NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Przed siebie gnam
Wolna jak ptak
Tyle radości w sobie mam
Kiedy za grzywę chwytam wiatr
Przed siebie gnam
Wolna jak ptak
Gdy jesteś obok
Nie wiem, co to strach
Właśnie tak
Tak
Dokładnie tak
MUSTANG: DUCH WOLNOŚCI
Nie przegramy wyścigu przez nowicjuszki.
Niewiarygodne, że to ich pierwszy raz.
Mrugnęłam, a ta Sikorka, Pru,
była na kolejnej stacji!
Nie dosłownie. Nie jest duchem.
Nasze mamy co roku zdobywały odznaki.
A wcześniej babcie.
Wiem, już mówiłaś.
Niezła chryja.
Nie przegramy z żółtodzióbami.
Chyba żółtodziobami.
Co?
Na pewno słyszałam coś dziwnego.
Może nosorożec dzielił się lodem z pandą.
A ta zjadła całego,
bo one nie lubią się dzielić.
To faktycznie coś dziwnego.
Może to były BUD.
Podzieliłyby się lodem z pandą?
Co by robiły w nocy przed naszym namiotem?
Nie wiem, pewnie coś nikczemnego.
Widziałyście je po konkursie talentów?
Nie mały radosnych min na zdjęciu.
Nie wiem, po co miałyby spiskować.
Kochają Sikorki. To Ekipa Tradycji.
Są najlepsze pod słońcem.
Od zawsze na prowadzeniu.
Właśnie.
Według Bebe żadna ekipa się z nimi nie równała.
Czują się zagrożone, bo mamy szansę wygrać.
Są Fitzy Stepowych Sikorek!
Czyli idealne i wszyscy chcą je naśladować?
Zapomnij o BUD.
Damy radę pomimo ich knucia.
Wygramy Wyścig Tradycji.
A na pewno się zabawimy.
Ale i wygramy.
Nasz pierwszy rok w Sikorkach.
- Co? - Fu!
Tłuszcz w naszych butach?
Czy to...?
- BUD! - Krasnale!
Lubią takie kawały.
Siodłać konie!
Wszyscy na start wyścigu!
Pospieszmy się!
- Tak! - Dalej!
Stepowe Sikorki, witamy na Wielkim Wyścigu Tradycji.
Jedna za ekipę...
...ekipa za jedną!
Na górskim szlaku Sikorki wykonają różne zadania.
Meta jest w miejscu startu.
Trasa co roku jest inna. Patrzcie na znaki.
Pamiętajcie, woda z topiącego się śniegu zalała szlak,
tworząc błoto.
Ostrożnie na ścieżkach.
Jesteście gotowe, Sikorki?
Tak jest!
Dalej, BUD.
Bronimy Odznaki Tradycji.
Na miejsca, gotowe, start!
Zaraz! My też biegniemy!
Pospieszcie się!
Dalej, Duchu! Dogonimy je!
Szybciej, BUD!
Hej, Bebe!
Zdobędziemy odznakę pomimo tłuszczu.
Jesteśmy mocne!
Nie sugerujemy, że wy to zrobiłyście.
Potrzebne są dowody.
Nie wiemy, o czym mówicie!
Same się spóźniłyście!
Trzeba było nie spać i zjeść śniadanie!
Po co wkładać wam coś do butów?
Nie wspomniałyśmy o nich.
Gnajcie, Żancie!
Dalej, Duchu!
No, Ślicznotko!
Nowa ekipa trzyma się blisko.
Pewnie zostaną Tradycją.
Zwariowałaś!
BUD wygrają. Bardzo Udana Drużyna.
Nie od tego wziął się skrót.
A może jednak?
Mogłybyście kibicować Myszołowom?
Własnej ekipie?
Pierwsze zadanie.
Nazywa się „Galopuj i złap”.
„Każda Sikorka pogalopuje zerwać bandany z drzew”.
Nie fajnie, gdy nazwa
wszystko dokładnie wyjaśnia?
Dalej, Żancie!
Dobry konik.
Wisienka dla mojej Wisienki.
Chodź, Daph!
Przeskakujesz wyższe płoty!
Uciekaliśmy z Marmurkiem przed niedźwiedziem.
Udaję niedźwiedzia, by ją zmotywować.
Pędź, Marmurku!
No i zadziałało.
Szybko, zanim przyjadą PAL.
Za nimi!
Modrosójki błękitne!
Cip-cip, ptaszki!
Słyszę ich błazenady.
- Złapiemy je! - Zaraz!
Zasady nie bronią nam zboczyć ze szlaku.
Tędy, Żancie!
Znam skrót!
Jesteśmy pierwsze!
Nieźle, Beebs.
Zadanie na strzelanie z łuku sprawdza precyzję i opanowanie.
