NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Przed siebie gnam
Wolna jak ptak
Tyle radości w sobie mam
Kiedy za grzywę chwytam wiatr
Przed siebie gnam
Wolna jak ptak
Gdy jesteś obok
Nie wiem, co to strach
Właśnie tak
Tak
Dokładnie tak
MUSTANG: DUCH WOLNOŚCI
To z Miradero Ekipa
Lucky, Abigail i Pru
Po dworze dziko hasamy Ale w domu też dobrze się mamy
Czasami się kłócimy
To jest normalna rzecz
Odważna, wesoła
Mądra i niezakręcona
Każda z nas jest inna Lucky, Pru i Abi
Lecz w jednym się zgadzamy
Każda z nas ślimaka w spokoju zostawi
Wymyślasz! To szło:
Żadna z nas nigdy innej nie zrani
O rety! A co, jeśli pokręcę coś na konkursie talentów?
Wywalą mnie? Stracę odznakę?
- Której jeszcze nie mam? - Spokojnie.
To tylko sposób, by przedstawić się
na konkursie.
Damy czadu.
Sikorki zobaczą nas w akcji
i nie uwierzą, że to nasze pierwsze rodeo.
Dotarłyśmy!
To najpiękniejszy obóz Stepowych Sikorek,
jaki widziałam.
Mimo że to mój pierwszy.
Gotowe na przyjaźń i zabawę?
A więc na co czekamy? W drogę!
Ostania... trąca ślimaka!
Do boju! Nie będziemy trącać ślimaków!
ENTUZJAZM, KWALIFIKACJE, INTEGRACJA, PRZYGODA, AKCJA
WITAJCIE STEPOWE SIKORKI
- Nieźle! - O kurczaczek!
Tu jest piękniej niż na ulotce!
Czy one ożyły?
Ekipa ze Strumyka Carvera! Co roku są na okładce.
Pytać je o autograf? Nie. Tak.
Słyszą mnie?
Wszyscy cię słyszą.
Jestem Bebe.
To Ursula.
- A to Daphne. - Serwus.
- Hej! - Ursula Lin Yang.
Czyli Ursula.
Ale mówcie mi „Urs”.
Nie, jednak nie.
Nazywa się Beatrice,
ale „Bebe” wychodzi krócej.
Sierżant, Wisienka, Marmurek.
Znani jako „Żant”, „Wiśnia” i... „Marmurek”.
„Murek” się nie przyjął.
Lucky. A to Duch.
Cudny. Gdzie siodło?
Nie ma. To dziki koń.
Jeździsz bez siodła?
Imponujące.
Ale Żant pewnie czułby się bez niego nieswojo.
To koń bojowy
nazwany jak mój ojciec, dowódca sierżant major Schumann.
Pru i Ślicznotka.
A ja...
- Kim jestem? - To Abigail.
I Bumerang. PAL, rozpakujmy się.
PAL?
To ksywka – nasze inicjały.
Znak przyjaźni.
A to ci dopiero.
My też mamy taki pseudonim.
Zaraz!
Nazywacie się „DUB”.
To wasze inicjały
i skrót od „dubeltówka”, bo galopujecie jak pocisk!
Nie, ale ciekawy pomysł.
Mówimy na siebie „BUD”.
Chociaż lubię szybką jazdę.
Te rozwiane włosy.
Też tak uważam!
Tylko używam innych słów.
Jesteście tu nowe.
Pokażemy wam, gdzie rozbić namiot.
Skąd o tym wiecie?
Staramy się witać młode Sikorki – witajcie.
Diamentowy Kanion!
Widzimy się na wyścigach!
Dobra robota, Myszołowy!
Słyszałaś? Pochwaliła nas!
Ale z was komitet powitalny.
Mamy zaszczyt być Ekipą Tradycji.
Ona najlepiej oddaje ducha Stepowych Sikorek.
Masz tyle odznak, że musisz być szychą.
To nie wszystkie.
Są jeszcze dwie całe szarfy.
Niesamowite.
Twoja też jest piękna.
Dobrze ją...
widać.
Mamy też inne odznaki. Z Patataja.
Przyjechałam z Anglii 3 lata temu.
