Söz ver bana. İyileşmeye çalışacaksın.
Her şey düzelecek.
İnan bana.
Seni suçlamıyorum. Buna bil.
Ama lütfen gayret et.
Edeceğim.
Seni çok seviyoruz.
Hoş, değil mi?
Rahatlatıcı?
Şehir sesleri.
İnsanlığın alçalıp yükselmesi.
Şimdi, yeni arkadaşımız Jacob için
hepimiz kendimizi tanıtalım.
Ben başlayayım.
Hoş geldin Jacob.
Ben, Doktor Angeli. Psikoloğum.
Seansımıza, şehir sesleriyle başlayacağım,
kliniğin dışındaki hayata bizi geri götüren bir şeyle,
hepinizin ait olduğu yere.
Rufus, sen devam etmek ister misin?
Olur.
Hoş geldin Jacob. Ben, Rufus.
Bir oğlanım, eskiden bir Alman kurdu olduğuma inanırdım.
En sevdiğim yemek sığır konservesi.
Harika.
Judith.
Judith, lütfen kendini tanıt.
O aksesuarlarını elinden alayım mı?
Peki, devam edelim.
Jeremy.
Merhaba, ben Jeremy. Ben bir sincap değilim.
Hayır, değilsin.
Aferin.
Lütfen.
Bırakın da sincap olayım.
Günlüğünü yazıyor musun?
Arkadaşlar, bunlar çok önemli.
Yansımanızdan uzaklaşmanızın çok mühim bir kısmı bu.
Ben yapıyorum.
Böylece de harika bir ilerleme kaydettin Rufus.
Yazmak, değişim için çok tesirli bir araçtır.
JACOB
Selam kanka.
Akrabayız, biliyorsun.
Hemen anladım. Bir bakışta.
- Akraba mı? - Evet.
Canidae Caninae. Seninle biz aynıyız.
Sürü hayvanlarıyız.
Emin değilim.
Öyleyiz. Bir kurt tanıyordum.
Birkaç tane hatta. İnternette çok ünlüler.
Alman kurdu olmayı seçtim, öyle belirtilerim vardı.
Sürüm vardı.
Benim değildi ama ben de bir parçasıydım.
Annem üzüldü, beni buraya gönderdi.
Düzene karşıdır. O yüzden evde okuttu beni.
- Anladım. - Öyle.
Buradaki günleri sayılı. Bir sonraki aşama o.
Uslu durursan oraya ulaşırsın. Yakında gidecekler.
Dur, sakın. Özür dilerim.
Bu durumlarda müdahale istenmez.
Hangi durumlarda?
Ona yaptığı hataları gösteriyor.
Çocukluğunu kucaklıyor. O bir rol model.
- Bana bak. - Hey!
Yapma Jacob. İyileşmek istiyorsan kurallara uymalısın.
Bir derdin mi vardı?
Bence de.
Papağan kraker ister mi?
Ne olmak istersin?
İlkel bir canavar mı?
Yoksa nazik bir insan mı?
Her şey önünde.
Gerçek sen. Gerçek benliğine dönüş.
Hangi hayvansın? Yemeğin için.
Kurt.
Jacob. Onu yemene gerek yok.
Kâseden yiyebilirsin.
Yeni gelenlerin kâse hakkı var.
Başımı okşar mısın?
Rufus, hayır!
Rufus. Kalk ayağa.
Niye yaptın bunu?
Çok güzel gidiyordun.
Git otur. Sana yemek getireyim.
Bugün otlama günüm sandım.
Üzgünüm. Bugün değil.
Gerçek yemek de yemelisin. Sonra yemini yersin.
Yem yok o zaman.
Aferin.
İşte böyle.
Aferin Judith. Bak, güçleniyorsun.
Sandalyeni masaya yaklaştır lütfen.
Bitirdin mi?
Peki...
Judith.
Fırla.
Çabuk.
Tam oraya. Oraya kurul.
Yüz puan kazandın.
Bu haftaki en önemli olayın.
Bunları bize niye veriyorlar?
Teknoloji bizi insani yönümüze bağlıyor.
Öyle bir şeyler işte.
Sence işe yarıyor mu?
Sence?
