UN ASUNTO PRIVADO
Sorry, we moeten er eerder zijn dan hij.
Geeft niet. We zijn een team.
-Is het hier wel? -Het is het enige huis in de buurt.
De zagerij bij de rivier, zei Leopoldo.
Weg hier. Ze is gek.
-De zakdoek. -Wat?
Pak je zakdoek.
Maak dat jullie wegkomen.
Je broer stuurt ons.
-Wegwezen. -Niet schieten.
Wat willen jullie?
Je broer wil dat we je beschermen. Je loopt gevaar.
Kom dichterbij.
Niet jij. Blijf daar staan.
Ik vertrouw mannen niet.
Ik vertrouw haar ook niet.
Oké.
Maar beloof me dat je niet schiet.
We willen je gewoon helpen.
Niet schieten, alsjeblieft.
Waar is mijn broer?
Margó, je broer wilde je waarschuwen voor...
Héctor?
-Ik vind dit maar niks. -Ik ook niet.
Kijk uit.
-Ik ben in gevaar. -Héctor ook.
Héctor.
Kom op, overeind. Weg hier.
De ramen.
Niet te geloven.
Lieve hemel.
-Hij start niet. -Start de auto.
-Schiet op. -Starten.
Dit bevalt me niks.
Snel.
Help.
Help me hiermee.
Doe de deur open.
-Castaño. -Wie?
-Een agent. -Alles goed?
-Ja. -Nee.
Nee. Hij zit misschien achter de misdaden in het Waterhuis.
Señora, is alles in orde?
Hier.
Señora.
-Doe open. -Wat?
-Doe open. -Señora.
Een ogenblik.
-Kan ik u helpen? -Margó.
Ken ik u?
-Ik wist dat je hier zou zijn. -O, ja?
We zagen het masker duidelijk. Het was een duivelsmasker.
-Een masker? -Van een duivel.
Afgrijselijk.
Een duivelsmasker, horen jullie dat?
Ga er allemaal naar zoeken.
Wat herinner je je nog meer?
Toen we in de auto zaten,
brak hij de ruit met een reusachtig mes.
Ik heb 'm nooit gemogen.
Ik bood aan om als team te werken.
De kans om met mij te werken.
En je hebt me verraden.
-Waar is de hoer? -Zo noem je haar toch niet?
Ze heet Margó.
Ben jij soms de advocaat van het collectief?
Als dat nodig is.
-Ik meen 't serieus. -Ik ook.
Ik zeg niks tot je belooft dat je haar beschermt.
Hoezo? We hebben de dader gearresteerd.
De moordenaar is een agent, dus je snapt wel
dat dit gevoelig ligt.
Ik wil bescherming voor Margó.
Agenten, naar buiten. Ik wil even met mijn zus praten.
Ja. Naar buiten, iedereen.
We gaan naar buiten.
Wat wil je?
Ze moet hier ongezien weg, naar een safehouse.
Is ze hier? Waar?
Ze kan niet zonder uitleg naar een safehouse.
'Bescherm op de eerste plaats de zwakken.'
-Ik ben papa niet. -Dat weet ik.
En jij ook niet.
Goed dan.
Als een safehouse niet lukt...
-Eindelijk zie je 't in. -...komt ze bij ons.
Wat?
Niemand zal iets vermoeden en jij kunt 'n oplossing zoeken.
Ben je gek? En mama dan?
Señor.
Ik ben zo snel mogelijk gekomen.
Waar was je? Je bent twee uur te laat.
Je had er als eerste moeten zijn.
Ik had autopech.
-Autopech? -Ja.
Maak de toegangsweg vrij. Laat ze elders in het bos zoeken.
Ik moet hier iemand ongezien weg krijgen.
-Bravo. -Ja.
Cabanillas, kom.
Alleen tot ik een andere plek vind.
Pak je spullen.
-Je zegt niks... -Woorden laten schepen zinken.
-Is dat een raadsel? -Zeg jij het maar.
Wat heb je toch? Dit zint me niet.
Mij ook niet.
Je kent me niet, maar ik heb de leiding.
-Strikt genomen... -Strikt genomen ook.
