SPRAWA PRYWATNA
Komisarzu, tylko jedno pytanie!
Zapewniam, że podjęliśmy bezprecedensowe działania,
ale musicie dać nam czas.
Dyskrecja to teraz podstawa.
Zdajcie się na policję.
Mamy wam zaufać,
choć tygodniami milczeliście o seryjnym mordercy?
Ten czas był niezbędny, by policja mogła wypracować
przewagę nad sprawcą.
Przewagę, którą straciliśmy dzięki tobie, Anaïs.
Komisarzu!
„Zabójca umyka policji”.
Zrobiła się chryja.
Rzekłbym nawet, że to nasza wina.
O czym tam szepczecie?
Co mówisz, matko?
-Schowaj to. -Ale...
Nie może tego zobaczyć.
Mówiłam, że to ładne lokum, jak na policyjne standardy.
W ciągu 40 lat kariery
twój ojciec nigdy nie czuł potrzeby wywiezienia nas z miasta.
Ani na jeden dzień.
-Héctorze! -Tak?
Nie mogę żyć w takich warunkach.
Ciężko mi znaleźć moje rzeczy.
Gdzie są moje ubrania?
I moje krzyżówki? Potrzebuję drinka.
Proszę się nie martwić, wkrótce przybędzie ekipa sprzątająca.
Co do drinka,
sugeruję kieliszeczek wiśniowego likieru Doñy Carmiñy.
Lej, nie żałuj. Mam dziś bardzo ciężki dzień.
Do pełna.
Wyborne.
Przygotować śniadanie?
Bez śniadania. Przede mną ciężki dzień. Później.
-Przepraszam. -Dziękuję.
Nadal jest tam połowa policji?
Gdyby szukali Cándido z takim zapałem,
z jakim pilnują mnie, już by go znaleźli.
Co to?
Ale nawet tkwiąc w domu, nadal mogę czynić postępy.
-Masz? -Tak.
Jest w szafie.
-Cudownie. -Oto ono.
Testowałeś?
Nieco pali w uszy, ale poza tym działa bez zarzutu.
Policyjną częstotliwość słychać głośno i wyraźnie.
-Czego się dowiedziałeś? -Świat oszalał.
Każdy w mieście twierdzi, że zna tego człowieka.
„To przecież mój sąsiad. Wynajmuję od niego pokój. To mój szef”.
Ktoś zarzekał się nawet, że to jego teściowa.
-Czy to możliwe? -Z tą teściową?
Co? Nie. Kluczowa wskazówka.
„Portierka z bursy w centrum
„widziała go dwa tygodnie temu.
„Jego ręce lśniły”.
Spójrz.
Widzisz?
Od kilku dni próbuję to zmyć, ale bez skutku.
Gdy patrzę w lustro i myślę, że się tego pozbyłam...
Mały błysk.
A potem kolejny i kolejny.
Zabójca był krawcem w teatrze
i musiał szyć...
Stroje dziewcząt z chóru.
Jak ten, który nosiłam, szukając ciebie.
Voilà.
Zobaczmy. Pasaż Virreina 23.
Ale nie może panienka wyjść. Obserwują panienkę.
Racja, zostałam porwana!
-To... -Panienko.
Nie możemy dać się ponieść emocjom.
To nic nam nie da.
Ja mogę pójść.
Co? Tobie wolno wychodzić, a mi nie?
Ktoś musi co rano robić zakupy.
Nikt nie zauważa lokaja.
Mogę udać się na zakupy, nie wzbudzając żadnych podejrzeń.
No nie wiem, Héctorze. A jak znowu coś ci się stanie?
Nie mogę puścić cię samego.
Daj mi spróbować.
Gdzie odznaka taty?
Dwa radiowozy mają tu czuwać przez całą dobę.
Poczęstuj papierosem.
-Znowu sępisz. -No weź.
Ten jest ostatni, ciągle mnie naciągasz.
Ze wszystkich szaleństw, jakich panienka się dopuściła,
to jest największe.
Na pewno wytrzymają?
Oczywiście, że tak. Wszak są uszyte z 400 nici na cal.
Nie o prześcieradła się martwię,
lecz o panienki głowę.
Trzymaj mocno.