Jeremy, hazırlan. Sıra sende.
Hadi.
- Doğa, insanın bir yapısıdır. - Daha hızlı.
Doktor Mann anlatır, yapmacık teorilerini falan.
Hazır ol.
Ona hayvan bakıcısı diyoruz. Ondan uzak dur.
- Doktor Angeli daha iyidir. - Çabuk!
Doktor Mann'ın metotlarına inanır yine de.
Hadi.
Tedavi edebileceğimiz bir hastalık diyor.
Ne peki bu?
Tanrı.
Hadi.
Buraya gel.
Hadi Jeremy. Hile hurda yok.
Sana yardım edeyim mi?
Hadi. Biraz gayret.
İşte bu.
Kendin ol. Sen busun.
Evet, işte böyle. Hadi.
Yeni arkadaşından çekinme.
Şu ağaca tırman. Hadi. Senin için çocuk oyuncağı.
Aferin.
Hayır.
Hayır. Bir sincap gibi, oğlan çocuğu gibi değil.
Sincap nasıl tırmanır?
Sen sincapsın, bilirsin.
Hayır. Sincaplar dik tırmanır.
Tepeye çıkmak için pençelerini ve tabanlarını kullanırlar.
Hadi, o pençeleri, tabanları görelim.
Evet. Öyle.
Sıkıca kavra, evet.
Hadi Jeremy.
Hadi Jeremy. Sen busun işte.
Hadi Jeremy.
Hadi ama!
Sen özgürsün.
Hadi, yapabilirsin.
İşte böyle devam. O sincap pençelerini kullan bakalım.
Ne oldu?
Ne oldu Jeremy?
Ne var?
Ne yaptın?
Hadi canım. Bir şey yok.
Gördün mü? Bir kemirgen olamazsın.
Değil mi?
Neyse, yapacağız. Deneme yanılma bu.
Ona yardım edin.
Her yere dolanmış. Biraz parmağı çizilmiş.
Anja sana bakacak.
Jacob.
Kurt Jacob.
Bir kurtsan, dört ayak üstünde dur.
Hadi.
İşte böyle.
Bir kurtsan, ulu bakalım şimdi.
Saldır bana, bir kurtsan.
İnsanlara saldırmışsın.
- Ailen bana anlattı. - Kurt olmak istemiyorum.
Yalan söyleme.
Kurt olduğunu sanıp bu yüzden ölen çocuklar tanıdım.
Ulu hadi.
- Lütfen. - Ulu dedim!
Aferin oğluma.
Gördün mü? Karşı koydu.
IṄSAN - HAYVAN
Bu ellere, dudaklara, burna bakarak
bunun bir erkek çocuğu
olduğunu anlayabiliyoruz.
Doğru mu bu?
Kurt olmak istemiyorum dedin. Değil mi Jacob?
Öyle değil mi Jacob? Bir kurt olmak istemiyorsun?
Otur yerine.
Al şunu Annalisa.
İşaretlediğim sayfayı oku. Hemen lütfen.
"Bu gözler görüşüme engel.
Dikkatleri sadece büyük şeylere.
Burnum yeterince uzun değil.
Kokuları doğru alamıyorum.
O yüzden beceriksiz bir avcıyım.
Emeklerken parmaklarım su topluyor.
Ellerim kemikli ve sert toprakta acıyor.
Çünkü yumuşak destekli pençe değiller."
Devam et.
- Edemem. - Neden?
Bu bir insan mı, değil mi?
Kendini kurta benzeten bir insan.
Bu sadece, birinin seni tanımlama şekli.
Biri siyah bir kız, diğeri beyaz bir oğlan.
Kızın deri hastalığı, oğlanın yeme sorunu var.
Yani diyorsun ki, ruhen bir hayvansan
o hayvan olursun, öyle mi?
Öyle mi?
Peki, bir hafta hissettiğin hayvan gibi yaşamana izin vereceğim.
Çin ayısı olmak nasılmış, bambu kemirirken anlatırsın bana.
"Oturmam gerektiği gibi dümdüz oturunca kemiklerim acıyor.
Her zaman eksik bir şey var.
Olmayan kuyruğum.
Penisim iğrenç ve yumuşak, sallanıp duruyor.