Każda ma tylko jedną strzałę.
Przyłóżmy się.
Lecimy, nim przyjadą PAL.
- Łucznictwo! - Tak!
Dalej!
Rzeka Błotna, Błotny Gaj i Błotny Jar razem wzięte.
Bumerangowi przydadzą się moje lekcje tańca.
Idziemy, BUD!
Dokąd?
Hej! Co ty wyprawiasz?
- Wybaczcie! - Odbiło wam?
- Suńcie się! - Lewa wolna!
- To niebezpieczne! - Dalej, Żancie.
Rusz się! Dawaj, Duchu.
Byłyśmy pierwsze!
A teraz my jesteśmy pierwsze.
Hej!
Mam nowy skrót.
Gnajcie, Żancie!
Chodźcie, BUD!
Wiśnio!
Marmurku! Idziemy!
Gryźcie błoto!
Widzimy się na mecie!
My też możemy pojechać skrótem.
Ślisko tu.
Czasem ślisko znaczy zabawnie, ale nie tu.
Racja, to zbyt duże ryzyko.
Nie zniżymy się do poziomu BUD.
Te BUD! Powinny się nazywać... BUT!
Jestem zbyt zła, by bardziej je obrazić.
Biegiem, BUD.
PAL ciągle siedzą nam na ogonie.
Na pewno da się je zwolnić.
Może skupmy się na biegu i wygranej,
zamiast marnować czas na sabotaż.
Zadeklaruj lojalność.
Całym sercem należę do BUD.
Przysięgam!
Słyszę co innego.
Brzmisz jak zdrajczyni.
Zgadzam się.
Daphne?
Co tu robisz?
Kłóciłyśmy się,
a Marmurek wystraszył się wiewiórki.
Zrzucił mnie i uciekł.
Zraniłam się w kostkę przy upadku!
Gdzie twoja ekipa?
Myślałam, że trzymacie się razem.
„Jedna za ekipę”.
„Ekipa” uznała, że „jedna” ją spowalnia,
więc mnie zostawiła.
Były złe, bo powiedziałam, że jesteście...
nieważne.
Straciłam przyjaciółki!
I Marmurka!
Biedaku!
Nie zostawimy tu Daphne.
A co, jeśli kłamie?
Lucky ma rację. Nie ufam BUD.
To podpucha.
Jesteś na 100% pewna?
A jeśli Daphne serio jest ranna i sama?
To dopadną nas wyrzuty sumienia.
Zawsze musimy być tymi dobrymi?
Truskawka i wanilia dla pandy i nosorożca.
Oczywiście.
Pandy kochają truskawki, a nosorożce – wanilię.
Jeśli kiedyś stracimy Abi, mamy zapas.
Nowe zadanie!
Do zrobienia.
Biegniemy, Żancie!
Twoje przyjaciółki.
Nie. Zostawiły mnie na pastwę losu,
nic nas już nie łączy.
Bebe i Ursula stworzą „BU”, a ja będę „D”.
Dołącz do Ekipy z Miradero.
Będziemy... PLAD!
Masz.
Na pewno mogę to wziąć?
Abi, co robisz?
Stepowe Sikorki cenią przyjaźń.
Zanim zaczniemy inicjacje, wygrajmy wyścig.
„Zadanie wymaga gotowości i współpracy.
Ekipa użyje własnej liny,
by pomóc Sikorce wbiec na górę.
Weźmie ona flagę z pudełka”.
Bransoletki, kompasy, mapy, znów bransoletki.
Nie widzę liny.
Na pewno pakowałam ją do torby.
Gdzie jest?
- Wzięłaś ją! - Oddaj!
Nie mam jej!
Masz!
Wiemy, że nas sabotujecie.
Ja na pewno nie.
A właśnie że tak.
Przez ciebie mówię jak ty!
Przyznaj, że ją masz.
To niesprawiedliwa kłótnia.
Dwie na jedną.
PLAD, wystarczy!
Zrobiłam dobierany warkocz
i z bransoletek przyjaźni
mamy linę przyjaźni!
- Świetnie! - Brawo, Abigail!
Wszystko dla PLAD.
„Sikorka przefrunie na linie nad błotem.
Zabierze flagę z pudełka po drugiej stronie
jako dowód”.
Tak!
Mam!
Śliskie błoto!
- Dalej! - Dogonimy je!
Tak szybko pokonały ścianę?
Musimy je spowolnić.
Ostatnie zadanie.
A potem jazda szlakiem do mety.
Złapiemy je na ostatniej prostej, nie, Duchu?
Przez błoto ślizga się lina.
Niech zgadnę.
Kolejna sztuczka BU.
A może jednak BUD?
Skąd mam wiedzieć? Byłam z wami.
