SPRAWA PRYWATNA
Marina!
Idę, matko!
Marina, co ty tam robisz? Schodź, spóźnimy się do kościoła.
Ta mina przy przyjmowaniu komunii...
Strasznie mi było przez ciebie wstyd.
Niech ksiądz Anselmo wstydzi się za to wino.
Odbiło ci?
I nie zerkaj tak po ludziach.
To niegrzeczne.
Nie wiem, co w ciebie wstąpiło, ale jeśli nie chciałaś przychodzić,
to nie musiałaś.
Cały dzień mnie nie odstępujesz. To bardzo miłe, ale...
Nie wiem, co się z tobą dzieje.
Miasto stało się niepokojące.
Niepokojące?
Ostatnio...
działy się pewne rzeczy.
Działy się przez całe twoje życie.
-O co chodzi? -To rodzina Do Portos.
Może odwiedzimy ciotkę Pilar?
-Wieki jej nie widziałyśmy. -Umarła trzy lata temu.
To wiele wyjaśnia.
Spójrz. Idą tu.
Skarbie, co się stało?
-Idą do nas. -Matko, zostań tu.
-Witajcie! -Zostań tu.
Chcę iść z tobą.
-Dzień dobry. -Cześć.
Potrzymaj mi torebkę, matko. Spotkamy się przy ogrodach.
-Utrapienie. -Co słychać?
Wiecznie jest czymś zajęta.
Przepraszam.
Zaczekaj!
Stój!
Zatrzymaj się!
Ręce do góry!
Odwróć się. Powoli.
Obie ręce do góry!
Ukradłeś pieniądze z tacy?
Straciłem pracę, a muszę wykarmić dzieci.
-Kim jesteś? -Francisco Alfaro.
Do zeszłego miesiąca pracowałem jako bankier.
Nie może panienka znaleźć odpowiednich okularów na niedzielę?
Mon dieu. Co panienka ma na nosie?
Domowy mikroskop. Te gazety ratują mi życie.
A ten kwiat?
Myślałem, że panienka odrzuciła zaloty adoratora.
Jest od mordercy.
-Słucham? -Przysłał mi go z liścikiem.
Myślałam, że widziałam go w kościele.
CIEKAWOŚĆ PROWADZI DO PIEKŁA
-Musimy zawiadomić policję. -I dać im taki prezent?
Wykluczone. Próbuję go przeanalizować...
Ten kwiat to ostrzeżenie, by ustąpić.
On wie, gdzie panienka mieszka.
Jestem blisko, dlatego mnie straszy.
Spójrz, co odkryłam.
Przyniosłem herbatę. Nie chcę...
Oczywiście, że chcesz. Chodź.
Spójrz na ten płatek.
Widzisz czerwoną plamę?
Krew! To krew.
Nie, to nie jest krew.
Ta plama zawiera bardzo specyficzny kwas. Patrz.
Widzisz? To karmin.
Karmin? Zatem zabójca używa szminki.
Lub w sprawę zamieszana jest też kobieta.
-Lulú de Polignac. -Już wiemy, jak się nazywa?
Lulú de Polignac, czerwień 21.
Jedna z moich ulubionych szminek, zawiera ten kwas.
-Czyli panienki teoria... -Nie mam żadnej teorii.
To dość droga szminka,
ale nie na tyle, by nie była popularna wśród wielu kobiet w Galicji.
Umyka panience najważniejsza kwestia.
Dostała panienka wiosenny kwiat w środku jesieni.
Widzisz, Héctorze?
Byłby z nas zgrany zespół śledczy.
Nie, nie chcę znowu w to brnąć.
Nie rozumiesz, że to los złączył nasze ścieżki?
Rozumiem, że pani Francina niedługo zamyka cukiernię
i zabraknie nam ciastek.
Idealnie, to po drodze.
-Co? -Tylko się przebiorę.
Panienka zaczeka.
Czas się ciebie nie ima.
A kim jest ta księżniczka? Chyba nie...
Miło, że do nas dołączyłaś.
-Nie jestem tu potrzebna. -Pozwól.
Poznaj Antóna, przyjaciela twojego ojca.
To Antón Ramírez. Pracował z ojcem, gdy mieszkał w Ourense.
Proszę, proszę. Wyrosłaś na piękną niewiastę.
Kiedyś nas zaskoczy, wychodząc za mąż.
Powiedziałabym, że to przyjemność, gdyby nie to cygaro.
