Obiecaj mi, że postarasz się
wydobrzeć.
Wszystko będzie dobrze, Jacob.
Przysięgam ci.
I nie winię cię, chcę, żebyś to wiedział,
ale spróbuj, proszę.
Spróbuję.
Tak bardzo cię kochamy.
Czy to nie jest przyjemne?
Czy to nie dodaje wam otuchy?
Odgłosy miasta.
Odpływy i przypływy ludzkości.
A teraz, z uwagi na naszego nowego kolegę, Jacoba,
przedstawmy się.
Ja zacznę.
Witaj, Jacob. Jestem dr Angeli. Jestem psychologiem.
Lubię rozpoczynać nasze sesje dźwiękami miasta,
czymś, co przywodzi nam na myśl
życie poza kliniką,
gdzie wszyscy należycie.
A teraz Rufus.
Mógłbyś się przedstawić?
Witaj, Jacob.
Jestem Rufus.
Jestem chłopcem.
Kiedyś wierzyłem, że jestem owczarkiem niemieckim,
a moim ulubionym jedzeniem jest peklowana wołowina.
Doskonale.
Judith.
Judith, proszę.
Przedstaw się.
Judith, proszę, przedstaw się.
Mam ci odebrać przywilej żerdzi?
Idźmy dalej.
Jeremy.
Cześć, jestem Jeremy.
I nie jestem wiewiórką.
Zgadza się, nie jesteś.
Dobrze.
Proszę pozwolić mi być wiewiórką.
Robisz wpisy w dzienniku?
Słuchajcie, to bardzo ważne.
To istotna część dystansowania się od swojej projekcji.
Ja robię.
I dokonałeś fantastycznych postępów, Rufus.
Pisanie to bardzo ważne narzędzie, umożliwiające zmianę.
Hej, bracie.
Wiesz, że jesteśmy rodziną?
Od razu to zauważyłem. Od pierwszego spojrzenia. Bum.
Rodziną?
Jasne.
Psowate.
Jesteśmy tacy sami. Jesteśmy zwierzętami stadnymi.
- Nie jestem pewien. - Ja jestem.
Znałem już wilka, nawet kilka wilków - są bardzo popularne w Internecie.
Zdecydowałem się zostać owczarkiem ze względu na mojego wilczura, Sparksa.
Miałem swoje własne stado. Właściwie to nie było moje, ale należałem do niego.
Moja mama zaczęła się martwić i wysłała mnie tu.
Nie lubi instytucji, dlatego uczyłem się w domu.
Aha.
Jest Prawie na Zewnątrz.
To kolejny etap. Awansujesz dzięki dobremu zachowaniu. Niedługo opuszczą tu miejsce.
Nie rób tego. Przepraszam.
Interwencja nie jest wskazana w tych przypadkach.
Jakich przypadkach?
Prawie na Zewnątrz demonstruje mu, że się myli.
Widzisz, zaakceptował bycie chłopcem. Jest dla nas wzorem.
Nie rób tego.
Jacob, jeśli chcesz wyzdrowieć, musisz stosować się do zasad.
Masz jakiś problem?
Nie sądzę.
Polly chce krakersa? Polly chce krakersa?
Kim chcesz być?
Bestią kierującą się popędami?
Czy człowiekiem kierującym się dobrocią?
Wszystko jeszcze przed tobą.
Prawdziwy ty, powracający do samego siebie.
Jakim jesteś zwierzęciem?
Chodzi o twoje jedzenie.
Wilkiem.
Jacob, nie musisz tego robić.
Możesz korzystać z misek. Nowi mają prawo do misek, więc ty też.
Możesz poklepać mnie po głowie?
Rufus! Nie!
Rufus!
Wstawaj!
Czemu to zrobiłeś?
Tak dobrze ci szło.
Usiądź. Przyniosę ci talerz.
- Myślałam, że to mój dzień wypasu. - Przykro mi, Louise. Nie dziś.
