Perdoa, pero temos que chegar antes ca el.
Non se preocupe, somos un equipo.
- Está segura de que é esta? - Non hai outra casa por aquí.
Leopoldo falou do serradoiro a carón do río.
Marchamos! Esta muller está tola!
- O pano! - Que?
Saca o pano!
Fóra da miña propiedade xa!
Mándanos o teu irmán!
- Fóra de aquí! - Non dispares!
Que queres?
Mándanos teu irmán a protexerte. Estás en perigo!
Achégate!
Ti non! Ti queda aí.
Non me fío dos homes.
Eu tampouco dela.
Está ben.
Está ben, pero promete que non vas disparar.
Só queremos axudarche.
Por favor, non dispares.
Onde está o meu irmán?
Margó, o teu irmán viña avisarte de...
Héctor?
- Isto non me gusta. - A min tampouco.
Coidado!
- Estou en perigo! - E Héctor tamén!
Héctor!
Héctor.
Ven, arriba. Vamos.
As ventás!
Non o podo crer.
Virxenciña!
- Non arranca! - Arranca!
- Vamos. - Arranca.
Isto non me gusta.
Vamos!
Axuda!
Axudádeme!
Abride a porta!
- Castaño. - Quen?
- Policía. - Está ben?
- Si! - Non!
Non! Ese home pode estar detrás dos crimes da Casa da Auga.
Señorita, atópase ben?
Aquí.
Señorita!
- Abre a porta. - Que?
- Abre a porta! - Señorita!
Un momento!
- Si? - Margó.
Coñecémonos?
- Sabía que te atoparía aquí. - Si?
Vimos claramente a máscara e tiña forma demoníaca.
- Unha máscara? - Con forma demoníaca.
Horrorosa.
Unha máscara con expresión demoníaca, oen?
Todos a buscar a máscara!
E que máis recorda?
Cando estabamos dentro do coche,
rompeu o cristal cun coitelo enorme.
Nunca me gustou.
Ofrecinche traballar en equipo.
Deiche a oportunidade de estar ao meu lado.
E traizoáchesme.
- E a puta? - Pero como falas así dunha vítima?
Chámase Margó.
Vas representar o colectivo fronte á lei?
Se fai falta, si.
- Falo en serio. - Eu tamén.
Non direi onde está se non garantes protección.
Que protección? Acabamos de deter o culpable.
Xa, pero como o asasino é un policía, comprenderás
que o asuntiño é delicado.
Quero protección para Margó.
Axentes, abandonen a cabana. Quero quedar só con miña irmá.
Si, señor. Todos fóra.
Todo o mundo fóra.
Que queres?
Sacala sen que a vexan e un lugar seguro para vivir.
Está aquí? Onde?
Non podo dispoñer dunha casa segura sen motivos.
"Protexer o débil por riba de todo", ou?
- Eu non son papá. - Ben o sei.
E ti tampouco.
Moi ben.
Pois se non tes ningunha casa segura...
- Ben, entras en razón. - ...levámola á casa.
Que?
Ninguén sospeitará que vive comigo mentres ti buscas amaño.
Toleaches. Vas metela na casa con mamá?
Señor!
Señor. Non puiden vir antes.
Onde estaba? Chegamos hai dúas horas.
Debía chegar de primeiro.
Si, tiven un problema co coche.
- Un problema? - Si.
Desaloxe a entrada á vivenda e que dirixan o rastrexo a outra zona.
Quero sacar a alguén sen que a vexan.
- Bravo. - Claro, señor.
Cabanillas, ven.
Será só ata que atope onde metela.
Colle as túas cousas.
- Non abriches a boca. - Non entran moscas.
- É unha adiviña? - Non sei. Dimo ti.
Non sei de que vai isto, pero non me gusta.
A min tampouco.
Margó, sei que non me coñeces, pero dirixo o caso.
- Tecnicamente... - Tecnicamente, si.
