SPRAWA PRYWATNA
Arturo!
Chodzi o Marinę.
Biegłem, ile sił w nogach,
ale samochód zniknął w mroku.
Marina może być martwa. Dociera?
Starajmy się nie tracić spokoju.
Nie teraz.
Gdzie u licha jest Castaño?
Obawiam się, że Zarco kieruje tą operacją.
Proszę tędy.
Tutaj!
Panowie!
Marina!
Marina, słyszysz mnie?
Ocknij się.
Marina.
Marina, obudź się.
Marina, słyszysz mnie?
Arturo.
Jestem przy tobie.
Jestem tu.
Ja latałam, Arturo.
Latałam.
Marina!
-Nic ci nie jest? -Ja latałam.
Skarbie, jesteś cała?
Tak, nic mi nie jest.
Dobry policjant ma obowiązek zawsze chronić innych.
Nawet gdy inni sami pakują się w tarapaty.
Zawsze o tym pamiętaj. Jej życie ponad twoje.
Krewni Mariny Quirogi?
Arturo Quiroga, komisarz policji i brat pacjentki.
Co z nią?
Jest trochę potłuczona i ma kilka złamanych żeber.
Ale?
Jest słaba, ale wydobrzeje.
To naprawdę cud, że żyje.
Dziękuję, doktorze.
Damy znać, jak będzie można do niej wejść.
Ma to we krwi. Odwagę policjanta.
Tak narażać swoje życie...
by złapać mordercę.
Nie każdy jest do tego zdolny.
Wielu moich ludzi w Ourense zrezygnowałoby z operacji,
wiedząc, że są przynętą.
Tak właśnie powinna była postąpić Marina.
Nie można ujarzmić żywiołu.
Ostatnie, co pamiętam, to przejmujące zimno i...
I mocny ból w...
Tęskniłbyś za mną.
Nie wiem, jak mogłaś zaufać Castaño.
To nie żarty, mogłaś umrzeć.
Ale przybyłeś z odsieczą.
Tata byłby z ciebie dumny.
Dziękuję.
Rosa powie mamie, że miałaś wypadek w domu.
Postaraj się zatem unikać wszelkich szczegółów.
Oczywiście.
Nie zrób niczego głupiego, gdy będę na komisariacie.
Nie wyskoczę przez okno.
Obiecuję.
Zajrzę tu później.
Ja mam się przedstawić?
Jestem jej matką!
-Leżymy spokojnie. -Nie zostawiaj mnie z nią.
Pomogę ze szpitalnym jedzeniem, ale w kwestii matki...
Chrupiące ciasteczka postawiłyby mnie na nogi.
Załatwione.
Dziękuję.
Héctorze, prawie mnie przewróciłeś!
-Co za maniery. -Przepraszam.
Moja córeczka.
Cześć, mamo.
-Jak się czujesz? -Dobrze.
Te koce nic nie grzeją.
Siostro!
Mamo, ochłoń.
To dużo strachu o nic.
Fakt, ale jednak...
spadłaś z drabiny.
Poproś Héctora, jak następnym razem będziesz chciała coś powiesić.
Masz rację.
Od teraz będę bardziej uważać.
Bardzo mi przykro.
Tak.
Wyglądam okropnie, prawda? Wybiegłam w pośpiechu.
Wyglądasz pięknie.
Komplementujesz mnie?
Chyba mocno uderzyłaś się w głowę.
Moja dziewczynka.
Gdzie jest Castaño?
Andrés Castaño!
Właśnie przyjechał.
-Ma stawić się u mnie. -Tak jest.
-Niech nikt nam nie przeszkadza. -Oczywiście.
Zarco, dziękuję za twoją pomoc.
Do usług.
Komisarzu?
Jak się miewa siostra?
Przez ciebie mogła zginąć.
Czyli jest bezpieczna.
Cieszę się.
Postradałeś rozum?
Jak mogłeś wykorzystać ją, by zwabić mordercę?
Tylko zaprosiłem ją na przyjęcie, na co z radością przystała.
