ZBRODNIA
SPRAWA PRYWATNA
-Moje rzeczy! Policja! -Zatrzymaj się!
-Moja torebka! -Zatrzymaj się! Natychmiast!
Stój!
Jesteś aresztowany. Idziemy.
Od małego ojciec uczył mnie, że praca policjanta
to coś więcej niż walka ze zbrodnią i ochrona obywateli.
To sposób życia.
Wciąż pamiętam, jak umiejętnie
pielęgnował to uczucie w mojej siostrze i we mnie.
Co noc
bawił się z nami w rozwiązywanie zagadek kryminalnych.
Sądziliśmy, że je wymyśla,
ale okazało się, że były prawdziwe.
Taki był mój ojciec.
Dlatego jest to wyjątkowy dzień nie tylko dla mnie,
ale dla mojej całej rodziny.
Ten awans pozwala mi kultywować rodzinne tradycje,
bo jestem, jak zapewne wiecie, piątym pokoleniem rodu Quiroga,
które służy w policji.
Wznoszę zatem toast za moją rodzinę.
Bez nich nie byłoby mnie tu dzisiaj.
Chcę podziękować mojej matce Asunción,
która zawsze we mnie wierzyła
i popychała w ślady ojca.
Mojej żonie, Rosie,
która bez narzekania pogodziła się z dziwacznym harmonogramem pracy męża.
Na koniec chcę też podziękować mojej siostrze, Marinie.
Jest...
Ona...
Cóż, już ją znacie.
Gdzie jest Marina?
Panienko Marino?
Przemówienie już się skończyło?
Mdli mnie od tych bankietów.
Zwykła pokazówka. I mówią tylko faceci.
Nic się nie zmienia.
Gdzie samochód?
Pani brat zostaje komisarzem,
kto inny miałby przemawiać?
Nie wiem. Moja matka, jego żona, koleżanka z policji.
W policji nie ma kobiet.
W tym rzecz, Héctorze.
-Dokąd pani się wybiera? -Mam ważne spotkanie.
Panienko, jeśli uciekniesz, wpadniesz w kłopoty.
Co gorsze, wtedy ja też będę miał kłopoty.
Obiecałam być na ogłoszeniu, a wszystko już ogłoszono.
Nikt nie wie, że mnie widziałeś.
Dziękuję!
Zostań z moją matką.
Niedługo wrócę.
Przepraszam!
Co rusz to elegantsza.
Podoba ci się?
I to jak.
Masz to, o co prosiłam?
-Wszystko. -Tak?
Proszę bardzo.
Zerknijmy.
Co to było?
Nic, co nas dotyczy.
Chodźmy.
Nie dziś.
Trzymaj. Wrócę po nie.
Na twoim miejscu unikałbym problemów.
Dzięki, Toni.
Halo?
Jest tam kto?
Mój Boże!
Chryste.
Trzymaj się.
Nie!
Policja.
Doszło do morderstwa. Musicie tu szybko przyjechać.
Spokojnie.
Z kim rozmawiam i gdzie pani jest?
Marina Quiroga. Jestem w doku...
No tak! Panienka Quiroga.
Mówi Xosé. Tym razem ma pani ciekawszy pomysł.
Ktoś mnie właśnie zaatakował.
Kobieta jest martwa. Postaw wszystkich na nogi.
Jak wtedy, gdy mieli porwać syna amerykańskiego ambasadora?
Albo gdy widziała pani w mieście wilka?
Cabanillas, gdyby mój ojciec nadal żył,
usłyszałby, jaki jesteś bezużyteczny.
Możesz przyjechać tu z patrolem?
Patrol portowy.
Jacyś marynarze znaleźli ciało martwej kobiety. Idziemy.
-Wyślij tu ludzi! -Zbieraj się, Cabanillas.
-Cabanillas? -Jest tam pani?
Jasne, że tak. A co, miałam wskoczyć do wody?
Czekaj na mnie. To nie potrwa długo.
Komisarzu.
Gdzie ciało?
Tam.
Miałem być na ceremonii, ale...
Wiem, że liczyłeś na inny obrót spraw.
Mam nadzieję, że to nie przeszkodzi nam w pracy.
Zarco.
-Komisarzu. -Wprowadź mnie.