Będę uczepiona rynny, to ma mnie tylko ubezpieczać.
Mon Dieu.
Wszystko będzie dobrze.
Nie!
Héctorze.
Dzień dobry.
Marina?
Héctor Hugo. Z policji.
Funkcjonariusz Héctor Hugo.
Przychodzę w sprawie Cándido Expósito.
Całe szczęście, że pan się zjawił. Nie zmrużyłam oka,
odkąd zobaczyłam go w gazecie.
Miał dziwną twarz. Taką, której się nie zapomina.
I dręczy mnie nasza rozmowa.
Rozmawialiście?
Przez chwilę, tak.
Krótkowzroczność sprawia,
że bywam podejrzliwa.
Stał w tamtym rogu,
wpatrując się w mój korytarz.
Spędził tak co najmniej pięć godzin.
Powiedziałam sobie,
że to nie jest normalne.
Bo nie było.
Dlatego chciałam mu się przyjrzeć.
Zaczęłam zamiatać,
powoli zbliżając się do niego.
Aż tu nagle
klepnął mnie w ramię i zaczął wypytywać.
Wtedy zobaczyłam na jego dłoniach błyszczące plamki.
I to tyle.
Interesował się lokatorką z 3A.
A kim jest ta pani?
Jakaś Emilia, zjawiła się miesiąc temu.
Skoro już o niej mowa,
dwa dni temu miała opłacić czynsz.
Lepiej przymknę, żeby pana schować.
Dowiedzmy się, czemu zalega z opłatami.
Dostanę jakąś nagrodę, prawdę?
Bo nie ukrywam,
że mi się nie przelewa.
Powinniśmy wezwać policję.
Pan jest z policji.
Więcej policji. Dużo więcej.
Halo?
O nie.
-To na pewno nic takiego. -Tak, na pewno.
Chodźmy.
Przepraszam.
Zostawili włączone radio.
-Tak? -Znaleźliśmy ją.
Ale ona nie żyje.
-Zaraz tam będę. -Wykluczone.
Jestem już na miejscu, tylko narazi panienka misję.
Sprawdziłeś jej puls?
Nie ma potrzeby. Zdążyła już niemal sczernieć,
nie wygląda zdrowo.
Dlaczego starsza kobieta?
Oznaczył ją symbolem fleur-de-lis?
Ciężko stwierdzić, jest ubrana.
Rozbierz ją.
Rany boskie, to starsza kobieta.
Héctorze, musimy wiedzieć, czy jest powiązana z innymi ofiarami.
Chusa!
-Na zdrowie. -To imię portierki.
-Co? -To koroner.
Potrzebujemy twojej asysty
podczas inspekcji zwłok.
Chusa Malpica, do usług.
Słucham.
Mówi Pastora Luna, kryminalistka zatrudniona przez policję.
Stoi przy ciele?
Owszem, jest obok.
-Niech zdejmie z niej odzież. -Pan zdejmuje odzież.
Habemus kwiat.
-Słucham? -Proszę jej powtórzyć.
Habemus kwiat.
Niech przeszuka jej rzeczy osobiste.
Szafy, szuflady, wszystko, co mogło należeć do ofiary.
Trzeba sprawdzić kieszenie, szukać broszek, korali, czegokolwiek.
Ma tylko obrączkę,
ale utknęła.
Héctorze?
Poproszę telefon.
Panienko.
Znalazłem pocztówkę wysłaną do ofiary na nowy adres.
Chyba już czas powiadomić policję.
Nie, nie policję.
Policjanta.
Chłód dość dobrze zakonserwował ciało.
Powiedziałbym, że zginęła co najmniej dwa tygodnie temu,
ale pewność zyskamy dopiero po wynikach sekcji.
Doskonale.
-Bardzo panu dziękuję. -Zbieramy się.
-Proszę cię, ukryj się. -Muszę zobaczyć ten symbol.
Wpakujesz mnie w kłopoty.
-Znikaj. -Detektywie!
Jestem.
Zarco, muszę ci szczerze pogratulować.
-Wszystko dobrze? -Tak.
Myślałem, że wciąż jesteś na mnie zły za tę ostatnią akcję z...
-Moją siostrą? -Tak.
Brak mi na nią słów.
Kobiety komplikują nam życie.