Musisz zjeść też coś normalnego. Wtedy dostaniesz nasiona.
W takim razie nasion nie będzie.
Właśnie.
Proszę bardzo.
Świetnie, Judith.
Widzisz, jesteś coraz silniejsza.
Skończyłeś?
Judith!
Ruszaj!
Szybko!
Właśnie zdobyłeś 100 punktów.
To najlepszy moment w całym tygodniu.
Czemu chcą, żebyśmy ich używali?
Technologia łączy nas ponownie z naszą ludzką naturą.
Albo jakieś inne bzdury.
Myślisz, że to wszystko nie ma sensu?
A ty?
Natura to ludzki konstrukt.
Dr Mann objaśni ci to.
Wytłumaczy swoje plastikowe teorie.
Nazywamy go Nadzorcą Zoo.
Trzymaj się od niego z daleka.
Dr Angeli jest lepsza.
Choć stosuje jego metody, więc...
Mówi, że to choroba, którą można uleczyć.
W takim razie, czym to jest?
Bogiem.
Idziemy!
Hej!
Chodź tu.
Proszę, Jeremy, to nie jest żaden podstęp.
Mam ci pomóc? No dalej, pokaż nam.
Właśnie. Bądź sobą. Tym właśnie jesteś.
Tak.
Idź.
Nie wstydź się przed naszym nowym kolegą.
Wejdź na drzewo.
No już.
To dla ciebie nic trudnego.
Proszę.
Nie, nie, nie!
Nie. Jak wiewiórka, nie jak chłopiec.
Nie wiesz, jak wspinają się wiewiórki?
Powinieneś, skoro nią jesteś.
Nie, nie, nie!
Wiewiórki wchodzą pionowo.
Używają swoich poduszeczek i pazurów, żeby się wspinać.
Więc użyj swoich poduszek. I tych pazurów. Tak.
Tak.
Wczep się, o tak!
Dalej, Jeremy!
Tak, Jeremy, tym właśnie jesteś.
Dalej, Jeremy!
Dalej!
Jesteś wolny.
Dalej! Uda ci się!
Tak, nie poddawaj się.
Użyj tych wiewiórczych pazurów.
Co się stało?
Co się stało, Jeremy?
Co się stało?
Co zrobiłeś?
Daj spokój!
To nic takiego.
Teraz rozumiesz, że nie możesz naprawdę być gryzoniem?
Nie?
W porządku, jeszcze ci to uświadomimy.
Metodą prób i błędów. Pomóż mu.
Jesteś cały pokiereszowany. Zadrapał sobie palec.
Anja zajmie się tobą.
Jacob.
Jacob wilk.
Skoro jesteś wilkiem,
to zejdź na cztery łapy.
No już.
O tak.
Skoro jesteś wilkiem, to zawyj.
Zaatakuj mnie, skoro jesteś wilkiem.
Już atakowałeś ludzi, prawda? Twoi rodzice powiedzieli mi, co się stało.
- Nie chcę być wilkiem. - Nie kłam.
Znałem chłopców, którzy myśleli, że są wilkami. I to ich zabiło.
A teraz, zawyj.
- Proszę. - Wyj!
Grzeczny chłopiec.
Widzieliście? Powstrzymał się!
CZŁOWIEK ZWIERZĘ
Więc możemy stwierdzić, że z tymi rękami,
ustami, z tym nosem, tym...
to jest chłopiec.
Zgadza się?
Mówisz, że nie chcesz być wilkiem.
Zgadza się? Jacob? Nie chcesz być wilkiem?
Siadaj.
Annalisa, weź to.
Przeczytaj zaznaczoną stronę.
Zacznij, proszę.
Te oczy ograniczają moje widzenie.
Skupiają się tylko na największych przedmiotach.
Mój nos nie jest wystarczająco długi.
Zapachy nie docierają tak, jak powinny.
A więc jestem marnym myśliwym.
Moje palce pokrywają się pęcherzami, kiedy się czołgam.