Non permitirei que che pase nada.
- A vida ensinoume a non fiarme. - A vida é sabia.
Pero non nos coñecías.
Daremos co asasino da flor de lis.
Por aquí. Por favor.
- Queda aquí? - Si.
- Iso parece. - Non.
- Que? - Meu irmán vén buscala despois.
Marina, non sei que pensas,
- pero sigo sendo o mesmo. - Iso non significa nada.
- Como? - Nada.
Non se preocupe, don Pablo. Levamos moitas horas sen durmir.
- Debe ser iso, si. - Grazas.
Se necesitan calquera cousa, xa sabes onde atoparme.
Son Pablo!
Por suposto.
Adeus.
Non me fío del.
Viña no tren connosco e chegou o último á cabana.
Polo visto, tivo un problema co coche no bosque. Máis nada.
E Margó?
Margó?
- Deus. - Héctor, hai unha mendiga na casa!
É unha amiga da señorita Marina, do conservatorio.
Do Real Conservatorio de Música da Raíña Cristina?
Esa mesma.
Pero Marina! Como se che ocorre traer unha amiga á casa sen avisar?
Recibiríavos doutra maneira, meu amor! Mira como estou!
Perdoa polo de antes, pero, como te vin así...
Disimula.
Non se preocupe, é...
É vestiario, non?
Si, é o vestiario da función que estamos ensaiando.
Vaites, tedes vestiario e todo.
Son a nai de Marina, Asunción Biempica.
Levo tantos anos insistíndolle para que retomara a música de cámara
que imaxinaba calquera cousa menos isto.
Como te chamas?
Puri.
- Purificación. - Purificación, que bonito.
Mamá...
É que Puri fixo unha viaxe longuísima.
Vive en Santander desde hai anos, por iso non a coñecías
e eu creo que agora mesmo só quere ir descansar, verdade?
Enténdoo perfectamente, pero mañá virás de invitada
á festa da marquesa.
- Mañá? - Si, como todos os anos.
Se vos animades, podedes animar a festa cun dueto musical.
- Permiso. - Puri, ensínoche o teu cuarto.
- Encantada. - Encantada, Puri.
Isto é unha loucura.
Mañá falo con Arturo para que veña buscarte.
- Dígolle a mamá que marchaches. - Por? Non.
Dicías que o seguro era quedar aquí.
Si, pero non podes ir á festa. Margó, non sabes como é isto.
A xente fala dos invitados. Van preguntar por ti.
Marina, estou máis que afeita a este ambiente.
Sei comportarme.
Quizais poida levar un dos seus modelos.
Que?
Sería perfecto.
Está ben. Buscarei algo que che sirva.
Xa lle atopei modelo.
Espero que ningún invitado fora cliente da Casa da Auga.
O problema terano eles coas súas mulleres e as súas nais.
Visto así...
- Que soubeches? - Dona Asunción, que fai vostede aquí?
Cría que estaba durmindo.
- Como vou durmir? - Pois eu adoito facelo.
Pero débesme información sobre Marina. Levo desde onte en ascuas.
- Pero que che dixo? - Nada, non sei nada.
- E por que tocas a orella? - Algún día terei que cortala.
- Dixeches que te ocupabas ti. - Ocupeime. Mire, trouxo unha amiga
e mañá a primeira hora teño que ir á tinturaría.
Ou á parroquia porque santo Deus...
E dime, Héctor, que obra é esa que dis que están a preparar?
Quen sabe?
Pois terás que sabelo, Héctor.
Porque estamos rodeados de misterio!
- Ti ocúltasme algo? - Eu?
Si, ti! Que toda a vida fuches un lince, sabías todo! E agora, de súpeto...
Serán os anos.
Boa noite, señora.
Non son os anos!
Boa noite.
Descansa, Héctor.
Sen comentarios nos corredores.
- Prepara a sala. - A estas horas?