-Ten zapach jest... -Wspaniały, czyż nie?
Ramírez pomoże nam ze sprawą.
Przy tylu napadach sytuacja jest tu dość gorączkowa.
Nie strasz dziewczyny. Ostatnio jest nieco spięta i dziwna.
Wcale nie taka dziwna. I nie nazywaj mnie dziewczyną.
Zajmie się pan tymi napadami?
-Zadba o wasze bezpieczeństwo. -Co masz na myśli?
Żebyś nie musiała biegać z bronią.
Nigdy bym nie śmiała.
Dziś rano doniesiono nam o kobiecie na kościelnych błoniach.
Skąd pomysł, że to ja?
„Metr siedemdziesiąt, brązowe włosy, ciemne oczy, dobrze ubrana”.
Mam metr sześćdziesiąt dwa i zielone oczy.
Zachowywała się jak wariatka.
Ta wskazówka zaważyła.
Uważaj z tymi dziecinnymi gierkami.
Możesz zostać aresztowana.
-Za bieganie w parku? -Za grożenie człowiekowi bronią.
Na miłość boską, Marina!
To nieprawda.
A więc rzućmy okiem na twój pokój.
-Nie! -Posłuchaj. Marino.
-Niech wejdzie detektyw. -Proszę cię.
Nie.
-Panowie, na górę. -Nie.
-Nie możecie tam wejść. -Pani pozwoli.
-Nie macie zgody. -Marina.
To nie tędy!
-Marina. -Chodźmy.
Przeszukać pokój.
To naruszenie prywatności.
Masz charakterek.
Przypominasz mi twojego ojca.
Za to pan mi go ani trochę.
Zarco, sprawdź szuflady.
Interesuje inspektora moja bielizna?
Otwórz szufladę.
Tak jest.
Charmode Lingerie. Nie dotkniesz niczego miększego.
Śmiało, dotknij.
Spokojnie.
Gryzie tylko na mnie.
-Broń ma przy sobie. -Co takiego?
Masz się za sprytną, ale brak ci doświadczenia.
Trzymaj łapy przy sobie.
Jeszcze cię nie dotknąłem.
Trzymaj ją.
To skandal!
Arturo!
Znalazła się.
Znam cię od dziecka, nie oszukasz mnie.
Dlaczego wszystko utrudniasz?
A ty musisz ciągle mi dogryzać?
Dziękuję, panowie. To tyle.
Miejcie ją na oku.
Myślałam, że będzie inny.
Nie chcę być adwokatem diabła,
ale nie miał innego wyjścia.
I tak pozwolił już panience zrobić zdjęcia dowodom.
Boski ten błękit, a panienka nigdy jej nie nosi.
Héctorze, zrealizujmy nasze plany.
-Nasze plany? -Ciastka od pani Franciny.
Obserwują panienkę.
I właśnie sobie przypomniałem, że cukiernia jest w niedzielę zamknięta.
Niezła próba, ale ucho cię zdradza.
Wstąpimy na targ kwiatowy, a potem do cukierni.
-Najpierw muszę to uprzątnąć. -Lourditas się tym zajmie.
A jak panienka planuje się stąd wymknąć?
Podoba mi się ta fryzura.
Dodaje panience sielskości.
Pani wybaczy, nie chciałam wystraszyć.
-Tak? -Anaïs Montero.
Z Gazety Galicyjskiej.
Uwielbiam wasz „Kącik towarzyski”.
-Spieszy nam się. -Ja właśnie w sprawie „Kącika”.
Przygotowujemy reportaż o najładniejszych pannach w mieście.
-Nazwała mnie „panną”? -Słabo słyszę na prawe ucho.
Chcę być na szczycie listy.
Jedź.
Proszę poczekać.
Wszystko z panem dobrze?
Mam alergię na azalie.
To tamten?
Tak, stragan Carmiñy.
Ten?
Na zdrowie.
-Odkryłeś coś? -Owszem.
Jedyny stragan, na którym są kwiaty niesezonowe,
jest tam na końcu.
To może być jej szminka.
Kwiaciarki raczej nie stać na taki luksus,
ale kto wie.
-Na zdrowie. -Dziękuję.
Ale piękne.
Ma pomalowane usta.
Ale to truskawkowa czerwień. My szukamy wiśniowej.
Może pomóc?
-Dzień dobry. -Dzień dobry.
Podobno jest pani jedyną florystką w mieście
-sprzedającą lilie o tej porze roku. -A także azalie, jaśmin, maki...
