Comisario, unha pregunta, por favor!
Aseguro que despregamos un operativo sen precedentes,
pero déannos tempo para traballar.
Agora, a confidencialidade é imprescindible.
Prégolles que confíen na policía.
É xusto pedir confianza
cando levan semanas ocultando o do asasino en serie?
Foron semanas necesarias para que a policía traballara
e ter vantaxe sobre o asasino.
Vantaxe que perdemos grazas a vostede, Anaïs.
Comisario, por favor!
"A policía non caza o asasino."
Parece que se armou unha boa.
Mellor dito, armámola boa nós.
Que murmurades vós os dous?
Que di, madre?
- Agocha isto. - Pero...
Que non o vexa.
Dicía que o piso, para ser da policía, non está mal.
En 40 anos de profesión,
teu pai non sentiu nin un só día a necesidade de saír da cidade.
Nin un só día.
- Héctor! - Señora.
Non podo vivir nestas condicións.
Non atopo ningún dos meus básicos.
E a miña roupa?
E os meus encrucillados? Necesito unha copa, Héctor.
Non se preocupe, señora. O equipo de limpeza está a punto de chegar.
En canto á súa copa,
aquí pode gozar dun dediño de licor de cereixa de Dona Carmiña.
Bota ben, alegremente, que teño un día moi difícil.
Éncheo.
Que rico.
Déixolle o almorzo?
Non vou almorzar, que teño un día moi díficil. Despois.
- Permiso. - Grazas.
Segue media comisaría aí fóra?
Se meu irmán quixera buscar a Cándido
como quere evitar que eu saia, xa o tería atopado.
E isto?
O que non imaxina é que non necesitas saír da casa para avanzar.
- Tela? - Si.
Deixeina aquí.
- Marabilloso. - Mire.
Probáchela?
Se non contamos con que me abrasa as orellas, funciona estupendamente.
Óese a frecuencia de comisaría coma se estiveramos alí.
- Que descubriches? - É de tolos.
Agora resulta que toda a cidade se cruzou con el pola rúa.
"Que se é o meu veciño, que se é o meu caseiro, que se é o meu xefe..."
Ata oín a unha que xurou que era a súa sogra.
- É este? - A sogra?
E? Non, a nota clave. Mira.
"A porteira dunha pensión
viuno axexando hai dúas semanas.
Brillábanlle as mans."
Mira.
Ves?
Levo días fregando e non hai maneira de que marche.
Saio do baño, mírome e, cando creo que xa está...
Un lampexo.
E despois outro e outro.
O asasino traballa na xastrería do teatro
e el cosía...
Os traxes das coristas.
Coma o meu cando entrei a buscarte.
A ver... Pasaxe da Vicerraíña, 23.
Pero vostede xa non pode saír de aquí. Estana vixiando.
Certo. Estou secuestrada!
- Isto é... - Señorita!
Non podemos perder os nervios.
Así non gañamos nada.
Podería ir eu.
- Como? - E por que vas poder saír ti e eu non?
E quen cre que sae todas as mañás facer a compra?
Non miran para o mordomo.
Se saio co carro da compra, ninguén sospeitará nada.
Non sei, Héctor. E se te mancan outra vez?
Non podo deixarte ir só.
Vouno intentar.
E a placa de papá?
Quero dous coches na porta as 24 horas. Vixiade...
Anda, dáme un pito.
- Es un pedichón. - Veña.
É o último que che dou. Sempre estás pedindo.
Señorita, de todas as loucuras que fixo,
esta é a máis gorda.
Estás seguro de que aguanta?
Por suposto. Teñen máis de 400 fíos.
Pero non é a saba o que me preocupa que se rompa,
senón a súa cabeza.
Ti agarra con forza.
En realidade, voume apoiar na tubaxe. Isto só é un seguro de vida.
Mon Dieu.
Vai ir todo ben.
Non!
Héctor.
Bo día.
Marina?
Héctor Hugo, axente de policía.
Veño preguntarlle por Cándido Expósito.
Menos mal que veu, axente. Non consigo durmir
desde que vin a súa foto no xornal.
Tiña unha cara estraña, das que non se esquecen.
Como estiven falando con el...
Falou con el?
Un pouco, si.
Con esta miopía que Deus me deu,
tendo a desconfiar, sabe?
O caso é que el estaba alí, naquela esquina,
teso coma un pau, mirando cara ao meu portal.
Unha hora, dúas horas... Cinco horas estivo polo menos.
Eu díxenme:
"Chusa, isto non é normal."
Porque normal non era.
E claro, eu necesitaba velo ben para quedarme tranquila.
Entón, púxenme a varrer
e funme acercando pouco a pouco.
E, de súpeto,
deume un golpe no ombreiro e preguntoume.
