Arturo!
É Marina.
Corrín todo o que puiden,
pero o coche desapareceu na escuridade.
Marina podería estar morta, sabes?
Non deberiamos perder a calma.
Non agora.
Onde demo está Castaño?
Creo que Zarco dirixe a operación.
Por aquí, señor.
Aquí!
Señores!
Marina!
Marina.
Marina, escóitasme?
Esperta, Marina.
Marina.
Marina, esperta.
Marina, escóitasme?
Arturo.
Estou aquí.
Estou aquí, Marina.
Voei, Arturo.
Voei.
Marina!
- Estás ben? - Voei, Arturo.
Marina, amor, estás ben?
Si. Non foi nada, papá.
O deber dun bo policía é protexer sempre os demais,
aínda se son eles os que voluntariamente se meten en leas.
Recórdao sempre: a súa vida por diante da túa.
Familiares de Marina Quiroga?
Arturo Quiroga, comisario de policía e irmán da vítima.
Como está?
Ten diversas contusións e un par de costelas fracturadas.
E?
Está débil, pero repoñerase.
É un milagre que estea viva.
Grazas, doutor.
Cando poidan pasar, avisámolos.
Lévao no sangue. A garra dun policía.
Xogar o tipo dese xeito...
por un asasino.
Iso non o fai calquera.
Moitos dos meus homes en Ourense abandonarían a operación
ao saber que serían o engado.
Sería intelixente por parte dela.
Non se poden poñer portas ao campo.
O último que recordo é o frío húmido e...
Unha dor intensa no...
Iades botarme en falta.
Aínda non sei como confiaches en Castaño.
Non é broma. Puideches morrer.
Pero viñeches salvarme.
Papá estaría orgulloso de ti.
Grazas.
Rosa diralle a mamá que caíches na casa.
Agradézoche que evites os detalles.
Por suposto.
Non fagas parvadas mentres estou na comisaría.
Prometo non saltar pola ventá.
Dixen que non.
Véñote ver despois.
Como que teño que identificarme?
Son a nai de Marina!
- Non se mova. - Non me deixes soa con ela.
Podo librala da comida do hospital, pero de súa nai...
Uns milfollas crocantiños daríanme a vida.
Feito.
Grazas, señora.
Héctor, por favor, que me levas por diante!
- Que maneiras! - Perdón.
Miña filla.
Ola, mamá.
- Como estás, meu amor? - Ben.
Estas mantas non abrigan nada.
Veña, enfermeira!
Mamá, tranquila.
Só é un susto.
Si, un susto, pero...
caíches da escaleira.
Cando queiras poñer un cravo ou poñer cadros, chama a Héctor.
Tes razón.
Desde agora, terei máis coidado.
Síntoo moito.
Si.
Estou fatal, non? É que saín ás carreiras.
Estás moi guapa.
Fasme as beiras?
Daquela deches un golpe ben grande na cabeza.
Miña nena.
E Castaño?
Andrés Castaño!
Acaba de chegar.
- Quéroo xa no meu despacho. - Si.
- Que non nos moleste ninguén. - Claro.
Zarco, grazas pola súa colaboración nisto.
Ao seu servizo.
Señor?
A súa irmá como se atopa?
Puido morrer pola túa culpa.
Entón, está a salvo.
Alégrome.
Estás tolo?
Como se che ocorre usar a miña irmá como cebo para o asasino?
Eu só a convidei a unha festa á que ela veu encantada.
Disfrazada da única prostituta que podían atacar. Toleastes?
Está claro que o plan funcionou.
E por fin se deu conta de que con Cándido non se pecha o caso.
Non podes saltar a miña autoridade. Enténdelo?
Eu decido o como, o cando e o por que.
Deixa de xogar a estar ao mando.
Débesme respecto.
Respecto?
O respecto hai que gañalo, non lle parece?
O que non entendo é por que che molesta tanto
que outros se arrimen ao asasino antes ca ti.
A soberbia vaiche saír cara.
Soberbia?
Se o alcalde quería a un Quiroga ao mando de todo isto,
tería que escoller o irmán correcto.
Non creas que non sei
que, mentres secuestraban a miña irmá...
ti desapareciches.
- Que insinúas? - De momento, nada.
Espero facelo pronto.
Eu non son o asasino da flor de lis.
Xa.
Pode retirarse.
Trata de cubrir as túas costas.
Voute pillar.
Zarco.
Señor.
Teño unha misión para vostede.
Mamá!
Mamá! Frea!
Teno controlado.
Mon Dieu!