Taka egzotyka tylko u mnie.
Proszę powąchać i poczuć się jak w środku wiosny.
Kosztują jedynie 50 centów.
Przykro mi, żona szuka lilii.
Wyprzedały się rano.
-Dużo ich schodzi? -Niezbyt.
Skupuje je jeden klient. Jakby nie było innych kwiatów.
-Co tydzień więcej lilii. -Nie do wiary.
Taki kawał drogi po nic.
Moglibyśmy dostać adres tego jegomościa?
Spróbujemy odkupić od niego lilie.
Nie mogę tego zrobić.
Dbam o prywatność klientów.
Możemy mu powiedzieć, że widzieliśmy, jak kupuje kwiaty na targu.
Z pewnością...
coś wymyślimy.
Byłeś skory do współpracy.
Bo zamykali cukiernię,
a nie chciałem tam spędzić reszty dnia.
-Informacje nie były tanie. -Prawdziwa spekulantka.
Dlatego tak szybko się spakowała.
Nigdy dotąd nie ubiła takiego interesu.
Na zdrowie.
Dziękuję.
Jak panienka zamierza podejść tego łajdaka?
To groźny osobnik.
Ale nie wie, z kim się mierzy.
Panience odbiło.
Na zdrowie.
Kryć się. Idzie tu.
To nie on. Jest stary i gruby.
Nie przypomina faceta z portu.
Świetnie. Bez mordercy żyje się prościej.
-Jedźmy. -Nie.
Musimy go śledzić.
-Ale... -Lilie są kluczem.
Sprawdzimy, jak trafiają w ręce mordercy.
Prędko, ruszaj.
Przyciśnij, bo go zgubimy.
Jadę z maksymalną dozwoloną prędkością.
Co panienka robi?
Przepisy od dawna mam w poważaniu.
-Widzisz taksówkę? -Jedynie światła.
Tam. Stań za nim.
Tylko powoli.
Wszystko dobrze?
Patrz!
Chodźmy.
LA BELLA LOLITA TEATR BELLE EPOQUE
Dokąd mógł pójść?
To wariactwo, pod każdym możliwym kątem.
Razu pewnego błysnęłam odwagą
To La Bella Lolita.
I zauważam, o czym myśli
Tuż po tym, jak go ukąsiłam
A teraz patrzy na mnie
Po ukąszeniu, tak powinnam rzec
Szukasz czystej, szczerej miłości...
Jeśli się nie mylę, to wiśniowa czerwień.
Lecz nie odnajdziesz jej Jeśli bogactw ci brak
Mówiłam, że masz duszę detektywa.
Kochanie, w pewnym wieku Dzieci nie można mieć
Jeśli słuchanie mnie boli cię
Musisz liczyć się z tym
Dziękuję. Bardzo dziękuję.
Daje jej kwiaty.
Koniecznie musimy zdobyć próbkę jej szminki.
Przepraszam. Pani La Bella Lolita?
We własnej osobie. Jak mogę pomóc?
Ależ to ekscytujące!
Przypomina pani Ritę Hayworth.
Jesteśmy niemal identyczne.
Tylko mnie brakuje Orsona Wellesa u boku.
Zabawne.
Może to niezbyt dyskretne,
ale podoba mi się pani szminka.
Można wiedzieć, jaka to marka?
Szczerze, to nie wiem. Dostałam ją w prezencie.
Wybaczcie, spieszy mi się.
Przepraszam. Głupia ja.
Z tych emocji zapomniałam wspomnieć,
że przyjechaliśmy w sprawie dużego tekstu o pani.
-Dużego? -Tak.
-Ogromnego. Dla Vogue. -Nie może być!
Zaczekajcie przy barze. Odstawię kwiaty do garderoby.
Dziękujemy.
Zostaliśmy dziennikarzami?
Coś musiałam powiedzieć.
Błąkałam się tu i tam,
aż zrozumiałam, że to moja szansa.
I tak to było. Z dala od domu, niewinna...
Nie spisujecie tego?
Mam dobrą pamięć.
Skoro jesteśmy już po szampanie, może napijemy się czegoś jeszcze?
Chyba nie jesteście z tych dziennikarzy,
którzy chcą mnie upić, by odkryć, z kim się przespałam?
-Nie. -Nie.
Jeśli szukacie potwierdzenia mojego romansu z Garym Cooperem,
odpowiedź brzmi...