Aí foi cando lle vin as mans, que tiñan puntiños brillantes.
E nada.
Preguntou pola señora do 3º A.
E quen é a señora do 3º A?
Unha tal Emilia. Chegou hai xusto un mes.
E, agora que o penso,
tiña que pagarme o alugueiro antonte.
Será mellor que peche, se é que vén de incógnito.
A ver por que non pagou esa desventurada.
Oia, e daranme unha recompensa, ou?
Porque xa digo eu
que isto non está pagado.
Deberiamos chamar a policía.
Non é vostede policía?
A máis policía, digo. Moita máis.
Ola?
Ai, non.
- Seguro que non é nada. - Si. Seguro.
- Vamos. - Seguro.
Permiso.
Anda! Deixaron a radio prendida.
- Si? - Xa a temos.
Pero está morta.
- Xa vou. - Non, nin en broma.
Xa estou aquí dentro e poñerá de novo en risco a misión.
Tomácheslle o pulso? Está morta?
Creo que non fai falta. Ten unha cor entre gris e negra
que non parece moi sa.
E por que agora unha muller maior?
Non dixeches nada da flor de lis. Tena no peito?
É que coa roupa non se ve ben.
Íspea.
Por Deus, señorita, que é unha pobre anciá.
Necesitamos saber se a súa morte garda relación coas outras vítimas.
Chusa!
- Saúde! - É o nome da porteira.
- Que? - Chusa, é a forense.
Necesitamos que actúe de interlocutora
mentres eu examino o cadáver.
Chusa Malpica, ao seu servizo.
Dígame.
Aquí Pastora Luna, forense ao servizo da policía.
Está xunto ao corpo?
Si, señora. Está o axente.
- Que proceda a retirarlle a roupa. - Proceda a retirarlle a roupa.
Habemus flor.
- Que? - Repita o que digo.
Habemus flor.
Dígalle que busque os seus obxectos persoais.
Que rexistre roupeiros, caixóns e calquera cousa que fora dela.
Que mire nos petos se ten algún broche, algún adorno ou algo.
Só leva unha alianza,
pero está atoada.
Héctor?
O teléfono, por favor.
Señorita,
aquí hai unha postal dirixida á morta cun enderezo novo.
Creo, señorita, que é hora de chamar a policía.
Non, a policía non.
Un policía.
O corpo conservouse bastante ben polo frío,
pero diría que esta muller foi asasinada hai dúas semanas.
Para asegurarnos, teremos que agardar os resultados do exame.
Vale, perfecto.
- Moitísimas grazas, don Ricardo. - Vamos.
- Tes que quedar aí escondida, por favor! - Necesito ver a marca do peito.
Vaime caer o pelo se me ven axudándote!
- Agóchate! - Inspector Zarco?
Señor.
Zarco, teño que darlle as miñas máis sinceras felicitacións.
- Está vostede ben? - Si.
Pensei que seguía molesto comigo polo do outro día e...
- Por miña irmá? - Si.
O da miña irmá non ten nome.
As mulleres complícannos a vida.
Grazas a vostede, temos un novo rastro do asasino.
En fin...
Como identificou a pista clave
entre todas as chamadas recibidas?
Un golpe de sorte, supoño.
Non sexa modesto. Gústame rodearme dos mellores.
- Como foi? - Recibimos a chamada ás once...
FLOR DE LIS
Por un momento, pensei que tiña que axudarlle, inspector.
Chega tarde.
- Lume? - Non, é que...
Queda con el.
- Grazas. - Debíache unha.
Non estivo ben deixarte esposado na comisaría.
Vaia, isto si que non o esperaba.
Iso é unha desculpa?
Pedinche que viñeras para traballar contigo.
Non. Como? Non.
- Sabes que non podes... - Si que podo.
Non pararei ata meter ese miserable no cárcere.
Ademais, como xa viches, no fondo non vos necesito.
E se non nos necesitas, por que queres traballar comigo?
Para algo puntual.
Xa.
- Tes algún plan? - Cando non o teño?
Necesito que vixíes ti este piso.
Non. Xa arrisquei esta mañá para sacarte
- e non sempre sae ben. - Pablo!
Salvarías vidas inocentes.
Como fariamos iso?
Hai trato?
Si.
- Marina, ven cear! - Vou!
- Cando nos volvemos ver? - Estás propoñendo unha cita?
- Mañá ás nove na porta da casa. - Tesme que contar que tes na cabeza.
Boa noite.
Que vaian sentando, Lourditas. Volvo enseguida.
Boa idea.
Saltar a cea e pasar xa á sobremesa.
Podo?
A min tamén me amarga esta cea.
Non vas dicir nada?
Arturo, debería estar eu cabreada contigo.
Deixáchesme soa 24 horas con mamá.