Hâlbuki, tüyle kaplı ve karnıma yapışık olmalı.
Popom, işe yaramaz bir et yığını, duruşumla uyumsuz.
Çok fazla et var, kaslar da işe yaramıyor.
Dört ayak üstündeyken kaslarım farklı işliyor.
Omuzlarım her zaman ağrıdan ölüyor.
Kafamı kaldırıp gidemiyorum.
Kaldırırsam boynum ağrıyor,
bu da bana farklı bedende
yaşadığımı hatırlatıyor daima."
Bunu sen yazdın Jacob.
Biliyorsun, oynadığın bir bölüm bu.
Ama inan bana, burada işin bittiğinde
seni bu fanteziden kurtaracağım.
- İn oradan. - Pardon.
Ben kurt değilim.
Kes şunu. Burası benim bölgem, yakalatacaksın bizi.
Yapamam.
Orada biri mi var? Kim o?
Oradan değil. Gel.
Daha iyi misin?
Burada mı görevlisin?
Pek sayılmaz.
Anahtarlar ne iş?
Bağlantılarım var.
Sen de mi hastasın?
Pek sayılmaz.
Geleli ne kadar oldu?
Çok.
Hem de çok.
Kaçmayı düşündün mü?
Bir kişi cesaret etti.
Civardaki serseriler haşat etti, ormanda açlıktan öldü.
Biraz uydurma gibi.
Değil.
Doğru.
Bir şeyler getirdim. Çoğu yemek.
Sağ ol anne.
Sana bir bileklik daha aldım.
Renkli bir şeyler hoşuna gidebilir dedim.
Canın sıkıldığında falan...
Fena bir yer değil.
Kardeşin de gelmek istedi ama...
- O nasıl? - Jeremy, hayır...
- Seni özlüyor. - Abartıyorsun. Gel benimle.
- Ben de onu özlüyorum. - Doktor Mann!
Ne oldu Bayan Walsh?
Ona ne yaptığınıza bir bakın.
Metotlarımıza güvenin. Yalnızca gerekeni yapıyoruz.
Gerekeni mi? Canilik bu! Oğlumu burada bırakmayacağım!
Acınızı cidden anlıyorum Bayan Walsh.
Sevdiklerimizi böyle görmek zordur.
Dışarıda olsa daha çok acı çekecek ama.
Tür hoşnutsuzluğunun nedeni travma, izolasyon ve güvensizliktir.
Ama bu hastalar şifa bulabilir.
Amacım, ne gerekiyorsa yapıp yine mutlu,
sağlıklı, umut dolu bir hayat sağlamak onlara.
Onun için istediğiniz bu değil mi?
Gelin, baş başa konuşalım.
Endişe etmeyin Bayan Walsh. Glin hadi.
İyileşmek zorundasın.
Normal bir hayat senin de hakkın.
Bir aile. Bir iş.
- Edwina. - Öyle ama.
Bunları istemiyor musun?
Orada fazla yok. Çok zayıf.
Şurada da bir şeyler var.
Genelde iki sayfada.
Çizimler var.
İki sayfa.
Aynen. Ekranı, gözünmüş gibi kullan.
Evet, görüyorum.
Tüm yazdığın bu mu? "Bugün Sincap'la 'yakala' oynadık.
Harikaydı. Oyun çok güzel."
Evet.
Evet, dün "yakala" oynadık, çok eğlenceliydi.
Öyledir eminim.
Rufus, buraya içinden geçenleri yazacaksın.
Resim zamanı Judith.
- İn. - İn.
Judith, bir daha söylemeyeceğim.
Resim zamanı Judith.
Hadi. Oyunu sonra oynarsın.
Koyunu sonra boyarsın.
Bir ilerleme yok.
Peki. Biraz ben ilgineyim o zaman.
Hayır, sanırım çok hassas. Biraz zaman lazım.
Hayvan deliler! Hepinizin sonu bu olacak!
Bir şey yok, camlara yaklaşma.
Durdurmaya çalışın. Ana kapıya lütfen.
Rufus, sessiz! Herkes içeri.
- İçeri geçin. - Hadi. İçeri.
Yürüyün! Kameralar bir şey yakalamış mı bakayım.