Moje knykcie są zbyt kościste i bolą na twardej ziemi.
Nie są łapami z poduszkami, którymi powinny być.
Dalej.
- Nie mogę. - Dlaczego?
Czy to jest, czy nie jest człowiek?
Człowiek, który opisuje siebie jako wilka.
To tylko sposób, w jaki ktoś cię opisuje.
Ona jest czarną dziewczyną, on jest białym chłopcem.
Ona ma chorobę skóry, on problemy z jedzeniem.
Czyli mówisz, że jeśli
duchowo jesteś zwierzęciem,
to tak już jest.
Jesteś tym zwierzęciem?
Zgadza się?
Cóż,
to będziesz żyć jak zwierzę przez następny tydzień.
A później opowiesz mi, jak to jest być pandą,
przeżuwając bambus.
Bolą mnie kości,
kiedy siadam dokładnie tam,
gdzie powinien być.
Zawsze czegoś brakuje.
Mój brakujący ogon.
A mój penis,
zwisa, obrzydliwy i oklapły,
podczas gdy powinien być w osłonie z futra przy moim brzuchu.
Mój tyłek to bezużyteczne kawałki mięsa,
nie pasujące do mojej postawy.
Jest go za dużo.
A mięśnie są do niczego.
Bo kiedy jestem na 4 łapach, moje mięśnie pracują inaczej.
Potrząsam niepotrzebnie ramionami.
Moja głowa nie wskazuje mi drogi, jak powinna.
Moja szyja napręża się, kiedy ją podnoszę.
To wszystko przypomina mi, że nie żyję w ciele, w którym powinienem.
Ty to napisałeś, Jacob.
Wiesz, że to tylko rola, którą odgrywasz.
Ale obiecuję ci, że u kresu twojego pobytu tutaj,
uwolnię cię od tej fantazji.
Zejdź stamtąd.
Przestań.
To mój teren, a przez ciebie nas złapią.
Nie mogę.
Jest tam ktoś?
Halo?
Nie tam.
Chodź.
Lepiej?
Pracujesz tu?
Niezupełnie.
Skąd masz klucze?
Mam znajomości.
Więc jesteś pacjentką?
Niezupełnie.
Od jak dawna tu jesteś?
Wystarczająco długo.
Zbyt długo.
Myślałaś kiedyś o tym, żeby uciec?
Tylko jednej osobie się udało.
Został pobity przez lokalnych zbirów i zmarł w lesie z głodu.
To brzmi jak zmyślona historia.
Nie jest zmyślona.
To prawda.
Mam dla ciebie kilka rzeczy.
Głównie jedzenie.
Dzięki, mamo.
I jeszcze jedną bransoletkę.
Pomyślałam, że może potrzebujesz
czegoś kolorowego na nadgarstku, kiedy jest ci smutno lub...
Chyba nie jest tu tak źle.
Twój brat chciał przyjechać, ale...
Co u niego słychać?
Tęskni za tobą.
- Ja za nim też. - Doktorze Mann! Doktorze Mann!
Jakiś problem, pani Walsh?
Proszę zobaczyć, co mu zrobiliście.
- Musi pani zaufać naszym metodom. Robimy tylko to, co należy. - Należy?
To jest okrucieństwo. Nie zostawię tu mojego syna.
Rozumiem pani wzburzenie, pani Walsh. Naprawdę.
Trudno jest patrzeć, jak ci, których kochamy, cierpią.
Ale proszę sobie wyobrazić, jak cierpiałby na zewnątrz.
Gatunkowe Zaburzenie Tożsamości to skutek traumy,
wyobcowania, niskiej samooceny, ale tych pacjentów można uleczyć.
A moim jedynym celem jest zrobienie wszystkiego,
żeby mogli wrócić do szczęśliwego, satysfakcjonującego i zdrowego życia.
Nie chce pani tego dla swojego syna?
Chodźmy porozmawiać na osobności.
Proszę, pani Walsh.
Musisz wyzdrowieć.
