สัญญานะว่าลูกจะพยายาม
ที่จะหาย
เดี๋ยวอะไรๆ ก็ดีขึ้น
แม่สัญญา
และจำไว้ว่าลูกไม่ได้ทำอะไรผิด
แต่พยายามหน่อยนะลูก
ครับแม่
เรารักลูกมากนะ
ดีใช่ไหมละ
ได้ยินแล้วผ่อนคลายไหม
เสียงเมืองน่ะ
การเคลื่อนไหวขึ้นลงของมนุษยชาติ
เอาละ เพื่อต้อนรับเจคอบ เพื่อนใหม่ของเรา
มาแนะนำตัวกันเถอะ
ฉันจะเริ่มก่อน
ยินดีต้อนรับจ้ะ เจคอบ
ฉันดร.แองเจลี เป็นนักจิตวิยา
ฉันอยากเริ่มคลาสนี้ โดยมีเสียงเมืองเป็นเสียงประกอบ
กับสิ่งที่ดึงเรากลับสู่โลกภายนอกคลินิก
ที่ซึ่งเหมาะสมกับเรา
เอาละ รูฟัส อยากพูดต่อไหมจ๊ะ
ครับ
ยินดีต้อนรับนะเจคอบ ฉันชื่อรูฟัส
เป็นเด็กที่เคยเชื่อว่าตัวเองเป็น หมาเยอรมันเชเพิร์ด
และเมนูโปรดของฉันคือเนื้อหมักเค็ม
ยอดเยี่ยมจ้ะ
จูดิธ
จูดิธ มาแนะนำตัวหน่อยจ้ะ
หรือจะให้ฉันเอาชุดแฟนซีออก
โอเค ไปต่อกันดีกว่า
เจเรมี
หวัดดี ฉันชื่อเจเรมี และฉันไม่ใช่กระรอก
ถูกจ้ะ เธอไม่ใช่กระรอก
ดีจ้ะ
ขอร้องละ
ขอให้ผมได้เป็นกระรอกเถอะ
ได้เขียนไดอารี่บ้างหรือเปล่า
เรื่องนี้สำคัญมากนะทุกคน
มันเป็นส่วนสำคัญในการดึงตัวเธอ ออกจากสิ่งที่เธอคิด
ผมเขียนครับ
และเธอก็มีพัฒนาการที่ยอดเยี่ยมจ้ะ รููฟัส
การเขียนเป็นสิ่งที่ทรงพลัง สำหรับการเปลี่ยนแปลง
(เจคอบ)
ไงพวก
เราเป็นตระกูลเดียวกันนะ
ดูก็รู้แล้ว เห็นปุ๊บรู้ปั๊บ
- ตระกูลเหรอ - แหงสิ
หมาหรือสุนัข นายกับฉัน เราพวกเดียวกัน
สัตว์ที่อยู่เป็นฝูง
ไม่แน่ใจนะ
ใช่แน่ ฉันมี ฉันรู้จักหมาป่า
ฉันรู้จักอยู่สองสามตัว พวกเขาดังมากในโลกออนไลน์
ฉันเลือกเป็นเยอรมันเชเพิร์ด เพราะมันจุดประกาย
ฉันมีฝูงนะ
ไม่ได้ตั้งขึ้นมาเองหรอก แค่อยู่ในฝูงเฉยๆ
แม่ฉันไม่สบายใจก็เลยส่งฉันมาที่นี่
ท่านไม่ชอบกฎระเบียบ ก็เลยให้ฉันเรียนที่บ้าน
- อ๋อ - ใช่
เขาคือคนที่ใกล้หาย เป็นอีกขั้นหนึ่ง
จะไปขั้นนั้นได้ต้องทำตัวดี เดี๋ยวพวกเขาก็ได้ออกแล้ว
ไม่ อย่านะ โทษที
เราไม่ควรเข้าไปยุ่งเวลามีกรณีแบบนี้
กรณีอะไร
คนใกล้หาย แสดงให้คนนั้นเห็นความผิดพลาด
เขายอมรับความเป็นชายของตัวเอง เขาเป็นแบบอย่าง
- มองฉันสิ - นี่
อย่า เจคอบ ถ้าอยากหาย นายต้องทำตามกฎ
มีปัญหาเหรอ
ฉันก็ว่าไม่
พอลลี่อยากกินแครกเกอร์ไหม
คุณอยากจะเป็นอะไร
อสูรกายที่ทำอะไรตามตัณหา
หรือมนุษย์ที่มีเมตตา
มีทุกอย่างรอคุณอยู่
ตัวตนที่แท้จริง กลับสู่ตัวตนของคุณ
เป็นตัวอะไร ถามสำหรับอาหารน่ะ
หมาป่า
เจคอบ ไม่ต้องใช้ส้อมก็ได้
ใช้ชามได้เลย
เด็กใหม่มีสิทธิ์ใช้ชามกินข้าว
ลูบหัวฉันหน่อยได้ไหม
รูฟัส อย่า
รูฟัส ลุกขึ้น
ทำแบบนั้นทำไมน่ะ