Noteina algo pensativa.
Non é que me dixera nada, pero sei que lle pasa algo.
- Ocúpome eu. Descoide. - Iso, ocúpate.
- E despois xa ti... - Despois?
- Si. - Despois?
Despois xa mo contas, Héctor.
Mon Dieu, señora. Non me poña neses compromisos.
- Coma nos vellos tempos. - A señorita a min non me conta nada.
Non toques a orella. Mentes.
E a min tampouco me gusta o licor de oruxo. Vamos, Héctor!
Magnífico traballo.
Que fas ti aquí?
Supoñía que traballabas en algures.
Pero recoñezo que nunca imaxinei este despregamento.
Tes centos de probas.
Esquemas, mapas, cadros, fotos...
Digna filla de Quiroga.
Héctor.
É incrible o que vos parecedes.
Eu toda a vida tratando de estar á súa altura
e ti en mes e medio mira o que fixeches.
Tes un don para a investigación.
Papá tiña razón.
E ti, Héctor...
O perfecto escudeiro fiel.
Que sería do gran Sherlock sen Watson?
Onde queres chegar, Arturo?
Veño invitarvos a que formedes parte do caso.
Que?
Xogastes ata a vosa vida.
Que se pide dun policía?
Tómasme o pelo?
Traballaredes na sombra, coma ata agora.
Protexidos e coordinados por min.
Non ten graza.
Ti quéresme apartar disto.
Non, equivócaste.
Isto fixo que me dera conta de que...
Non quero agardar a perderte para dicirche o moito que te admiro.
A min tamén me fixo pensar, Arturo.
E que?
Marina, pode que me precipitara con todo isto,
propoñéndocho o día da túa chegada.
Pénsao.
- Bo día, Héctor. - Señor.
En serio quere abandonar?
Perdón, Héctor, preciso tomar o aire.
Arriba ou disparo!
Vamos, Marina!
Vamos, Marina, vamos, rápido!
Un, dous, tres, vamos. Veña, máis rápido!
Vamos, os testos! Un, dous, tres, catro, cinco.
Moi ben, Marina! Por abaixo!
Vamos, que quedan cinco segundos para que explote a bomba.
Tres, dous, un...
Pola súa actuación exemplar e extraordinaria,
con afouteza, capacidade e eficacia,
de forma reiterada nos seus servizos,
hoxe será premiada coa medalla ao Mérito Policial co distintivo vermello.
Confiamos en que, a partir deste momento, a acompañe sempre
para o seu orgullo e o desta corporación.
Suxeite isto.
Vállame Deus! Pero que ten aquí dentro?
Por iso viñen eu. Seguro que o comprometo menos.
Pero...
Deus.
Héctor!
A señorita leva moito tempo traballando nesta investigación
e só necesita un empurrón para superar o medo.
Dígame que facemos aquí, por favor.
Como os lenzos sempre foron moi caros,
moitos artistas reutilízanos
e pintan obras novas por riba.
E que ten que ver iso co asasino da flor de lis?
Aínda non o sabemos.
Colla o dispositivo desa maleta, por favor.
O que si sabemos é que o asasino acudiu á festa de Margó,
o que confirma que ela segue viva
e que quizais a firma deste cadro nos leve ata ela.
Grazas.
Non vexo firma ningunha.
Estes son os grandes inventos da señorita Marina.
Coidado. Abaixo, por favor.
- Aquí. - "A... Ara..."
"Ara... Araujo."
- "Leopol..." - "Leopol"?
"Do."
- "Leopoldo Araujo." - "Leopoldo Araujo."
Coñéceo?
Que vou coñecer eu?
Buscaremos o obradoiro deste pintor.
Se traballa de encarga, non será difícil.
Leopoldo levaranos ata ela.
Leopoldo...
Vou buscar a Marina.
- Mil grazas pola súa axuda! - Como?
Monsieur! Como vai o dispositivo?
- Pero actuaches ás miñas costas. - Deben ser as películas.
Estaba repousando
e non quixen molestala antes de ter algo determinante.
Recórdasme a alguén.
Todo se pega, menos a fermosura.
Grazas, Héctor.
É unha muller forte. Non lle permito que abandone.
- Como dicías que se chamaba? - Araujo.
Señor Araujo?
Señor Araujo!
E de verdade que fuches só á Casa da Auga?
Non deixas de sorprenderme.
Non podemos ir máis aló. Iso é...
- Violación de morada, si. - Si.
Señor Leopoldo?
Ola?
Gatos e pelos de gato.
