- O meu bolso! O colar! Policía! - Alto!
- O meu bolso! - Alto, dixen que pares!
Alto!
Queda vostede detido. Vamos!
Dende pequeno, meu pai ensinoume que ser policía
é moito máis que resolver crimes atroces e protexer os cidadáns.
É un xeito de vida.
Aínda lembro a súa maneira tan hábil
de motivarnos a miña irmá Marina e a min.
Cada noite,
reuníanos e xogaba connosco a resolver misteriosos casos.
Casos que criamos inventados,
pero que co tempo descubrimos reais.
Ese era meu pai.
Por iso hoxe non só é un día especial para min,
senón para toda a familia.
Este ascenso permíteme seguir honrando o meu apelido,
pois, como ben sabedes, son a quinta xeración da familia Quiroga
no corpo policial.
Permitídeme brindar pola miña familia.
Sen eles, non estaría aquí hoxe.
Quero darlle as grazas a miña nai, Asunción,
que sempre creu en min
e que sempre me empurrou a seguir os pasos de meu pai.
Á miña muller, Rosa,
que soportou sen chistar os horarios do estraño traballo do seu marido.
E por último, quero darlle as grazas á miña irmá Marina.
Ela é...
Ela...
Vaia, xa a coñecedes.
Onde está Marina?
Señorita Marina?
Xa rematou o discurso?
Estes actos póñenme enferma.
Todo é pose e só falan os homes.
Non cambia nadiña.
E o coche?
É que fan comisario o seu irmán,
quen quere que fale?
Non sei, miña nai, a súa muller, algunha policía.
Pero se non hai mulleres policías.
Ese é o problema, Héctor.
- Onde vai? - Teño unha cita ineludible.
Señorita, se marcha, vaise meter nunha boa.
E peor aínda, tamén me vai meter a min.
Héctor, dixen que estaría no nomeamento e xa o nomearon.
Ti non me viches.
Grazas!
Queda coa miña nai.
Volvo axiña!
Perdón!
Cada día vés máis elegante ás citas.
Gústache?
Encántame.
Conseguíchelo todo?
- Todo. - Todo?
Velaí o tes.
A ver.
Que foi iso?
Nada que nos incumba.
Veña.
Non, hoxe non.
Toma. Agora volvo por ela.
Eu non me metería en problemas.
Grazas, Toni.
Ola?
Hai alguén aí?
Ai, meu Deus!
Meu Deus. Xa está!
Aguanta!
Non!
Policía.
Houbo un asasinato, teñen que vir axiña!
Tranquila.
Digame quen é e onde está.
Son Marina Quiroga. Estou no peirao...
É vostede, señorita Quiroga!
Aquí Xosé. Isto é máis orixinal que a última vez.
Cabanillas, atacoume un home.
Hai unha muller morta no chan. Mobilice a todos.
Coma o secuestro do fillo do embaixador estadounidense?
Ou coma o lobo no centro da cidade?
Cabanillas, porque meu pai non está,
senón diríalle o incompetente que é.
Quere vir aquí cunha patrulla?
A patrulla portuaria.
Uns mariñeiros atoparon o corpo dunha muller nun calello.
- Mobilice á xente! - Veña, Cabanillas.
- Cabanillas? - Segue aí?
Si, sigo aquí. Onde vou ir? Quere que me tire á auga?
Espéreme aquí. Non tardarei moito.
Comisario.
Onde está o corpo?
Abaixo.
Quería ir ó seu acto, pero...
Sei que pensaba que todo sería diferente,
pero espero que poidamos traballar xuntos.
Zarco.
- Comisario. - Infórmeme da situación.
Muller, 35 anos, ferida por arma branca.
Causa posible da morte: sección da carótide.
- Algunha testemuña? - Si.
Por Deus, poña as luvas.
- Marina? - Arturo, por fin.
Estaban recollendo probas sen luvas!
E un policía fumando a carón do cadáver!
Que lles ensinan na academia?
De verdade, nótase que xa non está papá.
Boa noite.
- Podemos falar? - Pero...
Por favor.
E ti que fas aquí?
Levamos unha hora buscándote para a foto.
Presenciei un asasinato.
Morreu unha muller, case me matan,
e ti preocúpaste pola foto do nomeamento?
Se non marcharas, non pasaría nada.
Sempre estamos igual.