Arka kapı zorlanmış mı, kontrol edelim.
Öfkeli, kötü insanlar sadece,
farklı olanlara empatileri yok.
Hadi, geçin içeri.
Küçüklüğümden beri buradayım.
Doktor Angeli annem gibidir.
Bildiğim tek yer burası.
Eskiye ait hatırladığım tek şey bu suydu.
Çatıda bir çatlak vardı ve...
Damlaması kesilmeyen o suyu hatırlıyorum.
Bütün gece dinlerdim
ve damlaları sayardım.
Hatırladığım ilk şey o.
Hatırlamasam iyiydi.
Ya sen?
İçimde hep bir his vardı.
İç güdeler.
Küçükken öğrendiğim her şey yanlış geliyordu.
Zihnim almıyordu.
Açıklayamıyorum.
Durma.
Bir doğa parkında yürüyüşteydik.
Bir ses duydum.
Hâlâ hissediyorum.
Sanki bana sesleniyordu.
Ona doğru koşmak istedim.
Denedim.
Babamın elinden kurtulup ona sese koştum.
İnanılmaz bir hafiflik hissettim.
Her nefesimi.
Beni geri çekti.
Kollarına aldı.
Bir şeyler söylüyordu ama onu duyamıyordum.
Tek duyduğum o ulumaydı.
Sonra gözlerine baktım...
...ve oğlu olduğumu hatırladım.
Ormanda ne var bu kadar?
O kokular.
Toprak.
Nem.
Soğuk.
Bu deri,
bu kollar, bu saç...
İnsan formunda değilim.
Koşuyorum.
Nefes alıyorum.
Hayır!
Hadi, uç bakalım.
- Hayır, lütfen! - Evet.
- Hayır! - Atla.
- Hayır. - Hadi, atla.
Papağan mısın, değil misin?
- Papağanım. - Öyle mi? Uç o zaman.
Hayır!
Bir papağansan, uç o zaman.
Hayır.
- Hadi! - Hayır!
Ben bir kızım!
Neyim dedin?
Ben bir kızım.
Aferin. İşte böyle.
Özgürlük budur. Kendimize karşı sorumlu olma isteği.
Büyüyünce beni, size ikinci kez yürümeyi
öğreten adam olarak hatırlayacaksınız.
İndirin aşağı.
Hadi, öğle yemeğine.
Dur.
Yapma.
Ulumak nedir, bilir misin?
Duyulmayı istiyorsun demektir.
Söyleyeceklerin var demektir.
Bir şeyi dünyaya bağıra çağıra söylemek istiyorsundur.
Ebeveynlerin...
Baban...
Onunla nasıl bir ilişkin vardı?
En eski hatıra ne?
Jacob.
Bakalım. Mutluluk.
Güzel. Mutluluk. Yüzündeki mutluluğu görebiliyorum.
İşte! Sana ne yaptığını görüyor musun Ivan?
Yüzüne nasıl neşe katıyor? Gösterebilir misin?
Bak sen. Aferin. Mutluluk böyle başlar işte.
Ama mutluluk, kahkahaya dönüşür.
Sanki çok komik bir fıkra duymuşsun gibi.
Evet Ola! Aynen öyle!
İçinden gelen o güzel gülümsemeyi göster!
Durma, bir kahkaha patlat.
Gülmek bazen yüzünü gerer.
Hadi çılgınlar gibi gülelim. Evet Ivan.
Bu kahkahalar da buradan çıkabilir. Bulun bakalım.
Duyun.
- Duydun mu? Gülüyoruz. - İşte bu.
Gülüyoruz.
Kıkırdamak nasıl oluyormuş, bir duyayım.
Kıkırdamak, çok farklı bir şeydir.
Pek gülmek sayılmaz.
İçeride fıkırdayan küçük bir şey.
Aynen öyle. Çok güzel. Bravo Louise.
Evet!
Akşam yemeğine bir ördek olsa keşke.
Kalk üstümden.
Çekil... Ellerimi hissetmiyorum.
Lütfen.
Jacob!
Jacob, kalk üstünden!
- Bırak! - Manyak!
Çekil! Gel benimle!
Halledeceğiz.
Tamam, tabii.