เธอทำได้ดีมาตลอดนี่
ไปหาที่นั่งไป ฉันจะหยิบจานให้
นึกว่าวันนี้จะได้กินหญ้า
โทษทีนะลูอิส วันนี้ไม่
เธอต้องกินอาหารจริงๆ ด้วย แล้วถึงจะได้กินเมล็ด
งั้นก็ไม่ต้องกินเมล็ด
นั่นแหละ
อย่างนั้นแหละ
ดีจ้ะ จูดิธ เห็นไหม เธอกำลังแข็งแรงขึ้น
เลื่อนเก้าอี้เข้าใกล้โต๊ะ มากกว่านี้อีกจ้ะ
กินเสร็จหรือยัง
โอเค
จูดิธ
ไปเลย
เร็วๆ
ตรงนั้น วางลงตรงนั้น
เมื่อกี้นายทำได้ร้อยแต้ม
จะเป็นไฮไลท์ประจำสัปดาห์ของนาย
ทำไมถึงอยากให้เราใช้ของพวกนี้
เทคโนโลยีช่วยเชื่อมต่อ กับด้านที่เป็นมนุษย์
หรือกับอะไรไร้สาระ
ไม่เชื่อว่าใช้ได้ผลเหรอ
นายเชื่อเหรอ
เจเรมี เตรียมตัวซะ ตาเธอแล้ว
ไป
- ธรรมชาติคือรากฐานของมนุษย์ - เร็วอีก
เดี๋ยวดร.แมนน์ก็อธิบายให้ฟัง พวกทฤษฎีไร้สาระ
เตรียมตัวนะ
เราเรียกเขาว่าคนดูแลสวนสัตว์ อยู่ให้ห่างจากเขาไว้
- ดร.แองเจลีดีกว่า - เร็วเข้า
แต่เธอก็ยอมรับวิธีการของเขา ก็นะ
ไป
เธอบอกว่าเรารักษาอาการป่วยได้
ถ้างั้นมันคืออะไรล่ะ
พระเจ้า
เอาเลย
นี่ มานี่
เอาเลยเจเรมี ไม่แกล้งหรอก
อยากให้ฉันช่วยหรือเปล่า
เอาเลย มาดูกันว่าเป็นยังไง
นั่นแหละ
เป็นตัวเอง นี่คือตัวตนของนาย
นั่นแหละ ใช่ ไปเลย
ไม่ต้องอายเพื่อนใหม่
ปีนต้นนี้สิ เอาเลย ง่ายสำหรับนายอยู่แล้ว
อย่างนั้นแหละ
ไม่ๆๆ
ไม่ ทำแบบกระรอก ไม่ใช่แบบเด็ก
ไม่รู้เหรอว่ากระรอกปีนยังไง
ต้องรู้สิ ก็นายเป็นกระรอก
ไม่ใช่ กระรอกจะปีนเป็นแนวตั้ง
พวกมันใช้ฝ่าเท้าและกรงเล็บ ปีนขึ้นไปสูงๆ
ดังนั้นเอาเลย ใช้ฝ่าเท้าและกรงเล็บ
ใช่แล้ว
เก็ตแล้ว ถูกต้อง
ไปเลย เจเรมี
ไปสิ เจเรมี นี่คือตัวตนของนาย
ไปเลย เจเรมี
ไปสิ
นายเป็นอิสระ
ไปเลย นายทำได้
นั่นแหละ พยายามต่อไป ไปเลย ใช้กรงเล็บกระรอกสิ
เป็นอะไรไป
เป็นอะไรไปเหรอ เจเรมี
เป็นอะไรไป
ไหนเป็นอะไร
ไม่เอาน่า นิดหน่อยเอง
เข้าใจแล้วนะว่านายไม่ใช่สัตว์ฟันแทะ
ไม่เหรอ
ได้ เราจะทำให้เข้าใจเอง นี่เป็นการลองผิดลองถูก
มาช่วยเขาสิ
สายเต็มตัวไปหมด
เขามีรอยข่วนที่นิ้วนิดหน่อย
อันยาจะดูแลนายเอง
เจคอบ
เจคอบ เจ้าหมาป่า
ถ้าเป็นหมาป่าจริง ก็ลงไปยืนสี่ขาสิ
เอาเลย
นั่นแหละ
ถ้านายเป็นหมาป่า ก็หอนสิ
จู่โจมฉันสิ ถ้านายเป็นหมาป่า
นายเคยจู่โจมคนอื่นมาก่อนใช่ไหม
- พ่อแม่นายเล่าให้ฉันฟัง - ผมไม่อยากเป็นหมาป่า
อย่ามาโกหก
เด็กที่คิดว่าตัวเองเป็นหมาป่า และตายเพราะคิดแบบนั้นน่ะมีเยอะ
ทีนี้ หอนสิ
- ขอร้องละ - หอน
เด็กดี
เห็นเมื่อกี้ไหม เขาต่อต้าน
(มนุษย์ สัตว์)
เราสามารถพบข้อเท็จจริงได้จากมือ
ริมฝีปากและจมูกเหล่านี้