Ubrana jak prostytutka i ofiara ataku. Odbiło ci do reszty?
Plan zadziałał.
Wreszcie pojąłeś, że Cándido nie zamyka sprawy.
Nie możesz działać bez mojej wiedzy. Czy to jasne?
Ja decyduję o tym jak, kiedy i dlaczego.
Przestań udawać, że jest inaczej.
Należy mi się szacunek.
Szacunek?
Na szacunek trzeba zasłużyć.
Nie rozumiem, czemu tak cię boli,
że ktoś inny wpadł na zabójcę przed tobą.
Zapłacisz za tę arogancję.
Arogancję?
Jeśli burmistrz chciał, żeby zarządzał nami Quiroga,
powinien postawić na drugie z rodzeństwa.
Doskonale wiem,
że gdy porwano moją siostrę,
ciebie nie było.
-Coś sugerujesz? -Na razie nic.
Liczę, że to się zmieni.
Nie jestem zabójcą fleur-de-lis.
Jasne.
Możesz odejść.
Ale pilnuj się.
Złapię cię.
Zarco.
Tak?
Mam dla ciebie zadanie.
Mamo!
Mamo, stój!
Ma to pod kontrolą.
Mon Dieu!
Wydaje się jakaś nieobecna.
Nic mi nie powiedziała, ale wiem, że coś jest na rzeczy.
-Spokojnie, zajmę się tym. -Bądź tak dobry.
-A później... -Później?
-Tak. -Później?
Później powiesz mi, co jest grane.
Proszę nie stawiać mnie w takiej sytuacji.
-Jak za dawnych czasów. -Panienka o niczym mi nie mówi.
Nie dotykaj ucha. Kłamiesz.
A ja nie lubię winiaku. Skończ już z tym, Héctorze!
Wspaniała robota.
Co tu robisz?
Założyłem, że masz jakieś miejsce pracy.
Ale nie spodziewałem się czegoś takiego.
Masz tyle dowodów.
Schematy, mapy, obrazy, zdjęcia...
Córka godna swojego nazwiska.
Héctorze.
Zadziwia mnie wasze podobieństwo.
Całe życie staram się równać do jego standardów.
A spójrz, ile osiągnęłaś w półtora miesiąca.
Masz detektywistyczny dar.
Tata miał rację.
A ty, Héctorze?
Idealny i wierny giermek.
Kim byłby Sherlock bez swojego Watsona?
Do czego zmierzasz?
Chcę, byście byli częścią tego śledztwa.
Co?
Postawiliście życie na szali.
Postąpiliście jak policjanci.
Czy to żart?
Pracujcie w ukryciu, jak dotychczas.
Ale pod moim nadzorem.
To nie jest śmieszne.
Nie chcesz, bym się do tego mieszała.
Mylisz się, Marino.
To, przez co przeszliśmy, uświadomiło mi, że...
nie chcę czekać, aż cię stracę, by wyznać, jak bardzo cię podziwiam.
Też doszłam do pewnych wniosków.
Jakich?
Może trochę się pospieszyłem,
dopiero co wróciłaś do domu...
Przemyśl to.
-Dobrego dnia, Héctorze. -Paniczu.
Panienka chce się poddać?
Wybacz, Héctorze. Muszę się przewietrzyć.
Ręce do góry, bo strzelę!
Z życiem, Marina!
Pospiesz się!
Jeden, dwa, trzy. Szybciej!
Tempo, doniczki! Jeden, dwa, trzy, cztery, pięć.
Dobrze, teraz tutaj!
Zostało pięć sekund do wybuchu!
Trzy, dwa, jeden.
Za niezwykłą i wzorową postawę,
za odwagę, dokładność i wydajność
w realizacji powierzonych zadań.
Zostaniesz dziś odznaczona Medalem Zasług Policji.
Ufamy, że od tego momentu zawsze będzie z tobą,
napawając dumą ciebie oraz tę instytucję.
Potrzymaj.