Kobieta, 35 lat, rana kłuta.
Możliwa przyczyna śmierci: przecięta tętnica szyjna.
-Świadkowie? -Tak.
Na Boga, załóż rękawiczki.
-Marina? -Arturo. Nareszcie.
Zbierali dowody bez rękawiczek!
A jeden z nich palił przy ciele.
Czego oni ich uczą w akademii?
Od razu widać, że nie ma już taty.
Dobry wieczór.
-Możemy pomówić? -Ale...
Proszę.
Co ty tutaj robisz?
Szukaliśmy cię do rodzinnego zdjęcia.
Byłam świadkiem morderstwa.
Kobieta zginęła, mnie też prawie zabito,
a ty martwisz się o zdjęcie z inauguracji?
Gdybyś została, uniknęłabyś tego.
Zawsze to samo.
Spiszesz zeznanie czy mam szukać kogoś,
kogo obejdzie jedyna osoba, która widziała twarz zabójcy?
Widziałaś twarz zabójcy?
Tak.
Więc możesz go opisać.
-Mogłabym. -Ale?
Było bardzo ciemno.
-Jasne. -Ale miał brązowe oczy.
Świetnie. A skoro to Szwecja i wszyscy mamy niebieskie oczy...
Kiedy do ciebie dotrze, że mogę pomóc w śledztwach?
Znowu się zaczyna.
-Co to? -Spójrz.
Użyłam broszki do obrony.
Kawałek materiału utknął na zapięciu.
-Dźgnęłaś go broszką? -Oczywiście.
Ten skrawek doprowadzi nas do sprawcy.
A włos do Ala Capone.
Dość już tego, Marino. Słyszysz?
Przepraszam, komisarzu.
-Znaleźliśmy coś. -Już idę.
Marina, zostań tu.
Właśnie to znaleźli.
Może mieć związek ze sprawą.
-Zaglądaliście do środka? -Nie.
Otwórz.
Czasopisma naukowe i kryminologiczne.
Dostępne tylko poza Hiszpanią.
Kontrabanda. Mógłbym cię za to aresztować.
-Lepiej je przeczytaj. -„Oliwkowa zieleń, nowy kolor jesieni”.
Elegancja nie wyklucza inteligencji.
-Kim pan jest? -Przestań.
Przestań uciekać, przestań drążyć,
-nie narażaj się. -Nie jestem dzieckiem.
Jesteś gorsza. Dziecku dasz klapsa
i możesz je uziemić w domu.
Dasz mi tu klapsa?
Dobrze, że mam ładną bieliznę.
-Marina! -Co?
Jestem aresztowana? Bo jak nie, zabieram moje gazety.
Panowie, nie traćmy już czasu.
Przeszukajmy okolicę. Jazda.
Ofiara miała na ciele wycięty pewien symbol,
-podpis zabójcy. -Zawiadomimy rodzinę.
Niech Cabanillas się tym zajmie.
Panienka pozwoli.
Wracajmy do domu.
-Uprzedzałem, że to zły pomysł. -Ty też?
Będę milczał. Zobaczymy, co na to panienki mama.
Oby już spała.
Marina, jesteś tam?
Héctorze, czy Marina jest z tobą?
Héctorze!
-Pani wzywała? -Gdzie ona jest?
Taki wstyd przed gośćmi!
Każ jej tu przyjść i się pokazać!
Panienka jest...
Ależ mam z nią utrapienie.
-Przygotuję kolejną herbatę. -Herbata nic tu nie da.
Przyślij ją do mnie.
Jeśli myślisz, że się ukrywam, to słabo mnie znasz, matko.
Znam cię, kochana. Gdzie byłaś w takim stroju?
Wiem, że pojechałaś do portu
po te swoje gazetki.
-Arturo już doniósł? -Tak, bo się martwiłam.
-Nie mówiąc o... -Hańbie związanej
z brakiem rodzinnego zdjęcia.
Nie wiem, co z tobą zrobię.
Sugeruję przejść od razu do anyżówki.
Tak.
Na szczęście ty mnie rozumiesz, Héctorze.
Więc?
Nie chciałam skraść całej uwagi.
Voilà! Odrobina radości.
Dziękuję.
Na ceremonii nie mówiło się o niczym innym.
