piłki z pomocą... kurczaków!
Chwila...
Puszku, myślałam, że to nie historia o kurczakach.
Ależ nie. Ale w tej historii pojawiają się kurczaki.
- To spora różnica. - Czyżby?
Paul i kurczaki rozproszyli się po lesie
w poszukiwaniu Piłkariusza.
Kurczak imieniem Gary wleciał na drzewo.
Chwileczkę... kurczaki nie latają tak wysoko.
- Gary to potrafi. Teraz ja opowiadam. - Jasne, wybacz.
Ale piłki tam nie było.
Kurka imieniem Janice myślała, że znalazła piłkę.
Ale tak naprawdę było to jajko Melissy.
Kurczak Skyler uznał, że aby znaleźć piłkę,
musi myśleć jak piłka.
Zwinął się w kulkę i potoczył.
Kurczaki żałowały, że nie mogą znaleźć piłki Paula.
Aby go rozweselić, założyły zabawny zespół bluesowy.
Gary grał na łyżeczkach, a Janice na jajkach.
Zabawa była przednia!
Paul i kurczaki tańczyli bez przerwy.
Czekaj...
Twoja historia jest świetna, Puszku, ale chyba o czymś zapominasz.
O balu?
Takim, gdy kurczaki się przebierają i idą tańczyć na zamku?
Zaraz do tego dojdę.
Nie! O piłkę Paula, Piłkariusza.
Racja. Do tego też zaraz dojdę.
Kurczaki zaprosiły Paula do zamku na wielki bal.
Ale Paul na to...
Muszę znaleźć moją piłkę, Piłkariusza.
Wtedy jeden z kurczaków zauważył, że piłka toczy się do strumienia.
Paul wiedział, że jest tylko jeden sposób, by ją złapać...
Zrobić kurczakowego wężyka?
Nie, to nie tak.
A może parada kurczaków!
Nie, to też nie to.
Mam pomysł.
- Jaki? - Że teraz moja kolej.
Dobrze, bo mi się skończyły pomysły.
Nasza historia jest dobra, ale czegoś jej brakuje.
- Wiedziałem, że trzeba dodać kurczaków. - Nie, chodzi o coś większego.
- Wielki wyścig? - Nie, o złoczyńcę.
W każdej dobrej historii musi być złoczyńca. A ja mam dobrego.
To znaczy złego.
Paul biegł za piłką wzdłuż strumienia i już miał ją złapać,
gdy wtem znalazła się w łapkach...
Wąsika von Miausztaina!
Był najbardziej zwinnym i złośliwym złoczyńcą na świecie,
i miał swoje wredne powiedzonka...
Gdy widzę coś fajnego, zabieram to.
Bo jestem złoczyńcą.
Wąsik uciekł z piłką,
robiąc po drodze różne kocie akrobacje.
I miauczał z zadowoleniem.
Tymczasem Paul gonił za nim pieszo, ale nie dogonił
niesamowitego Wąsika von Miausztaina.
Wąsik zabrał piłkę do swojego mrocznego siedliszcza,
gdzie bawił się nią po wsze czasy.
Koniec.
- Co? - Koniec?
Tak, powiedziałam „koniec”, co oznacza, że możemy iść spać. Dobranoc.
Historia nie może się kończyć zwycięstwem złoczyńcy!
Dlaczego nie? To taka zabawna postać.
Ale dobro zawsze wygrywa.
Tak, Paul musi odzyskać piłkę.
Poza tym co to za zakończenie bez kurczaków.
Albo bez wyścigu. Dlatego ja chcę opowiedzieć zakończenie.
- Ja opowiem! - Spokojnie, psiaki. Już je opowiedziałam.
Co to za hałasy?
Dokończyliście bajkę?
- Tak. - Nie!
Nie możemy ustalić zakończenia.
Zatem czas do łóżka.
Chwileczkę.
Wiem, jak sprawić, żebyśmy byli zadowoleni z bajki.
Opowiemy zakończenie razem.
W ten sposób będziemy mieć złoczyńcę, wyścig i, oczywiście, małpy.
Małpy?
Żartuję, Puszku. Kurczaki.
W porządku. Robi się późno, więc pospieszcie się.
Dobrze. Na czym to stanęliśmy?
Wąsik bawił się piłką w swoim mrocznym siedliszczu,
robiąc superanckie sztuczki w stylu ninja.
Nagle usłyszał hałas na zewnątrz.
Wtedy pojawił się Paul. Łapko, kontynuuj.
W swojej wiernej rajdówce.
Wąsik rzucił się do ucieczki.
Dał susa przez las, ale Paul siedział mu na futrzastym ogonie.
Grupka psiaków dopingowała Paula.
Paul!
Paul już miał go złapać, gdy Wąsik zobaczył wysoki budynek.
Wspiął się na niego, a Paul został na dole.
Dokończ, Puszku.
Gdy Wąsik wszedł na dach, przystanął, by zaczerpnąć tchu,
i odkrył, że są tam przyjaciele Paula, kurczaki.
Kurczaki zaczęły tańczyć wężykiem, a Wąsik do nich dołączył.
Gdy Wąsik wyrzucił w tańcu ramiona w górę,
przypadkowo wypuścił piłkę,
która wylądowała w łapkach Paula.
Paul był zachwycony, że znów ma Piłkariusza,
a Wąsik, że ma nowe hobby - taniec wężykiem.
Koniec.
Ale super.
- Udało nam się! - Razem.
Nikt z nas nie wymyśliłby tego sam.
Piąteczka.
Teraz możemy iść spać.
Chwila. Co to?
Zagubione strony książki.
- Przeczytamy je? - Nie.
Nie ma szans, by zakończenie było tak dobre, jak nasze.
Masz rację.
To było świetne. Uwielbiam dobre bajki o kurczakach.
Puszku!
To znaczy bajki z kurczakami.
Napisy: Marcin Łakomy