ว่านี่คือเด็กผู้ชาย
ถูกไหม
นายบอกว่าไม่อยากเป็นหมาป่า ไม่ใช่เหรอเจคอบ
ถูกไหมล่ะ เจคอบ นายไม่อยากเป็นหมาป่าเหรอ
นั่ง ลง
เอานี่ไป แอนนาลิซ่า
เริ่มอ่านจากหน้าที่ขั้นไว้ เดี๋ยวนี้เลยนะ
"ดวงตาเหล่านี้จำกัดวิสัยทัศน์"
"มันเพ่งความสนใจไปแต่เรื่องใหญ่ๆ"
"จมูกของฉันยาวไม่มากพอ"
"กลิ่นลอยเข้ามาไม่ได้อย่างที่ควร"
"ฉันจงเป็นนักล่าที่ไร้ค่า"
"นิ้วของฉันพองเมื่อฉันคลาน"
"ข้อนิ้วของฉันบาง และเจ็บปวดเมื่อเดินบนพื้นแข็ง"
"มันไม่ใช่อุ้งเท้านุ่มๆ อย่างที่ควรเป็น"
อ่านต่อไป
- ฉันอ่านต่อไม่ได้ - ทำไมล่ะ
นี่คือมนุษย์หรือไม่
มนุษย์คนหนึ่งเรียกตัวเองว่าหมาป่า
นั่นเป็นแค่สิ่งที่คนเรา ใช้เรียกคนอื่น
เธอคือคนดำ เขาคือคนขาว
เธอเป็นโรคผิวหนัง เขามีปัญหาเรื่องการกิน
โอเค เธอกำลังบอกว่า ถ้าจิตวิญญาณของเธอเป็นสัตว์
เธอก็คือสัตว์ แค่นั้นแหละ ใช่ไหม
เหรอ
ได้ สัปดาห์หน้า ฉันจะให้เธอใช้ชีวิตแบบสัตว์ของเธอ
จะได้เล่าให้ฉันฟังได้ว่า เป็นหมีดำเป็นไง
เวลาที่เคี้ยวไผ่
"ฉันเจ็บกระดูก ถ้าต้องนั่งตรงที่ที่ควรนั่ง"
"รู้สึกว่าขาดบางสิ่งบางอย่างเสมอ"
"หางที่หายไป"
"และอัณฑะเหี่ยวๆ ของฉัน ที่ห้อยต่องแต่งอย่างน่ารังเกียจ"
"ทั้งๆ ที่มันควรเป็นปลอกขน ที่ติดอยู่กับหน้าท้อง"
"ตูดของฉันคือก้อนเนื้อไร้ค่า ที่ไม่เหมาะกับท่าทางของฉัน"
"มันใหญ่เทอะทะ และกล้ามเนื้อก็ใช้การไม่ได้"
"เวลายืนสี่ขา กล้ามเนื้อของฉันทำงานอีกแบบ"
"ฉันจะปวดจี๊ดที่หัวไหล่เสมอ"
"หัวฉันไม่เคยอยู่ข้างหน้า อย่างที่ควรเป็น"
"คอของฉันตึงเวลาที่เงยหน้า"
"และเป็นสิ่งที่เตือนใจฉันตลอด"
"ว่าฉันไม่ได้อยู่ในร่างที่ควรอยู่"
นายเขียนเอง เจคอบ
นายรู้ว่านี่เป็นแค่สิ่งที่นายสวมบทบาท
แต่ฉันสัญญาว่า พอนายครบกำหนดในการอยู่ที่นี่แล้ว
ฉันจะทำให้นายหลุดพ้นจากมายานี้
- ลงมาซะ - ขอโทษครับ
ฉันไม่ใช่หมาป่า
หยุดเดี๋ยวนี้
นี่สนามฉัน เดี๋ยวเราก็โดนจับได้หรอก
ฉันหยุดไม่ได้
มีใครอยู่ไหม หวัดดี
ไม่เอาที่นั่น มาเถอะ
ดีขึ้นไหม
เธอทำงานที่นี่เหรอ
ก็ไม่เชิง
เธอมีกุญแจได้ยังไง
ฉันมีเส้นสาย
งั้นเป็นคนไข้เหรอ
ก็ไม่เชิง
อยู่มานานเท่าไรเหรอ
ก็นานพอ
นานเกินไป
เคยคิดหนีไหม
มีแค่คนเดียวที่หนี
เขาถูกพวกอันธพาลกระทืบจนถึงเนื้อใน และอดตายอยู่ในป่า
ฟังดูเหมือนเรื่องแต่ง
ไม่ใช่
เป็นเรื่องจริง
ของฝากจ้ะ ส่วนใหญ่เป็นอาหาร
ขอบคุณครับแม่
แล้วก็มีกำไลข้อมือเล็กๆ ด้วย
แม่คิดว่าลูกอาจอยากใส่ อะไรมีสีสันที่ข้อมือ
เวลารู้สึกท้อหรือว่า
ที่นี่ดูไม่เลวนะ
จริงๆ น้องอยากมาด้วย แต่...