Rety, co ty tam nosisz?
Dlatego tu jestem. By nie narażać pana na szwank.
Ale...
O Boże.
Héctorze!
Panienka pracuje przy tej sprawie już od dłuższego czasu,
ale potrzebuje bodźca, by przezwyciężyć swój strach.
Powiesz mi, co tu robimy?
Ponieważ płótna zawsze były bardzo drogie,
wielu artystów wykorzystuje je ponownie,
malując na nich nowe dzieła.
Jaki to ma związek z naszą sprawą?
Jeszcze nie wiemy.
Poproszę przyrząd z walizki.
Wiemy, że zabójca był na przyjęciu dla Margó,
co dowodzi, że ona wciąż żyje.
Być może podpis z tego obrazu doprowadzi nas do niej.
Dziękuję panu.
Nie widzę podpisu.
To jeden z wynalazków panienki Mariny.
Ostrożnie, ku dołowi.
-Tutaj. -„A... Ara...”
„Ara... Araujo”.
-„Leopol...” -Leopol?
„Do”.
„Leopoldo Araujo”.
Znasz go?
Niby skąd?
Poszukamy jego pracowni.
Jeśli przyjmuje zlecenia, nie będzie z tym problemu.
Leopoldo nas do niej zaprowadzi.
Leopoldo...
Pójdę do Mariny.
-Dziękuję za pomoc. -Co?
A co mam zrobić z tym sprzętem?
-Że też działałeś za moimi plecami. -Nie przesadzajmy.
Odpoczywałaś,
nie chciałem przeszkadzać bez solidnych podstaw.
Przypominasz mi kogoś.
Przejąłem wszystko, poza wyglądem.
Dziękuję, Héctorze.
Jest panienka silna. Nie pozwolę panience zrezygnować.
-Jak się nazywa? -Araujo.
Panie Araujo?
Panie Araujo!
Naprawdę poszedłeś sam do Domu Wody?
Nie przestajesz mnie zadziwiać.
Dalej nie możemy wejść, to...
-Włamanie, owszem. -Zgadza się.
Pan Leopoldo?
Halo?
Koty i kocia sierść.
Wszędzie są kostiumy.
Proszę spojrzeć.
A jeśli zabójca udawał policjanta?
To możliwe.
Co to?
Kobiety z Domu Wody.
Chyba go znaleźliśmy.
Nienawidzę tych stworzeń.
To rozkłady jazdy pociągów. Próbuje uciec.
Tylko którym?
Przy odrobinie szczęścia zapisał to tutaj.
Mogę?
Pozwól.
Powiedziałem panu Pablo, że tylko ktoś taki jak panienka...
Co? Byłeś z Pablem?
Widać 16, 45 i 150.
Dwie pierwsze liczby mogą oznaczać godzinę,
a 150...
-Kiedy widziałeś Pabla? -To...
Musimy udać się na stację, bo ucieknie nam pociąg.
Panienka spojrzy.
O 16.45 odjeżdża Kantabryjczyk,
a cena biletu to 150 peset.
Mamy tylko 25 minut. Ruszajmy.
Jeśli to dzisiejsza gazeta, znajdziemy go tam.
Prędko.
-Prędko, Héctorze! -Panienka zaczeka!
Przepraszam!
Przestępstwo goni przestępstwo. Oby tylko nas nigdy nie aresztowano.
To tylko bilet.
Zapłaciłabym, ale zabrakło miejsc.
To nie nasze nazwiska. Złapią nas.
-Nie wierzę w to. -Mamy bilety tamtej pary
-i ich zwierzaka. -Pablo?
Nic o tym nie wiedziałem.
-Co wy tu robicie? -To jakaś zasadzka?
Was się tu nie spodziewałem.
-Śledzi nas. -Co?
To obłęd, po co miałbym...
-Twój brat kazał pilnować Castaño. -Jest w pociągu?
-Ciszej. -Castaño jest w tym pociągu?
Tak. Zgubiłem go na peronie i teraz przeszukuję wagony.