Tamam, şimdi konuşacağım.
Sonra konuşuruz. Görüşürüz.
Jacob.
Ben, Genel Müdür Dr. Sullivan.
Jacob, bu ilk ve son uyarın.
Bu klinikte şiddete müsamaha göstermeyiz.
Annenlere haber verdik.
Böyle bir şey tekrarlanırsa sonuçları ciddi olur.
Buna bizi zorlama.
Umarım iyi anlamışsındır.
Kendi iyiliğin için.
Kavga ederek bir yere varamazsın.
Pekâlâ Rufus, hazır mısın?
Evet, hepinizin bildiği gibi
son zamanlarda çok iyi gidiyorum.
Şekil A'da görülüyor.
Sonuç olarak, annem beni dışarı çıkarıyor. Biliyorum.
Yeterince kaldın diyor,
bana dışarıda bir şans vermek istiyor.
Jacob, bensiz ne yapacak diyorsunuzdur, kendisi çok duygulandı.
Ben de üzgünüm, yarınki mezuniyeti kaçıracağım.
Ve vakti gelince sizinle mezun olamayacağım.
Ama annem ne derse o.
Neyse, bir tatile çıkacağız
ben de en insansı hâlimle duracağım.
Ama size bir şey söyleyeyim, benim başarım...
Rufus, annen seni tatile götürmüyor.
Seni buradan alıyor ama tatile gitmiyorsunuz.
Bir çeşit tatile gidiyoruz. Şunu söylemek istedim...
Tatil sayılır. Evde geçen bir tatil.
Neyse, benim başarım, sizin başarınız.
Neyse, diyeceğim şu, benim başarım, sizin başarınız.
Bir mezuniyet geleneğimiz var,
küçük bir törenle çabalarını onurlandırmak istiyoruz.
Öne çık lütfen Robert Ward.
Aferin Robert.
Kaldır da aileler de görsün Robert.
Son bir ayrılıkla, hayvanına veda et bakalım.
Hazır olduğunda yapabilirsin.
TÜR HOŞNUTSUZLUĞU
İşte bu.
- Aferin. - Aferin Robert.
Aferin. Aslanım benim.
Nora Noonan.
- Hadi Nora. - Gel bakalım.
Aferin Nora. Bu noktaya ulaşmak için gerçekten çok uğraştın.
Evet, Sophie MacFarlane.
Böyle gel Sophie. Aferin. Hadi gel.
Al bakalım Sophie.
Derin bir nefes al.
Acele etme.
Büyük gün. Aferin.
Bu haksızlık!
Buradan asla kurtulamayacağım!
Ne oldu?
- Burada hapis kaldım! - Ne yaptılar?
- Ne oluyor? - Kurtuluyorlar.
- Çık dışarı. Burada işin ne? - Haksızlık bu!
- Dr. Mann'ın bunu öğrenecektir. - Ne oldu? Ne yaptın?
Onun hiç tanımıyorsun. Çık buradan.
Yine mi?
Ciddi misin? Her törende aynı şey.
O çocuklar, ailelerinin yanına dönüyor.
Ailene cidden dönecek misin?
Ayrılmak mı istiyorsun?
Sus. Benden kurtulmak mı derdin?
Hayır. Çok bencilsin. Gel buraya.
Otur.
Bu musun sen?
Yat.
Sen misin bu, bu acınası, pire torbası hayvan mısın?
Cevap ver bana.
Hayır.
Ama bu bir kurt.
Onu bir insan yakaladı yine bir insan öldürecek.
Biz bu yüzden üstün ırkız.
Bir insanı öyle mi görüyorsun?
Evet.
Dikkatli ol Jacob.
Uzun süre uçuruma bakarsan, uçurum da sana bakar.
Hadi. Gel bakalım.
Yürü!
Ben bir kurt değilim, sadece vahşi bir çocuğum.
Ben bir kurt değilim,
sadece çok hasta bir çocuğum.
Jacob.
İlk geldiğimde ben de buradaydım.
Pençelerimle üvey babamı tırmalardım.
Yaralamayı denerdim.
Ama benden hep daha güçlüydü.
Kırık borudan akıp yere çarpan su damlalarını sayardım.