Tómasme declaración ou busco a outro,
interesado na testemuña que viu a cara do asasino?
Vícheslle a cara?
Vin.
Entón poderás describilo.
- Podería... - Pero?
Estaba escuro.
- Xa. - Pero os ollos eran marróns.
Xenial, como isto é Suecia e todos temos ollos azuis...
Cando verás que che podería axudar a investigar?
Xa estamos.
- Que é iso? - Mira.
Craveille o broche para defenderme
e esta tea quedou prendida no alfinete.
- Cravácheslle un broche? - Si, claro.
E este anaco de tea levaranos a el.
E un pelo a Capone.
Xa está ben, Marina, escóitasme?
Desculpe, comisario.
- Atopamos algo. - Vou.
Queda aquí, por favor.
Acaban de atopalo.
Talvez teña algo que ver co caso.
- Viron que hai dentro? - Non.
Ábraa.
Revistas de ciencia e criminoloxía.
Só se atopan fóra de España.
Contrabando. Debería deterte.
- Deberiades lelas. - "Verde oliva, a nova cor do outono".
A elegancia non é contraria á intelixencia, inspector.
- E vostede quen é? - Abonda.
Abonda de escaparse, investigar,
- e poñerse en perigo. - Non son unha nena.
Non, es peor. Á nena azóutala
e castígala para que non saia da casa.
Vasme azoutar aquí diante?
Que ben que levo lenzaría fina.
- Marina! - Que?
Estou detida? Porque se non, marcho coas revistas.
Veña, señores! Abonda de perder o tempo.
Todos a examinar a zona. Veña!
Si, a morta tiña o símbolo gravado no peito,
- a firma do asasino. - Avisaremos a familia.
- Que o faga Cabanillas. - Claro.
Señorita Marina. Con permiso.
Imos á casa.
- Xa lle dixen que non era boa idea. - Ti tamén?
Eu non digo nada, xa veremos que opina a súa nai.
Que estea durmida, por favor.
Marina, estás aí? Está Marina contigo?
Héctor, está Marina contigo?
Héctor!
- Chamaba, señora? - Onde está?
Despois do que me fixo pasar cos invitados, que vergoña!
Dille que baixe agora e que dea a cara!
A señorita está...
Vaia cruz levo con esta filla!
- Prepárolle outra tisana? - Non hai tisana que cure isto.
Dille que baixe xa.
Se pensas que estaba agochándome, non me coñeces.
Si que te coñezo. De onde vés así?
Sei moi ben onde estiveches, no porto,
collendo esas revistas de contrabando.
- Xa che pasou o parte Arturo? - Si, porque estaba preocupada.
- Por non falar... - Do ridículo
por non sacar a foto de familia.
Non sei que vou facer contigo.
Eu iría directo ó anisete.
Pois si.
Menos mal que me comprendes ti, Héctor.
Entón?
Non quería converterme en protagonista.
Voilà! O groliño da ledicia.
Grazas.
Filla, pois non se falaba doutra cousa na condecoración.
E lémbroche que mañá vén Ramón do Porto.
E non penso pasar polo de hoxe.
- Recibiralo como Deus manda. - E como manda Deus?
- Por se me teño que dirixir tamén a el. - Es incorrixible, meu Deus!
- Outra copiña? - Si, esta para min.
Que barbaridade.
Nin no bar máis mundano vin cousa tal.
Que valor!
Aínda vou ter que aturar un numeriño se te emborrachas.
Que descanses, nai.
E ti tamén, filla.
- Sírveme outra copiña, si. - Aquí. Voilà.
Dálle, sen medo.
Con permiso.
É tan frustrante estar atada de pés e mans.
Estar nunha bañeira con escuma debe de ser terrible.
Non, non é iso.
É que non podo deixar de pensar nela.
Non se preocupe, xa está durmida.
Non falo de miña nai.
Falo da muller asasinada no porto.
Se meu pai oe a Arturo, revólvese na tumba.
Si que collerían a Capone cun pelo.
A ciencia sérvenos.
Hai seis anos,
en Boston resolveron o caso da corista
grazas a un pelo na escena
que tiña a mesma tintura...
Que usaba a muller da limpeza do club,
que resultou ser a amante da corista.
Se te aburro, únete a meu irmán.
Seu irmán só quere que estea a salvo,
que sexa feliz, que faga cousas máis normais.