Xa o dicía papá. Non te acordas?
"Mamá encerrada,
- a peor condena." - "A peor condena."
Lembras que de pequenos te enfadabas
- cando pintaba os teus monecos? - Eran de coleccionista.
Que neno colecciona monecos e non xoga con eles?
Eu.
Marina, ti que esperas da vida?
Pregúntocho sinceramente.
Non sei como actuar contigo para que me respectes.
Tes unha familia fantástica, unha vida regalada
e homes ricos chamando á porta.
Ata Rosa querería que forades amigas.
Non te das conta do difícil que nolo pos a todos?
Que eu volo poño difícil?
Arturo,
difícil é ter que renunciar a todos os teus soños.
Aceptar que nunca serás a policía que querías,
que tes que casar para que non te traten coma un bicho raro,
que vas ter que vivir dunha determinada forma só por ser muller.
Eu non espero nada da vida.
O único que quero é ser que son.
Creo que, se o pensaras un momento,
daríaste conta de quen é inxusto con quen.
Non vou cear, non teño fame.
Por favor...
Señores!
Non o esperabamos aquí.
Hoxe ocúpome eu da garda.
A Sra. Asunción quería ir recoller cousas e Ramírez escóltaa.
Efectivamente. Saíron agora, señor.
Perfecto. Pois eu vixío aquí. Vostede faga a rolda.
Señores, por favor, recollan! Vamos, veña!
A señora queixouse do rebumbio que montamos
e non quero que pase iso.
A señora ten carácter.
Si, debe ser de familia.
Se queren, vaian tomar uns churros ao bar.
- Grazas. - Grazas.
- Deixaches o coche lonxe? - A onde imos?
- Pensei que non marchaban. - Este non é o trato.
Coa señorita Marina, nada é predicible.
- El tamén vén? - Non cho dixen?
Somos un equipo.
- Isto pásame por fiarme de vostede. - Volvemos ao "vostede"?
Pardon.
Veña, vamos.
- E a muller da pensión? - Pois a vítima chamábase Emilia Bouzas.
Tiña 65 anos e era a viúva de Arnau Berio, sarxento caído en servizo no 34.
- Nada que ver coas outras vítimas. - Non sabemos que fora prostituta.
Levaba un mes na pensión.
A porteira asegura que só viu a Cándido por alí.
- O forense atopou algo? - Morreu degolada.
E a flor graváronlla post mortem.
E sabemos que o corpo tiña máis signos de violencia ca outros.
Asañouse con ela logo. Podería ser algo persoal.
Ou que se resistiu máis cás outras.
Fascinante.
Si. Fascinante, si.
Refírome ao caso.
Si, o caso, claro. Dinme xa a onde imos, por favor?
A descubrir onde vivía a morta antes de meterse nesa pensión.
Roubaron probas da escena do crime?
Por favor.
Héctor, cóntalle como foi.
Poderíase dicir que a proba veu a min.
Non hai ninguén.
Aforra o de que necesitamos unha orde xudicial
ou o de que arriscas o posto...
Quen di que non puideron entrar a roubar?
Definitivamente, a señorita é unha mala influencia.
Vaia casiña!
Como podía vivir aquí a viúva dun militar de baixo rango?
Quen iría a unha pensión tendo esta casa?
Polo mesmo que estamos nós nese piso:
para protexerse do asasino.
Non te sorprendas tanto.
Coa de anos que leva Héctor na casa,
ten máis experiencia policial ca ti e ca min.
Ola?
Hai alguén?
Ola?
Despois de tirar a porta abaixo,
se houbera alguén, xa o saberiamos...
Señorita, este cheiro é parecido ao da pensión.
Alto! Policía!
Pensei que me subiades no colo.
Esta comida debe levar semanas aquí.
Rexistremos o resto da casa.
- Atopaches algo interesante, Héctor? - Humidade.
- Non a ole, señorita? - Estamos ao lado do mar.
Será normal o cheiro.
Durante a miña vida, tiven que batallar máis dunha vez coa humidade
e nin co mar ao lado este cheiro é normal.
Creo que ata aquí chegamos.
Pechadura de combinación.
Terán que vir os artilleiros voar a porta.
Déixame probar algo.
Grazas.
Agora volvo.
Grazas.
Un estetoscopio.
Colle.
- Sabes abrir caixas fortes? - Ti non?
Non creo que meu pai non che ensinara isto.
9,3 segundos.
A mellor marca da academia os últimos oito anos.
9,1 segundos.
Tiveches sorte de que non admitiran mulleres.
Como diría súa nai, "Xesús, María e Xosé".
Dáme a min que algún máis gozou aquí dentro.
Pero que tiña esta muller aquí?
De verdade teño que explicarcho?
Parece unha especie de meublé.