- เขาเป็นไงบ้างครับ - เจเรมี ไม่
- เขาคิดถึงลูก - เกินไปแล้ว มากับฉันหน่อย
- ผมก็คิดถึงเขา - ดร.แมนน์
มีอะไรเหรอครับ คุณวอล์ช
ดูที่คุณทำกับเขาสิ
ใช่ คุณต้องเชื่อในกระบวนการของเรา เราทำเพราะจำเป็น
จำเป็นเหรอ นี่ทารุณกันชัดๆ ฉันจะไม่ปล่อยลูกอยู่ที่นี่แล้ว
คุณวอล์ช ผมเข้าใจว่าคุณเจ็บปวด จริงๆ นะครับ
มันยากที่ต้องเห็นคนที่เรารักทรมาน
แต่คิดดู เวลาอยู่ข้างนอก เขาทรมานกว่าแค่ไหน
ความผิดปกติในการระบุสายพันธุ์ตัวตน ก่อจากแผลใจ ความโดดเดี่ยว ความไม่มั่นคง
แต่เรารักษาคนไข้เหล่านี้ได้
และภารกิจหัวใจของผม คือต้องทำทุกวิถีทางให้พวกเขา
กลับมามีชีวิตที่มีความสุข แข็งแรงและภาคภูมิใจ
คุณอยากให้ลูกเป็นแบบนั้นไม่ใช่เหรอ
มาครับ มาคุยเป็นการส่วนตัวหน่อย
ไม่เป็นไรหรอก มาเถอะครับ คุณวอล์ช มาเถอะ
ลูกต้องหายนะ
ลูกคู่ควรที่จะมีชีวิตปกติ
มีครอบครัว มีงานทำ
- เอ็ดวิน่า - ก็มันจริงนี่
ไม่อยากได้เหรอจ๊ะ
ในนั้นไม่ค่อยมีอะไรหรอก บางมาก
ก็มีบางอย่างละน่า
เกือบสองหน้าแหนะ
มีภาพวาดด้วย
สองหน้า
อย่างนั้นแหละ ใช้จอแทนสายตาตัวเอง
ครับ ผมรู้ดี
นี่คือทั้งหมดที่นายเขียน "วันนี้ฉันกับกระรอกเล่นขว้างของกัน"
"สนุกดี ฉันชอบเล่นขว้างของ"
ใช่แล้ว
ใช่ เมื่อวานเราเล่นขว้างของกัน และมันก็สนุกดี
สนุกอยู่แล้ว
แต่ว่า รูฟัส นายควรเขียนความรู้สึกลึกๆ ลงไปสิ
ได้เวลาวาดรูปแล้ว จูดิธ
- ลงมา - ลงมา
จูดิธ ฉันไม่อยากพูดซ้ำนะ
ได้เวลาวาดรูปแล้ว จูดิธ
มาเถอะ เดี๋ยวค่อยกลับมาเล่น
เดี๋ยวเล่นกลับมาค่อย
เธอยังคิดไม่ได้ค่ะ
งั้นเหรอ ผมคงต้อง ทำกิจกรรมบางอย่างกับเธอ
ไม่ เธอเปราะบางเกินไป ฉันต้องใช้เวลากับเธอมากขึ้น
พวกคลั่งสัตว์ นี่คือจุดจบของพวกแก
ใช่แล้ว อย่าเหยียบกระจกนะ
หยุดเขาไว้ให้ได้ ไปทางเข้าหลักครับ
เงียบซะ รูฟัส ทุกคนไปเข้าข้างใน
- เข้าข้างในเดี๋ยวนี้ - เข้าไปเลย
ไปสิ ผมจะไปดูกล้องวงจรปิด ว่าจับภาพอะไรได้ไหม
มาดูกันว่า เขาพยายามเข้าประตูหลังหรือเปล่า
พวกเขาก็แค่คนใจร้ายที่ขี้โมโห
ที่ไม่เข้าอกเข้าใจคนที่แตกต่าง
นั่นแหละ เข้าไปเลย
ฉันอยู่ที่นี่ตั้งแต่เด็ก
ดร.แองเจลีก็เป็นเหมือนแม่คนหนึ่งของฉัน
ฉันรู้จักแค่ที่นี่
สิ่งเดียวที่ฉันจำได้ จากตอนอยู่ข้างนอกคือน้ำ
ตอนนั้นตรงเพดานมีรอยแตก
แล้วก็มีน้ำนี่แหละที่หยดไม่หยุด
ฉันได้ยิน
และนับเสียงหยดได้ทั้งคืนเลย
นั่นคือสิ่งแรกที่ฉันจำได้
และไม่อยากจำ
แล้วนายล่ะ
ฉันมีความรู้สึกนี้อยู่ตลอด
สัญชาตญาณเหล่านี้
ทุกอย่างที่ฉันเรียนรู้ตอนเด็ก ดูทะแม่งๆ
ไม่เหมาะกับฉัน
อธิบายไม่ถูกเลย
เล่าต่อสิ
ตอนนั้นเราเดินกันอยู่ในอุทยาน
แล้วฉันก็ได้ยินเสียง
ตอนนี้ก็ยังรู้สึกได้
มันเหมือนเป็นเสียงเรียกฉัน
ฉันอยากวิ่งตามเสียงนั้นไป
ก็เลยไปเลย
ฉันผละออกจากพ่อ แล้วก็วิ่งตามเสียงนั้นไป
ฉันรู้สึกได้ถึงความผ่อนคลาย
