Marina!
Xa vou, mamá!
Marina, que fas? Baixa, chegamos tarde á igrexa.
Que cara puxeches ó comungar.
Que vergoña me fixeches pasar, filla.
Vergoña dá ese viño tan malo de don Anselmo.
Perdíche-lo xuízo?
Deixa de mirar así a todo o mundo.
É de mala educación.
Non sei que mosca te picou, pero se non querías vir á igrexa,
non viñeras.
Levas todo o día pegada a min. Encántame, pero...
Non sei que che pasa.
Esta cidade é inquietante.
Inquietante?
Ultimamente...
Pasan cousas.
A ti levan pasándoche cousas toda a vida, filla.
- Que pasa? - Aí están os Do Porto.
Mamá, por que non imos por alí ver a tía Pilar?
- Hai moito que non a vemos. - Morreu hai tres anos.
Xa dicía eu.
A ver. Xa veñen.
Marina, filla, que pasa?
- Xa están aquí, xa veñen. - Mamá, queda aquí.
- Ola! - Mamá, queda aquí.
Pero eu quero ir contigo.
- Ola! - Ola!
Suxéitame o bolso, mamá. Agora vos vexo nas barcas.
- Esa nena. - Que tal?
Sempre con tanto que facer.
Perdón.
Ei!
Ei! Espera!
Ei!
Quieto!
Dixen que quieto!
As mans arriba!
Xire amodiño!
Dixen que as dúas mans arriba!
Roubou o peto da igrexa?
Perdín o traballo e teño dous fillos.
- Quen é vostede? - Francisco Alfaro.
Banqueiro ata hai un mes na Praza Vella.
Non atopa as gafas ideais para o modelo do domingo?
Mon dieu. Que leva posto?
Microscopio caseiro. Estas revistas sálvanme a vida.
E esa flor?
Cría que o candidato non lle interesaba.
Non é do candidato. É do asasino.
- Como? - Enviouma con esta nota.
Crin velo na igrexa, pero non era el.
A CURIOSIDADE MATOU O GATO
- Hai que chamar a policía. - E darlles isto?
Nin tola. Intento analizala.
Esa flor é unha advertencia para que quede quieta.
Non se dá conta? Sabe onde vive.
Estou preto. Se non, non me intimidaría.
Ven. Mira que atopei.
Eu vin traerlle un té. Eu non...
Veña, se o estás desexando. Ven.
Mira ese pétalo.
Ves a mancha vermella?
Sangue! É sangue.
Non é sangue.
Esa mancha ten presenza dun ácido moi concreto. Mira.
Ves? É carmín.
Carmín? Entón o asasino usa lapis de labios.
Ou tamén hai unha muller implicada en todo isto.
- Lulú de Polignac. - Xa sabe como se chama?
Non, Lulú de Polignac, rouge número 21.
Un dos meus lapis de labios favoritos, usa ese ácido.
- Así que a súa teoría é... - Non teño teoría ningunha.
Só sei que ese carmín é caro,
pero non tanto como para que non o teñan ducias de mulleres en Galicia.
Creo que está obviando o máis importante.
Recibiu unha flor de primavera en pleno outono.
Velo, Héctor?
Seriamos o dúo de investigación perfecto.
Non, eu non. Case pico de novo. Non.
Non te dás conta, Héctor? O destino empúrranos.
Do que me dou conta é de que vai pechar dona Francina
e imos quedar sen pasteis.
Perfecto. Queda de camiño.
- Como? - Dáme un minuto e cámbiome.
Espéreme.
O tempo pasa para todos, menos para ti.
E esa princesa? Non me digas...
Benditos os ollos, filla.
- Vexo que non me necesitan... - Ven.
Saúda a Antón, un gran amigo de teu pai.
Marina, preséntoche a Antón Ramírez. Traballaba con papá en Ourense.
Vaia, es toda unha mulleriña.
Si, un día sorpréndenos e casa.
Diríalle que estou encantada de coñecelo, pero tería que apagar o cigarro.
- O olor é... - Marabilloso, non cres?
Ramírez veu axudarnos co caso.
Parece que a cousa está movida con tanto roubo.
Non me asustedes a nena, ultimamente está tensa e fai cousas raras.
Non tan raras, mamá. E o de "nena"...
Así que se encargará dos roubos?
- En realidade, da vosa seguridade. - Como?
Mellor iso que saír armada á rúa.
Nunca se me ocorrería.
Marina, chamáronnos esta mañá alertando dunha muller nos xardíns da igrexa.
E por que sería eu?
"1,70, pelo castaño, ollos escuros, ben vestida".
Mido 1,62 e teño os ollos verdes.
