NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Przed siebie gnam
Wolna jak ptak
Tyle radości w sobie mam
Kiedy za grzywę chwytam wiatr
Przed siebie gnam
Wolna jak ptak
Gdy jesteś obok
Nie wiem, co to strach
Właśnie tak
Tak
Dokładnie tak
MUSTANG: DUCH WOLNOŚCI
Hurra!
Tak!
Dalej!
Impreza była świetna, ale cieszę się na powrót do domu.
Zrobimy nowe kocyki dla koni!
Po bransoletkach
rozszerzam biznes na koce przyjaźni.
To tylko błoto. Uwaga, Ślicznotko.
Mokro tutaj.
Pani Hungerford nie żartowała. Stopiony śnieg
mógł zmyć szlak.
Nigdy nie słyszałam, aby żartowała.
Zrywałybyśmy boki.
Tak, tak by było.
Szukajmy szlaku. W tym błocie nie będzie łatwo.
Spokojnie. Bywało gorzej. Damy radę.
Poważna pani Hungerford byłaby dumna.
Oby w domu był obiad.
Padam z głodu.
Tęsknię za stepowymi piankami.
W buzi mieści się ich aż pięć.
Bez krakersów – 15.
O co chodzi?
Jest szlak!
Zgubiłyśmy go?
Może to on zgubił nas?
Możemy się wrócić.
Albo nie.
Na imprezę szłyśmy Krasnym Lasem.
Wracając też musimy.
Ale ten las jest ogromny.
A my potrzebujemy wytycznych.
Teraz błądzimy na ślepo.
Nic trudnego!
Przejrzyjmy na oczy!
Gdy człowiek się zgubi Słupek pomóc mu lubi
Nie?
Może użyjmy kompasów od Sikorek
pokazujących, gdzie są przyjaciele.
Tu jest jeden! I tu!
Udałyśmy się wtedy na północ.
By wrócić, idźmy na południe.
- Dobra myśl! - Dzięki!
Siedem koników na polu się bawiło
Jednemu z nich nagle trochę odbiło
Rżąc i łomocząc kopytami
Popędził w świat niezbadany
Sześć koników na polu się bawiło
Jednemu z nich nagle trochę odbiło
Rżąc i łomocząc kopytami
Popędził w świat niezbadany
PAL?
Pru, zostało nam pięć koników!
Kojarzę to drzewo.
Dla Abi wyglądało jak pająk z liśćmi na głowie.
- To dobry kierunek? - Tak.
Chwila. Dajcie mi kompasy.
Wcale nie wskazują południa.
Ani niczego innego.
Kręcą się w kółko.
Ale bieguny raczej się nie przemieściły, nie?
Raju! A jeśli nas tak podeszły?
Magnetyt... No tak!
Wytwarza własne pole magnetyczne.
Kompasy przy nim wariują.
No to wpadłyśmy.
Jak teraz wrócimy?
Niech prowadzą nas buzie.
Oczy, nos, usta.
To tutaj chyba zwęszyło
gotowanego kalafiora.
Oczy, nos, usta.
Tak naprawdę każde drzewo ma buzię.
W sumie racja.
Chyba jest zmartwione.
A nie, to ja.
Nie wiem, o czym ty mówisz, Abi.
Bez obaw.
Buźki posłużą nam za znaczniki, że już tu byłyśmy.
Trochę to potrwa, ale może się udać!
Znowu z wiatrem!
Dziewczyny, patrzcie!
- Zwycięstwo! - Wcale nie.
Źle wyjechałyśmy.
Tak? A może wprost w ramiona przygody?
Raczej dalej w las, Abi.
Do domu wciąż daleko.
Miną godziny, nim pokonamy góry.
Uczyłam się o wąwozach na stepowych zajęciach.
Lekcja nr jeden:
„osadowy” to nie „siedzący”.
Geody bardzo się błyszczą.
Czy da się jeszcze bardziej?
Są piękne i lśniące,
ale wtedy błyszczałyby za mocno.
Łatwo oślepnąć.
No i w końcu by zgasły.
Bez blasku to już nie geoda, prawda?
- Abi, stój! - Kamoda?
Geoda przebrana za kamień.
Abigail! Wracaj!
Może one dadzą znać w Miradero, że utknęłyśmy?
Abigail!
Fakt, to brzmi jak ptasie nawoływanie.
„Abigail”!
Rany, jakie szczeliny.
Chyba jedna z nich się rusza.
Nie – wszystkie!
Co robimy?
Nie wiadomo, czy pokonamy las.
A więc naprzód.
Musimy być bardzo ostrożne.
Żadnych gwałtownych ruchów.
Już prawie.
- O nie! - Uwaga!
Za królikiem!
Szybko!
Uciekajmy!
- Gazu! - Biegnijcie!
- Wyjście! - No, Ślicznotko!
Ruchy!
Brawo, druhu.
Dalej, Bumerangu.
Za górami znajdziemy drogę do Miradero.
Dom już tuż-tuż, czuję to.