Hai disfraces por todas partes.
Mire, señorita.
E se o asasino se facía pasar por policía?
Podería ser.
Que é isto?
Son as mulleres da Casa da Auga.
Creo que atopamos o asasino.
Como odio eses bichos.
Son horarios de tren. Debeu fuxir.
Si, pero en cal?
Cun pouco de sorte, apuntaríao aquí.
Permítesme?
Ven.
Xa lle dixen eu a don Pablo que só unha cabeciña coma a súa...
Que? Estiveches con Pablo?
16, 45 e 150.
Creo que 16:45 podería ser unha hora
e 150...
- Cando estiveches con Pablo? - ...é...
Deberiamos ir á estación ou perderemos o tren,
porque, mire,
hai un Cantábrico que sae ás 16:45
e o prezo son 150 pesetas.
Só temos 25 minutos. Vamos.
Se o xornal é de hoxe, atoparémolo alí.
Veña!
- Corre, Héctor, corre! - Agarde por min!
Desculpe.
Delito tras delito. Só rogo que nunca nos deteñan.
Un billete de tren, Deus.
Eu quería pagar, pero xa oíches: "Cheo".
Pero eses non teñen o noso nome. Vannos pillar.
- Non o podo crer. - Temos os billetes desta parella
- e mascota. - Pablo?
Xuro que eu non sabía nada.
- Que facedes aquí? - Isto é unha trampa?
Eu non esperaba vervos aquí.
- Seguiunos? - Que?
É unha loucura. Como vou...?
- Teu irmán encargoume vixiar a Castaño. - Está no tren?
- Esa voz! - Castaño está no tren?
Si. Perdino na plataforma, por iso paseo polo tren.
Sei que subiu.
Viría falar con Leopoldo.
- Arau... - ...Jo? Leopoldo?
Está no tren?
Non pode ser coincidencia que estean os dous neste tren.
Quen me di que pasa?
Que cho explique o teu amigo.
Billetes. Tes billetes?
- Non. Que importa iso agora? - Importa, meu amor.
Billetes, por favor.
Por suposto, cabaleiro. Un momentiño.
Si.
Aquí ten.
Don Nicanor Buendía, señora e...
E Pepi?
"Pepi" de "Pepito"?
Se fora Pepita, levaría vestido, non cre?
Aquí di que é unha mascota.
Como? Non, non pode ser. Ten que ser un erro.
Vale que o cabaleiro moi sofisticado non é, pero chamarlle can ou gato...
Non pode ser.
Síganme ao compartimento.
Despois xa acompañarei a Pepi ao vagón de carga.
- Grazas. - Grazas.
Can? Gato?
Podería chamarte algo peor. Preeiro? Traizoeiro?
- Este é o seu compartimento. - Marabilloso.
- E o da súa... - Non, non se preocupe.
Só dígalle onde se atopa.
Queremos que nos acomode a estancia.
Está ben. Tres vagóns tras o restaurante de segunda e dous máis aló...
- As mascotas. Está claro. - Grazas.
Adeus.
- A próxima, quedo con dona Asunción. - Se se enfada alguén hoxe, son eu.
Como facemos? Primero hai que avisar a teu irmán.
- Non che mandou vixiar? - Si.
Ti fai iso e nós buscamos o pintor.
Non...
- Marina! - Como saberemos quen é Leopoldo Araujo?
Non temos nin idea de que pinta ten.
Xa se nos ocorrerá algo.
Viu algo?
Vexo que ten dúas fillas.
Padece das costas.
Das costas?
Téñoas perfectamente.
Imos pillar unha malfeitora que axudará.
As pernas?
- As pernas si. - Claro, o que eu dicía.
As pernas son a continuación das costas.
Ao fin, todo é o mesmo.
Arriba ou abaixo, dentro ou fóra.
C'est extraordinaire! Que coordinación.
A última vez que vin algo así foi no zoo.
Por iso nos vai ser útil.
Polos dotes atléticos?
Non, polas habilidades de adiviña.
Que pasa, cabaleiro?
Pero que fai?
Pódeme ler a boaventura?
Si, claro.
Vexo que a vostede e ao seu home lles vai ir moi ben.
E van ser moi felices.
Pois empezamos mal.
Toda a razón, Héctor.
Visto o visto, voulle ler o futuro eu a ela.
Que fai, señorita?
Por favor.
Vaia! Vexo unha liña da vida moi longa.
Case tan longa coma as súas mans.
E tamén vexo no seu futuro un home alto, guapo, forte...
e vestido de policía.