Eu pensaba que ningún dos dous quería ser normal.
E que me dis de miña nai?
E veña a buscarme pretendentes.
Quen quere casar con Ramón? É de perna curta e cella xunta.
Ata hai nada, a singularidade parecíalle un don.
É que non quero casar.
Xa vexo por onde vai a cousa.
Creo que non é momento de pensar niso.
Non creo que esta noite poida durmir.
Por iso lle trouxen champaña,
sabía que lle daría voltas á cabeza.
Dáme a min que esta noite a champaña será insuficiente.
Pois anisete.
Non, non teño.
Temo que súa nai rematou todas as existencias.
Un día destes ha morrer dun desgusto.
Ou de cirrose.
Non sexa tan dura.
É admirable como segue a ser todo un referente nesta cidade.
Poucas mulleres o conseguen, unha vez falecidos os maridos.
Se meu pai estivese aquí, todo sería distinto.
Todos o botamos en falta.
Que descanse.
Que vedes aquí?
Unha señora que se colgou.
Seguro?
Hai que mirar máis alá do que ven os ollos a primeira vista.
Fixádevos...
Nos detalles!
Exacto.
O que hai e o que non hai.
Os detalles cóntannos as historias dos crimes.
Non hai banqueta nin escada.
A señora non puido facelo soa. Como ía subir aí arriba?
Moi ben, Marina.
Gañou vostede a medalla ó mérito policial, señorita.
Cando sexa maior, será unha magnífica comisaria.
Non hai rapazas policías.
Pero haberaas.
O cambio chegará dende dentro.
Nunca permitas que ninguén che diga o que tes que facer.
Non precisas unha placa para seres unha gran policía.
- Enténdelo? - Entendo.
Pódese saber que fai coa pistola de seu pai?
Practicar.
Practicar para que?
Para atrapar o asasino.
Sígueme.
E o almorzo?
- Cando limpou todo isto? - Esta noite.
Non podía ser perfecta.
- Traerei un plumeiro. - Non, Héctor, espera.
Non te necesito para limpar.
E para que me necesita?
É hora de dar un paso e demostrar
que podo ser a gran policía que meu pai formou.
Vaia, non esperaba esa reacción.
Todo isto é unha loucura.
Non pode deter un asasino coma se fose policía,
porque non é policía.
Meu pai non opinaba o mesmo.
É un pasador, non unha medalla policial.
Os dous sabemos que o único problema
para ser policía é que son muller.
Iso é un feito. Non sei se un problema.
Pois é.
Porque teño a valentía e intelixencia de dez homes.
E non esqueza a humildade.
Iso tamén é importante nun bo policía.
Sabía que podía contar contigo.
Como?
Quero un vestido con este tecido.
A ver.
É fino, moi fino.
Un jacquard de tres cores.
- É tecido de home. - Xa estamos co sexo ás voltas.
- Onde o podo atopar? - Non sei.
Algo deste tecido non se atopa en calquera sitio.
Algo así só se pode encargar en Galerías Ribadeo.
Grazas pola súa colaboración. Fareino constar no informe.
Que dixo?
Todo isto é unha loucura.
Dixen que non tiñas por que vir.
E que ten de malo o que fago?
- Vou de compras. - Os dous sabemos que iso non é certo.
Utilizoume. De saber que esa mostra era do asasino...
Héctor, se axudabas a meu pai con certas investigacións,
non deberías sentirte mal por axudarme nesta.
A don Alfonso facíalle recados cando o chamaban da policía á casa,
pero vostede quere converterme en Watson.
Véxote máis Poirot.
Mira, é aí.
Esta sería a nosa novidade. Poden botarlle un ollo.
- Bo día. - Bo día.
- Buscaba un abrigo de cabaleiro. - Claro. É para seu pai?
Marido.
Queren algo en especial?
Estilo clásico? De vestir?
Buscabamos algo fóra do común.
Coma nós.
- Un tweed, talvez? - Non, Deus. Tweed non.
Ruliño, como era ese tecido que nos gustaba?
Non sei, a min esas parvadas da moda non me importan.
- É mellor marchar. - Non, diso nada.
De aquí non marchamos ata comprar ese abrigo.
Ás veces dórmeseme o pé esquerdo.
Se me desen unha pista...
É un...