"Estaba totalmente tola."
A pista definitiva.
Ten máis coidado con esas rapazadas.
Poderiamos deterte.
- Por correr no parque? - Por ameazar coa pistola de papá.
Deus santo! Non, Marina.
Non é certo.
Entón podemos rexistrarche o cuarto?
- Non! Non, non... - Escoita, Marina.
- Que pase o inspector. - Marina.
Non, non.
- Por aquí, arriba. - Non.
- Non poden entrar. - Por favor.
- Non ten o meu permiso. - Marina.
Non é por aí.
- Marina. - Vamos.
Miren no cuarto.
Isto é violación da intimidade.
Es todo un carácter.
Lémbrasme o teu defunto pai.
Vostede non se lle parece nada.
Zarco, mira nos caixóns.
Ten curiosidade por verme a lenzaría?
Abre o caixón.
Si.
Charmode Lingerie, na vida tocou algo tan sutil.
Toque, toque.
Tranquilo.
Só morde cando a levo posta.
- Leva a pistola enriba. - Que di?
Cres que es moi lista, pero fáltanche anos de experiencia.
Afaste esas mans.
Se aínda non te toquei.
Suxéitea.
Isto é un escándalo!
Arturo!
Aquí está.
Non che cambiei os cueiros, pero case.
Por que complicas tanto as cousas?
E por que te empoleiras e me fas sentir así?
Moitas grazas, señores. Xa rematamos.
Non a perdan de vista.
Eu pensei que sería diferente.
Non é por facer de avogado do demo,
pero o rapaz non tiña opción.
Bastante fixo deixándolle fotografar esas probas.
Este azul é divino e non o pon nunca.
Héctor, temos que seguir cos nosos plans.
- Os nosos plans? - Os pasteis de Francina.
Están vixiándoa.
E acabo de lembrar que a pastelaría non abre os domingos á tarde.
Bo intento, pero esa orella delátate.
Veña, imos un intre ó mercado das flores e logo polos pasteis.
- Teño que recoller isto. - Xa o fará Lourditas.
E como pretende saír de aquí?
Gústame o que fixo no pelo.
Dálle un toque agreste.
Desculpe, señorita Quiroga. Non quería asustala.
- Si? - Anaïs Montero,
xornalista da Gaceta de Galicia.
Encántame ler o Recuncho de sociedade.
- Teño présa. - Traballo no Recuncho de sociedade.
Estamos cunha reportaxe sobre as dez solteironas máis guapas.
- Dixo "solteironas"? - Xa sabe como vou do oído dereito.
Póñame a primeira.
Arranca.
Espere, por favor!
Está ben, cabaleiro?
Danme alerxia as azaleas.
Di que é ese de aí?
Si, o da Carmiña.
Ese?
Saúde.
- Atopaches algo? - Si.
O único posto que vende flores fóra de tempada
é ese de aí abaixo.
Igual é a dona do carmín.
Dubido que unha florista se permita ese luxo,
pero nunca se sabe.
- Saúde. - Grazas.
Mira que bonitas.
Ten os beizos pintados.
Si, pero iso é vermello amorodo. Buscamos vermello cereixa.
Que desexan?
- Boa tarde. - Boa.
Dixéronnos que é a única florista
- que vende lirios nesta época. - E azaleas, xasmíns, papoulas...
Ninguén as vende tan exóticas.
Cheire, pareceralle que está en plena primavera.
E por só cinco patacóns.
Desculpe, a miña señora busca lirios.
Acabáronse á mañá.
- Véndeos moito? - Non, ho.
Só os traballo para un señor que ten capricho deles.
- Lirios tódalas semanas. - Non llo creo.
Vimos dende tan lonxe para isto.
Se nos dese o enderezo do seu cliente,
poderiamos convencelo de vendernos algúns?
Iso non.
Dos meus clientes, nin mu.
Pero muller, el que sabe se o vimos compralas no mercado.
Seguro...
que podemos arranxar algo.
Vinte moi colaborador.
Si, porque nos van pechar a pastelaría
e vía que pasabamos a tarde alí.
- Pois saíuche cara a información. - Que usureira!
Así recollía o posto tan rápido.
Na vida fixo unha venda así.
Saúde.
Grazas.
E como pensa enfrontarse a ese desgraciado?
Ese home é perigoso.
Pero non sabe a quen se enfronta.
Está tola.
Saúde.
Agáchese, ven cara a aquí.
Non é el. É vello e está gordo.
Non é o que me atacou no porto.
Pois estupendo. Se non hai asasino, mellor.
- Vamos. - Non, Héctor.
Temos que seguilo.