Os delitos non se cometen de 10 a 12.
Claro, señor.
Como alguén filtre esta detención á prensa,
quedarán todos suspendidos ata atopar o responsable.
Xa escoitaron o comisario.
Castaño á sala de interrogatorios xa.
Xa vou eu, non vos preocupedes.
Señor?
Deberías estar sentado.
Está gozando, verdade?
Cabanillas, quítelle os grillóns.
Toda a vida buscando a forma de desfacerse de min
e son eu quen llo pon en bandexa ao fin.
Non hai peor noticia para esta comisaría
que que un dos seus sexa un asasino.
Non tiven nada que ver cos crimes da Casa da Auga.
Sabemos que eras cliente asiduo.
Estabas no tren no que estaba o asasino,
e chegaches de primeiro á cabana tralo ataque.
- Algo que obxectar? - Chegou Marina.
Dis que Marina é unha asasina?
Digo que tiña claro que só Marina ía dar co asasino.
Eu limiteime a seguila.
E non a socorriches cando a atacaron no coche?
Perdéralles a pista.
Era de noite, había néboa
e non me acerquei ata que escoitei os berros.
Confesa, Castaño.
Por que o fixeches? Confesa.
Por que atacaches esas mulleres?
Se tivera sexo con algunha delas,
entendería que nunca se me ocorrería poñerlles a man enriba.
- Es un miserable. - Tranquilo, Arturo.
Estou falando de sexo, nada máis.
De dar e recibir pracer.
Pero claro, canto tempo hai que non ten sexo coa súa muller?
Se me volves faltar ao respecto, vas podrecer no cárcere,
sexas ou non responsable desta carnizaría.
Ao calabozo.
Señor.
Acabamos por hoxe.
Se me permite...
Inspector.
Eu non son o asasino da flor de lis.
Vixíe a xente que o rodea.
OS CRIMES DO ROUSINOL
Pódese?
Vestiuse soa?
Non podo deixar de pensar en Castaño. E se é inocente?
Ese home é atractivo e sedutor, pero é un criminal.
- Deixe de darlle voltas. - Non. Pénsao.
É o pandote perfecto.
Castaño era cliente da Casa Azul... e policía!
E as súas preferencias sexuais fanche pensar...
É o asasino.
Pero non é.
Pénsao. Mira.
Castaño fai unha festa na súa casa e invítame a ser Margó.
Pero...
Se eu estou viva é porque no bosque, que é onde pensaba matarme,
cáeme a máscara e ve que non son Margó.
Se Castaño fora o asasino, colocaríame a máscara
e seguiría coa fantasía medio erótica de que son Margó.
- Como teoría, non está mal. - Non teño dúbidas.
Quizais Margó podería contarnos algo sobre todo isto.
Talvez.
Deberiamos ir falar con ela.
E despois interrogar a Castaño.
Pódese?
- Si. - Bo día.
Bo día.
Por que almorzar calquera cousa cando se pode vivir doutra maneira?
- Descansou ben? - Isto é para min?
Margó, sei que todo isto é moi difícil,
pero, para atopar o asasino, necesitamos saber cousas.
- Cría que o detiverades onte. - Si, o inspector Castaño é sospeitoso.
Eu estou segura de que o asasino segue na rúa.
Necesito coñecer algúns detalles. Viviades ameazadas?
Había algún asunto pendente na Casa da Auga?
Si. Para poder axudar, necesitamos coñecer a súa vida.
Nunca tiven relación persoal cos meus clientes.
Nin tampouco coas compañeiras.
E quen era dona Emilia?
Dona Emilia era a dona da Casa da Auga.
Sacounos da rúa e criounos como se foramos as súas fillas.
Converteunos en amantes únicas.
Cada unha contaba cunha arte:
para seducir, para amar,
para enganar...
Poderías contarnos máis detalles sobre vós?
Carmen era a maior. Era acróbata e contorsionista.