ในทุกๆ ลมหายใจ
เขาอุ้มฉันขึ้น
และกอดฉันเอาไว้
แล้วเขาก็พูดกับฉัน แต่ฉันไม่ได้ยิน
ฉันได้ยินแต่เสียงหอน
จากนั้นฉันก็มองไปนัยน์ตาเขา
แล้วก็จำได้ว่าฉันคือลูกชายเขา
ป่าเป็นยังไงเหรอ
กลิ่น
พื้น
ชื้น
หนาวเย็น
ผิวหนัง
อ้อมแขน เรือนผม
ฉันไม่มีรูปกายมนุษย์
ฉันกำลังวิ่ง
หายใจ
ไม่
นั่นแหละ ไป บินไป
- ไม่เอา ขอร้องละ - ไปสิ
- ไม่ - กระโดด
- ไม่ - เอาสิ กระโดด
สรุปเธอเป็นนกแก้วหรือเปล่า
- ใช่ - ใช่เหรอ งั้นบินไปเลย
ไม่
ถ้าเธอเป็นนกแก้ว ก็บินสิ
ไม่
- ไปสิ - ไม่
ฉันเป็นเด็กผู้หญิง
เป็นอะไรนะ
ฉันเป็นเด็กผู้หญิง
ดี ดีมาก
นี่คืออิสรภาพ เจตจำนงที่เราจะรับผิดชอบตัวเอง
พอพวกเธออายุมากแล้ว ก็จะจำฉันได้
ในฐานะคนที่สอนให้เธอหัดเดินอีกครั้ง
เอาตัวลงมา
แยกย้ายไปกินมื้อเที่ยง
หยุดก่อน หยุด
หยุด
รู้ไหมว่าการหอนคืออะไร
มันคือการที่เธออยากให้คนอื่นได้ยิน
เธอมีบางอย่างจะพูด
บางอย่างที่เธออยากจะตะโกนให้โลกรู้
พ่อแม่ของเธอ
พ่อของเธอ
เธอมีความสัมพันธ์กับพ่อแบบไหน
ความทรงจำแรกสุดคืออะไร
เจคอบ
เอาเป็น ความสุข
ดี ความสุข ฉันเห็นความสุขเปล่งออกมาจากหน้าเธอ
นั่นแหละ ไอวาน ดูสิว่าเห็นแล้วรู้สึกยังไง
มันทำให้สีหน้าเธอเปล่งประกายยังไง ทำให้ดูหน่อยสิ
ดูสิ ดีจ้ะ ความสุขเกิดขึ้นเพราะแบบนี้
แล้วความสุขก็กลายเป็นเสียงหัวเราะ
เหมือนเวลาเราได้ยินมุกที่ตลกที่สุด
ใช่แล้ว โอลา อย่างนั้นแหละ
แสดงรอยยิ้มสดใสที่มาจากส่วนลึกภายใน
ปล่อยเสียงหัวเราะนั้นออกมา
และบางครั้งมันก็ทำให้หน้าเราตึง
ลองหัวเราะแบบเป็นบ้าเป็นหลังสิ ใช่แล้ว ไอวาน
หัวเราะเป็นบ้าเป็นหลังจากนี่ก็ได้ ลองดูว่าหาเจอไหม
ฟังสิ
- ได้ยินไหม เราหัวเราะ - นั่นแหละ
เราหัวเราะอยู่
ไหนขอฟังเสียงคิกคักหน่อย
เสียงคิกคักจะต่างจากเสียงอื่นมาก
การคิกคักคือยังไม่ถึงกับหัวเราะ
แค่คิกคัก ค่อยๆ ก่อตัวสิ่งเล็กๆ ในตัวเรา
นั่นแหละ ดีเลย ใช่แล้ว ลูอิส
ใช่
เย็นนี้อยากกินเป็ดว่ะ
ปล่อยฉัน
เอามือนาย มือฉันชาไปหมดแล้ว
ขอร้อง
เจคอบ
เจคอบ ปล่อยซะ
- มานี่ - ไอ้เพี้ยน
ปล่อย มากับฉัน
เราจะจัดการเองครับ
โอเค ใช่
โอเค ผมจะคุยกับเขาแล้ว
โอเค เดี๋ยวคุยกันครับ บาย
เจคอบ
ฉันดร.ซัลลิแวน เป็นผจก.ทั่วไป
เจคอบ ฉันขอเตือนเอาไว้อย่าง
เราจะไม่ยอมให้มีความรุนแรง ที่คลินิกเด็ดขาด
เราแจ้งพ่อแม่นายไปแล้ว
ถ้าเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีก นายจะต้องเจอโทษสถานหนัก
นายไม่อยากเดินไปทางนี้หรอก
หวังว่าจะตระหนักได้นะ เจคอบ
เพื่อตัวของนายเอง
ใช้กำลังกับเราไปก็ไม่ได้อะไรหรอก
โอเค รูฟัส พร้อมไหมจ๊ะ
โอเค อย่างที่ทุกคนรู้
ช่วงนี้ฉันอาการดีขึ้นมากๆ
ผลงานชิ้นเอ
ดังนั้น แม่ก็เลย จะมารับฉันกลับบ้าน ฉันรู้
ท่านบอกว่าฉันอยู่นานพอแล้ว
และท่านก็อยากให้ฉันลองไปอยู่ข้างนอก
ทุกคนคิดว่าไม่มีฉันแล้ว เจคอบจะทำไง ช่วงนี้เขาอารมณ์อ่อนไหว