Trochę się balam, ale okolica jest fajna.
Bransoletki przyjaźni?
Owszem.
Doskonaliłyśmy plecenie sznurków już od
pierwszej imprezy.
Chyba im mocniejsze wiązania,
tym silniejsza przyjaźń.
Albo mi się przyśniło.
Też gubisz się w tym, co realne?
Tyle nas łączy!
Jak zdobyć Odznakę Tradycji?
Nie pytałam...
Wygrywając Wyścig Tradycji!
Ten bieg sprawdza,
czy ekipy żyją wedle motta Sikorek:
„Entuzjazm, integracja, kwalifikacje, przygoda i akcja”.
Masz trzy Odznaki Tradycji?
Każdego roku jesteśmy Ekipą Tradycji.
Tak jak moja mama i babcia.
Ursula też.
To rodzinna tradycja.
Nikt nas jeszcze nie pokonał.
Czas na oficjalne powitanie!
- BUD, na... - Siodła?
Zostajesz w tyle!
Napawacie mnie dumą.
Gnajcie, Żancie!
- Tak! - Hurra!
Witajcie na Plenerowej Imprezie Stepowych Sikorek!
Pani Hungerford!
Gdzie BUD?
Pewnie wykuwają ich podobizny w skale.
Pierwsze ognisko rozpali nasza Ekipa Tradycji.
Wio, Strumyku Carvera!
O raju. Jakże ja się cieszę!
Mam nadzieję, że wiele się tu nauczycie,
zgarniecie odznaki
i odkryjecie piękne szlaki do jazdy konnej.
A przede wszystkim przyświecać wam będzie motto Sikorek:
entuzjazm, kwalifikacje,
integracja, przygoda i akcja.
Co otrzymamy z tej mieszanki?
Radość?
Niezupełnie, Myszołowy.
Staniecie się ekipą.
Dokładnie, moje Tradycjonalistki.
Pamiętajcie, Sikorki, że...
jedna za ekipę, wszystkie za jedną.
Jedna za ekipę, wszystkie za jedną.
Jedna za ekipę...
Zacznijmy dzień od wycieczki nad rzekę Sierra.
Skupmy się na odznakach.
Mam plan na szybkie wzbogacenie się.
Najpierw zdobnictwo, kajakarstwo,
wspinaczka i snycerstwo.
Osiem minut na jedzenie i...
Nie mogę się doczekać wyplatania bransoletek.
Moje nadgarstki też.
Zmienię plan. Zacznijmy od wiązań.
Rzeka może poczekać.
Jedna za wszystkie, wszystkie za jedną, nie?
Są setki wiązań, wiedziałaś?
Ile różnych bransoletek można tak upleść!
999 – tyle my zrobiłyśmy.
Rok temu wplatałyśmy sznurki we włosy.
Teraz dobieramy ich kolor
pod nasze oczy.
Trafiłaś z tym kasztanowym.
Na nas już czas. Miłej zabawy, PAL.
Są stworzone do Ekipy Tradycji.
Prawda? Co za drużyna.
Są wspaniałe.
Ale czy aż tak jak to?
Odznacz mnie!
Pierwszy sukces.
Zobaczmy, które pasują do twoich oczu.
Też skończyłam!
No to w drogę.
Czyli zostało tylko 998.
Chcecie zmienić zadanie?
Wrócimy tu później.
„Dzięki sygnalizacji flagowej komunikuje się na odległość.
Każda flaga odpowiada literze alfabetu”.
PAL, możecie użyć naszych.
My już idziemy.
Złapał głuchy złotą rybkę.
Opowiadamy sobie kawały.
Zobaczmy. Lucky, czekamy na wiadomość.
Masz. I patrz, gdzie stajesz.
Tkwisz w mrowisku.
Spoko, dzięki.
Że co?!
Co ona mówi?
Chce, byśmy...
Jeśli to żart, nie rozumiem go.
O tak, jak miło.
Może zdążymy na konkurs w jedzeniu ciasta.
Odznaka i przekąska w jednym.
Chętnie przejechałabym się nad rzekę. Może najpierw to?
Pru, jesteś głodna.