Wiem, że tu wsiadł.
Przyszedł do Leopoldo.
Leopoldo Araujo?
Jest w tym pociągu?
To nie przypadek, że są tu razem.
Co się tu dzieje?
Twój nowy przyjaciel ci wyjaśni.
Kontrola. Macie bilety?
-Nie. Co to ma do rzeczy? -Dużo, najdroższy.
Państwa bilety.
Oczywiście, chwileczkę. Przepraszam.
Tak.
Proszę.
Pan Nicanor Buendia z żoną i...
Pepim?
To zdrobnienie od Pepito?
Raczej nie od Pepity, bo wdziałbym sukienkę.
Ma pan bilet dla zwierząt.
Słucham? Niemożliwe, to jakaś pomyłka.
Brakuje mu ogłady, ale żeby nazywać go psem czy kotem...
Nie może być.
Zapraszam do przedziału.
A Pepiego odstawimy do wagonu towarowego.
Dziękujemy.
Psem? Kotem?
Mogłam nazwać cię gorzej. Szkodnikiem lub zdrajcą.
-Państwa przedział. -Cudowny.
-A co do... -Proszę się nie kłopotać.
Tylko wskażcie mu drogę.
Musi jeszcze nam pomóc usadowić się tutaj.
Trzy wagony za drugą restauracją, a potem dwa kolejne...
-Dla zwierząt. Znajdę. -Dziękujemy.
Do widzenia.
-Mogłem zostać z panią Asunción. -Ja powinnam się gniewać, nie ty.
Jak to rozegramy? Musimy powiadomić twojego brata.
Kazał ci pilnować Castaño.
Skup się na tym, my poszukamy artysty.
Nie...
-Marina! -Jak poznamy Leopoldo?
Nie wiemy, jak on wygląda.
Coś wymyślimy.
Coś panienka dostrzegła?
Ma pani dwie córki.
I chore plecy.
Plecy?
Nic mi nie dolega.
Złapiemy oszustkę, która może nam pomóc.
Nogi?
-Nogi bolą. -O nie mi chodziło.
Nogi są przedłużeniem pleców.
To praktycznie to samo.
Góra, dół, w środku czy na zewnątrz.
Ma niezwykłą koordynację.
Ostatnio coś takiego widziałem w zoo.
Bardzo nam się przyda.
Przez jej zdolności fizyczne?
Raczej te wróżbiarskie.
Przepraszam, o co chodzi?
Co pan robi?
Powróży mi pani?
Naturalnie.
Będziecie mieć z mężem bardzo udane życie.
Będziecie szczęśliwi.
Dość słaby początek.
Masz rację, Héctorze.
Lepiej ja jej powróżę.
Co pani robi?
Proszę.
Dostrzegam bardzo długą linię życia.
Biegnie niemal przez całą dłoń.
Widzę też wysokiego, przystojnego i silnego mężczyznę
w stroju policjanta.
Bardzo panią proszę.
Mam troje dzieci na utrzymaniu.
-Chorą matkę i... -I kulawego psa bez oka.
Wiele nieszczęść jak na kogoś, kto zna przyszłość.
-Taki pech. -Ale bez obaw.
Nikomu nie powiemy,
o ile zwróci pani skradzioną portmonetkę.
Jak miło, bardzo dziękuję.
Niech wam Bóg w dzieciach wynagrodzi.
Chcę to widzieć.
Coś pani wypadło.
No kto by pomyślał!
Bardzo dziękuję.
Są jeszcze uczciwi ludzie. Najmocniej dziękuję.
Czego jeszcze pani trzeba?
-Przysługi. -Przysługi?
Przysługi kosztują.
Niech no się przyjrzę.
Widzę tu godne życie.
Tylko proszę ograniczyć palenie.
Kogo my tu jeszcze mamy? Kto jeszcze chce poznać przyszłość?
-Nie spieszy się. -Fakt.
Nikt jej nie pobije w bełkocie.
Kto jeszcze?
Może ten pan tutaj.