Geleceğini bilerek.
Gözlerimi sıkıca kapatır,
pencereden atlayarak sağ salim
yere düştüğümü hayal ederdim.
Herkesten hızlı koşup
kimsenin beni yakalayamadığını...
O kokular.
O toprak.
Nem.
Soğuk.
Ağaçlar, mırıldanıyor.
Koşuyorum.
Nefes alıyorum.
İnsan formundan uzağım.
Bir gün, birlikte vahşileşeceğiz.
Hücre arkadaşını yakından tanımak ister misin?
Yıllar önce bir uçak kazası geçirmiş.
Çölde mahsur kalmış, yemek yok, su yok.
Birkaç kazazedeyle birlikte,
ölen bir yolcuyu yemek zorunda kalmışlar.
Kurtarıldıklarında, şok hâlindeymiş.
Kükrüyormuş yalnızca.
Bir aslan gibi davranmaya başlamış.
Sokaklarda yaşayıp, kükrüyormuş.
Komşu köylerin halkını dehşete düşürüyormuş.
Ta ki karısı onu bulup
nihayetinde süresiz olarak buraya yatırana kadar.
Kurtarılamayacak hâldeydi.
Bu akşam odana gidebilirsin.
Ama görüyorsun ya Jacob, geri dönüşü olmayan bir nokta hep var.
İnsan olarak kendi zihinsel işlemlerimizin farkındayızdır,
düşüncelerimizin, hislerimizin, algılarımızın.
Gezegende bu tür bir farkındalığı olan tek türüz,
buna da bilinç diyoruz.
Bu yüzden hayvanlardan daha üstünüz,
iç güdü onların tek dayanaklarıdır.
İçgözlem yapabilir, ileriye bakabiliriz
ve bu nedenle hayatta kaldık ve doğayı domine ettik.
İnsan olarak kendi zihinsel
işlemlerimizin farkındayızdır, düşüncelerimizin...
Jacob, çok hayal kırıklığına uğradım.
Doğruca buraya geldin.
Sana bir şans vermiştim değil mi?
Değil mi?
Hadi, geç içeri hemen!
Jacob? Derhâl içeri.
Jacob...
Jacob!
Jacob.
Jacob! Dur!
Jacob!
Sana yardım etmek için her şeyi yaptım Jacob. Her şeyi.
Şu hâline bak,
o özendiğin hayvan gibi zincire vurulusun, ağzında maske.
Daha kötüsü mü olsun?
Çok daha kötüsünü yapabilirim!
Hiç anlamıyorum.
Gayet iyi gidiyordu ama sonra...
Paniğe gerek yok. Biz bunun için varız.
Doktor Mann birazdan gelir.
Anca böyle getirebildim.
Yerinden kımıldamadı.
Doğrudur. Her şey kontrolümüz altında.
Rufus, hayır.
- Çok özür dilerim. - Hiç önemli değil.
Paniğe mahal yok.
- Parasını vereceğim. - Önemli değil.
- Bayan Fletcher. - Selam.
Merhaba Rufus.
Çok özür dilerim. Şey... Yere çişini yaptı.
Hiç dert değil. Temizleriz.
Hadi Rufus. Sorun ne?
- Dünden beri böyle. - Hadi oğlum. Gel bakayım.
Seni gördüğüme şaşırdım. Çok iyi gidiyordun. Gel bakayım.
- Şeylerini almadı... - Gel bakalım.
Aferin. Aferin oğluma.
Bayan Fletcher'la ilgilenin lütfen.
- Tabii. - Onu ben alayım lütfen.
- Gelin. - Ben alayım.
- Böyle. - Verin.
- Sağlam ellerde. Gelin. - Peki.
- Tamamdır. - Görüşürüz Rufus.
Pekâlâ.
Rufus.
Evet?
Yaramazlık yaptın öyle mi?
Şu pisliğine bak.
Yaramaz bir çocuksun.
Yaptığın şu pisliğe bak. Bak şuna.
Çok yaramazsın.
Bunu biri temizlemeli değil mi?
Kendinden utanmalısın öyle değil mi?
Çok yaramazsın, çok.
Öyle böyle değil. Çok terbiyesizsin.
Jacob.