Tak, mieliśmy romans.
To sama prawda.
Bardziej interesują nas szczegóły pani życia codziennego.
Porady kosmetyczne i makijażowe, marka pani szminki...
A ty dalej o tym. Mówiłam już, że jej nie znam.
Zaraz moja kolej.
Będziecie musieli zaczekać.
-Nie skończyliśmy wywiadu. -Bardzo żałuję,
ale publika wzywa. Bez nich jestem niczym.
-Może innego dnia? -Tak, oczywiście.
Zanim skończymy, mam jedną prośbę.
Mój towarzysz trochę się wstydzi...
Prośbę? Można patrzeć, ale nie dotykać.
Nie, źle mnie pani zrozumiała.
Wystarczy całus w policzek.
Zna pani wszystkie utwory i ciągle je podśpiewuje.
Z czystego podziwu.
Znasz moje piosenki?
-Co do jednej. -Zasłużyłeś na buziaka.
Mogłeś mówić wcześniej. Wszyscy geje mnie uwielbiają.
Do zobaczenia, moja królowo.
Dziękujemy!
Mamy to.
Da pani wiarę, że nakryłam go z prostytutką?
Kochana, jeśli szukasz wierności, to wybrałaś zły bar.
Przysięgam, że kiedyś panienkę zostawię samą sobie.
Wybacz, zdenerwowałam się. Jesteśmy tak blisko.
Usiądź sobie.
-Piecze! -Co cię piecze?
Wiedziałam!
Héctorze, musisz zakraść się do jej garderoby.
Jest powiązana z mordercą.
-Ja? -Tak.
Weź kwiaty i udawaj dostawcę.
Nie, nie i jeszcze raz nie!
Po tysiąckroć nie.
Ciąga mnie panienka cały dzień,
nie słuchając tego, co mówię. Dość.
Jadę po moje ciastka i wracam do domu.
Nie będę tego znosił. To koniec.
-Héctorze! -Proszę posłuchać.
Jest panienka wspaniałą kobietą.
Odważną, nieustraszoną, inteligentną.
Ale brakuje panience instynktu samozachowawczego.
Nie pojmuje panienka, że nie chcę, by coś się panience stało.
Jesteśmy już tak blisko. Czuję to. Obiecuję ci, że...
Wiele mi panienka obiecywała i nigdy nie dotrzymała słowa.
Obiecuję, że gdy poznam tożsamość mordercy,
poinformuję policję i już nie będę do niczego się mieszać.
Przysięga panienka?
Przysięgam.
Muszę mieć anielską cierpliwość.
Nie może pan wejść.
Przynajmniej zwróci się koszt kwiatów.
Nie dbam o pieniądze. Bardziej martwi mnie moja alergia.
-Nie wiem, czy dam radę. -Héctorze, wszystko będzie dobrze.
Ale skup się na tym, by nie drapać ucha. Idź.
-Dalej. -Z takim bukietem...
Przyniosłem kwiaty dla pani Lolity.
Od kogo, jeśli można spytać?
Od pana Coopera.
Ach, tak.
Prosto, potem w prawo, prosto i znowu w prawo.
Trzecie drzwi.
Do widzenia.
Jacinto, uważaj. Zostawiam to tutaj dla Pility.
Przekaż jej, że to na jutro.
-Niczego tu nie zostawiaj. -To tylko na dziesięć minut.
Jestem ci dłużna.
La Bella Lolita?
Przepraszam.
La Bella Lolita?
Proszę zaczekać!
Proszę!
Halo?
Jest tam kto?
Halo?
Płaszcz.
Jest tu kto?
-Widziałaś kobietę w czerwieni? -Nie.
Przepraszam!
Héctor?
Ocknij się!
Pomocy!
Otwórz oczy!
Ratunku!
Spójrz na mnie.
To jej sypialnia.
Aż dziw, że cały dzień była w domu.
Jednak jest jak wszystkie kobiety.
Delikatna i romantyczna.
Chyba nie mówimy o tej samej osobie.
Detektywie!
Znalazłem rękawiczki.
10-00.
10-02, tu 10-00. Odbiór.
Zarco, tu Cabanillas. Mamy nagły wypadek.
Ptak opuścił gniazdo.
Potwierdzam.
Nic dziwnego nie przykuło pana uwagi?
Proszę pana. Coś wiadomo?
To już wszystko.
Proszę się nie ruszać. W razie czego proszę wołać.
Dziękuję.