ฉันก็เศร้า ที่จะไม่ได้อยู่ ในงานฉลองคนที่ใกล้หายพรุ่งนี้
และเมื่อถึงเวลา ฉันก็จะไม่ได้จบพร้อมกับทุกคน
แต่แม่ฉันรู้ดีที่สุด
อ้อ แล้วเราก็จะไปเที่ยวด้วยกัน
และฉันก็จะทำตัวเป็นมนุษย์ อย่างดีที่สุด
แต่ฉันอยากฝากอะไรอย่างหนึ่ง ความสำเร็จของฉัน
รูฟัส แม่ของเธอ ไม่ได้จะพาเธอไปเที่ยว
แม่ของเธอจะมารับเธอไป แต่ไม่ได้จะพาไปเที่ยว
เราจะได้ทำสิ่งที่คล้ายกับไปเที่ยว แต่ที่ฉันอยากจะพูดคือ
มันคือการเที่ยวอย่างหนึ่ง เที่ยวที่บ้าน
นั่นแหละ ความสำเร็จของฉันเป็นของทุกคน
ตอนนี้ค่อนข้าง... ช่างมัน ความสำเร็จของฉันเป็นของทุกคน
และตามธรรมเนียม เวลาคนไข้ของเราจบการศึกษา
เราจะยกย่องความตั้งใจของพวกเขา ด้วยพิธีการเล็กๆ
ดังนั้นช่วยออกมาข้างหน้าด้วยจ้ะ โรเบิร์ต วอร์ด
เก่งมาก โรเบิร์ต
ชูขึ้นหน่อย โรเบิร์ต พ่อแม่จะได้มองเห็น
การบอกลาจะประกอบไปด้วย การตัดขาดสัตว์ของเธอเป็นครั้งสุดท้าย
พร้อมเมื่อไหร่เริ่มเลย โรเบิร์ต ได้เวลาแล้ว
(เกิดผิดสายพันธุ์)
อย่างนั้นแหละ
- เก่งมาก - เก่งมาก โรเบิร์ต
เก่งมาก น่าชมเชย
นอร่า นูแนน
- มาเลย นอร่า - มานี่เลย
เก่งมากจ้ะ นอร่า เธอพยายามอย่างมากกว่าจะมาถึงจุดนี้
ใช่ และโซฟี แมคฟาร์เลน
ลงมาเลย โซฟี เก่งมาก มาเลย
นี่จ้ะ โซฟี
หายใจลึกๆ
พร้อมแล้วเริ่มเลยจ้ะ
วันสำคัญ เก่งมาก
ไม่ยุติธรรมเลย
ฉันไม่มีวันได้ไปจากที่นี่แน่
นี่ เป็นอะไรไป
- ฉันไม่มีวันได้ไปจากที่นี่แน่ - พวกเขาทำอะไร
- เกิดอะไรขึ้น - พวกเขาได้ออกไป
- ออกไป กล้าดียังไงถึงมาที่นี่ - ไม่ยุติธรรม
- ฉันจะรายงานดร.แมนน์ - เกิดอะไรขึ้น คุณทำอะไรลงไป
นายไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเธอ ออกไป
อีกแล้วเหรอ
ถามจริง มีพิธีทีไรเป็นแบบนี้ทุกที
เด็กพวกนั้น พวกเขาได้กลับไปอยู่กับพ่อแม่
อยากไปอยู่กับพวกเขาจริงเหรอ
จริงเหรอ อยากออกเหรอ
อย่าพูดแบบนั้น คุณอยากกำจัดฉันรึไง
ไม่ใช่ แต่เธอเอาแต่ใจตัวเอง มานี่มา
นั่งลง
เห็นตัวเองแบบนี้เหรอ
นอนลง
นี่นายเหรอ อสูรกายน่าสมเพชที่เต็มไปด้วยหมัด
ตอบฉันสิ
ไม่ใช่
แต่มันเป็นหมาป่านะ
หมาป่าที่ถูกคนล่าและจะถูกคนสังหาร
เราถึงได้เป็นสัตว์ประเสริฐไง
คิดว่ามนุษย์เป็นอย่างนั้นเหรอ
ใช่แล้ว
ระวังไว้ละ เจคอบ
เวลานายจ้องลงไปในเหว เหวจะจ้องกลับ
มาสิ ไปได้แล้ว
เดิน
เดินสิ
ฉันไม่ใช่หมาป่า เป็นแค่เด็กที่ใช้ความรุนแรง
ฉันไม่ใช่หมาป่า
เป็นแค่เด็กที่ป่วยหนัก
เจคอบ
ตอนมาครั้งแรก ฉันก็อยู่ที่นี่เหมือนกัน
ฉันเอากรงเล็บข่วนพ่อเลี้ยงฉัน
ฉันพยายามทำร้ายเขา
แต่เขามักจะแข็งแรงกว่าฉันเสมอ
ฉันมักจะนับหยดน้ำที่รั่วจากท่อระบายน้ำ ที่หยดลงบนพื้น
และรู้ว่าเขากำลังมา
ฉันมักจะหลับตาแน่น
และจินตนาการว่า ตัวเองกระโดดออกทางหน้าต่างได้
และร่วงลงพื้นโดยไม่ได้รับบาดเจ็บ
คิดว่าฉันวิ่ง...