Aos homes tíñaos tolos.
Ángela...
Ángela era un encanto.
Era salvaxe na cama.
Manoli, dominante.
E Julia era a beleza exótica.
Si que dirixiu o negocio ao detalle.
Esa era dona Emilia.
Unha muller de negocios.
Os cartos por riba de todo. Incluso de nós.
Sabes que as túas compañeiras e dona Emilia xa non están...
E teu irmán...
Meu irmán que?
Tampouco.
Héctor, espera co coche aceso.
Alto! Quen está aí?
Pablo, son eu!
Que susto.
Deus, que susto levei eu! Que fas aquí?
Axúdame.
- Vin ver a Castaño. - Claro, moi ben.
Entras ás agochadas e aquí non pasou nada.
Pasou algo? Aparte de que rompín a manga.
Que?
- Tira. - Como?
Non pretenderás que vaia desta guisa.
De verdade...
De verdade que...
Detivestes a Castaño e equivocámonos de policía.
Que? Marina...
Marina, as probas apuntan a el. Ti permitiches que o levaran.
Si, pero tamén vexo que non concorda
co que vivín no meu secuestro.
Por iso tiña que verte. Necesito a túa axuda un momento.
E se non,
- pensarei que tes algo que ocultar. - Iso é rastreiro.
Non foi moi crible a avaría do coche e chegaches de último á cabana.
Está ben. Pero será breve.
- Non te vou deixar soa. - Perfecto, así vixías.
- As celas son á esquerda. - Medrei aquí.
Douche 10 minutos.
- Non necesito máis. - Mirarei se vén alguén.
Ves como era boa idea?
Sabes que, unha vez máis, xogo o meu posto por ti?
E que sería a vida sen un pouco de perigo?
Que dramática es.
Ao fondo.
Silencio!
É intelixente abondo como para saber que se equivocou.
Certo.
E vén axudarme.
Veño a que me conte a verdade.
Veña, Castaño.
Se aparece alguén, teño que marchar.
Perdería a única oportunidade que ten de saír de aquí.
Quero un cigarro.
- Agora? - Si.
Déame un momento.
- Que? - O teu tabaco.
- O tabaco? - Dáme o teu tabaco!
- O meu? - Que máis ten, se non fumas.
- Para que o queres? - Dámo. É importante.
Baixa o ton, por favor!
Non avanzo. Castaño quere un cigarro.
Castaño?
Un cigarro para Castaño.
- Veña! - Vou.
- Xa. - Grazas.
Que lle preste. De nada.
Grazas.
Isto cantos anos ten?
Castaño, para sacalo de aquí, necesito que conte todo o que sabe.
Eu completarei a súa investigación.
Iso é unha Quiroga. Si, señor.
Non tiven o pracer de traballar co seu pai, pero si co avó.
Foi o meu mentor na academia.
O meu avó?
Era coma un pai para min.
Despois complicouse todo.
A que se refire?
Vaime sacar de aquí?
A verdade é que non sei como.
Onde está Margó?
Comigo. Non se preocupe, non corre perigo.
Margó sempre corre perigo. Se está con vostede, córreno as dúas.
Pois cónteme como avanzar na investigación.
Dunha das mulleres da Casa da Agua, ninguén coñecía a súa identidade real.
Estiven investigándoa.
- De quen fala? - De Manoli.
A familia vive en Lameira.
Non se lle ocorrerá ir soa alí. É un lugar perigoso.
A irmá é a única que nos pode axudar agora.
Marina!
Ninguén é quen parece ser nesta comisaría.
Estea atenta ao que ocorre ao seu arredor.
Marina!
Temos que marchar.
Ninguén.
Vamos, por favor.
- Que che contou? - Que ninguén é quen parece.
- Vaia revelación. - Que detalles che deu?
É Arturo! Ven. É Arturo.
- Non son eses. - E onde se atopan?
Entra. Veña.