A ciebie wszystko swędzi,
ale wciąż myślę o bransoletkach.
Czas na „dziel i rządź”.
Każda z nas zrobi swoje.
Tak jest! A potem wszystko obgadamy.
Jeśli chcecie się rozdzielić, jestem za.
Do zobaczenia.
Cześć, Lucky. Jak woda?
Na ukąszenia była wspaniała.
Jesteś sama?
Pru zniknęła.
Abi pewnie tonie w sznurkach.
Każda z nas zajmuje się sobą. Wiecie.
Nie, wcale nie wiemy.
Sikorki nie rozdzielają ekip.
Pani Hungerford
mówiła, że chodzi o drużynę.
Ale nie można siedzieć sobie na głowie.
To nie przymus,
tylko mocno zalecana sugestia.
Trzymamy się razem.
Ale nie musisz nas słuchać.
Przećwiczmy piosenkę.
Ekipa ze Strumyka Carvera
Tak mocno zżyta jest
Wszystkim się dzieli
Tu nigdy nie ma łez
Można czasem się rodzielić.
Prawda?
Co z tego, że inni tak nie robią?
Jesteśmy PAL!
Robimy po swojemu.
Nie?
Właśnie.
Pru! Ej!
Co, do...?
Lucky? Co się stało?
Jedź do punktu bransoletek!
No, Ślicznotko!
Krok 27:
królik leci dookoła, potem przez dziurę i za dąb...
Abigail!
Króliku...
Wszystko gra, Lucky?
Co się dzieje?
Stęskniliśmy się z Duchem.
No nie?
Dzwonią na obiad. Zjedzmy go razem, jak ekipa.
Milusio, co nie?
Wspólny posiłek w górach.
Nasza więź się zacieśnia.
Popracujmy nad naszą piosenką.
Ale wychodzi nam już nieźle.
Da się lepiej. Zwłaszcza końcówkę.
Każda z nas jest inna Lucky, Pru i Abi
Lecz w jednym się zgadzamy
Coś tam, coś tam, Blablabi
Abigail, to nie tak!
Aż tak ciężko to pojąć?
Wyluzuj, Lucky.
Ta piosenka to zabawa.
Właśnie o to mi chodzi.
Gdybyśmy były jak Sikorki,
brzmiałaby lepiej.
Przecież nimi jesteśmy.
Ale nie chcemy być po prostu Sikorkami.
Musimy być najlepsze!
Po jedzeniu widzimy się przy namiocie. Pośpiewamy.
Do ogniska kupa czasu,
a ja muszę zdobyć Odznakę Tkacką,
za beczki i toczenie pieńków.
A ja utknęłam na wiązaniu 999.
Jest wyjątkowo trudne.
To bzdury. Pokażmy,
jak dobrą jesteśmy ekipą!
Kończcie jeść. Popracuję nad tekstem.
Co z nim nie tak?
Jest dobry, ale...
Twoje imię trudno zrymować.
Może udajmy, że nazywasz się „Abigruna”?
Coś wymyślę. Widzimy się przy namiocie.
Ta Lucky lubi rządzić.
Nawdychała się świeżego powietrza.
Nie, jestem zła.
Niech leży.
Mam Odznakę za Toczenie Pieńków!
Było cudnie. Naprawdę.
Wspaniale.
Tak!
Moja kochana.
Króliczku.
Idź do dziury.
Udało się!
999 bransoletek, każda inaczej zapleciona!
Któraś przybije kopyto?
Dzięki, kolego, ale to trochę zabolało.
Ej, Miradero.
Gdzie podziałaś ekipę?
Dobre pytanie.
Cześć, Lucky.
Wystawiłyście mnie!
Miałyśmy poćwiczyć!
Miałyśmy? Musiałyśmy!
Tak mój ojciec zwraca się do Kłaka...
w sumie zawsze.
Sikorki!
Tak jak co roku,
konkurs talentów otworzy utwór Ekipy Tradycji.
Śmiało, Strumyku Carvera!
Ekipa ze Strumyka Carvera Tak mocno zżyta jest
Chciałam zebrać odznaki, a Abi robić bransolety.
Tym też zajmują się Stepowe Sikorki.