Ik laat je niks overkomen.
-Ik heb geleerd om niemand te vertrouwen. -Slim.
Maar je kende ons nog niet.
We vinden de fleur de lis-moordenaar wel.
Hierheen.
-Logeert ze hier? -Ja.
-Blijkbaar. -Nee.
-Wat? -Mijn broer haalt haar straks op.
Ik weet niet wat je denkt,
-maar ik ben nog steeds dezelfde. -Dat betekent niks.
-Wat? -Niks.
Maak je geen zorgen. We hebben weinig geslapen.
-Dat zal het zijn. -Dank je.
Als je iets nodig hebt, weet je me te vinden.
Ik ben Pablo, de...
Natuurlijk.
Tot ziens.
Ik vertrouw hem niet.
Hij zat in de trein, maar kwam als laatste aan.
Hij had gewoon autopech.
Waar is Margó?
Margó?
-O, god. -Héctor, een bedelaar.
Dat is Marina's vriendin van het conservatorium.
Van het Koningin Cristina-conservatorium?
Dat, ja.
Waarom heb je me niet verteld dat je iemand mee zou brengen?
Dan had ik wat anders aangetrokken. Kijk nou toch.
Het spijt me, hoor. Maar als je er zo uitziet...
Speel maar door.
Geen zorgen. Het is...
Een kostuum, hè?
Ja, een kostuum. We repeteren voor een opvoering.
Horen daar nu ook al kostuums bij?
Ik ben Marina's moeder, Asunción Biempica.
Ik probeer haar al jaren over te halen om weer kamermuziek te leren.
Maar dit had ik me daar niet bij voorgesteld.
Hoe heet je?
Puri.
-Purificación. -Wat een mooie naam.
Mama...
Puri heeft een lange reis achter de rug.
Ze woont in Santander, dus je kent haar niet.
Ze wil gewoon naar haar kamer om uit te rusten.
Dat begrijp ik. Maar morgen ga je mee naar 't feest
van de markiezin.
-Morgen? -Ja, net als ieder jaar.
Jullie zouden een duet kunnen opvoeren.
-Pardon. -Ik breng je naar je kamer.
-Fijn om u te ontmoeten. -Insgelijks.
Dit is gestoord.
Ik zorg dat Arturo je morgenvroeg ophaalt.
-Ik zeg dat je weg moest... -Waarom?
Je zei net dat ik hier het veiligst ben.
Maar je kunt niet naar het feest. Je weet niet hoe het is.
Dan gaan ze vragen stellen over je.
Ik ben die hoge kringen wel gewend.
Ik weet hoe ik me moet gedragen.
Ze kan iets van jou aan.
Wat?
Dat zou perfect zijn.
Goed. Ik zoek iets voor je uit.
Ik heb kleren voor haar.
Ik hoop dat niemand van de gasten in het Waterhuis kwam.
Dan krijgen ze het met hun vrouwen en moeders aan de stok.
Als je het zo stelt...
-Wat doe je? -Señora Asunción. Wat doet u?
Ik dacht dat u sliep.
-Waarom zou ik slapen? -Ik slaap bijvoorbeeld meestal wel.
Je zou me informatie geven over Marina. Ik wacht al sinds gisteren.
-Wat heeft ze je verteld? -Niks. Ik weet niks.
-Waarom raak je je oor aan? -Ik moet het afsnijden.
-Jij zou het regelen. -Heb ik gedaan. Ze heeft bezoek
en ik moet morgen naar de stomerij.
Of naar de kerk. Want...
Wat is dat voor een opvoering die ze repeteren?
Wie weet?
Jij hoort het te weten.
Alles is een mysterie.
-Hou je iets voor me achter? -Ik?
Ja, jij. Je was altijd zo opmerkzaam en wist altijd alles. En nu...
Dan word ik zeker oud.
Welterusten, señora.
Daar ligt het niet aan.
Welterusten.
Slaap lekker, Héctor.
Geen woord hierover in de gang.
-Maak de verhoorkamer klaar. -Zo laat nog?
De misdaad rust 's nachts ook niet.
Natuurlijk.