Pamiętaj, że jutro przyjeżdża Ramón do Porto.
Nie chcę powtórki z dzisiaj.
-Powitamy go po bożemu. -To znaczy jak?
-Nie chcę mu się narazić. -Jesteś niemożliwa.
-Jeszcze kieliszeczek? -Ten ja wezmę.
To oburzające.
Takiego zachowania nie widziałam nawet w największej spelunie.
I kto to mówi!
Nie każ mi znosić twoich pijackich scen!
Śpij dobrze, matko.
Ty też, kochanie.
-Dolej mi jeszcze. -Proszę. Voilà.
Jeszcze, nie wstydź się.
Przepraszam.
Frustruję się, nie mogąc nic zrobić.
Kąpiel w bąbelkach musi być okropna.
Nie o to mi chodzi.
Po prostu nie mogę przestać o niej myśleć.
Proszę się nie martwić. Ona już śpi.
Nie mówię o mojej matce.
Chodzi mi o kobietę z portu.
Ojciec przewróciłby się w grobie, słysząc Arturo.
Jasne, że włos doprowadzi do Capone.
Mamy do dyspozycji naukę.
Sześć lat temu
sprawę zabójstwa bostońskiej chórzystki
rozwiązano dzięki włosowi,
na którym był ta sama farba...
Jak ta używana przez sprzątaczkę,
która okazała się kochanką denatki.
Jeśli cię nudzę, dołącz do mojego brata.
Brat chce jedynie, by panienka była bezpieczna,
szczęśliwa i zajęta normalnymi aktywnościami.
Byłam przekonana, że oboje staramy się uciec od normalności.
A co z moją matką?
Ciągle nagania mi zalotników.
Poślubić Ramóna do Porto? Jest niski i ma jedną brew.
Niegdyś wyjątkowość uważała panienka za zaletę.
Nie chcę wychodzić za mąż.
Widzę, do czego to zmierza.
To nie pora, by o tym myśleć.
Chyba dziś nie zasnę.
Dlatego przyniosłem szampana.
Wiedziałem, że będzie panienka zachodzić w głowę.
Szampan może nie wystarczyć.
A zatem anyżówka.
Nic już nie zostało.
Panienki matka osuszyła zapasy.
Któregoś dnia zabije ją strapienie.
Lub marskość wątroby.
Proszę jej odpuścić.
To godne podziwu, że wciąż liczy się w tym mieście.
Niewielu kobietom udaje się to po śmierci ich mężów.
Gdyby był tu mój ojciec, sprawy wyglądałyby inaczej.
Wszyscy za nim tęsknimy.
Dobrej nocy.
Co tu widzisz?
Kobietę, która się powiesiła.
Na pewno?
Musisz spojrzeć poza to, co twoje oczy widzą na powierzchni.
Skupić się na...
Detalach!
Dokładnie.
Ocenić, co jest, a czego nie ma.
Detale opowiadają historię zbrodni.
Nie ma stołka ani drabiny.
Nie mogła sama się powiesić. Bo jak by tam weszła?
Dobra robota, Marino.
Zasłużyłaś na policyjny medal za zasługi.
Gdy dorośniesz, będziesz wspaniałym komisarzem policji.
Kobiety nie mogą być policjantami.
Kiedyś będą mogły.
Zmiana nadejdzie od wewnątrz.
Nigdy nie pozwól, by ktoś ci mówił, co masz robić.
Nie potrzebujesz odznaki, żeby być świetnym policjantem.
-Rozumiesz? -Rozumiem.
Co panienka robi z pistoletem ojca?
Ćwiczę.
W jakim celu?
By złapać zabójcę.
Chodź za mną.
Ale śniadanie...
-Kiedy panienka tu sprzątała? -Wczoraj w nocy.
Nie mogło być idealnie.
-Przyniosę miotełkę do kurzu. -Nie, zaczekaj.
Nie musisz sprzątać.
To co ja tu robię?
Nadszedł czas, bym udowodniła,
że mogę być taką policjantką, na jaką szkolił mnie ojciec.
Takie reakcji się nie spodziewałam.
Bo to jakieś wariactwo.
Nie może panienka aresztować zabójcy,
nie będąc policjantem.
Mój ojciec by się nie zgodził.
To spinka do krawata, nie medal.