- Pero... - Os lirios.
Hai que ver como chegan ó asasino.
Vamos, corre!
Dálle, que o perdemos!
Estou conducindo á máxima velocidade permitida.
Que fai?
A lei xa non é un problema para min.
- Ves o taxi? - Só vexo luces.
Aí! Ponte detrás.
Amodo.
Estás ben?
Mira!
Vamos.
Onde se meteu?
É unha loucura, míreo por onde o mire.
En voo veloz, moi atrevida,
É "La Bella Lolita".
E decátome do que pensa
Ó pouco do meu pico
El está agora mirándome a min
Tras picalo, diría eu así
Vostede busca un amor puro e sincero...
Dígame que non me equivoco. Iso é vermello cereixa?
Pero non o terá se non hai diñeiro...
Ves como tes alma de inspector.
Amor, a certa idade, xa non hai de que
Se ó escoitarme sofre
Rásquese vostede
Grazas. Moitas grazas.
Mira, está dándolle as flores.
Hai que conseguir unha mostra dese carmín.
Perdoe, é "La Bella Lolita", non si?
A que viste e calza. Que queres, nena?
Que ilusión!
De preto é vostede igual que Rita Hayworth.
Si, igualiña.
Só me falta Orson Welles ó meu carón.
Que graciosa!
Perdoe se é indiscreción,
pero encántame o carmín que leva.
Diríame de que marca é?
Sinceramente, non sei. Regaloumo un admirador.
Perdoade, pero teño algo de présa.
Perdón. Que tonta.
Cos nervios de vela, esquecín dicirlle que en realidade
vimos dunha revista para unha gran reportaxe.
- Unha gran reportaxe? - Si.
- Enorme, para Vogue. - Que ilusión.
Esperade un intre no bar, levo as flores ó camerino.
Grazas!
Xornalistas, non?
Algo tiña que dicir.
Estaba eu que se si, que se non,
e entón vin a miña oportunidade.
E nada, alí estaba eu, apenas saída da vila, inocente...
Perdoa, ti non tomas notas?
Non, eu gárdoo todo aquí, na cabeza.
Como nos serviron champaña, tomamos unha copa, non?
Non seredes deses xornalistas
que queren emborracharme para saber con quen me deitei, non?
- Non! - Non, non.
Se queredes confirmación do meu con Gary Cooper,
a resposta é...
Si. Houbo aventura.
Houbo de todo.
A nós interésannos máis os detalles da súa vida cotiá.
Trucos de beleza, de maquillaxe, a marca do carmín.
Que pesadiña, nena. Que non me lembro.
Pero se agora vou eu!
Dádeme un momentiño.
- Non rematamos a entrevista. - Máis me doe a min,
pero o público chámame. Sen el, non sería eu.
- Non podedes vir outro día? - Si, claro.
Pero antes de marchar, pediríalle un último favor.
Ó meu compañeiro dálle moita vergoña.
Un favor? Aquí mírase, pero non se toca.
Non, por favor. Non me interprete mal.
É un simple bico na meixela.
É que sabe todas as cancións, sempre está a cantalas.
Por pura admiración.
Sabes todas as cancións?
- Todas. - Ven acó, que che dou un bico!
Nena, dixéralo antes. A min os maricas adóranme.
Veña, vémonos outro día, raíña.
Grazas!
Témolo.
Pode crer que o atopei cunha pendanga?
Querida, se buscas fidelidade, trabucácheste de bar.
Xúrolle que nunha destas déixoa soa.
Perdón, Héctor, son os nervios. Estamos tan preto.
Senta aquí, senta.
- Pica! - Que vai picar!
Sabíao!
Héctor, tes que coarte no camerino desa muller.
Ten relación co asasino.
- Eu? - Si.
Leva unhas flores e faite pasar por repartidor.
Non, non e non!
Mil veces non.
Leva todo o día arrastrándome dun lado ó outro
e sen facer caso de nada do que lle digo. Acabouse.
Vou polos pasteis e á casa.
Non vou seguir adiante con todo isto. Acabouse.
- Héctor! - Escóiteme.
Vostede é unha muller marabillosa.
Audaz, intrépida, intelixente.
Pero carece do máis mínimo instinto de conservación.
Non se dá conta de que o único que quero é que non lle pase nada?
Héctor, estamos moi preto. Presíntoo. Prométoche...
Xa me prometeu moitas cousas e mentiume en todas.
Prométoche que cando saibamos quen é o asasino,
doulle a información á policía e non volvo meterme en nada máis.
Xúramo?
Xúrocho.
Que paciencia temos que ter.
Que non podes pasar. Lisca.
Así aproveitamos os cartos investidos.