Als de pers lucht krijgt van de arrestatie,
schors ik iedereen tot ik de verantwoordelijke vind.
Jullie horen de commissaris.
Breng Castaño naar de verhoorkamer.
Dan doe ik het zelf wel.
Señor?
Je hoort te zitten.
Je geniet hiervan, hè?
Cabanillas, doe zijn handboeien af.
Je probeert al je hele leven van me af te komen.
Ik heb het je nog makkelijk gemaakt ook.
Niks is erger voor ons dan een agent
die een moordenaar blijkt te zijn.
Ik heb niks met de misdaden in het Waterhuis te maken.
Je was er een vaste klant.
Je zat in dezelfde trein als de moordenaar
en na de aanval was je als eerste ter plaatse.
-Of niet soms? -Marina was er eerder.
Dus Marina is de moordenaar?
Ik wist dat alleen Marina de moordenaar kon vinden.
Dus ik ben haar gevolgd.
Waarom hielp je niet toen ze werd aangevallen?
Ik was ze uit het oog verloren.
Het was donker en mistig. Ik vond ze pas
toen ik het geschreeuw hoorde.
Beken nou maar, Castaño.
Waarom heb je het gedaan? Beken het.
Waarom heb je die vrouwen aangevallen?
Als je seks met ze had gehad,
zou je begrijpen waarom ik ze nooit iets zou aandoen.
-Je bent walgelijk. -Rustig, Arturo.
Ik heb het alleen maar over seks.
Genot geven en ontvangen.
Maar ja, wanneer heb jij voor het laatst met je vrouw gevreeën?
Beledig me nog één keer en ik laat je in de bak rotten,
of je nu de dader bent of niet.
Breng hem naar zijn cel.
Señor.
We zijn klaar voor vandaag.
Sta me toe.
Rechercheur.
Ik ben de fleur de lis-moordenaar niet.
Hou de mensen om je heen in de gaten.
DE MISDADEN VAN DE NACHTEGAAL
Mag ik binnenkomen?
Heb je je zelf aangekleed?
Wat als Castaño onschuldig is?
Hij is knap en verleidelijk, maar hij is een misdadiger.
-Laat het los. -Nee. Denk eens na.
Hij is de perfecte zondebok.
Castaño was klant van het Waterhuis en hij is agent.
Door zijn seksuele voorkeur lijkt hij...
Hij is de dader.
Dat is hij niet.
Denk erover na. Luister.
Castaño geeft een feest en vraagt mij om Margó te zijn.
Maar...
Ik leef nog omdat ik in het bos, waar hij me wilde vermoorden
m'n masker verloor en hij zag dat ik Margó niet was.
De moordenaar had me het masker weer opgedaan
en zijn erotische fantasie uitgeleefd.
-Geen slechte theorie. -Ik weet het zeker.
Misschien weet Margó hier meer over.
Misschien.
We gaan met haar praten.
En daarna ondervragen we Castaño.
Mag ik binnenkomen?
-Ja. -Goedemorgen.
Goedemorgen.
Waarom zou je zomaar iets eten als je iets speciaals kunt krijgen?
-Goed geslapen? -Is dit voor mij?
Ik weet dat dit moeilijk voor je is,
maar om de moordenaar te pakken, moeten we dingen weten.
-Ze hebben hem toch opgepakt? -Ja. Castaño wordt verdacht.
Maar ik weet zeker dat de dader nog vrij rondloopt.
Ik moet wat details weten. Werden jullie bedreigd?
Waren er problemen die nooit opgelost zijn?
Om je te helpen, moeten we meer over je leven weten.
Ik had geen persoonlijke relatie met mijn klanten.
Ook niet met de andere meisjes.
Wie was señora Emilia?
De eigenares van het Waterhuis.
Ze haalde ons van de straat en ontfermde zich over ons.
Ze maakte unieke minnaressen van ons.
We hadden elk een unieke manier
om te verleiden, te beminnen
en te misleiden.
Kun je ons meer over de meisjes vertellen?
Carmen was de oudste. Een acrobaat en een slangenmens.
Ze maakte de mannen gek.
Ángela...
Ángela was een schat.