Sana ne yaptılar böyle?
Bak bana.
Ne zaman kaçacağız?
Yakında.
Cecile.
Aman tanrım.
Uzak dur. İçeri geç.
Yürü.
Uzak dur!
Elini ver.
O çocukla olur mu sanıyorsun?
Senin gibi hiçbir şeyi olmayan güzel kızlara
ne olur, unuttun mu?
Hadi bakalım. Takım dansına hoş geldiniz. Üç, dört! Başla!
Bir, iki, üç, dört. Güzel!
Gülümse. Altı, yedi, sekiz.
Ve bir, iki, üç, dört, beş, altı, yedi! Uzan!
Bir, iki, üç, dört,
beş, altı, yedi, sekiz.
Zıpla. Bir, iki, üç, dört, beş, altı, yedi. Dön!
Bir, iki, üç, dört...
Sana söyleneni neden yapmıyorsun Jacob?
Yap dedim mi, yapacaksın.
Bir, iki, üç. İki, üç.
Son kez! Bir, iki, üç.
Tekrar başa dönüyoruz.
Beş, altı, yedi, sekiz ve...
Bir, iki, üç, dört,
beş, altı, yedi, sekiz.
Bir, iki... Jeremy, yerine.
Beş, altı, yedi. Uzan!
Bir, iki... Devam.
Yedi ve sekiz.
- Bir, iki... - Ona ne yapıyorlar?
İşine bak. Devam. Yedi ve dön. Bir, iki...
Annalisa, yerine geç.
En güzel yeri.
Burada kalırsak sonumuz ne olacak?
Ve dön.
Hepiniz çok daha iyi olacaksınız.
Burada kalırsak sonumuz ne olacak?
Hepiniz harika birer insan olacaksınız.
Daha çok kendiniz gibi hissedeceksiniz.
- Sonumuz ne olacak? - Son kez. Bir, iki.
Beş, altı, yedi, sekiz!
Ve bir, iki, üç...
Burada kalırsak sonumuz ne olacak?
Herkes yerine geçsin.
Yerinize geçin.
Hemen içeri! Derhâl içeri girin!
Herkes içeri girsin. Bu taraftan!
Rufus.
İçeri geç. Rufus!
- Sonumuz ne olacak? - Böyle yapamazsın!
Hepiniz odalarınıza!
Burada kalırsak sonumuz ne olacak?
Jeremy! Aşağı in!
Doktor Mann!
Artık kontrol edemedim.
Siktir git.
- Siktir git. - Evet.
- Öyle.
- Sen bir kızsın! - Evet.
Sen bir kızsın!
Sen bir kızsın! Söyle.
"Ben bir kızım" de.
Söyle!
Ben bir kızım.
Acınası hâldesin. Acınası.
Ver onları.
Zincir.
Gel. Seni kaldırayım.
Hadi.
Dur. Yaralanırız. Şuraya bak.
Dur. Sence iyi midir?
- Kim? - Doktor Angeli.
- Evet. Gel hadi. - Hayır, bekle.
- Yapamam. - Ne?
Dışarıda ne yapacağız?
Burada benimle kal lütfen.
Hayır.
Ne yeriz? Nerede yaşarız?
Nasıl para kazanacağız? Dışarıda para lazım.
Bana ne olacak dışarıda?
Benim gibi kızlar ne yaparlar biliyor musun?
Dur. Lütfen.
Doktor Mann'ı dinle, numara yap, seni kafesten çıkarır.
- Er geç. - Yapamam.
Bunu atlatacaksın, biliyorum.
sonra birlikte huzurla vakit geçirebiliriz,
gün gelir bizi bırakırlar.
Mesele, kendi benliğimle hayatta kalmak.
Bir şekilde başaracağız.
Birlikte vahşileşeceğiz. Özgür olacağız.
- Biz olacağız. - Vahşi kedi değilim.
Üzgünüm. Değilim.
Sana değer veriyorum tabii ki.
Lütfen kal.
Yapamam.
- Hayır. - Kalamam.
- Lütfen kal. - Gitmeliyim.
Hayır.
Jacob.
Jacob!
Gitme!
Alt Yazılar: Plint Alt Yazı Çevirmeni: Sarper Aman