Proszę o rękę, przepowiem przyszłość.
Gwarantuję. Zapamięta mnie pan.
W porządku, z Bogiem.
Nic, moja droga.
Nie znalazłam śladów farb u nikogo z trzeciej klasy.
Zrobiłam swoje.
Moment. Co to za wysypka?
Alergia. Ktoś tu musi mieć kota.
Kota?
U Leopoldo było pełno kociej sierści.
Zgadza się.
Kiedy zaczęło swędzieć?
Jesteście dziwni, wiecie?
Twierdzi, że to on.
Nie lepiej poszukać Pabla?
Nie spuszczę go z oka.
Mówię tylko, że trochę się wyróżniamy.
Nawet ja jako zwierzak.
Nie pozwól mu uciec.
Przepraszam. Uwaga.
Ruchy, Héctorze.
Przepraszam!
Przepraszam.
-Castaño przepadł. -Znaleźliśmy Leopoldo.
Ucieka! Szybko!
Panienka uważa!
Pablo!
Leopoldo!
Marina!
Marina, wracaj!
Musimy iść przez wagon.
Marina!
-Pomocy! -Marina!
-Trzeba otworzyć drzwi! -Pomocy!
Ratunku!
Spadnie. Trzeba go wciągnąć.
-Ciągnij! -Trzymaj się!
Tunel!
Jestem taka zmęczona.
-Jeszcze po lampce. -Nie.
-Dziś tak. -Nie... W porządku.
Gotowe.
Francuski szampan, który tak panience smakuje.
W porządku.
Dobrze.
Mon Dieu.
Czemu cały dzień bawisz się papierosem?
Dobre pytanie.
Uwielbiam palić. Choć nie powinienem.
Jako dziecko miałem astmę,
a po wielu latach bez ataku jeden niemal mnie zabił.
Wszystko przez papierosy.
Zatem masz syndrom sztokholmski.
Coś w ten deseń.
Ten zapach...
Dym przechodzący przez usta...
Romantycznie.
I ty...
Sprawiasz, że wszystko jest zabawniejsze.
Bardziej... stymulujące.
To znaczy...
Ekscytujące.
Tego słowa szukałem.
Nie chodziło mi... Nieważne.
Lepiej już wrócę.
Tak chyba będzie najlepiej.
Dobrze.
Przepraszam.
-Czy mogę... -Oczywiście, proszę.
Dowal mu, zbirze!
Western?
-Kocham westerny. -Jak tata.
Co z nim?
Oddycha.
Nigdzie nie idziesz!
Zapłacisz za swoje zbrodnie!
Nikogo nie zabiłem.
Marina Quiroga, siostra komisarza. Héctor Hugo to mój partner,
którego odznaczono za schwytanie Cándido Expósito.
Jesteście...
Nie pozwolimy ci dalej mordować kobiet z Domu Wody.
-Jesteś aresztowany. -Nie jestem mordercą, ale bratem Margó.
Co?
Próbuję ją chronić.
-To dlaczego uciekałeś? -Bo jestem śledzony.
Rano ktoś włamał się do mojej pracowni,
szukając Margó. Znaleźli nasze listy i wiedzą, gdzie ona jest.
Muszę ją ostrzec. Nie jest bezpieczna.
Pomożemy ci.
Wybacz.
Jest tutaj, w pociągu. Śledzi mnie.
Jeśli znajdzie ją przede mną, będzie zgubiona.
Nie martw się, znajdziemy ją.
Lepiej się rozdzielmy.
Nie szukają nas.
-A co z Pablem? -Nie mamy czasu.
-Uważaj na siebie. -Będę czekał w tartaku.
Przyjdziemy.
To może być każdy.
Leopoldo.
Z drogi!
Wezwijcie lekarza!
Zróbcie miejsce!
Musimy dotrzeć tam przed nim.
SPRAWA PRYWATNA ODCINEK 5: OSTATNI POCIĄG
Napisy: Marcin Kędzierski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Natalia Kłopotek