Héctorze. Myślałam, że cię stracę.
Panienko, moja ręka.
Wybacz. Boli?
Prawdę mówiąc, bardziej boli stan mojego płaszcza.
Héctorze, ja...
Gdyby coś ci się stało...
Nie róbmy tego. Wie panienka, że łatwo u mnie o łzy.
Poza tym mam ważne wieści.
Widziałem go.
Widziałem twarz zabójcy.
Panno Quiroga. Nie może pani wychodzić z domu bez naszej zgody.
To takie ważne przy tym, co tu się dzieje?
Co odkryliście?
Znacie już nazwisko mordercy?
Nie dam się znowu podejść.
Pani brat chce z wami pomówić na komisariacie.
Miejmy to już z głowy.
Chodźmy, Héctorze.
Chcesz zginąć?
Coś ty sobie myślał, Héctorze?
Zapomniałeś o swojej roli w tym domu?
Odpowiedz!
Wyjdź. Przyślij Marinę.
-Zamknij drzwi. -Niech słyszą twoje krzyki.
Powinieneś się wstydzić tego, co powiedziałeś Héctorowi.
Należą mu się przeprosiny.
Zależy mi na tobie.
Nie wiem, czemu tak bardzo starasz się zginąć.
Próbuję złapać zabójcę.
A Héctor zasługuje na taki sam szacunek jak reszta twoich ludzi.
-Usiądź. -Nie zrugasz mnie?
Marina...
Tata umarł prawie trzy lata temu.
Wiem, że ta strata wciąż cię boli i że nadal czujesz gniew.
Ale to nie moja wina. Mnie brakuje go tak samo.
Nie dbam o to, czy chcesz bawić się w detektywa,
urządzać przebieranki czy co tam jeszcze.
Ja się nie bawię.
Tata narobił ci nadziei, że kiedyś będziesz policjantką,
ale tak się nie stanie.
Świat policji jest niebezpieczny, wymaga siły i odwagi.
A ja jestem silna i odważna.
Ale jesteś też kobietą.
Jako mężczyzna muszę cię chronić. Tata mnie o to prosił.
I nie zawiodę go.
Tata we mnie wierzył.
I sądzę, że prosił, byś chronił siostrę,
nie kobietę.
Czy tego chcesz, czy nie,
urodziłam się do tego.
Marina!
Co?
To nie jedna z gier taty. Zrobię wszystko, by cię chronić.
To wszystko, co wiemy?
Tak jest. To nasz cały raport.
Odnotowaliście, że dorastał w sierocińcu?
-Tak. -Dobrze.
-Dobra robota, Morais. -Dziękuję.
Chcę więcej pieniędzy.
Inaczej wypisuję się z tego.
Przeszukaliśmy dom Gabriela Expósito,
ale nic nie znaleźliśmy.
Gabriel Expósito, tak nazywa się zabójca.
Panno Quiroga, co pani tu robi w tym stroju?
Bawią cię te gierki, detektywie?
Proszę nie zaczynać. Wciąż pamiętam insekta.
Nie mogłam ot tak podzielić się informacjami.
-Jasne. -Zdradź mi,
byliście już w sierocińcu, w którym dorastał?
Co?
Jeśli nazywa się Expósito, to jest sierotą.
Nawet Cabanillas by to rozgryzł. To jak, byłeś tam?
-Czemu miałbym odpowiedzieć? -A więc tak.
Nie, nie.
Nie dam się zwieść.
Pablo, jestem bezbronna, w kajdankach.
Nawet w pętach nie byłaby pani bezbronna.
Czy to propozycja?
Jest pani niemożliwa.
Pablo, zaczekaj!
Uwolnij mnie, a coś ci powiem.
Nie dam znowu się nabrać.
To bardzo ważny trop.
Widziałeś mnie w akcji. Wiesz, że stać mnie na więcej.
O co chodzi?
Zbliż się.
Mogą podsłuchiwać.
Kto taki...
Dziesięć sekund.
Nie rozumiem.
Przez dziesięć sekund wpatrywałeś się w mój biust,
widząc mnie pierwszy raz w stroju chórzystki.
-I to miałem usłyszeć? -Nie, ale musiałam to powiedzieć.
-Co pani robi? -Pablo.
-Co? -Spójrz.
Gdzie? Co? Nie!
-Doskonale. -Nie.
Nie... Marina, zostaw pistolet!
Nawet o tym nie myśl.
Pożałujesz tego.