Un ja... jacq...
- De tres cores. - Un jacquard de tres cores?
- Iso! - Esperen un momentiño.
Grazas.
- Isto é delirante. - Deixa de rosmar.
Non viñeras.
Desculpe.
Que marabilla!
Moitas grazas.
Próbao, cariño, vaiche quedar estupendo.
- Se me permite... - Si, grazas.
Parece tan sublime.
Imaxino que non moitos clientes poden permitirse algo así.
É un produto caro, si,
pero foi un dos nosos éxitos da tempada.
Si?
Si. Perdín a conta de cantos vendemos.
Non me diga.
Entón, vano levar?
- Non, por Deus. Quítao. - Eu non o vexo tan mal.
Pero buscabamos algo máis exclusivo,
que nos permitise identificarnos con el.
Sen dúbida. Eu con isto non me identifico.
Grazas.
Pois vaia, pouco avanzamos.
- Señorita... - Si, non mo lembres.
Non debería investigar.
Pero estaba tan preto. Se tivese outro fío do que tirar...
Viches ou escoitaches algo na escena do crime?
Eu?
Dis que ninguén se fixa no mordomo.
Seguro que co observador que es,
viches ou escoitaches algo máis ca os demais.
Non escoitei nada de interese, asegúrollo.
- Que fixeches? - A que se refire?
Héctor, medrei contigo.
Coñécesme moi ben, pero eu a ti tamén.
Acabas de tocar a orella e iso é que mentes.
Eu non minto xamais.
- Sabíao! - Que fai?
Por favor, tesmo que contar. Cóntamo, por favor.
- Que viches? - Está ben.
Escoitei uns policías comentar que a vítima
tiña un sinal debuxado no corpo.
- Un sinal? - Algo preto do peito,
coma se fose a firma do asasino.
Como non mo dixeches antes?
Dá a volta, imos comprobalo.
- Como? - Dá a volta!
Só podemos seguir investigando a partir do sinal entrando aí.
Por que non lle pregunta a don Ricardo?
Cres que o forense me vai dar esa información,
malia ser amigo de meu pai?
Non, hai que coarse. Ti darasme vía libre.
Só quero saber se ese sinal existe.
Iso non o cre ninguén.
Se ese sinal aparece, daralle por buscar outro sinal,
e dese sinal a outro e a outro. Será interminable.
- Eu marcho. - Prométoche que despois volvemos á casa.
Outro morto?
Si, e os detalles.
Prometido?
Que? Veña, Héctor.
Veña, vai.
Imos ver...
Vale, o nome está correcto. A data tamén.
- Boa tarde. - Oia, onde vai?
Desculpe. Para poñer unha denuncia,
éntrase por aquí?
- Se está morto, si. - Como?
Esta é a entrada do depósito.
A comisaría está por diante do edificio.
É que mo roubaron todo.
E que fago eu? Doulle un cadáver?
- Veña, lisque. - Non, se...
- Perdón. - Xa llo dixen, vaia á comisaría.
Boa tarde.
Polo outro lado, cabaleiro.
Non temos que establecer a casuística...
Aí está ben, grazas. Lévano á cámara frigorífica.
Senón máis ben a cronoloxía da descomposición...
Marina?
- Señorita, só sigo ordes. - Non ten dereito a determe.
Estaba buscando o meu irmán.
Morais, á sala de investigación.
O que faltaba.
Si. Si, non...
Si, teño o informe diante.
Non se moleste, señorita Quiroga.
O que anda fisgando non é do caso.
Non teño que explicarlle o que fago no meu tempo libre.
Se estivese de pícnic coas amigas
non me importaría nada.
Pero coouse no depósito
onde está a vítima do caso que investigamos.
- Polo tanto... - Vítima? Ou vítimas?
Porque creo que esqueceron...
Esqueceron informar de que non é un crime illado.
- Non sei de que me fala. - Espero que si.
Senón, demostraría de novo que esta comisaría,
sen meu pai, deixa moito que desexar.
Canto tempo leva aquí?
Aínda non sabe quen son, verdade?
Son Pablo Zarco, o...
O mellor alumno da última promoción de meu pai.
Non sei se o mellor, pero...
Pero seu pai foi o meu gran mestre.
El tamén te admiraba moito.