Señorita, por favor.
Teño tres fillos que alimentar.
- Unha nai enferma... - Un can torto e coxo.
Que desgraza para alguén que ve o futuro.
- Que mágoa. - Pero non se preocupe.
Non imos dicir nada
se lle devolve a carteira á señora.
Que ben. Moitas grazas, señorita.
Que Deus llo pague con moitos fillos.
Quero velo.
Desculpe, que lle caeu isto.
Mira!
Moitísimas grazas. Vállame Deus.
Menos mal que aínda queda xente honrada. Moitas grazas.
Que máis queres, nena?
- Tes que facernos un favor. - Un favor?
Iso págase.
A ver por aquí.
A ti tamén che van ir ben as cousas.
Pero cóidate, non fumes tanto.
Quen máis hai por aquí? Quen quere que lle lea a boaventura?
- Si que precisa tempo. - Si.
A charlatana non lle gaña ninguén.
Quen máis por aquí?
Mira este señor de aquí.
Déame a man, que lle leo a fortuna.
Xa verás. Acordaraste de min.
Vale, con Deus.
Nada, miña nena.
Mireilles as mans a todos os de terceira e ningún ten manchas de pintura.
Eu xa cumprín.
Un momento. E esta roncha?
É alerxia. Algún destes infelices terá un gato.
Un gato?
Na casa de Leopoldo había pelos de gatos por todas partes.
Certo.
Cando che empezou a picar?
Mira que sodes raros os dous, ho!
Dixo que era ese.
Non sería mellor ir buscar a don Pablo?
Non penso quitarlle ollo.
Eu só digo que aquí destacamos un pouco.
Nin de mascota.
Non o deixes escapar.
Perdón. Coidado.
Vamos, Héctor.
Perdón!
Desculpen.
- Non atopo a Castaño por ningures. - Temos a Leopoldo.
Que escapa! Vamos!
Coidado!
Leopoldo!
Marina!
Marina, volve!
Temos que ir por dentro.
Marina!
- Socorro! - Marina!
- Hai que abrir a porta! - Socorro!
Socorro!
Vai caer. Hai que agarralo.
Tira!
Hai un túnel!
Estou moi cansa.
- Pois outra copiña. - Non.
- Si. Hoxe si. - Non... Entón vale.
Aí está.
Champaña francés, que lle gusta moito á señorita.
Veña.
Vale.
Mon Dieu...
Por que xogas co cigarro todo o día?
Boa pregunta.
Encántame fumar. Pero non debo facelo.
De pequeno era asmático
e, tras moitos anos sen crises, tiven un ataque no que case morro.
E todo polo tabaco.
Tes síndrome de Estocolmo.
Si, algo así. Máis ou menos.
O recendo...
sentir como pasa o fume polos beizos...
Que romántico!
E ti...
Todo contigo é máis divertido.
Máis... excitante.
Ben, quero dicir...
emocionante, de "emoción".
Emocionante, ese é o termo.
Non quería dicir... En fin, tanto dá.
É mellor que volva.
Claro, si. Mellor.
Vale.
- Perdón. - Perdón.
- Perdón, déixasme...? - Por favor, señorita.
Dálle duro, foraxido!
Unha do oeste?
- Encántanme. - Coma a papá.
Como está?
Respira.
Vostede non vai a ningures!
Vai pagar por todos os crimes que cometeu.
Non fixen nada.
Marina Quiroga, irmá do xefe de policía. Héctor Hugo, o meu socio,
condecorado pola detención do seu aliado Expósito.
Pero vostedes son...?
Non imos permitir que asasine máis mulleres da Casa da Auga.
- Queda detido. - Non son un asasino. Son irmán de Margó.
Como?
Intento protexela.
- Por que fuxiu de nós? - Porque me seguen. E non sei quen.
Alguén entrou no meu estudio esta mañá
buscando a Margó, atopou as súas cartas e sabe onde atopala.
Teño que avisala. Está en perigo.
Imos axudarlle.
Perdón.
El está aquí, no tren. Está seguíndome.
Se a atopa antes ca nós, está perdida.
Non se preocupe, daremos con ela.
É mellor que nos separemos.
A nós non nos buscan.
- E Pablo? - Non temos tempo.
- Teña coidado. - Agárdoos no serradoiro.
Alí estaremos.
Podería ser calquera.
Leopoldo.
Aparten!
Que alguén chame un médico!
Permiso. Con permiso.
Temos que chegar antes ca el.
O ÚLTIMO TREN
Subtítulos: Antia Lopez