Zasługujesz na normalne życie,
na rodzinę,
- pracę. - Edwina...
Tak jest.
Chcesz zrezygnować z tego wszystkiego?
Coś tu jest napisane. Głównie na tych dwóch stronach.
Rysunki i...
Dwie strony.
Dobrze, używaj ekranu jako oczu.
Tak, widzę.
To wszystko, co napisałeś: "Dziś
ja i Wiewiórka bawiliśmy się w aportowanie. Było fajnie.
- Lubię aportować." - Tak.
Tak, my, my... wczoraj bawiliśmy się w aportowanie.
I było fajnie.
Na pewno było fajnie. Ale Rufus,
masz tu pisać o swoich przeżyciach wewnętrznych.
Czas na obrazki, Judith.
- Zejdź. - Zejdź.
Judith, nie chcę znów się powtarzać.
Czas na obrazki, Judith.
Możesz pobawić się później.
Możesz pobawić się z Peterem.
- Nie nastąpił u niej przełom. - Tak, może ja z nią popracuję.
Nie, chyba jest w zbyt delikatnym stanie. Potrzebuję więcej czasu.
Zwierzęce dziwadła! Tak właśnie skończycie!
Spróbujcie go zatrzymać. Do głównego wejścia, proszę!
Rufus, cicho!
Wszyscy do środka, proszę. Do środka, już.
Do środka, wchodźcie!
No już!
Sprawdzę, czy kamery coś zarejestrowały.
Chodź, zobaczymy, czy próbowali sforsować tylne wejście.
Wszystko w porządku, to tylko wściekli, podli ludzie,
którym brak empatii dla tych, którzy są inni.
Jestem tu od dziecka.
Dr Angeli jest dla mnie jak matka.
Nie znam niczego, poza tym miejscem.
Jedyne, co pamiętam z czasu, zanim się tu zjawiłam, to woda.
W suficie było pęknięcie,
a woda nigdy nie przestawała przez nie kapać.
Słyszałam to kapanie,
a w nocy liczyłam krople.
To moje pierwsze wspomnienie.
Wolałabym tego nie pamiętać.
A ty?
Zawsze miałem takie poczucie.
Instynkty.
Wszystko, czego uczyłem się jako dziecko,
wydawało mi się niewłaściwe.
Nie pasowało.
Nie potrafię tego wyjaśnić.
Mów dalej.
Szliśmy przez las,
kiedy usłyszałem dźwięk.
Wciąż to czuję.
Wydawało mi się, że był przeznaczony dla mnie.
Chciałem biec w jego stronę.
Próbowałem to zrobić.
Wyrwałem się mojemu tacie i pobiegłem w kierunku odgłosu.
Poczułem...
taką lekkość.
Każdy oddech.
Przyciągnął mnie z powrotem,
wziął na ręce
i mówił do mnie,
ale ja go nie słyszałem.
Słyszałem tylko to wycie.
Wtedy spojrzałem w jego oczy.
I przypomniałem sobie, że jestem jego synem.
Co takiego jest w lesie?
Zapachy.
Ziemia.
Wilgoć.
Zimno.
Ta skóra.
Te ramiona, włosy.
Nie mam ludzkiej postaci.
Biegnę.
Oddycham.
Nie! Nie!
- No już! Leć! - Nie, proszę!
- Tak! Skacz! - Nie!
- Dalej, skacz! - Nie!
Jesteś czy nie jesteś papugą?
- Jestem. - Jesteś? To leć.
Nie.
- Jeśli jesteś papugą, to leć. - Nie, nie, nie!
- Dawaj! - Nie, nie!
Jestem dziewczyną, jestem dziewczyną.
Czym jesteś?
Jestem dziewczyną.
Dobrze.
Bardzo dobrze.
To jest wolność.
Chęć bycia odpowiedzialnym za siebie.
Kiedy będziesz stara, przypomnisz mnie sobie,
człowieka, który nauczył cię chodzić po raz drugi.