Ale dzięki tobie mamy nowy trop w sprawie zabójcy.
No cóż.
Jak znalazłeś tak cenną wskazówkę
przy tylu wezwaniach, które mamy?
Zwykły fart.
Daruj sobie skromność. Lubię otaczać się najlepszymi.
-Co to było? -O 11 dostaliśmy telefon...
Przez chwilę myślałam, że będę musiała cię ratować.
Długo czekałam.
-Ognia? -Nie, tylko...
Możesz zatrzymać.
-Dziękuję. -Byłam ci dłużna.
Za te kajdanki na komisariacie.
Tego się nie spodziewałem.
Czy to przeprosiny?
Zaprosiłam cię tu, bo chcę nawiązać współpracę.
Nie. Co? Nie.
-Wiesz, że nie możesz... -Właśnie że mogę.
I nie ustąpię, dopóki ten łotr nie trafi za kratki.
Poza tym, jak już zauważyłeś, jesteście mi zbędni.
Skoro jesteśmy ci zbędni, po co ta współpraca?
Jednorazowa przysługa.
Jasne.
-Masz plan? -A kiedyś nie miałam?
Musisz przejąć nadzór nad kryjówką.
Ryzykowałem już, wyciągając cię stąd.
-To się źle skończy. -Pablo.
Ocalisz niewinnych ludzi.
Niby jak?
Mamy umowę?
Dobra.
-Marina, kolacja! -Już idę!
-Kiedy się zobaczymy? -Zapraszasz mnie na randkę?
-Jutro o 9 przy drzwiach frontowych. -Zdradź mi, co ci chodzi po głowie.
Dobranoc.
Niech siadają, ja zaraz wracam.
Dobry pomysł.
Od razu przejść do deseru.
Mogę?
Mnie też nudzi ta kolacja.
Odezwiesz się?
To ja powinnam wściekać się na ciebie.
Zostawiłeś mnie na cały dzień z mamą.
Nawet tata tak mówił, pamiętasz?
„Siedzenie z mamą
„to największa kara”.
Pamiętasz, jaki byłeś zły, jak kiedyś
-pomazałam twoje figurki? -To były przedmioty kolekcjonerskie.
Jaki dzieciak zbiera figurki, zamiast się nimi bawić?
Ja.
Marina, czego oczekujesz od życia?
Pytam poważnie.
Bo nie wiem, co mam robić, żebyś zaczęła mnie szanować.
Masz fantastyczną rodzinę, dostatnie życie,
zamożnych adoratorów.
Rosa też chciałaby zaprzyjaźnić się z tobą.
Nie widzisz, jak bardzo mamy z tobą pod górkę?
Wy macie pod górkę?
Arturo,
znacznie ciężej jest musieć zrezygnować z marzeń.
Zaakceptować, że nie zostaniesz policjantką,
że musisz wyjść za mąż, by nie wytykano cię palcami.
Że musisz żyć w określony sposób, bo przyszło ci być kobietą.
Niczego od życia nie oczekuję.
Chcę tylko być tym, kim jestem.
Gdybyś chwilę się nad tym zastanowił,
zrozumiałbyś, kto nie szanuje kogo.
Nie mam ochoty na kolację.
Chryste.
Panowie!
Zaskoczył nas pan.
Przejmuję nadzór.
Ramirez pojechał z panią Asunción zabrać jakieś jej rzeczy.
Zgadza się, niedawno wyszli.
Idealnie. Ja tu popilnuję, a wy idźcie na obchód.
Panowie, z życiem. Zabierajcie swoje manatki.
Gospodyni jest już na nas cięta.
Nie chcemy jej prowokować.
Ma charakterek.
To chyba cecha rodzinna.
Zjedzcie churros, rozprostujcie nogi.
Dziękujemy.
-Daleko zaparkowałeś? -Dokąd jedziemy?
-Myślałam, że nigdy nie pójdą. -Nie taka była umowa.
Z panienką nie da się niczego przewidzieć.
-On też jedzie? -Nie mówiłam ci?
Jesteśmy drużyną.
-Niepotrzebnie pani zaufałem. -Wracamy do formalności?
Pardon.
Dalej, idziemy.