Ma smak...
Abi! Co jest?
W porządku?
Bumerang jest ranny.
Pewnie ukąsił go wąż.
Potrzebny mu weterynarz. To grzechotniki.
Jad dostanie się do krwiobiegu i go sparaliżuje.
Wymyślmy coś! Damy radę!
To dla nas w sumie nic... nowego?
Mam pustkę w głowie!
To moja wina.
Nie mów tak, Abi.
Węże – kto by pomyślał?
Gdyby nie moje głupie rozpraszające historyjki,
nie trafiłybyśmy do wąwozu.
To moja wina.
Abi, to nie...
Pomóżmy Bumerangowi.
Spokojnie, kolego.
Pru zerknie na ranę. Nie ruszaj się.
Jaki kochany.
Chyba nigdy nie był taki posłuszny.
Rana jest napuchnięta i zabrudzona.
Przemyję ją.
Leż spokojnie.
No dobrze. Zobaczymy, czy może iść.
Bumerangu!
Dalej nie pójdzie.
Ktoś musi sprowadzić pomoc.
W pojedynkę łatwiej się zgubić.
Musimy coś zrobić.
Ale co z nimi?
Mixtli.
- Wydaje ci się. - Ma urojenia?
Nie, stoi za wami.
Yá'át'ééh!
Mixtli!
- Co tu robisz? - Jak dobrze!
- Gdzie byliście? - Dokąd jedziesz?
Polowaliśmy, gdy usłyszałem głosy.
Poszedłem do wąwozu, ale zgubiłem ślad królika.
Wtedy zobaczyłem was.
Na ostrzeżenie było już za późno.
Węże was dopadły.
Dobrze, że tu jestem.
Też się cieszymy.
Spokojnie, złociutki.
Hodéezyéél.
Zawinił wąż.
- A ja jeszcze bardziej. - Abi, przestań.
Potrzebuje leku.
Poczekam z Abigail. Jedźcie.
Jak dotrzemy do Miradero?
Kierując się przez góry.
Na południowy zachód.
- Godzina drogi. - Niebawem wrócimy.
Trzymaj się, mały.
Ty też, Abi.
Powodzenia.
Wyjdzie z tego.
To silny koń.
Ale musi leżeć nieruchomo.
Inaczej do jego krwi
dostanie się trucizna.
Słyszałeś Mixtliego.
Ani drgnij.
Nawet o centymetr.
Bumerangu, leż!
Miniemy góry i rozeznamy się w terenie.
Patrz!
Już blisko. No, Ślicznotko!
O nie.
Kamienna lawina!
- O rety! - Dawaj!
Szybko!
Uważaj!
Lucky, ruchy!
Pędź, Ślicznotko!
Lucky!
Pru!
No już!
Skacz!
Pru! Tutaj!
Gdzie one są?
Powinny już wrócić.
Proszę, nie ruszaj się.
Jad już krąży.
Jest coś, co może zwolnić proces.
Nie jestem pewien.
Zobaczymy.
Zróbmy to.
Nie wrócimy i nie ruszymy dalej.
Więc utknęłyśmy.
I co teraz?
Wymyślę coś.
Nic z tego!
Ty główkujesz, a Bumerangowi
z każdą chwilą się pogarsza.
Jeśli umrze, Abigail się załamie.
Wydostańmy się stąd!
Gdyby tu była, powiedziałaby:
„Odetknijmy się. Skały są jak schody!”.
Ej, one serio tak wyglądają.
- Nie świruj. - Nie, spójrz!
No dobra.
Chodź.
O mały włos.
Jedźmy dalej.
Nie będzie łatwo,
ale ze szczytu widać drogę do domu.
Chyba tak.
- Jeśli nie... - Co?
Jeśli nie spadniemy, prawie jak ja i Ślicznotka.
Wtedy zostaniemy tu,
a Abi do końca życia będzie się zamartwiać.
Albo wrócimy do domu, sprowadzimy pomoc,
a ten dzień wspomnimy z uśmiechem.
No... może.
Czyli trzeba użyć szarej gliny.
Bo z czerwonej robi się garnki?
Owszem.
Nagietki?
Uśmierzą ból.
A lawenda?
- Po co ona? - Oczyści ranę.
Znasz się na roślinach.
Kocham kwiaty, zwłaszcza czerwone.
I niebieskie. Żółte też.
Purpurowe i zielone!
Lawenda uspokaja.
Bumerang boi się kąpieli.
Czasem też szlaucha.
A po lawendzie rwie się do wody.
Znowu się uśmiechasz.
Wcale nie.
To poważna sprawa.
Więc usta w podkówkę.
Zabawne.
Uwielbiam twoje kawały.
To nie żart.
Przeze mnie Bumerang cierpi.
Nie żartuję.
Oddycha już tak ciężko!
Błagam, leż spokojnie.
Pogarsza mu się.
Co robimy?
Trzeba wymieszać wszystkie składniki.
- Pru! - Lecę!
Pru!
Zaraz szczyt.
Jest Miradero!