Dobrze wiemy, że jedyną przeszkodę
na drodze do bycia policjantem stanowi moja płeć.
To fakt. Niekonieczne przeszkoda.
Uwierz mi, że tak.
Jestem kobietą, która ma odwagę i spryt dziesięciu mężczyzn.
I pokorę. Pamiętajmy o pokorze.
To ważna cecha dobrego policjanta.
Wiedziałam, że mi pomożesz.
Co?
Chcę sukienkę z takiego materiału.
Niech no spojrzę.
Dobra jakość, naprawdę dobra.
Żakard trójkolorowy.
-To męska tkanina. -Płeć odsuńmy na bok.
-Gdzie taką dostanę? -Nie wiem.
Byle gdzie nie kupi się rzeczy z tego materiału.
Coś takiego jest dostępne jedynie w Galerii Ribadeo.
Dziękuję za współpracę. Wspomnę o tym w moim raporcie.
Co proszę?
To wariactwo.
Mówiłam, nie musisz ze mną iść.
Poza tym, co w tym złego?
-Idę tylko na zakupy. -Dobrze wiemy, że to nieprawda.
Wykorzystała mnie pani. Gdybym wiedział, że to od mordercy...
Skoro pomagałeś mojemu ojcu w dochodzeniach,
nie czuj się źle, podając mi pomocną dłoń.
Tylko przekazywałem mu wiadomości, gdy policja dzwoniła do domu.
A panienka robi ze mnie Watsona.
Bardziej Poirota.
Jesteśmy.
GALERIA RIBADEO
To nowość w naszej ofercie. Zechce pani zerknąć?
-Dzień dobry. -Dzień dobry.
-Szukam męskiego płaszcza. -Oczywiście. Dla ojca?
Dla męża.
Coś konkretnego?
Coś klasycznego? Szykownego?
Potrzebujemy czegoś niezwykłego.
Takiego jak my.
-Może tweed? -Boże broń, nie tweed.
Jakiż to materiał tak przypadł nam do gustu?
Nie wiem. Nie dbam o te modowe nonsensy.
-Chodźmy już stąd. -Nie ma mowy.
Nie wyjdziemy stąd bez płaszcza.
Czasami dokucza mi ból w lewej stopie.
Może jakaś wskazówka...
To...
Ża...
-Coś w trzech kolorach. -Trójkolorowy żakard?
-Zgadza się. -Za chwilę wracam.
Dziękuję.
-Szaleństwo. -Przestań narzekać.
Mówiłam, żebyś został.
Przepraszam.
Jest cudowny!
Bardzo dziękuję.
Przymierz, kochanie. Będzie ci w nim do twarzy.
-Jeśli można... -Dziękuję.
Wygląda dostojnie.
Niewielu klientów stać na coś takiego, prawda?
To kosztowny przedmiot,
ale to jeden z naszych hitów tego sezonu.
Naprawdę?
Tak. Straciłam rachubę, ile sprzedaliśmy.
Nie może być.
A więc? Kupują państwo?
-W życiu, zdejmij go. -Nawet mi się podoba.
Ale szukaliśmy czegoś ekskluzywnego,
z czym będziemy mogli się utożsamić.
Racja. Z tym nie mogę się identyfikować.
Dziękujemy.
Szlag. Niewiele zdziałaliśmy.
-Panienko... -Wiem, nie musisz mówić.
Nie powinnam tego drążyć.
Ale wiem, że byłam blisko. Gdybym tylko miała inny trop...
Widziałeś lub słyszałeś coś na miejscu zbrodni?
Ja?
Zawsze mówisz, że nikt nie zauważa lokaja.
Ktoś tak spostrzegawczy jak ty
na pewno musiał coś zauważyć.
Zapewniam, że nie słyszałem niczego godnego uwagi.
-Co właśnie zrobiłeś? -W sensie?
Dorastałam z tobą.
Znasz mnie jak nikt, ale ja też znam ciebie.
Dotknąłeś ucha, a to znaczy, że kłamiesz.
Nigdy nie kłamię.
-Wiedziałam! -Co panienka robi?
Héctorze, musisz mi powiedzieć. Pięknie proszę.
-Co widziałeś? -Dobrze.
Podsłuchałem, że policjanci zauważyli u ofiary
jakiś symbol na jej ciele.