-Wiadomo coś o kobiecie z bursy? -Nazywała się Emilia Bouzas.
Była wdową po Arnau Berio, sierżancie zabitym w 1934 roku.
-Bez związku z innymi ofiarami. -Nie ma dowodów, że była prostytutką.
Mieszkała w bursie od miesiąca.
Ponoć odwiedził ją jedynie Cándido.
-Ricardo coś znalazł? -Miała poderżnięte gardło.
Kwiat wycięto już po śmierci.
Na ciele było więcej obrażeń niż w pozostałych przypadkach.
Nie miał litości. To może oznaczać coś osobistego.
Albo że broniła się zacieklej niż inne kobiety.
Fascynujące.
Zaiste, tak.
Mówię o sprawie.
Sprawa, oczywiście. Dowiem się, dokąd jedziemy?
Zobaczyć, gdzie ofiara mieszkała przed przeprowadzką do bursy.
Kradzież dowodów z miejsca zbrodni?
Pablo, proszę.
Héctorze, wyjaśnij mu.
Powiedzmy, że dowód sam na mnie wpadł.
Nikogo nie ma.
Daruj sobie gadkę o nakazie
i utracie stanowiska...
Kto mówi, że nie mogło być włamania?
Panienka zdecydowanie ma zły wpływ na ludzi.
Robi wrażenie.
Jakim cudem wdowę po wojskowym było stać na to miejsce?
I po co się przeprowadzać, gdy mieszka się tutaj?
Po to, po co my siedzimy w kryjówce.
Dla ochrony przed mordercą.
Nie bądź taki zdziwiony.
Héctor pracuje u nas od lat,
ma więcej doświadczenia niż my.
Halo?
Jest tu kto?
Halo?
Wyłamałeś drzwi.
Gdyby ktoś tu był, to by się zainteresował.
Zapach przypomina ten z bursy.
Stój, policja!
Już się bałam, że będę cię łapać.
To jedzenie musi tu leżeć od miesięcy.
Sprawdźmy resztę domu.
-Znalazłeś coś ciekawego? -Wilgoć.
-Czuje panienka? -Jesteśmy blisko morza.
To chyba normalne, prawda?
Przez lata nieraz mierzyłem się z wilgocią.
Bliskość morza wcale nie tłumaczy tego zapachu.
To by było na tyle.
Zamek szyfrowy,
pirotechnicy muszą go wysadzić.
Mam pewien pomysł.
Dziękuję.
Zaraz wracam.
Dziękuję.
Stetoskop.
Potrzymaj.
-Umiesz otwierać sejfy? -A ty nie?
Że też tata cię nie nauczył.
9,3 sekundy.
Rekord akademii w ostatnich ośmiu latach.
9,1 sekundy.
Masz szczęście, że na akademię nie przyjmują kobiet.
Jakby powiedziała panienki matka: „Jezusie, Maryjo i Józefie”.
Podejrzewam, że akurat oni tu nie urzędowali.
Co ta kobieta tu robiła?
Naprawdę muszę to wyjaśniać?
Wygląda mi to na pokój uciech.
Wiele wdów po żołnierzach, mając niskie dochody,
-tworzy takie przybytki. -Dobrze, że tata był policjantem.
Nie widzę panienki matki w tej branży.
Emilia Bouzas nie zarejestrowała żadnej działalności.
Poza tym pokoje uciech są skromniejsze.
Wątpię w legalność tego interesu.
Musieli tu przychodzić ważni ludzie,
stąd te wzmacniane drzwi.
Niewątpliwie tak.
Może zamordowane kobiety pracowały dla Emilii.
Ale jak to ma nam pomóc w znalezieniu Cándido?
Chwileczkę.
Pozwólcie tu.
Widzieliście ten obraz?
Poznaje ją panienka?
To Julia, pierwsza ofiara.
Brawo, Héctorze.
Dobry lokaj zawsze dostrzega detale.
A to Manoli, kolejna ofiara.
A kim są te kobiety?
Nie wiem, ale z pewnością nie są bezpieczne.
Znam tę dziewczynę.
Ma na imię Ángela, ale nazywa siebie Wulkanem.
Jest bardzo rozchwytywana w dzielnicy kobiet.
-„Dzielnicy kobiet”? -Korzystał pan...