I to tuż obok!
Konie dowiozą nas tam raz-dwa.
Okej, ale...
jak my stąd teraz zejdziemy?
O nie...
Przeżyłam błąkanie się, węże i Bumeranga
no może jego nie, ale to?
A z rana było tak miło.
Chciałam tylko zjeść obiad.
A ja – przejechać się. Co za świat.
Już po nas. To koniec.
Wiem, ale pośpiech nic tu nie da.
Gdyby Abi tu była,
rzuciłaby jakiś żart i przestałybyśmy się martwić.
Jej energia odciąga nasze myśli od niebezpieczeństw.
Ostatnio zebrałam tyle geod, że nazywają
mnie „Geo-gail”!
Podziałało?
Może trochę.
Ale wolałabym pośmiać się z ciebie.
To musi wystarczyć. Dobra, w drogę.
Na rozkaz, Geo-gail.
Okład powinien wyciągnąć jad z rany.
Chociaż nie widziałem, by zadziałało na konia.
Skąd to znasz?
W moim plemieniu tak się leczy.
Moja amá sání to uzdrowicielka,
miała pacjenta z taką raną.
Pomogłem jej z okładem, który go uzdrowił.
To ci pomoże.
Nie ruszaj się.
Teraz drugi etap.
Abigail, musisz coś zrobić.
Co takiego? Maść? Węzeł? Okład?
Musisz opowiadać kawały.
Jak to mu ulży?
Koń czuje, że się martwisz.
Chce cię pocieszyć,
ale wtedy się rusza.
Zapewnij go, że jesteś znowu pogodną Abigail.
Bądź sobą.
Mogę spróbować być sobą.
Poważnie zbzikuje!
Może kiedyś zrobią lody o smaku popcornu.
Zawsze kiedy chcę coś słodko-słonego,
wciskam popcorn w lody,
ale rozmięka i lody robią się obrzydliwe.
Gorąca czekolada latem?
Wtedy byłaby to zimna czekolada.
Genialne! Powiem Winthropowi.
Mając drobne, też mogę mówić, że mam kasę.
Malutką. I co, działa? Brzmię jak ona?
Gdyby owoce i orzechy wpadły pod strzechy... Co dalej?
Miałybyśmy Święta!
Twoja kolej!
Spoko, ale głosu Abi nie udam.
No dobra.
Chmurki! Jakie puszyste!
Tworzy je woda
złożona z wodoru i z tlenu.
Dlatego nazywa się ją H2...
Żółwie żyją bardzo długo.
Musisz trajkotać, tak jak Abi.
Myślisz, że żyją tu wróżki?
W głazach? Czyli to głuszki!
O raju.
Jeszcze chwila, a pożarłyby mnie nerwy.
Słowa jak z ust Abi.
Załapałaś. Znajdźmy twoją mamę.
Tak sobie myślę...
Gorąca czekolada latem?
Nie byłoby fajnie? Nazwano by ją „zimną czekoladą”.
Genialne.
Aha, to w sumie lody czekoladowe.
Amá sání mówiła, że lecząc ciało człowieka,
uzdrawiamy tylko jego część.
By uleczyć go w całości,
konia tak samo,
trzeba pomóc też duszy.
A ty właśnie to robisz, Abigail.
Gdy wrócę do Miradero, będę poważna.
Zawiniłam po całości.
Moje żarciki zraniły konia.
Ale również go uleczyły.
Przywiodłaś mnie tu.
To twój głos słyszałem na polowaniu.
I ptasie świergoty.
Bardziej ludzkie trajkoty.
Ocaliło cię bycie sobą.
Zostaniesz świetną uzdrowicielką, jak moja amá sání.
Polubiłaby cię.
Była zabawna.
To dziewczyny z mamą Pru!
Czas na mnie.
Ale...
Abi!
Abigail!
Jak Bumerang?
I co my tu mamy...?
Grzechotnik, tak?
One to potrafią się wgryźć.
Ale ta rana... wygląda świetnie.
Podobno pomagał ci przyjaciel.
Gdzie on jest?
Dobra robota, młodzieńcze.
Ocaliłeś tego konia.
Możesz być z siebie dumny.
Załadujmy go na sanie.
Dziękuję, Mixtli.
Za naukę o roślinach,
za uratowanie konia i za twoją przyjaźń.
Co to?
Dziennik, w którym amá sání zawarła swoje nauki.
Możesz się z niego uczyć.
Może dopiszesz też swoje nauki.
Do widzenia, przyjaciółki.
Żegnaj, Mixtli.
- Dziękuję. - Pa!
Trzymaj się! Dzięki!
No to ruszajmy do domu.
To drzewo wygląda jak ciotka Cora,
gdy znajdzie nowy przepis.
A to – jak bliźniaczki.
Nie, nie jak Bianca.
Wróciła stara, dobra Abi.
Nigdy się nie zmieniaj.
Taka jesteś najlepsza.
Da się zrobić.
Choć jako ptak mogłabym rozwinąć skrzydła!