Zdejmij ją.
Idź na lunch.
Przestań, przestań.
Przestań.
Wiesz, czym jest skowyt?
Jesteś nim ty, kiedy chcesz, żeby cię usłyszano.
Jest coś, co chcesz powiedzieć,
coś,
co chcesz wykrzyczeć światu.
Twoi...
rodzice...
Twój ojciec.
Jaka była twoja relacja z nim?
Jakie jest twoje najwcześniejsze wspomnienie?
Jacob?
No, tak. Szczęście. Bardzo dobrze, szczęście.
Widzę, że szczęście bije z twojej twarzy.
Rozumiesz, jak to na ciebie działa, Ivan?
Jak rozjaśnia twoją twarz? Możesz mi pokazać?
Spójrzcie! Dobrze, właśnie tak zaczyna się bycie szczęśliwym.
Ale szczęście przeradza się w śmiech.
Jakbyście usłyszeli najlepszy żart w życiu.
Tak, Ola, właśnie tak.
Pokaż mi ten pogodny uśmiech płynący z samego wnętrza.
Daj się ponieść śmiechowi.
Czasem aż napręża ci twarz.
A teraz spróbujmy histerycznego śmiechu.
Histeryczny śmiech może płynąć też stąd. Spróbujcie go odnaleźć.
Usłyszcie go...
Śmiejemy się.
O właśnie.
Chcę usłyszeć, jak brzmi chichot.
Chichot jest inny niż cała reszta.
Chichot to jeszcze nie śmiech.
To chichot i powoli wykluwa się w środku.
O tak, dobrze.
Tak, Ivan, dobrze.
Tak, tak, tak.
Mam chętkę na...
kaczkę na obiad.
Zostaw mnie, zostaw.
Proszę, proszę!
Jacob!
Jacob! Zejdź z niego!
Puść!
- Chodź ze mną! - Dziwadło!
Chodź!
Zaradzimy temu.
Tak.
Dobrze, do zobaczenia.
W porządku.
Do usłyszenia niedługo.
Jacob.
Jestem dr Sullivan, dyrektor generalny,
a to jest twoje jedyne ostrzeżenie.
Przemoc nie będzie tolerowana w tej instytucji.
Twoi rodzice zostali poinformowani.
Kolejny taki wyskok skończy się poważnymi konsekwencjami.
Nie chcesz, żeby tak się stało.
Mam nadzieję, że dotarło to do ciebie.
Dla twojego dobra.
Nic nie osiągniesz walcząc z nami.
Rufus, jesteś gotowy?
A więc...
Jak wszyscy wiecie, ostatnio robiłem znaczne postępy.
Dowód nr 1.
Co poskutkowało tym,
że mama mnie zabiera.
Wiem. Mówi, że byłem tu wystarczająco długo
i chce dać mi szansę życia na zewnątrz.
Każdy z was myśli sobie, co pocznie beze mnie Jacob?
Już się tym wzruszył, ale... Zrozumcie, mi też jest smutno.
Że ominie mnie jutrzejsza uroczystość.
I że nie będę mógł w niej uczestniczyć razem z wami, kiedy nadejdzie pora.
Ale mama wie najlepiej. W każdym razie, jedziemy razem na wakacje.
I będę się zachowywał zupełnie jak człowiek.
Ale chcę się z wami podzielić jedną refleksją, odchodząc.
- Otóż, "moje zwycięstwo to..." - Matka wcale nie zabiera cię na wakacje.
Matka cię odbiera, ale nie jedzie z tobą na wakacje.
Jedziemy na jakby wakacje,
chciałem powiedzieć, że to są w pewnym sensie wakacje.
Wakacje pod palmami.
W każdym razie, moje zwycięstwo to wasze zwycięstwo.
Ten moment był trochę... W każdym razie, moje zwycięstwo to wasze zwycięstwo.
Jak nakazuje tradycja, kiedy pacjent zostaje uleczony,
chcąc uczcić jego ciężką pracę, urządzamy małą uroczystość.