En in bed was ze wild.
Manoli was dominant.
En Julia was een exotische schone.
Een bedrijf runnen kon ze wel.
Zo is señora Emilia.
Een zakenvrouw.
Geld ging voor alles. Zelfs voor ons.
Je weet dat de meisjes en señora Emilia niet meer leven.
En je broer...
Wat is er met hem?
Hij ook niet.
Héctor, laat de motor draaien.
Stop. Wie is daar?
Pablo, ik ben het.
Je liet me schrikken.
Jij liet mij schrikken. Wat doe je hier?
Help me even.
-Ik wil Castaño spreken. -Leuk.
Dacht je dat je gewoon binnen kon glippen?
Nee, want ik heb mijn mouw gescheurd.
Wat?
-Trekken. -Wat?
Zo kan ik er toch niet bij lopen?
Serieus...
Serieus, ik...
Je hebt Castaño gearresteerd. Hij is de verkeerde.
Wat? Marina...
Alle bewijzen leiden naar hem. Je liet toe dat ze hem meenamen.
Ja, maar het strookt niet met de details
van mijn ontvoering.
Daarom wilde ik je spreken. Je moet me even helpen.
Als je dat niet doet,
-heb je vast iets te verbergen. -Dat was laag.
Ik geloof niet dat je autopech had en je kwam als laatste aan.
Oké. Maar doe het snel.
-Ik laat je niet alleen. -Ga op wacht staan.
-Naar links. -Ik ben hier opgegroeid.
Je hebt tien minuten.
-Dat is genoeg. -Ik kijk of er niemand komt.
Zie je? Goed idee.
Je weet toch dat ik alweer mijn baan voor je riskeer?
Wat is het leven zonder een beetje gevaar?
Zo dramatisch.
De laatste cel.
Stilte.
Je bent slim genoeg om te weten dat je ernaast zat.
Dat klopt.
En je komt me helpen.
Ik wil de waarheid horen.
Kom op, Castaño.
Als er iemand komt, moet ik weg.
Dan heb je je enige kans verspeeld om hier weg te komen.
Ik wil een sigaret.
-Nu? -Ja.
Ogenblikje.
-Wat? -Je sigaretten.
-Mijn sigaretten? -Geef ze nou.
-De mijne? -Je rookt niet eens.
-Waarom? -Geef me er een. Het is belangrijk.
Niet zo hard.
Castaño wil een sigaret.
Castaño?
Een sigaret voor Castaño.
-Schiet nou op. -Oké.
-Hier. -Dank je.
Laat het hem smaken. Graag gedaan.
Bedankt.
Hoe oud is die wel niet?
Castaño, als je hier weg wilt, moet je me alles vertellen.
Dan rond ik je onderzoek af.
Gesproken als een echte Quiroga.
Ik heb nooit met je vader gewerkt, maar wel met je opa.
Hij gaf me les op de academie.
Mijn opa?
Hij was als 'n vader voor me.
Maar toen werd het ingewikkeld.
Hoezo?
Haal je me hieruit?
Ik weet eerlijk gezegd niet hoe.
Waar is Margó?
Bij mij. Geen zorgen, ze is veilig.
Margó is nooit veilig. Jij ook niet als ze bij jou is.
Hoe bereik ik een doorbraak in het onderzoek?
Van een van de meisjes in het Waterhuis wist niemand wie ze echt was.
Ik was haar aan 't natrekken.
-Wie dan? -Manoli.
Haar familie woont in Meira.
Ga er niet alleen naartoe. Dat is gevaarlijk.
Haar zus is de enige die ons nu kan helpen.
Marina.
Niemand in dit bureau is wie hij lijkt.
Let heel goed op wat er om je heen gebeurt.
Marina.
We moeten weg.
Niemand.
Kom op, snel.
-Wat zei hij? -Dat niemand is wie hij lijkt.
-Wat een openbaring. -Wat weet je?
Het is Arturo. Kom hier.
-Zij zijn het niet. -Waar zijn ze?
Hierin. Snel.
-Een kast? -Het kan niet anders.
Commissaris, ze zeggen dat hij met iemand praatte.