Skądże znowu, nigdy nie korzystałem z jej usług.
Poznałem po tatuażu. Wielokrotnie ją zatrzymywaliśmy.
Musimy ją znaleźć, zanim zrobi to morderca.
-Chodźmy. -Czekaj, Pablo.
Ty nie możesz iść, ona cię zna. Kilka razy ją aresztowałeś.
Nie chcemy przyciągać uwagi.
W porządku.
Ale powinnaś być uzbrojona.
To niebezpieczna okolica.
Wiesz, jak oczarować kobietę.
Opuśćże to!
Nad wszystkim panuję.
Chodź, Héctorze.
Co my tu robimy?
Szukamy pomocy.
Pani Carmucha.
Marina. Kopę lat.
-Jak się miewasz? -W porządku.
-Dobrze pani wygląda. -Jakoś się trzymam.
Toni! Przyszła Marina!
-Co to za jegomość? -Przyjaciel zajmujący się importem.
-Przyjaciel? -Ty ich nie masz?
Nie takich.
Cześć, Marina.
Martwiłem się po naszym ostatnim spotkaniu.
-Co u ciebie? -Dużo się dzieje.
-Czyli nie chcesz... -Szukam niejakiej Ángeli.
Atrakcyjna brunetka parająca się dotrzymywaniem towarzystwa.
Wulkan?
Właśnie ona.
Co z nią? Ma jakieś kłopoty?
Jest w niebezpieczeństwie. Jak kobieta z portu.
Podzwonię. Zaczekacie?
Przyjaciel?
Pytała o ciebie.
Dobra.
Nie wątpię, że ten atletyczny człowiek
zna się na swoim fachu.
-Ale by tak mu wierzyć... -To ten dom z dwoma dzwonkami.
Zaufaj mi, to na pewno tutaj.
-Zostaw mnie! -Héctorze!
Puszczaj!
Bo co?
Panna Quiroga.
Patrzcie, co miała przy sobie.
Majętna panienka bawi się bronią.
-Wulkan? -We własnej osobie.
I nie lubię, gdy ktoś wtrąca się w moje sprawy.
Dlaczego mnie szukacie?
Widzieliśmy obraz w domu Emilii Bouzas.
Wiemy, że ukrywasz się przed Cándido.
Jeśli...
Jeśli nam pomożesz, ocalimy ciebie i twoje koleżanki.
Zapewniam, że to szczera prawda.
Rozwiążcie ich.
-Co chcecie wiedzieć? -Wszystko.
Wszystko o dziewczynach,
zabójcy i lokalu, w którym pracowałaś.
-Dom Wody. -Co?
Tak nazywał się pokój uciech pani Emilii.
Dom Wody.
Był naprawdę wyjątkowy. Pracowały tam tylko najlepsze z nas.
Urządzaliśmy nieziemskie przyjęcia.
Gdybyś znała naszych klientów, włosy stanęłyby ci dęba.
Właśnie o nich muszę zapytać.
Pewnie odkryłyście coś, czego nie powinnyście,
dlatego Cándido chce was zabić.
Uwierz mi, grozi wam niebezpieczeństwo.
On zabił twoje koleżanki. Musisz się ukryć!
Idą po ciebie! Kryj się!
Uwaga!
Szybko!
Stój!
-Zajmę się tym. -Stój!
Zatrzymaj się!
Pablo!
-Nic ci nie jest? -Nie.
Jedzie do portu.
Szybko, idziemy.
Jeszcze ciepły. Jest blisko.
-Pora wezwać wsparcie. -W końcu odrobina rozsądku.
-Nie mamy czasu. -Tam!
A co ze wsparciem?
-Musimy się rozdzielić. -Co?
Ucieknie, jak nie obstawimy wyjść.
Lepiej pilnujmy siebie, nie wyjść.
To zdecydowanie lepszy pomysł.
Idziemy. Tędy.
Tutaj.
Stój!
Zatrzymaj się!
Marina!
Jestem cała.
Wszystko dobrze? Marina?
Nic ci nie jest?
Wszystko dobrze?
Pomocy!
ODCINEK 3: BŁĘKITNY DOM
Napisy: Marcin Kędzierski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Natalia Kłopotek