A min os cartos danme igual. Preocúpame máis a alerxia.
- Non sei se poderei. - Héctor, valo facer estupendamente.
Só tes que pensar en non rascar a orella. Veña.
- Veña. - Con semellante ramo nas mans...
Tráiolle unhas flores a "La Bella Lolita".
E quen llas manda?
O señor Cooper.
Xa.
Todo recto, á dereita, recto, dereita outra vez,
e a terceira porta.
Adeus.
Jacinto, atende, déixoche isto para Pilita.
Recórdallo e dállo mañá.
- Aquí non deixes nada. - Amor, son só 10 minutos, vale?
Déboche unha.
"La Bella Lolita"?
Perdón.
"Bella Lolita"?
Escoite, espere!
Por favor!
Ola.
Hai alguén?
Ola?
O abrigo.
Hai alguén?
- Viches unha rapaza vestida de vermello? - Non.
Perdón!
Héctor?
Héctor!
Héctor, mírame!
Axuda!
Héctor, mírame!
Axuda!
Héctor, mírame.
Ese é o seu cuarto.
Non creo que non saíra da casa.
Á fin, é coma todas.
Fráxil e romántica.
Está claro que non falamos da mesma persoa.
Inspector!
Aquí hai unhas luvas.
10-00.
10-02, aquí 10-00.
Zarco, aquí Cabanillas. Temos unha urxencia.
O paxaro escapou do niño.
Afirmativo.
Nada que lle chamara a atención, nada estraño, fóra do normal?
Señor, algunha información?
Con isto xa estaría.
Intente non moverse moito. Se se marea, avise.
Grazas.
Héctor, pensei que te perdía.
Señorita, o brazo.
Perdón. Dóeche?
Se lle digo a verdade, dóeme máis como me deixou a chaqueta.
Héctor, eu...
Se che chega a pasar algo, eu...
Non se poña tenra, que sabe que son de bágoa fácil.
Ademais, teño algo importante que dicirlle.
Vino.
Vinlle o rostro ó asasino.
Señorita Quiroga, sabe que non pode saír da casa sen o noso consentimento.
Son eu o foco coa que está caendo?
Que descubristes?
Sabedes xa a identidade do asasino?
Non vou caer na súa trampa.
Seu irmán quere falarlles na comisaría.
Pois os malos tragos mellor canto antes, non?
Veña, Héctor.
Queredes que vos maten?
Que diaño pensabas, Héctor?
Esqueciches o teu papel nesta casa?
Contesta!
Lisca. E que entre Marina.
- Pecha a porta. - Dáme igual que te escoiten rifar.
Foi vergoñoso escoitar todo o que lle dixeches a Héctor.
Deberíaste desculpar.
Aínda que non o creas, preocúpome.
Por que estás empeñada en que te maten?
Intento atrapar un asasino.
E Héctor merece o mesmo respecto que calquera outro traballador.
- Senta, por favor. - Non me vas pegar voces?
Marina...
Hai case tres anos que morreu papá.
Sei que che custa asimilar a súa perda e que segues enfadada,
pero eu non teño a culpa. Bótoo tanto en falta coma ti.
Dáme igual se te divirtes xogando a detectives,
a disfrazarte ou ó que se che ocorra.
Non xogo.
Papá deuche ás para pensar que serías unha gran comisaria,
pero iso non vai pasar.
O mundo policial é perigoso e require forza e valentía.
Eu son forte e valente, Arturo.
Xa, pero es unha muller.
O meu deber coma home é protexerte. Pediumo papá.
Non vou fallarlle.
Papá cría en min.
Se che pediu que me protexeras, é por ser túa irmá,
non por ser muller.
Arturo, gústeche ou non,
nacín para isto.
Marina!
Que?
Isto non é un diorama de papá. Protexereite con medidas extremas.
Esta é toda a información?
Si, señor. É o informe do caso.
Indica que se criou na cidade dos rapaces?
- Si, señor. - Ben.
- Bo traballo. - Grazas.
Quero máis diñeiro.
Se non, non seguirei con todo isto.
Rexistramos a casa de Gabriel Expósito,
pero non atopamos nada.
Gabriel Expósito, o nome do asasino.
Señorita Quiroga, que fai aquí e así?
Divírteno estes xogos?
Non empece. Aínda lle gardo a do insecto.
Non lle ía regalar o que sei sen máis.
- Xa. - E que?
Xa fostes ó orfanato onde se criou?
Como?
Pablo, se se apelida Expósito, é orfo.
Ata Cabanillas descubriría iso. Fostes ou non?
- Por que debería dicirllo? - Así que si.
Non, non.