Waarom hoor ik dat nu pas?
Het spijt me. Het is me net pas verteld.
Kom mee.
Vooruit.
Bedankt.
Alles in orde?
-We gaan naar Meira. -Wat?
Zeg dat je Margós kleren nog niet hebt laten stomen.
Ik meen het. Ik denk dat mijn broer iemand beschermt.
Dat is een ernstige aantijging.
Kreeg hij promotie als hij zou zwijgen?
Met al die commissarissen in jullie familie
-is het logisch dat Arturo... -We mogen er niet blind voor zijn.
Waarom denk je daar nu eigenlijk aan?
We moeten oppassen voor iedereen om ons heen, zei Castaño.
Daar bedoelde hij iets specifieks mee. En dat 'iets' kan iedereen zijn.
-Alsof we dit gepland hadden. -Ja.
Zelfs de schoenen passen.
Ze zijn wel oud.
En ook niet zo comfortabel.
Daar moet het zijn.
Denk eraan, Manoli was een jeugdvriendin en jij bent mijn oom.
Hallo. We zoeken Manoli's zus.
Paco.
Hallo.
Wat willen jullie?
Ik ben Paquita en dit is mijn oom Bartolo.
We hebben hier gewoond.
Manoli was mijn jeugdvriendin.
Ik kan me jou niet herinneren.
En hem ook niet.
Laten we een andere keer terugkomen...
We zoeken de moordenaar van Manoli.
We hebben uw hulp nodig.
Hier helpt niemand je.
Ik weet dat uw relatie ingewikkeld was, maar haar dood...
-Wie denk je wel niet dat je bent? -Luister...
Manoli verdiende dit.
Ze heeft de familienaam bezoedeld in dat rijke bordeel.
-Nee... -Maak hem dood.
Wat?
Je hoorde me best. Breek zijn nek.
Dat kan ik niet. Echt niet.
Iedereen uit deze streek had hem zijn kop afgebeten.
Wie zijn jullie, verdomme? Wat doen jullie hier?
We willen alleen Manoli's moordenaar pakken. Echt waar.
Wegwezen. Hup.
-Opzouten. -Ja. We gaan.
We hadden wel dood kunnen zijn.
We kunnen niet naar gevaarlijke plekken.
We kunnen niet als een stel veroveraars de wereld rond.
Als we een moordenaar zoeken,
-is alles wat we doen gevaarlijk. -Volg me. Hierheen.
-Wat? -Geen idee.
Ik wacht hier op je.
Hier.
Ik ben Rai, Manoli's zus.
Ik kreeg deze brief vlak voor haar dood.
Ik was de enige die contact met haar had.
Ik wil gerechtigheid.
'Lieve Rai, ik haal je daar weg.
'Ik heb een grote klant ontmaskerd
'en met zijn zwijggeld
'beginnen we samen opnieuw.'
Ze verdiende dat lot niet.
Bedankt, Rai.
-Pas op je hoofd. -Kom mee.
Ze chanteerde hem. Daarom moest ze dood.
En we hebben nog iets.
Een aanwijzing.
In een ander leven was je een geweldige agent.
-Jammer dat ik me niks herinner. -Kom, geen tijd te verliezen.
Voorzichtig, misschien is er iemand.
Dan zeggen we dat we verkeerd zitten.
-Kijk. -Manoli woonde hier met iemand.
Konden we maar een foto vinden.
'Ze lag huilend en in het zwart gekleed in mijn armen.
'Je hoorde haar hart kloppen.
'Haar bruine krullen bedekten haar hals.
'Ze rilde van angst en liefde.'
Jezus.
Héctor, kom eens kijken.
Mon Dieu.
Wat een troep.
Kijk eens, señorita.
Een voetafdruk. Iemand is in het bloed gaan staan.
Wacht.
Kijk eens goed naar die afdruk.
-Van een vrouw, zo te zien. -Zet je voet er eens op.
Margó.
Margó was hier de dag dat Manoli werd vermoord.
Dan loog ze.
Mon Dieu.
-De markiezin. -We zijn er geweest.
We zien wel. Goedenavond.
Hallo.
Welkom.