Polo gran home que nos une,
non terá problema en admitir
que o home do porto non é só un asasino,
senón un asasino en serie que deixa a marca da flor de lis.
Podería pechala no calabozo polo que acaba de facer.
Eu contaríallo á prensa e a cidade botaríasevos enriba.
Hai un asasino en serie solto!
Que quere?
Ei, ei!
O primeiro, que empeces a atuarme.
Prefiro que non, señorita Quiroga.
Seica con vostede é mellor gardar as distancias.
Pero ti es especial.
Para meu pai, digo.
E se o eras para meu pai, élo para min.
Pablo...
Podo axudarche co caso!
Non.
Só levo dez meses nesta comisaría,
non o arriscarei por vostede.
- As mulleres deberían sabelo. - Non esaxere.
- Só ataca prostitutas. - Perdón? Non son mulleres?
Preciso ver os informes dos asasinatos.
- O que me pide é unha loucura. - Si.
E que haxa mulleres policías,
pero meu pai cría niso.
Pablo, eu tamén era unha alumna avantaxada,
pero na casa.
Axúdame a conseguilo. Coma se el aínda estivese aquí.
ATOPAN UN CORPO
Aínda non creo que lle deixaran fotografar as probas.
Á fin ese tal Pablo é máis razoable do que parecía.
Cría que a chantaxe tivo algo que ver na súa concesión.
Deixaches po aí.
Imos alá.
Tres asasinatos en tres lugares e datas diferentes
sen relación aparente entre si.
As tres degoladas por arma branca
e co mesmo símbolo gravado no peito, a flor de lis.
A flor de lis é o símbolo da flor do lirio,
que representa a pureza de corpo e espírito.
Talvez o asasino pretendía purificalas usándoo.
A primeira que atoparon foi Julia Ndongo, uns 44 anos, de orixe africana.
A segunda foi Manoli, apelido descoñecido, sen censar.
E a terceira foi a pobre moza que atopei no porto.
Carmen Ulloa, 49 anos, galega.
É un crebacabezas sen fin.
E eu que pensaba que non che interesaba o caso.
O costume.
Tantas veces escoitando a seu pai.
Axúdasme cunha cousa?
Creo que non.
Que quere facer con este traste?
Ramón! Xusto me preguntaba cando chegarías.
Boa tarde, dona Asunción, tróuxenlle...
O candidato!
Grazas. Marina!
- Héctor! Está aí Marina? - Coidado, é delicado.
Vémonos agora ó outro lado do muro.
Prometeume que só cargaría isto no coche.
Pero as cousas complicáronse. Grazas, Héctor.
- Unha copiña mentres agardamos? - Non, grazas.
As copiñas non me sentan moi ben.
- Prefiro auga. - Vaia!
- Iso non o esperaba eu. - Así son eu.
- Entón un vasiño de auga con xeo. - Si, por favor.
- Quita o abrigo, fillo. - Si, o abrigo.
Perdón!
Débeme unha ben gorda.
Héctor, grazas.
E que saiba que súa nai mandoume peitear a cidade ata atopala.
Pois si que lle gusta Ramón a miña nai.
Ti como o viches?
É de pata curta, non?
Anda, arrinca.
- Non sei que facemos aquí. - Investigar.
Neste lugar mataron a Julia, a primeira muller asasinada.
A ver, imos poñelo aquí. Coidado.
Aí.
Estudos criminolóxicos
falan da importancia do primeiro asasinato.
O asasino aínda non depurou a técnica,
e é moito máis probable que cometa un erro.
Enténdoo, pero pasaron semanas dende a súa morte.
Xa non quedará nin unha soa proba.
Coñeces a radiación invisible?
Radiación? Coma a da bomba nuclear?
Non, coma a dunha lámpada normal.
Acende o xerador.
Se colocas un cristal cunha tintura especial
que bloquea toda a luz agás a ultravioleta,
algúns fluídos, coma o sangue, ou as pegadas, reaccionan á luz.
Para que logo digan que as súas revistas non serven para nada.
Mira.
Rastros de sangue.
Aí debeu atacala por primeira vez.
Axuda!
A rapaza fuxiu cara a alá.
Probablemente, o asasino curtoulle o paso por este lado.
Mira.
Aquí perdeu moito sangue.
E debeu de caer por aquí.
Seguramente a agarrou e forcexaron.
O asasino chegaría ata aquí para rematala
e gravarlle a flor de lis.