-Symbol? -W okolicy klatki piersiowej.
Coś jakby podpis zabójcy.
Dlaczego nic nie mówiłeś?
Zawróć, musimy to zbadać.
-Co? -Zawróć!
Muszę się tam dostać, by móc kontynuować śledztwo.
Nie może panienka wypytać pana Ricardo?
Myślisz, że koroner zdradzi mi takie informacje,
nawet po starej znajomości?
Nie. Muszę się tam zakraść. Ty przetrzesz szlak.
KOSTNICA
Tylko potwierdzę, czy ten symbol istnieje.
Nikt by w to nie uwierzył.
Później będzie panienka szukać kolejnego symbolu,
a potem kolejnego. I tak w kółko.
-Umywam ręce. -Obiecuję, że potem wrócimy do domu.
Kolejny trup?
Tu są szczegóły.
Słowo?
Co? Ruszaj, Héctorze.
Śmiało, idź.
Zobaczmy...
Nazwisko się zgadza. Data również.
-Dobry wieczór. -A pan dokąd się wybiera?
Przepraszam. Chciałbym złożyć skargę.
Czy to wejście?
-Dla nieboszczyków. -Słucham?
To wejście do kostnicy.
Wejście na komisariat jest od frontu.
Wszystko mi ukradli.
I co mam zrobić? Dać panu ciało?
-Proszę odejść. -Nie, ale...
-Przepraszam. -Mówiłem, idź pan na policję.
Miłego wieczoru.
To w drugą stronę!
Nie będziemy skupiać się na ustaleniu przyczyny...
Może być tutaj. Zabiorą ciało do chłodni.
Prześledźmy chronologię...
Marina?
-Wykonuję tylko polecenia. -Nie możesz mnie zatrzymać.
Zgubiłam się, szukając brata.
Morais, do pokoju śledczego.
Jego chciałam zobaczyć.
Tak, tak. Nie...
Tak, mam raport przed sobą.
Proszę się tym nie kłopotać.
To nie ma nic wspólnego ze sprawą.
Nie muszę tłumaczyć się z tego, co robię w wolnym czasie.
Gdyby chodziło o piknik z przyjaciółmi,
nikt nie miałby zastrzeżeń.
Ale zakradła się pani,
by obejrzeć ciało ofiary w naszym śledztwie.
-Tym samym... -Ofiary? Czy jednej z ofiar?
Bo chyba zapomnieliście...
ujawnić, że to nie był odosobniony przypadek.
-Nie wiem, o czym pani mówi. -Obyś jednak wiedział.
Inaczej znów wyjdzie na to, że ten komisariat
bardzo obniżył loty od śmierci mojego ojca.
Długo tu pracujesz?
Nadal pani nie wie, kim jestem?
Jestem Pablo Zarco...
Najlepszy uczeń z ostatniej grupy mojego ojca.
Nie wiem, czy najlepszy.
Ale faktycznie był moim mentorem.
Podziwiał cię.
Uczcijmy jego pamięć
poprzez przyznanie,
że człowiek w porcie to nie byle morderca,
a seryjny zabójca, który oznacza ofiary lilią.
Mógłbym panią zamknąć za to, co pani zrobiła.
A ja mogłabym iść do prasy i nasłać na was całe miasto.
Na wolności grasuje seryjny morderca!
Czego pani chce?
Po pierwsze, mów mi po imieniu.
Wolałbym nie, panno Quiroga.
Mówiono mi, że lepiej trzymać panią na dystans.
Ale jesteś wyjątkowy.
Dla mojego ojca.
A jeśli byłeś wyjątkowy dla niego, jesteś też dla mnie.
Pablo...
Mogę ci pomóc z tą sprawą.
Nie.
Jestem tutaj dopiero dziesiąty miesiąc.
Nie nadstawię za panią karku.
-Trzeba ostrzec kobiety. -Nie popadajmy w przesadę.
-Atakuje tylko prostytutki. -Słucham? A one nie są kobietami?
Potrzebuję raportów o pozostałych zabójstwach.
-Ta prośba to szaleństwo. -Wiem.
Podobnie jak wizja kobiet w policji.
Ale ojciec w nią wierzył.
Pablo, ja również byłam zdolnym uczniem.