Moitas viúvas de militares, ao ter unha pensión tan baixa,
- montaban un cando morría o marido. - Aínda ben que veño de familia de polis.
Eu non vexo a súa nai así.
Emilia Bouzas non tiña ningún negocio rexistrado.
E os meublés son máis modestos ca isto.
Dubido que este negocio sexa legal.
Os clientes eran xente importante
se tiñan unha porta blindada.
Sen dúbida, si.
Quizais as rapazas asasinadas traballaban aquí para Emilia.
Pero como axuda iso a atopar o asasino?
Un momento.
Por aquí, veñan.
Fixáronse no cadro?
Recoñécena?
É Julia, a primeira muller asasinada.
Bravo, Héctor.
Un bo mordomo non esquece os detalles.
Esta é Manoli, outra das vítimas.
E quen son esas dúas mulleres?
Non sei, pero seguro que están en perigo.
Coñezo esta rapaza.
Si, chámase Ángela, pero faise chamar a Volcánica.
É das máis populares no barrio das mulleres.
- "O barrio das mulleres"? - Non me diga que...
Non, coñézoa, pero non é que a coñeza.
Recoñecina pola tatuaxe. Detívena máis dunha vez.
Hai que atopala antes ca o asasino.
- Si. Vamos. - Agarda, Pablo.
Ti non podes vir. Esa muller coñécete. Detivéchela varias veces.
Iso chamaría a atención.
Está ben.
- Pero debedes ir armados. - Pero...
O barrio é perigoso. Eu agardo no coche.
Sabe conquistar unha dama.
Señorita, baixe iso!
Que eu controlo.
Vamos, Héctor.
A onde imos?
A ver a alguén que nos axude.
Dona Carmucha.
Marina, canto tempo!
- Que tal estás? - Ben.
- Véxoa ben. - Aquí andamos.
Toni! Toni, sal, que está aquí a Marina!
- Quen é o cabaleiro? - Un amigo que se adica á importación.
- Un amigo? - Ti non tes amigos, Héctor?
Non coma os seus, non.
Home, Marina.
A última vez, quedei preocupado.
- Como estás? - Ocupada.
- Hoxe non buscas... - Busco unha muller: Ángela.
Morena, fermosísima e, polo que sei, boa como acompañante.
A Volcánica?
Esa mesma.
Que pasa con ela? Meteuse en leas?
Está en perigo. Como a muller aquela do porto.
Vou facer unhas chamadas. Agardades aí?
Un amigo?
Preguntou por vós.
Vale.
Eu non dubido que ese cabaleiro tan atlético
sexa un fenómeno no seu.
- Pero de aí a fiarnos do que diga... - Mira, esta é a casa das dúas campás.
Confía, seguro que é aquí.
- Sólteme! - Héctor!
Soltádeme!
Ou que?
Señorita Quiroga.
Mira o que atopamos no seu maletín.
Vaites. A rapaza rica xoga con armas de fogo.
- Es a Volcánica? - A mesma.
Detesto que os curiosos se metan na miña vida.
Por que me buscades?
Estivemos na casa de Emilia Bouzas e vimos o cadro.
Sabemos que te agochas de Cándido Expósito.
Se...
Se nos axudas, salvámosvos a ti e a túa compañeira.
Asegúrolle que a señorita non mente.
Desatádeos.
- Que queredes saber? - Todo.
Sobre as rapazas,
o asasino e o meublé no que traballastes.
- A Casa da Auga. - Que?
Así se chamaba o meublé de dona Emilia.
A Casa da Auga.
Non era un meublé coma os outros. Alí só traballabamos as mellores.
As festas que dabamos eran únicas.
Se souberas quen eran os clientes, terías os pelos de punta.
Iso é o que necesito saber.
Seguro que vistes ou oístes algo indebido.
Por iso Cándido quere matarvos.
Mira. Tes que crerme: estades en perigo.
Ese matou as túas compañeiras. Agóchate!
Veñen por ti! Coidado!
Coidado!
Vamos, rápido!
Alto!
- Encárgome eu. - Alto!
Para aí!
Pablo!
- Pablo, estás ben? - Si.
Vai cara ao porto.
Vamos!
Está quente. Non pode andar lonxe.
- Hai que pedir reforzos. - Por fin algo con sentido común. Grazas.
- Non hai tempo. - Aí!
E os reforzos?
- Temos que separarnos. - Como?
Se non cubrimos todas as saídas, escapa.
Hai que cubrir as costas, non as saídas.
Iso paréceme mellor idea.
Vamos. Por aí.
Por alí.
Alto!
Marina!
Estou ben.
Marina!
Estás ben? Marina.
Como estás?
Estás ben?
Socorro!
A CASA AZUL
Subtítulos: Antía López Cando
Magdalena Sánchez