วิ่งเร็วกว่าที่ใครจะจับฉันได้
กลิ่น
พื้น
ชื้น
หนาวเย็น
ต้นไม้ดูพร่ามัว
ฉันกำลังวิ่ง
หายใจ
ฉันไม่มีรูปกายมนุษย์
วันหนึ่ง เราจะได้วิ่งอย่างเสรีด้วยกัน
อยากรู้เรื่องของเพื่อนร่วมห้องขัง เพิ่มเติมไหม
หลายปีก่อน เครื่องบินที่เขาโดยสารตก
เขาติดอยู่ที่ทะเลทราย ไม่มีอาหาร ไม่มีน้ำ
เขากับผู้รอดชีวิตไม่กี่คน
จำต้องกินผู้โดยสารที่ตายไปแล้วเป็นอาหาร
ตอนมีคนไปช่วย เขามีภาวะช็อก
เขาทำได้แต่คำราม
เขาเริ่มทำตัวเหมือนเป็นสิงโต
เขาอยู่แต่ข้างนอก ร้องคำราม
ทำให้เพื่อนบ้านอกสั่นขวัญแขวน
จนกระทั่งเมียเขาออกไปตามหาเขา
และสุดท้ายก็พาเขามาที่นี่ อย่างไม่มีกำหนดออก
เขาเกินเยียวยาไปแล้ว
คืนนี้ฉันจะปล่อยให้นายกลับห้อง
เห็นแล้วใช่ไหม เจคอบ มันมีถึงขั้นที่เอากลับคืนมาไม่ได้
ในฐานะมนุษย์ เรามีความตระหนักรู้ เกี่ยวกับการประมวลผลจิตใจตัวเอง
ความคิด ความรู้สึก ประสาทสัมผัสของเรา
มีแค่เราที่สามารถตระหนักถึง สิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเองได้
ซึ่งก็คือสติ
ด้วยเหตุนี้ เราจึงเหนือกว่า...
สัตว์ที่ทำทุกอย่างตามสัญชาตญาณ
ความสามารถในการใคร่ครวญและรอคอย
คือเหตุผลที่ทำให้เราเอาตัวรอด และกุมอำนาจจากธรรมชาติได้
ในฐานะมนุษย์ เรามีความตระหนักรู้
เกี่ยวกับการประมวลผลจิตใจตัวเอง ความคิด...
เจคอบ น่าผิดหวังจริงๆ
นายออกมาตรงนี้อีกแล้ว
ฉันให้โอกาสนายไปแล้วใช่ไหม
ใช่ไหม
กลับเข้าไปข้างใน เดี๋ยวนี้
เจคอบ กลับไป เดี๋ยวนี้
เจคอบ
เจคอบ หยุดนะ
เจคอบ
ฉันทำทุกอย่างที่จะช่วยนายได้แล้ว เจคอบ ทุกอย่าง
แต่แล้วนายก็มาอยู่นี่
ถูกล่ามและครอบปาก เหมือนอสูรกายที่นายอยากเป็น
อยากโดนหนักกว่านี้หรือไง
เพราะมันหนักกว่านี้ได้อีกเยอะ
ฉันไม่เข้าใจเลย
มันกำลังไปได้ดี แล้ว...
ไม่ต้องตกใจนะครับ เราช่วยได้
เดี๋ยวดร.แมนน์ก็ลงมาแล้ว
ฉันต้องทำแบบนี้เขาถึงจะยอมมา
เขาไม่ยอมขยับตัวเลย
แน่นอน เราเข้าใจครับ เราคุมเรื่องพวกนี้ได้
รูฟัส ไม่เอา
- ขอโทษจริงๆ ค่ะ - ไม่เป็นไรครับ
ไม่ต้องตกใจนะ
- ขอโทษจริงๆ ฉันจะจ่ายให้ - ไม่เป็นไร
- คุณเฟลตเชอร์ - หวัดดีค่ะ
สวัสดี รูฟัส
ขอโทษจริงๆ ค่ะ หลังจากที่เขา เขาปัสสาวะลงบนพื้น
ไม่เป็นไร เราจะทำความสะอาดเอง
มานี่สิ รูฟัส เกิดอะไรขึ้น
- เขาเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อวาน - มานี่สิ เด็กน้อย มานี่
ฉันประหลาดใจนะที่นายกลับมา ตอนนั้นนายหายแล้วนี่ มานี่สิ
- เขายังไม่ได้... - มานี่ นั่นแหละ
อย่างนั้นแหละ ดีขึ้นเยอะ
ดร.ซัลลิแวน พาคุณเฟลตเชอร์ไปห้องพัก
- ได้ครับ - ผมจัดการเอง ไม่เป็นไร
- ไปกันเถอะ - ผมทำเอง
- ทางนี้ - ไม่เป็นไร
- เขาปลอดภัยแล้ว ไปกันเถอะ - โอเค
- ไม่เป็นไร - โอเค ไปก่อนนะ รูฟัส
โอเค
รูฟัส
ครับ
นายทำตัวเป็นเด็กไม่ดีใช่ไหม
ดูความสกปรกที่ทำไว้สิ
นายทำตัวเป็นเด็กไม่ดีเลย
ดูความสกปรกที่ทำไว้สิ ดู
เด็กนิสัยไม่ดี
ทีนี้คนอื่นก็ต้องมาทำความสะอาดใช่ไหม
นายควรจะละอายใจใช่ไหม
เด็กนิสัยไม่ดี
นิสัยไม่ดีสุดๆ เลยใช่ไหม นิสัยเสียมากๆ
เจคอบ
พวกเขาทำอะไรนายน่ะ
มองฉันสิ
เราจะหนีไปกันเมื่อไหร่
เร็วๆ นี้
เซซีล
พระเจ้าช่วย
ถอยไป ไปซะ
ไป
ถอยไป
มานี่
คิดจริงเหรอว่าใช้ชีวิตอยู่กับเด็กนั่นได้
จำไม่ได้เหรอว่า เกิดอะไรขึ้นกับเด็กสาวสวยๆ ที่...