Wat fijn om jullie te zien.
Welkom. Hallo.
Hallo. Goedenavond.
-Hallo. -Markiezin, gefeliciteerd.
Mama.
-Marina Quiroga. -Marina, hoe...
Je ziet er zo anders uit.
Ja, voor het optreden.
-Optreden? -Ja.
Waar is Puri?
-Precies. Waar is Puri? -Waar is ze?
Hou je van optreden?
Het is handig voor dit soort evenementen.
Neem me niet kwalijk, ik ga m'n vriendin zoeken.
Marina.
Héctor, zeg dat ze zich omkleedt.
Natuurlijk.
Wacht. Kleed je eerst om.
Dit is een missie, niet de Weense Staatsopera.
Daar is ze.
Met Roberto Louzán López de Zúñiga.
-Puri. Pardon. -Marina.
Laat me...
-Waarom draag je mijn kleren? -De hertog van Sotomayor.
-Dat is lang geleden. -En zo'n korte ontmoeting.
-Kan ik je even spreken? -Ik praatte net...
We zijn net op Calle Toledo 55 geweest.
-We moeten... -Pardon.
Ik moet even naar het toilet.
-Marina. -Mar...
Het feest vorig jaar...
-We praten straks wel. -Marina.
Pardon.
Sorry. Pardon.
Aan de kant. Sorry.
-Laat ons er even langs. -Pardon.
Laat me erlangs.
-Sorry. -Pardon.
Sorry.
Geen beweging. Politie.
Die bedelaar heeft 'n wapen.
Laat me los.
Wat is dit voor optreden, Marina? Waar is Marina?
Laat haar los.
-Prachtig. -Kijk nou wat mooi.
Margó. Daar is ze.
In de keuken.
Geweldig.
Margó. Doe niks doms.
Laat vallen of ik dood haar.
Oké.
Kijk.
Daar.
Laat me gaan, dan overkomt haar niks.
Er overkomt je niks als je zegt waarom je vlucht.
Heb je iets met Manoli's dood te maken?
We proberen je te helpen.
Dat hebben we nu wel bewezen.
Waarom loog je? Waarom was je daar?
Vertrouw ons, alsjeblieft.
Je hebt alleen ons.
Margó...
Ik heb de liefde van mijn leven gedood.
Manoli en ik hielden van elkaar.
In het geheim.
Maar Manoli wilde vrij zijn.
In Amerika is alles mogelijk, zei ze.
Ik weet niet wie de man is die ze wilde afpersen.
Ik weet dat ze de identiteit van een klant had ontdekt
en hem om zwijggeld had gevraagd.
Ze hadden om 19.00 uur bij ons thuis afgesproken.
Ik wachtte op de bank voor ons huis
op een seintje.
Want dan zou er iets mis zijn
en dan moest ik haar helpen.
Maar ik ging niet, want...
Señora Emilia zag dat ik mijn koffers inpakte.
Toen ik thuiskwam,
lag ze op de grond
in een plas bloed.
Ik heb haar gedood.
Want ik liet haar alleen.
Het is mijn schuld. Ik heb haar gedood.
Mijn schat.
Maak je geen zorgen. Er overkomt je niks.
Ik regel alles.
Het is beter als ze uit de buurt van de politie blijft.
Ik regel het wel.
Ik kreeg zo'n klap dat ik van de trap viel.
Mijn parelsnoer werd van mijn hals getrokken.
Het was de hertogin van Fefiñanes. Schrijf dat op.
Ik beken schuld aan dit alles. Arresteer me.
Señorita Quiroga.
Hou op, anders moet ik je arresteren.
Dat wil ik juist.
Mijn verbeelding keert zich tegen me.
Vertel de rest maar dat je de dader hebt.
En haal de politie uit mijn huis.
Ik wil mijn moeder niet nog meer last bezorgen.
Oké.
Ziezo.
Ik vertel het ze. Ga in de eerste auto zitten.
Pablo.
Laten we gaan.
AFLEVERING 6: HET LAATSTE MEISJE
Ondertiteld door: Juliëtte van Gurp
Creatief Supervisor Bianca van der Meulen