Marina! Proszę cię. Nie żartuję.
W końcu mówisz mi po imieniu.
Marina, poważnie. Marina!
Biedny Pablo. Co zrobi mój brat, jak znajdzie go zakutego?
Mam wrażenie, że panienkę bawi sprawianie mu cierpienia.
Czy to przez zazdrość?
Wiem, że był prymusem w grupie panienki ojca.
Nie wygłupiaj się.
Możliwe też, że jest panienka zainteresowana nim w inny sposób.
Interesujesz mnie wyłącznie ty.
-Ja? -Héctorze.
Zamierzam to kontynuować,
ale nie chcę cię już narażać.
Może to prawda, że panienki brat potrzebuje odrobiny pokory.
Dlatego pomogę.
Moja ręka!
Przepraszam.
Chodźmy. Sierociniec czeka.
Pani karoca, panno Quiroga.
-Castaño. -Zrobiło się gorąco.
Trochę już na panią czekamy.
Kto na mnie czeka?
Spisała się pani, ale proszę zachować czujność.
Sprawy nie zawsze układają się po naszej myśli.
Może wrócimy innym razem?
Héctorze, liczy się czas.
Kim jesteście?
-Co tu robicie? -Jesteśmy z policji.
-Kobieta policjantką? -Detektywem. Detektyw Quiroga.
Niezbadane są wyroki Pana.
Święta prawda.
Policja już pytała o Gabrielito, ale niczego nie znaleźli.
Jak to możliwe? Z pewnością wszystko dokumentujecie.
Wiele dokumentów strawił pożar.
O biednych sierotach nie zostały niemal żadne informacje.
-Dzień dobry, siostro. -Jedynie zdjęcia.
Co to za muzyka?
Niebiańska, drogi panie.
Nasze dzieci od 30 lat tworzą
najlepszy chór w tym okręgu.
Proszę nacieszyć uszy.
Zachowały się tylko te zdjęcia.
To byli dobrzy chłopcy.
Niektórzy byli nieco skrzywieni, ale w gruncie rzeczy dobrzy.
To on. Mały aniołek.
-Mogę? -Tak.
Dlaczego go szukacie?
Miał zostać księdzem. Był w seminarium i w ogóle.
Tutaj. To on.
-Poznajesz go? -Nie, to nie on.
Gdybyście powiedzieli coś więcej, może byłabym w stanie...
Blizna. Miał na twarzy bliznę.
Może uda się ją dostrzec na zdjęciu.
-To ten! -Cándido!
Niezłe ziółko. Mieli zwadę z Gabrielito.
Widziałam go w teatrze.
Spieszył się i się zderzyliśmy. To musi być on.
A jeśli Cándido dla zmyłki wykorzystuje nazwisko Gabriela?
Dobre spostrzeżenie.
Pamięta siostra o nim coś więcej?
Chyba pracował w teatrze jako krawiec.
Jego siostra jest jedną z tych bezwstydnic z kabaretu.
Lola albo Lolita, o ile pamięć mnie nie myli.
-La Bella Lolita? -Zgadza się.
Mamy go.
Nie dziwi mnie to spojrzenie.
To tamto mieszkanie.
My nie możemy go aresztować.
Powinniśmy wezwać policję.
Arturo może zepsuć wszystko, co osiągnęliśmy.
Jesteśmy na to gotowi. Nie widzisz?
Cándido jest krawcem w teatrze. A skąd biorą materiał?
Z fabryki, w której byliśmy.
A jego siostra dostaje kwiaty, które potem trafiły do mnie.
To bez wątpienia on.
Dzień dobry. Przepraszam, pani Lolito.
Dziennikarze. Co tu robicie?
Ręce na widoku!
-Stój! -Chwileczkę!
Przepraszamy. Nic mu nie będzie.
On nic nie zrobił!
Niech panienka nie wychodzi.
-Wiem, co robię. -Ale...
Dzień dobry.
Zatrzymaj się!
Stój!
Zatrzymaj się!
Stój!
Nie!
Podaj mi rękę!
Podaj rękę!
Złap się mnie!
Trzymaj się!
Złap moją rękę!
Stać! Nie strzelać!
Nie ruszać się! Jesteście otoczeni.
Leć tam. Zabierzcie stąd tych ludzi.
Cándido!
SPRAWA PRYWATNA ODCINEK 2: LA BELLA LOLITA
Napisy: Marcin Kędzierski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Natalia Kłopotek