Non intente enlearme.
Pablo, esposada son inofensiva.
Vostede non sería inofensiva nin atada de pés a cabeza.
É unha proposición?
É vostede imposible.
Pablo! Pablo, espera!
Se me sacas de aquí, cóntoche algo.
Non penso caer outra vez.
É moi importante para o caso.
Víchesme en acción. Sabes que podo chegar lonxe.
De que se trata?
Achégate.
Non me fío de que escoiten.
Como que...
Dez segundos.
Dez segundos que?
Dez segundos é o que estiveches mirándome o escote
a primeira vez que me viches vestida de corista.
- Iso é o que me tiña que dicir? - Perdón, non o puiden evitar.
- Que pasa? - Pablo!
- Que? - Mira!
Onde? Que? Non!
- Perfecto. - Non.
Non, a pistola non!
Nin se che ocorra.
Marina, vaste arrepentir.
Marina, por favor, de verdade.
Xa era hora de atuarme, inspector.
Marina, de verdade! Marina!
Pobre Pablo. Xa verás cando meu irmán o atope esposado.
Por que teño a sensación de que goza facendo sufrir ó pobre inspector?
Non serán celos?
Sei que era o mellor alumno de seu pai.
Que cousas dis, Héctor.
Outra opción é que lle interese a outros niveis.
O único home que me interesa es ti.
- Eu? - Héctor...
Eu vou seguir adiante,
pero non quero comprometerte máis aínda.
Talvez sexa certo que seu irmán precise unha cura de humildade.
Conte comigo.
Ai, o brazo!
Perdón!
Vamos. O orfanato agarda por nós.
A súa carroza, señorita Quiroga.
- Castaño. - Vexo que sentiu o ruxido.
Levabamos tempo esperándoa.
Esperándome, quen?
Hoxe tivo un bo día, pero non se fíe.
Non sempre saen as cousas como un espera.
Talvez sería mellor volver noutro momento.
Ó investigar, o tempo é clave.
Vostedes quen son?
- Que fan aquí? - Policía.
- Unha muller policia? - Inspectora Quiroga.
Os camiños do Señor son inescrutables.
Non lle falta razón.
A policía xa estivo aquí preguntando por Gabrielito e non atoparon nada.
E iso como pode ser? Levarán rexistro de todo.
Houbo un incendio e perdemos moitos papeis.
Apenas queda información dos pobres orfos.
- Bo día, irmá. - Só algunhas fotos.
E esa música?
Celestial, cabaleiro, celestial.
Os nosos nenos forman o mellor coro
dos últimos 30 anos da comarca.
Góceo, cabaleiro.
Estas son as poucas fotos que nos quedan.
Que bos eran todos.
Había algún algo revirado, pero todos eran bos rapaces...
Este é un anxiño.
- Perdoe. Podo? - Si.
Por que o buscan?
Ía para cura. Foi ó seminario e todo.
É este.
- Recoñécelo? - Non.
Se me desen algún detalle, ó mellor...
Tiña unha cicatriz no rostro.
Ó mellor se lle ve a cicatriz na foto.
- É este! - Cándido!
Era máis malo có demo! Tíñalla xurada a Gabrielito.
Eu tamén o vin. No teatro.
Saíu apurado e chocou comigo. Ten que ser el.
E se Cándido usaba o nome de Gabriel para pasar desapercibido?
Ben tirada.
Madre, lembra algo del?
Creo que traballaba de xastre nun teatro.
Súa irmá era unha desas descaradas de cuplé.
Lola ou Lolita, algo así se chamaba.
- "La Bella Lolita"? - Esa!
Témolo.
Non me estraña que me mirara así.
Esa é a casa.
Señorita, quen somos para deter un home?
É mellor chamar a policía.
Non. Arturo estragaría todo o que conseguimos.
Está a punto de caramelo, non o ves?
Cándido traballa de xastre no teatro, e onde compra as teas?
Si, na fábrica onde estivemos.
E súa irmá recibe as flores coas que me ameazou o asasino.
Non hai dúbida, é el.
Bo día. Desculpe, señorita Lolita.
Os xornalistas. E vós aquí?
As mans onde as vexa!
- Alto! - Agarde!
Desculpe, non lle pasará nada.
El non fixo nada!
Non o faga, señorita.
- Está controlado. - Pero...
Bo día.
Non corra!
Alto!
Quieto!
Non!
Dáme a man!
Dáma!
Agárrate a min!
Agárrate á miña man!
Alto! Non disparen!
Que ninguén se mova! Están rodeados!
Arriba. E dispersen esa xente.
Cándido!
Subtítulos: Abraham Díaz López