ไม่มีอะไรเลยอย่างเธอ
เอาละนะ ยินดีต้อนรับสู่การเต้นเป็นกลุ่ม สาม สี่ เริ่ม
หนึ่ง สอง สาม สี่ ดี
ยิ้มด้วย หก เจ็ด แปด
และหนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด ยกแขนเอื้อม
หนึ่ง สอง สาม สี่
ห้า หก เจ็ด แปด
กระโดด หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด หัน
หนึ่ง สอง สาม สี่
ทำไมไม่ทำตามคำสั่งล่ะ เจคอบ
ตอนฉันสั่งน่ะ
หนึ่ง สอง สาม สอง สาม
รอบสุดท้าย หนึ่ง สอง สาม
และกลับไปท่าแรก
ห้า หก เจ็ด แปด และ...
หนึ่ง สอง สาม สี่
ห้า หก เจ็ด แปด
และ หนึ่ง สอง เจเรมี่ กลับแถว
ห้า หก เจ็ด ยกแขนเอื้อม
หนึ่ง สอง เต้นต่อไป
เจ็ดและแปด
- และหนึ่ง สอง - พวกเขาทำอะไรน่ะ
ไม่สำคัญหรอก เต้นต่อไป เจ็ดและหัน หนึ่ง สอง
แอนนาลิซ่า กลับแถว
ท่าเด็ด ไอวาน
ถ้าเราอยู่ในนี้ เราจะเป็นยังไง
และหมุน
พวกเธอจะดีขึ้น
ถ้าเราอยู่ในนี้ เราจะเป็นยังไง
พวกเธอจะกลายเป็นมนุษย์ที่ประเสริฐสุด
จะรู้สึกเป็นตัวเองอย่างที่ไม่เคยมาก่อน
- เราจะเป็นยังไง - ครั้งสุดท้าย หนึ่ง สอง
ห้า หก เจ็ด แปด
และหนึ่ง สอง สาม...
ถ้าเราอยู่ในนี้ เราจะเป็นยังไง
กลับไปตั้งแถวสิทุกคน
กลับไปตั้งแถว
เข้าไปข้างใน เข้าไปข้างในเดี๋ยวนี้
เข้าไปข้างในเลยนะ ทางนี้
รูฟัส
เข้ามาข้างใน รูฟัส
- ยังไง - นี่มันแย่มาก
กลับห้องของพวกเธอไปเลย
ถ้าเราอยู่ในนี้ เราจะเป็นยังไง
เจเรมี่ ลงมา
ดร.แมนน์
ฉันคุมพวกเขาไม่อยู่แล้ว
ไสหัวไป
- ไสหัวไป - ใช่
- ใช่
- เธอเป็นเด็กผู้หญิง - ใช่
เธอเป็นเด็กผู้หญิง
เธอเป็นเด็กผู้หญิง พูดสิ
"ฉันเป็นเด็กผู้หญิง"
พูดสิ
ฉันเป็นเด็กผู้หญิง
นายมันน่าสมเพช น่าสมเพช
เอามาคืน
โซ่
มาเถอะ ฉันจะอุ้มเธอ
มาเร็ว
เดี๋ยวก่อน เราจะเจ็บตัวเอานะ ดูนั่นสิ
เดี๋ยวสิ คิดว่าเธอจะไม่ว่าอะไรใช่ไหม
- ใคร - ดร.แองเจลี
- ใช่ ไปเถอะ - ไม่ เดี๋ยวก่อน
- ฉันทำไม่ได้ - อะไรนะ
ออกไปแล้วชีวิตเราจะเป็นยังไง
อยู่กับฉันที่นี่เถอะนะ
ไม่
เราจะกินอะไร เราจะไปอยู่ที่ไหน
เราจะหาเงินมาได้ยังไง อยู่ข้างนอกต้องใช้เงิน
ออกไปแล้วจะเกิดอะไรขึ้นกับฉัน
รู้ไหมพวกเขาจะทำอะไรผู้หญิงแบบฉัน ฉันไปไม่ได้
เดี๋ยว ได้โปรด
แค่ทำเป็นเชื่อฟังดร.แมนน์ เดี๋ยวเขาก็ปล่อยนายออกจากกรงเอง
- ในที่สุด - ทำเป็นเชื่อเหรอ ไม่ได้
แต่ฉันรู้ว่าเธอจะรอดมาได้ ฉันรู้
แล้วจากนั้น คิดดูสิ เราจะได้อยู่กันเงียบๆ
และวันหนึ่งก็จะถูกปล่อยตัว
มันไม่ใช่การเอาตัวรอด แต่คือการได้เป็นตัวของตัวเอง
เราจะจัดการได้เองแหละ
เราจะได้วิ่งอย่างเสรี เราจะเป็นอิสระ
- ได้เป็นตัวเอง - แต่ฉันไม่ใช่แมวป่า
ขอโทษนะ ฉันไม่ใช่
ไม่ได้แปลว่าฉันไม่ชอบนายนะ
อยู่ที่นี่เถอะ
ฉันอยู่ไม่ได้
- ไม่ - ฉันอยู่ไม่ได้
- ไม่ อยู่กับฉันนะ - ฉันต้องไป
ไม่
เจคอบ
อยู่เถอะ
บทบรรยายไทยโดย พลินต์ แปลโดย วรัชยา คุ้มกลาง