- É un armario! - Non hai máis!
Señor comisario, din que estaba a falar con alguén.
Por que non me avisaron?
Síntoo, señor comisario, acaban de informarme.
Vamos.
Vamos!
Grazas.
Todo ben?
- Imos a Lameira. - Que?
Di que non levaches a roupa de Margó á tinturaría.
En serio. Meu irmán podería estar protexendo a alguén.
Son acusacións moi graves.
E se logrou o ascenso a cambio de silencio?
Vostedes pertencen a unha estirpe de comisarios.
- Non é nada raro que don Arturo... - Non podemos cegarnos.
E por que se para agora en todo isto?
Debemos desconfiar do que nos rodea. É o que dixo Castaño.
Sei que se refería a algo concreto, e ese "algo" podería ser calquera.
- Nin que o tivéramos planeado. - Si.
Ata os zapatos me valen.
Están algo vellos.
Si, e tampouco son moi cómodos.
Debe ser esa de aí.
Recorda: Manoli era amiga da infancia e ti es meu tío.
Moi boas. Vimos buscar a irmá de Manoli.
Paco!
Ola.
Que facedes aquí?
Eu son Paquita e este é o meu tío Bartolo.
Viviamos en Lameira antes
e de nena era amiga de Manoli.
Non vos recordo de por aquí.
Nin a ti nin a Bartolo.
Quizais poderiamos volver noutro momento...
Queremos dar co responsable da morte de Manoli.
E necesitamos colaboración.
Aquí non vas atopar colaboración.
Tiñan unha relación complicada, pero a morte dunha filla...
- Quen cres que es? - É que...
Manoli tivo o que merecía.
Manchou a liñaxe da familia traballando naquel bordel para ricos.
- Non... - Mátaa.
Que?
Xa me oíches! Que lle rompas o pescozo ao bicho.
Non podo, señorita! Non podo.
Calquera de por aquí mataría a pita dun bocado.
Quen demo sodes? E a que viñestes?
De verdade que o único que queremos é dar co asasino de Manoli.
Fóra de aquí. Fóra!
- Fóra de aquí! - Si. Vamos.
Case morremos.
Non podemos meternos en lugares perigosos.
Non podemos ir de conquistadores polo mundo.
Trátase dun asasino
- e todo o que o rodee será perigoso. - Por aquí.
- Que? - Non sei.
Agardo aquí.
Tome.
Son Rai, a irmá de Manoli.
Recibín esta carta días antes da morte.
Só eu mantiña relación con ela. Xa viu a meu pai.
Quero facer xustiza.
"Queridísima Rai: Vou volver para sacarte.
Descubrín a identidade dun cliente
e, co que me pague por calar,
empezaremos unha nova vida."
Non merecía este final.
Grazas, Rai.
- Coidado. - Ven.
Chantaxe! Matouna por unha chantaxe.
Creo que temos algo máis.
Outra pista.
MANOLI RÚA TOLEDO
Noutra vida debiches ser un gran policía.
- Mágoa que non sexa consciente. - Non hai tempo que perder.
Coidado. Podería haber alguén.
Pois dicimos que nos equivocamos.
- Mira. - Manoli vivía aquí con alguén máis.
Se atoparamos algunha foto...
"Choraba nos meus brazos vestida de negro.
Oíase o latexo do seu corazón.
Cubríanlle o pescozo os rizos castaños.
Tremía de medo e de amor."
Vállame Deus.
Héctor. Ven, mira isto.
Mon Dieu!
Que carnizaría.
Mire aquí, señorita. Mire.
Parece unha pegada. Alguén pisou o sangue estando fresco.
A ver.
Viu o detalle desa pegada?
- Parece de muller. - Poña o seu pé enriba.
Margó!
Margó estivo aquí o día da morte de Manoli!
Mentiu!
Mon Dieu.
- A marquesa! - Isto é insalvable.