Tyle że w domu.
Pomóż mi. Jakby nadal tu był.
KOBIETA ZAMORDOWANA
Nadal nie wierzę, że pozwolili panience sfotografować wszystkie dowody.
Pablo okazał więcej rozsądku, niż się spodziewałam.
Szantaż mógł odegrać kluczową rolę w jego procesie decyzyjnym.
Zostawiasz tam kurz.
Do rzeczy.
Trzy zabójstwa w trzech różnych miejscach i terminach,
bez żadnego widocznego związku.
Podcięto im gardła nożem
i oznaczono znakiem fleur-de-lis.
Fleur-de-lis to symbol lilii,
reprezentuje czystość ciała i ducha.
Być może zabójca użył go, by je oczyścić.
Pierwszą znaleźli Julię Ndongo, 25 lat, pochodzenia afrykańskiego.
Druga była Manoli, nazwisko nieznane. Nie było jej w spisie.
Trzecia była biedaczka, na którą natrafiłam w porcie.
Carmen Ulloa, 27 lat, Galisyjka.
To zagadka bez końca.
A myślałam, że nie jesteś zainteresowany tą sprawą.
Siła przyzwyczajenia.
Wiele razy słuchałem panienki ojca.
Możesz mi w czymś pomóc?
Nie sądzę.
Co panienka chce z tym zrobić?
Ramón! Właśnie się zastanawiałam, kiedy do nas dotrzesz.
Dzień dobry, pani Asunción. Przywiozłem...
Zalotnik!
Dziękuję. Marina!
-Héctorze! Jest tam Marina? -Ostrożnie z tym.
Spotkamy się na zewnątrz.
Miałem to tylko zapakować do auta.
Sprawy się skomplikowały. Dziękuję, Héctorze.
-Drinka na przeczekanie? -Nie, dziękuję.
Alkohol mi nie służy.
-Wolałbym wodę. -Coś takiego!
-Tego się nie spodziewałam. -Taki już jestem.
-Zatem szklanka wody z lodem. -Poproszę.
-Zdejmij płaszcz. -Tak, płaszcz.
Przepraszam!
Jest panienka moją dłużniczką.
Héctorze, dziękuję.
Panienki matka kazała mi szukać panienki po całym mieście.
Matka naprawdę lubi tego Ramóna.
Co o nim myślisz?
Ma krótkie nogi, prawda?
Ruszajmy.
-Nie wiem, co tu robimy. -Prowadzimy śledztwo.
Tutaj zamordowano Julię, pierwszą ofiarę.
Postawmy to tutaj. Ostrożnie.
Już.
Badania kryminologiczne
często podkreślają wagę pierwszego morderstwa.
Zabójca dopiero szlifuje swoją technikę,
przez co łatwiej mu popełnić błąd.
Rozumiem, ale ona zginęła kilka tygodni temu.
Dowodów dawno tu już nie ma.
Słyszałeś o promieniowaniu?
Promieniowaniu? Jak w bombie atomowej?
Nie, jak w zwykłej żarówce.
Włącz generator.
Używając szkła ze specjalnym barwnikiem,
który blokuje całe światło poza ultrafioletem,
można dostrzec niektóre ślady, jak choćby krew czy odciski palców.
A mówią, że panienki gazety to strata czasu.
Spójrz.
Ślady krwi.
Tutaj zaczął się atak.
Pomocy!
Uciekała w tym kierunku.
Zabójca prawdopodobnie odciął jej drogę od tej strony.
Spójrz na to.
Straciła tu dużo krwi.
Musiała spaść tutaj.
Zapewne złapał ją i walczyli.
Musiał do niej zejść, by ją wykończyć
i oznakować lilią.
Zgaduję, że skoczył tutaj.
Zobaczmy.
Jest.
Héctorze, otwórz moją teczkę i podaj mi pęsetę.
I puderniczkę.
Dziękuję.
Wygląda jak pancerz owada.
Policja kompletnie to przegapiła.
A my to odkryliśmy.
O co chodzi?
Muszę przyznać, że jedyną osobą,
która zaimponowała mi swoją zdolnością dedukcji
tak jak panienka teraz, był panienki ojciec.
Co to było?
Chodźmy, Héctorze.
A dokąd to?