Więc, proszę, podejdź,
Robercie Wardzie!
Dobra robota, Robert.
Podnieś, żeby rodzice mogli zobaczyć.
To pożegnanie stanowi ostateczne odcięcie się
od twojego zwierzęcia.
Czekamy, aż będziesz gotowy. Już czas.
Właśnie.
- Brawo. - Dobra robota.
Gratulacje.
Dzielny chłopak.
Nora Noonan.
Chodź tu, Nora.
Brawo, Nora, ciężko pracowałaś, żeby się tu znaleźć.
I... Sophie MacFarlane.
Chodź tu, Sophie. Dobra robota.
Proszę, Sophie.
Weź głęboki wdech.
Kiedy będziesz gotowa.
To wielki dzień, brawo!
To niesprawiedliwe.
Ja nigdy stąd nie wyjdę.
- Hej, co się stało? - Nigdy stąd nie wyjdę.
Co oni zrobili?
- Co się dzieje? - Oni mogą odejść.
- Wyjdź! Jak śmiesz tu wchodzić? - To niesprawiedliwe.
- Dr Mann dowie się o tym. - Co się stało?
- Co pani zrobiła? - Nic o niej nie wiesz.
Wyjdź!
Znowu?
Naprawdę?
Ta sama historia przy każdej uroczystości.
Te dzieciaki...
One wracają do swoich rodziców. Naprawdę chcesz wrócić do swoich?
Chcesz tego? Chcesz odejść?
Nie mów tak! Chcesz się mnie pozbyć?
Nie, myślisz tylko o sobie.
Chodź tu.
Siad.
To tak widzisz samego siebie?
Leżeć.
To jesteś ty?
Ta żałosna, wszawa bestia?
Odpowiedz.
Nie.
Ale to wilk.
Którego złapał człowiek i który zostanie zabity przez człowieka.
Dlatego jesteśmy nadrzędną rasą.
Tak myśli pan o człowieku?
Tak.
Uważaj, Jacob.
Kiedy spoglądasz w otchłań,
otchłań spogląda w ciebie.
Chodź.
Idziemy.
Ruszaj się.
Nie jestem wilkiem.
Tylko agresywnym chłopcem.
Nie jestem wilkiem.
Tylko poważnie chorym chłopcem.
Jacob.
Też mnie tu wsadzili, kiedy tu przyjechałam.
Użyłam swoich pazurów,
żeby podrapać mojego ojczyma.
Chciałam go zranić.
Ale zawsze był ode mnie silniejszy.
Liczyłam krople
kapiące z zepsutego odpływu, kiedy uderzały o podłogę.
Wiedząc, że nadchodzi.
Zaciskałam oczy
i wyobrażałam sobie,
że mogę wyskoczyć przez okno
i spaść na ziemię bez żadnych obrażeń.
Że mogę biec,
biec
tak szybko, że nikt mnie nie dogoni.
Zapachy.
Ziemia.
Wilgoć.
Zimno.
Drzewa.
Wszystko zachodzi mgłą.
Biegnę.
Oddycham.
Nie mam ludzkiej postaci.
Pewnego dnia,
pobiegniemy razem.
Chciałbyś dowiedzieć się czegoś o swoim współwięźniu?
Lata temu przeżył katastrofę lotniczą.
Uwiązł na pustyni bez jedzenia, wody.
On i kilku innych ocalałych
byli zmuszeni zjeść zwłoki zmarłego pasażera.
Kiedy ich uratowano, był w szoku.
Był w stanie tylko ryczeć.
Zaczął zachowywać się jak lew.
Mieszkał na zewnątrz,
ryczał,
terroryzował ludzi z okolicznych wiosek.
Aż odnalazła go żona
i oddała go tu, na zawsze.
Było za późno, żeby mu pomóc.
Pozwolę ci wrócić dziś wieczór do twojego pokoju.