Probablemente saltou por aquí.
A ver.
Aquí está.
Héctor, ábreme o maletín e sácame as pinzas.
E colle o estoxo de pos.
Grazas.
Parece a cuncha dun insecto.
Algo que lle pasou totalmente desapercibido á policía
e nós acabamos de descubrir.
Que pasa?
Que teño que admitir que só unha persoa
me impresionou tanto coas súas deducións
coma vostede agora mesmo, e esa persoa era seu pai.
Que foi iso?
Veña, Héctor, lisquemos.
Onde van?
Perdeu o xuízo, señorita Quiroga?
Pouco foi! Estabas a espiarnos?
Estaba investigando. Son policía, lémbrao?
- Investigando o coche? - Non diga parvadas.
Sei que colleu algo e que pretende levalo.
Non dis que non espiabas?
Señorita Quiroga, colabore.
Xa sabe o que din: "Dous poden máis ca un".
O problema é que con vostede, inspector, seriamos tres.
Pois que mágoa,
na comisaría hai un microscopio
que pode aumentar 50 veces unha mostra
e sexa o que sexa o que colleu,
ten pinta de ser moi pequeno.
- É vostede... - Deixe, non.
Será máis elegante que non remate a frase.
Marchamos, por favor?
Moitas grazas.
Coidado.
Apértalo moito, valo esmagar.
Señorita Quiroga, se quixese rifas,
quedaría na casa.
A túa muller ten mal carácter?
Miña nai.
Pois xa temos algo en común.
Fíxese.
- Déixame? - Perdón.
Grazas.
É algún tipo de milpernas.
De entrada, non me parece algo raro nunha canella sucia.
O importante é se o levaba o asasino enriba
e o deixou na parede. A ver.
- Que fai? - Quitar impurezas.
Coidado... Pero...
Ten razón, só é un insecto.
- Non. Que pasa? Que viu? - Nada.
Creo que abonda de xogo de detectives por hoxe.
- Verdade? - Eu penso o mesmo.
Señorita Quiroga, se atopou algo ten a obriga de contarmo.
Descanse, señor inspector.
Alégrome de telo na cidade.
Veña, Héctor.
É unha cochinilla.
Como? Pois a min paréceme un rapaz moi atractivo.
Que? Non! Falo do insecto.
Ademais, unha cochinilla vermella.
- Como o sabe? - Mira.
Esta mancha é de cando toquei o insecto.
O meu abrigo favorito está tinguido igual. Sei onde atopar o asasino.
Pois dígallo á policía.
Non.
Para, Héctor.
É aí.
- Está vostede segura? - Estou.
É a única fábrica da cidade que tingue con cochinilla.
Non sei por que, imaxinábaa luminosa e resplandecente.
Veña, un home tan grande coma ti non lle pode ter medo.
Que sorte que non traballan de noite.
E se houbese un vixilante dando voltas?
Pois seriamos dous contra un.
Que é iso?
Mira.
Formidable.
A cuberto, Héctor!
Como a cuberto? Estamos invadindo unha propiedade privada.
Que fai, señorita?
Como se lle ocorre traer a pistola de seu pai?
Por Deus, señorita. Marchemos.
E se fose o asasino?
Estás ben?
Alto!
- Señorita, está ben? - Estou, si.
- Onde aprendiches a disparar así? - Disparar?
Enfiar na agulla do un á primeira require moita puntería.
Permiso.
Mañá direille a Josefa que remende isto.
E se me dá o outro tacón, arríncollo e así non coxea.
Claro, xa o sei.
Marina, de onde vés así?
- Ela estaba... - De compras.
- Compras. - Ramón, encantado.
- Encantada. - Tróuxenlle...
Moitas grazas. Boas noites.
Encantado.
- Unha copiña? - Non, grazas, Héctor.
"A curiosidade matou o gato".
Esa flor advírtelle que pare.
EN VINDEIROS EPISODIOS...
Nin tola.
- Tes algún plan? - Cando non o tiven?
Eu vou seguir adiante con isto.
Conte comigo.
Quieto todo o mundo, policía!
Free!
Vaime dar algo!
UN ASUNTO PRIVADO CAPÍTULO 1: A FLOR DE LIS
Subtítulos: Abraham Díaz López
MAGDALENA SÁNCHEZ