Postradała pani rozum?
I tak ci się upiekło. Szpiegujesz nas?
Prowadzę śledztwo. Jestem policjantem.
-Śledztwo w moim aucie? -Nie wygłupiajmy się.
Wiem, że coś pani znalazła i że zamierza to zabrać.
Ponoć nas nie szpiegujesz.
Panno Quiroga, współpracujmy.
Jak to mówią, co dwie głowy, to nie jedna.
Sęk w tym, że ty dokładasz trzecią głowę.
Cóż, szkoda.
Na komisariacie mamy mikroskop
z 50-krotnym powiększeniem.
A to, co pani znalazła,
wydaje się bardzo małe.
-Jesteś... -Nie, nie, nie.
Proszę nie kończyć, damie nie przystoi.
Możemy jechać?
Bardzo dziękuję.
Ostrożnie.
Za mocno naciskasz, zniszczysz ją.
Gdybym chciał dostać reprymendę,
zostałbym w domu.
Żona ma temperament?
Moja matka.
Czyli coś nas łączy.
Przyjrzyjmy się.
-Mogę? -Przepraszam.
Dziękuję.
Cóż, to jakaś stonoga.
Raczej normalna rzecz w brudnej uliczce.
Liczy się to, czy zabójca miał ją na sobie,
zanim trafiła na ścianę. Pokaż.
-Co pani robi? -Usuwam zanieczyszczenia.
Ostrożnie... Ale...
Masz rację, to tylko owad.
-Co pani zobaczyła? -Nic.
Na dziś chyba już wystarczy tej zabawy w detektywa.
-Prawda? -Też tak sądzę.
Jeśli coś pani znalazła, ma pani obowiązek mi powiedzieć.
Proszę wypocząć, detektywie.
Dobrze, że mamy cię w mieście.
Chodź, Héctorze.
To czerwiec!
Chyba powinna panienka spojrzeć w kalendarz.
Co? Nie, mam na myśli owada.
To czerwiec. Czerwiec kaktusowy.
-Skąd ta pewność? -Spójrz.
To plama po dotknięciu owada.
Mój ulubiony płaszcz ma ten sam kolor. Wiem, gdzie znaleźć zabójcę.
Powiedzmy to policji i będzie po sprawie.
Nie.
Zatrzymaj się, Héctorze.
To tutaj.
-Na pewno? -Tak.
To jedyna fabryka w mieście, używająca barwnika z czerwców.
Spodziewałem się, że będzie świetlista i lśniąca.
Daj spokój, taki duży chłopak nie może się bać takiego miejsca.
Na szczęście nie pracują w nocy.
A jeśli w pobliżu kręci się stróż?
To będzie dwoje na jednego.
Co to?
Spójrz.
Nadzwyczajne.
Ukryj się, Héctorze!
Gdzie mam się ukryć? Wtargnęliśmy na teren prywatny.
Co panienka robi?
Zabrała pani ze sobą broń ojca?
Na miłość boską, uciekajmy stąd.
A jeśli to zabójca?
Jesteś cały?
Stój!
-Jest panienka cała? -Tak.
-Gdzie nauczyłeś się tak strzelać? -Strzelać?
Takie umiejętności przychodzą z czasem i doświadczeniem.
Panienka pozwoli.
Josefa jutro to przyszyje.
Proszę dać mi drugi but. Oderwę obcas, by nie musiała pani utykać.
Oczywiście, wiem.
Marina? Gdzie ty byłaś tak ubrana?
-Panienka była... -Na zakupach.
-Ramón do Porto, miło poznać.
-Wzajemnie. -Przyniosłem...
Dziękuję ci. Dobrej nocy.
To była przyjemność.
-Podać drinka? -Nie, podziękuję.
„Ciekawość prowadzi do piekła”.
Ten kwiat to ostrzeżenie, by ustąpić.
W KOLEJNYCH ODCINKACH...
Wykluczone.
-Masz plan? -A kiedyś nie miałam?
Zamierzam to kontynuować.
Pomogę
Stać, policja!
Hamulec!
Pochoruję się.
SPRAWA PRYWATNA
ODCINEK 1: FLEUR-DE-LIS
Napisy: Marcin Kędzierski
Nadzór kreatywny Natalia Kłopotek