Ale teraz rozumiesz, Jacob,
że zawsze jest punkt, z którego nie ma już powrotu.
Jako ludzie jesteśmy świadomi własnych procesów umysłowych,
naszych myśli, uczuć, wrażeń.
Jesteśmy jedynymi stworzeniami na tej planecie, które posiadają
wiedzę na temat samych siebie, która nazywa się świadomością.
Dlatego jesteśmy nadrzędni zwierzętom, które polegają na własnych instynktach.
Nasza umiejętność introspekcji oraz patrzenia w przyszłość,
to przyczyny naszego przetrwania oraz dominacji nad naturą.
Jako ludzie jesteśmy świadomi własnych procesów umysłowych,
naszych myśli...
Jacob, co za rozczarowanie.
Od razu wróciłeś na zewnątrz.
Dałem ci szansę, nie?
Nie?
Chodź. Do środka. Już.
Jacob, do środka. Już.
Jacob.
Jacob! Przestań!
Przestań.
Jacob!
Zrobiłem wszystko, co w mojej mocy, by ci pomóc, Jacob.
Wszystko.
Ale proszę, oto tu jesteś.
Przywiązany i zakneblowany.
Jak bestia, którą pragniesz być.
Chcesz, żeby sprawy przybrały jeszcze gorszy obrót?
Bo może być znacznie gorzej!
W ogóle tego nie rozumiem.
Tak dobrze szło i wtedy...
Cóż. Nie ma powodów do paniki. Po to tu jesteśmy.
Dr Mann niedługo przyjdzie.
To był jedyny sposób, żeby go tu przyprowadzić - nie chciał się ruszyć.
Oczywiście, rozumiemy.
Mamy wszystko pod kontrolą.
Rufus, nie, nie.
Tak mi przykro.
To nic, proszę się nie przejmować.
Nie, Rufus, nie. Wszystko w porządku.
- Pokryję koszty. - Proszę się nie przejmować.
Pani Fletcher.
- Cześć. - Hej, Rufus.
Bardzo przepraszam, on szuka...
Nasikał na podłogę.
To nic, posprzątamy.
Rufus, co się stało?
- Co się stało? - Zachowuje się tak od wczoraj.
Chodź, chłopcze.
Chodź.
Jestem zaskoczony, że tu wróciłeś. Tak dobrze ci szło. Chodź.
- Nie wzią... - Chodź, o tak.
I proszę.
Już lepiej.
Proszę zaprowadzić panią Fletcher do pokoju dla personelu.
- Ja zajmę się Rufusem. - Chodźmy.
- Poradzę sobie. - Tędy.
Jest w dobrych rękach, chodźmy.
Dobrze. Pa, Rufus!
Rufus.
Byłeś niegrzeczny, prawda?
Spójrz, co tu narobiłeś.
Bardzo niegrzeczny chłopiec.
Spójrz, co tu narobiłeś.
Bardzo, bardzo niegrzeczny chłopiec.
Teraz ktoś to musi sprzątnąć, nie?
Powinieneś się wstydzić, nie?
Byłeś bardzo niegrzeczny.
Bardzo niegrzeczny chłopiec.
Prawda?
Bardzo nieposłuszny.
Jacob.
Co oni ci zrobili?
Spójrz na mnie.
Kiedy uciekniemy?
Niedługo.
Cecile?
O, mój Boże!
Wyjdź!
Już!
Idź do mojego pokoju.
Naprawdę myślisz, że mogłabyś żyć z tym chłopcem?
Nie pamiętasz, co spotyka ładne dziewczyny takie, jak ty?
Które niczego nie mają?
Zaczynamy.
Witajcie w drużynie tańca.
Trzy-cztery! Ruszamy!
Raz, dwa, trzy, cztery.
Dobrze, proszę o uśmiech! Sześć, siedem.
Osiem i...
Raz, dwa, trzy, cztery. Pięć, sześć, siedem.
W górę! Raz, dwa, trzy, cztery.
Pięć, sześć, siedem.