Veremos. Boa tarde.
Ola!
Benvidos!
Alégrome de velos.
Benvidos. Ola!
Ola, boa noite.
- Ola! - Marquesa, felicidades.
Mamá.
- Marina Quiroga. - Marina, como...?
Estás moi cambiada.
Si, está vestida para a función.
- A función? - Si.
E Puri?
- Iso digo eu. Onde está Puri? - E Puri?
Gústalle interpretar?
Atópoo útil para este tipo de eventos.
Se me desculpan, vou buscar a miña amiga.
Marina!
Que se cambie, por favor, Héctor.
Por suposto.
Espere. Debería cambiarse.
Estamos de misión, non na Ópera de Viena.
Aí está.
Está con Roberto Louzán López de Zúñiga.
- Puri. Perdoa. - Marina.
Deixa que...
- Que fas coa miña roupa? - O duque de Soutomaior.
- Señorita Marina. Canto tempo. - E que breve reunión.
- Podemos falar un momento, Puri? - Estaba gozando...
Estivemos na rúa Toledo, número 55,
- e é o momento... - Perdón,
pero teño que ir ao toucador.
Marina.
Recordas a festa do ano pasado?
- Falamos despois, grazas. - Marina!
Desculpe.
Perdón. Permiso!
Abran paso! Perdón!
- Deixen pasar. Perdón! - Perdón!
Deixen pasar. Perdón.
- Perdón! - Perdón!
Quieto todo o mundo! Policía!
Esa mendiga ten pistola!
Sólteme!
Que función é esta, Marina? Onde está Marina?
Sóltea!
- Que bonito! - Mira que bonito.
Margó! Aí está Margó!
Na cociña!
Encántame!
Margó! Non fagas ningunha parvada.
Solta a pistola ou mátoa.
Está ben.
Mira.
Xa está.
Deixádeme marchar e non pasará nada.
Escoita. Non che pasará nada a ti se nos contas por que foxes.
Que tes que ver coa morte de Manoli?
Só queremos axudarche.
Xa demostramos que estamos do teu lado.
Por que nos mentiches? Por que estabas alí?
Por favor, confía en nós.
Somos o único que tes.
Margó...
Matei o amor da miña vida.
Manoli e mais eu amabámonos.
En segredo.
Pero Manoli quería ser libre.
Dicía que en América todo era posible.
Eu non sei quen era o home ao que quería chantaxear.
Sei que descubriu a identidade dun cliente
e que lle pedía cartos a cambio de estar calada.
Citáronse ás sete da tarde na casa.
Eu tiña que agardar no banco do lado
por se me facía un sinal.
Iso quería dicir que algo non ía ben
e que eu tiña que ir axudala.
Pero non fun porque...
Atopoume dona Emilia xusto cando estaba facendo as maletas.
Cando cheguei á casa,
estaba tirada no chan,
rodeada de sangue.
Mateina eu.
Deixeina soa.
Foi a miña culpa. Mateina eu.
Meu amor...
Tranquila, non che van facer nada.
Encárgome eu de todo.
Talvez o mellor sexa que a señorita se manteña lonxe da policía.
Xa me encargo eu.
E pegáronme tan forte que caín polas escaleiras.
A min arrancáronme de golpe o colar de perlas.
A condesa de Fefiñanes. Anote, señor axente.
Son a culpable do altercado. Inspector, detéñame.
Señorita Quiroga.
Deixa de dicir iso o vou ter que deterte.
É o que deberías facer.
Xa sabes que a fantasía me traizoa a veces.
Podes avisar aos demais de que xa tes a túa culpable.
E que marche a policía da casa.
Non quixera perturbar máis a vida de miña nai.
Moi ben.
Xa está.
Avisarei aos compañeiros. Agarda no primeiro coche.
Pablo!
Ímonos de aquí.
A ÚLTIMA RAPAZA
Subtítulos: Antía López Cando