Tak, ma rację!
Powinnyśmy robić to razem!
Gdy kłopoty mam Na nich oprzeć mogę się
Możesz szukać Ale takich jak my nie ma
Nie starczyłoby nam czasu.
Nie możemy pobyć czasem same?
Bo nie o to chodzi w ekipie! Spójrz na nie!
Możesz szukać Ale takich jak my nie ma
Ktoś musi kogoś przeprosić.
Nawet dwie ktosie.
Przepraszam.
Wybaczcie, że wasza prywata była
ważniejsza od ekipy.
Genialne!
Dziękujemy, Strumyku Carvera.
Powinnyśmy zejść z widoku.
Racja. Trzeba to przegadać.
Zapraszamy Ekipę z Miradero!
Pokażcie, na co was stać!
Nie mamy czasu.
Pokażmy naszą superdrużynę.
To z Miradero Ekipa Lucky, Abigail i Pru
Po dworze dziko hasamy Ale w domu też dobrze się mamy
Czasmi się kłócimy To jest normalna rzecz
- Mało powiedziane. - Śpiewaj!
Znowu zaczynasz się panoszyć!
Dalej, bo pomyślą, że sobie nie radzimy.
I będą mieć rację.
Nie zaśpiewam czegoś, w co nie wierzę.
Dość niezręcznie.
Bez ekipy chyba spasuję.
Czuję się nieswojo.
Jakbym była sama jak palec.
Tak było, nim trafiłam do Miradero.
Nie miałam przyjaciół.
Wtedy spotkałam Abi i Pru.
Nie zawsze jest między nami kolorowo.
Sama nie jestem... idealna.
Przesadzam, gdy się ekscytuję.
Różnimy się i to czasem wybrzmiewa.
Lecz zwykle te różnice to nasz atut.
Abigail nas rozśmiesza.
Pru jest taka łebska.
Ma odpowiedź na wszystko.
To prawda.
Są Sikorki, które myślą, że ekipy powinny być jednością.
Ale my jesteśmy inne.
To nas ze sobą spaja.
A przynajmniej spajało.
Pru, Abigail, jeśli nadal tu jesteście,
wybaczcie, że chciałam nas zmienić.
Jesteśmy świetne.
Och, Lucky!
Też tak myślę!
I ja!
Od odznak ważniejsi są ludzie.
Cieszę się.
Mój żołądek był zasupłany.
Wciąż mam w głowie plecenie.
Moje PAL!
O co chodzi?
Myślą, że wciąż gramy.
A więc dokończmy śpiewać. Niech mają, co chcą!
Każda z nas jest inna Lucky, Pru i Abi
Lecz w jednym się zgadzamy Żadna z nas nigdy innej nie zrani
Cóż za piękny występ!
Cudna piosenka,
na kłótnię prawie się nabrałam.
Wy też, prawda?
Pokazałyście, że ekipa się kłóci, godzi i jest
ze sobą bliżej, niż była wcześniej.
W nagrodę
ofiarowuję wam kompas Stepowych Sikorek.
Niech was prowadzi ku przyjaźni.
Brawo, Ekipo z Miradero.
Śpiewałaś nieczysto.
Zamiast „la”
było „la”.
To nie ja, tylko Daphne!
Co? Spadłaś z konia, jeśli sądzisz, że to ja.
A teraz do łóżek.
Sprawdźcie w przewodniku, co spakować
na jutrzejszy wyścig.
Bądźcie z rana zwarte i gotowe!
Dobra robota.
Dziękujemy.
Miradero, Strumyku, stańcie razem.
Zrobię zdjęcie moim dwóm gwiazdom.
Dziękuję.
Powodzenia jutro, BUD.
Wygrają lepsze.
Powodzenia.
Czy mogłabym dostać autograf?
Dla brata. Nazywa się Kłak.
Pisze się A-B-I-G-A-I-L.
Mapy? Kompasy?
Są!
- Lina? - Jest.
To wszystko z listy.
Uff. Nie mam już miejsca w siodle.
Przyda się więcej przyjaciół.
Weźcie sobie po dziesięć.
Nie przegramy wyścigu przez nowicjuszki.