Osiem - podskok!
Raz, dwa, trzy, cztery.
Pięć, sześć, siedem.
Obrót! Raz, dwa, trzy, cztery.
Czemu nie wykonujesz poleceń, Jacob?
Kiedy cię o coś proszę.
Raz, dwa, trzy, cztery. Raz, dwa, trzy, cztery.
Ostatni raz! Raz, dwa, trzy... I od początku!
Pięć, sześć, siedem, osiem.
I raz, dwa, trzy, cztery.
Pięć, sześć, siedem, osiem.
Raz... Jeremy, wracaj do szeregu!
Pięć, sześć, siedem. Do góry!
Raz, dwa... Nie przestawajcie!
...siedem, osiem.
- I raz, dwa... - Co oni mu robią?
Nieważne. Dalej! Siedem... Obrót!
Raz, dwa... Annalisa, wracaj do szeregu.
Pięć, sześć, siedem, osiem.
- Teraz najlepsze, Ivan. - Jak skończymy, jeśli tu zostaniemy?
...siedem, osiem. Obrót!
Wszyscy wyzdrowiejecie.
Jak skończymy, jeśli tu zostaniemy?
Wszyscy staniecie się wspaniałymi ludźmi.
Będziecie się czuć bardziej jak wy, niż kiedykolwiek przedtem.
Jak skończymy, jeśli tu zostaniemy?
Raz, dwa...
Jak skończymy, jeśli tu zostaniemy?
Macie wrócić do szeregu!
Do szeregu!
Wracajcie do środka.
Musicie wszyscy wrócić do środka. Już.
Rufus!
Chodź do środka.
Rufus!
- Jak? - To nie jest w porządku.
Macie wrócić do swoich pokojów.
Jak skończymy, jeśli tu zostaniemy?
Jeremy!
Jeremy! Na ziemię!
Nie mogłam już nad nimi zapanować.
Odpieprz się!
- Odpieprz się! - Tak.
Tak!
- Tak! - Tak!
- Tak! Jesteś dziewczyną!
Jesteś dziewczyną!
Powiedz to!
Powiedz: "Jestem dziewczyną!"
Powiedz to!
Jestem dziewczyną.
Żałosne.
Oddaj je.
Łańcuch.
Chodź. Podsadzę cię.
Chodź.
Poczekaj, zranimy się. Spójrz.
Myślisz, że nic jej nie jest? Myślisz, że nic jej nie jest?
- Komu? - Dr Angeli.
Tak.
Chodź.
Nie, nie, nie. Czekaj. Nie mogę. Nie mogę.
Co?
Jakie możemy tam mieć życie?
Proszę, zostań tu ze mną.
Co będziemy jeść? Gdzie będziemy mieszkać?
Jak będziemy zarabiać?
Co mnie tam czeka? Wiesz, co tam robią z dziewczynami takimi, jak ja?
Nie mogę tam iść.
Nie, nie, czekaj! Proszę.
Posłuchaj, po prostu mów do mnie.
I udawaj...
- W końcu wypuści cię z klatki. - Udawać? Nie mogę.
Ale wiem, że to wytrzymasz. Wiem to. A wtedy... tylko pomyśl...
Możemy tu razem pobyć
- i zwolnią nas jednego dnia. - Nie chodzi o przetrwanie.
Chodzi o przetrwanie w mojej postaci.
Jakoś sobie poradzimy.
Będziemy jak dzikie zwierzęta.
Będziemy wolni,
będziemy sobą.
Ale ja nie jestem żbikiem.
Przykro mi. Nie jestem.
To nie znaczy, że nie zależy mi na tobie.
Zostań, proszę.
- Nie mogę. - Nie, proszę.
- Nie mogę tu z tobą zostać. Proszę, zostań ze mną.
- Muszę odejść. - Nie, nie, nie.
Nie! Proszę, nie odchodź.
Jacob.
Jacob!
Zostań!
WILK
TEKST POLSKI: Julia Forster