Może Bebe i Ursula wpadły w błoto i niechcący ubrudziły linę.
E tam!
Odznaka za toczenie pieńków.
Dalej, Pru!
- Tocz się! - Dasz radę!
To działa!
Brawo, Pru!
O raju! Ale tempo!
Zwolnij!
Tego w końcu chcesz, co?
Co to takiego?
Nie pora na przekąskę.
Biegniemy!
- Skąd się wzięły jabłka? - Nieważne. Dalej!
Chodź, mały.
Dostaniesz wór jabłek po wyścigu.
Dobrze, trzy. Nieźle się targujesz.
- Dalej! - Tędy!
Są tuż za nami. Daphne miała je zwolnić.
Na pewno się stara.
Pomóżmy jej trochę.
Świetnie, Beeb.
Przeszkoda na drodze.
Chwila.
To dziwne.
Tędy na metę?
Tak, PAL! Biegiem!
Czuję smak wygranej!
Budyń czekoladowy z bitą śmietaną!
I wisienką.
Meta jest tam, gdzie start.
Trochę daleko, ale to ostatnia prosta.
Babcia by powiedziała:
„Wyścig wygra ten, kto dojedzie na metę”.
To przecież oczywiste.
Musimy tylko nasłuchiwać sygnału Daphne.
Coś nie tak.
Powinnyśmy się kierować w dół.
Kostka cię nie boli!
I ukradłaś linę!
Stąd się wzięły jabłka!
Daphne?
Dziwny moment na granie.
To Daphne. Wyślijmy Marmurka.
Jedź!
Szybko jak lis.
- Nie ucieknie nam! - Zostaw ją.
Zauważyłam, że dziewczyny z nami pogrywają.
Więc szłyśmy złą drogą?
Sprawdziłam wczoraj teren.
Znam skrót przez rzekę Sierra.
Daphne nie może wiedzieć.
Tak! Wygrajmy wyścig!
Pomocy!
Pomóżcie!
To Daphne! Rozpoznam ją wszędzie.
Znów podpucha?
A może nie?
Co robić, Lucky?
Pomocy!
Marmurku!
O nie!
Spokojnie.
Daphne, łap linę!
Nie puszczaj!
- Dzięki. - W porządku?
O nie.
Duchu!
- Wszystko dobrze? - Abi, nie!
Uwaga, Duchu!
O nie!
Trzymajcie się!
- Ostrożnie! - Trzymaj się!
- Abigail! - Nie!
W porządku?
Wróciłyście po mnie.
Daphne! Jesteś!
Biegłyśmy za gwizdkiem. Co tu robisz?
Miałyśmy się spotkać tam.
BUD, pomóżcie mi!
Idziemy!
Chcemy dobrze, a kończy się źle.
Oddaj bransoletkę przyjaźni!
Gnajcie, Żancie!
Tak, Duchu!
- Daphne! - Nie tym razem!
Udało się!
Kochamy Ekipę z Miradero!
E-K-I-P-A.
Entuzjazm, kwalifikacje, integracja,
przygoda i akcja.
Sikorki prezentują te cechy co roku,
ale tylko jedna Ekipa Tradycji je uosabia.
Przyznaję Odznakę Tradycji nowej ekipie Sikorek,
Ekipie z Miradero!
Mówiłam, że wygrają.
Nie mogę w to uwierzyć.
Zawiodłyśmy naszą ekipę,
miasto
i nasze mamy.
W tej kolejności.
Ale wiecie, gdyby nie nasz sabotaż,
PAL nie wylądowałyby w błocie prawie przy mecie.
Zamykam Imprezę Plenerową Stepowych Sikorek!
Do zobaczenia za rok!
Jedna za ekipę, ekipa za jedną!
Nasza pierwsza Impreza Stepowych Sikorek się udała.
Było fajniej, niż się spodziewałam. Wrócimy za rok.
Już się cieszę. Nie, Abi?
Daphne, zachowaj bransoletkę.
- Słucham? - W ramach podziękowania.
W twoim języku to brzmi dziwaczniej.
Uderzyłaś się w głowę w błocie?
Spadłaś z konia, by dać nam wygrać.
Odchyliłaś się.
Biegnąc do mety, trzeba się pochylić.
Z konia spadłaś?
Po co miałabym pomagać PAL?
Daj spokój, to ziarno zła.
No nie wiem.
Może nie ziarno jest złe.
A otoczenie.
Trzeba je podlewać.
Albo przysypać nawozem.
Tak się robi z ziarnem. Nic nie sugeruję.
To z Miradero Ekipa Lucky, Abigail i Pru
Po dworze dziko hasamy Ale w domu też dobrze się mamy
Czasami się kłócimy To jest normalna rzecz
Odważna, wesoła
Mądra i niezakręcona