SPRAWA PRYWATNA
Przepraszam, Héctorze, ale musimy być tam przed nim.
To nic, jesteśmy drużyną.
-Jest tego panienka pewna? -To jedyny dom w okolicy.
Leopoldo mówił o tartaku nad rzeką.
Uciekajmy! Ona jest szalona!
-Chusteczka! -Co?
Wyciągnij chusteczkę!
Wynocha z mojej posesji!
Twój brat nas przysłał!
-Precz mi stąd! -Nie strzelaj!
Czego chcecie?
Brat przysłał nas do ochrony. Coś ci grozi.
Zbliż się.
Nie ty. Ty tam zostań.
Nie ufam mężczyznom.
Ja też jej nie ufam.
W porządku.
Dobrze, ale obiecaj mi, że nie będziesz strzelać.
Chcemy ci tylko pomóc.
Proszę, nie strzelaj.
Gdzie jest mój brat?
Margó, twój brat chciał cię ostrzec przed...
Héctorze?
-Nie podoba mi się to. -Ani mnie.
Ostrożnie!
-Coś mi grozi! -Héctorowi również!
Héctorze!
Wstawaj. Musimy uciekać.
Okna!
Nie do wiary.
Dobry Boże!
-Odpal silnik! -Nie chce ruszyć!
-Dalej! -Odpalaj!
Nie podoba mi się to.
No już!
Pomocy!
Pomóż mi z tym.
Proszę otworzyć!
-Castaño. -Kto?
-Glina. -Wszystko dobrze?
-Tak! -Nie!
On może być odpowiedzialny za zbrodnie w Domu Wody.
Czy nic pani nie jest?
Trzymaj.
Proszę pani!
-Otwórz. -Co?
-Otwórz drzwi! -Proszę pani!
Chwileczkę!
-Tak? -Margó.
Znamy się?
-Wiedziałem, że tu będziesz. -Tak?
Widzieliśmy wyraźnie maskę, przypominała demona.
-Maska? -Z twarzą demona.
Była przerażająca.
Maska z demoniczną twarzą. Wszyscy słyszeli?
Macie szukać tej maski!
Co jeszcze pan pamięta?
Gdy byliśmy w aucie,
wybił szybkę wielkim nożem.
Nigdy go nie lubiłem.
Włączyłem cię do zespołu.
Dałem szansę, by ze mną pracować.
I zdradziłaś mnie.
-Gdzie ta dziwka? -Jak możesz nazywać tak ofiarę?
Ma na imię Margó.
Zostałaś reprezentantką ich grupy zawodowej?
Jeśli będzie trzeba.
-Mówię serio. -Ja też.
Nie powiem, gdzie jest, chyba że obiecasz ją chronić.
O czym ty mówisz? Właśnie aresztowaliśmy sprawcę.
Tak, ale był nim policjant, więc sam wiesz,
że to dość delikatna sprawa.
Chcę ochrony dla Margó.
Panowie, zostawcie mnie na moment z siostrą.
Tak jest. Wychodzimy.
Wszyscy wychodzą.
Czego chcesz?
Zabierzesz ją niepostrzeżenie do bezpiecznej kryjówki.
Jest tutaj? Gdzie?
Kryjówka wymaga uzasadnienia.
„Bronić słabych”, pamiętasz?
-Nie jestem tatą. -To wiem.
Ty też nie.
Niech będzie.
Zapomnij o kryjówce.
-Opamiętałaś się. -Zabierzemy ją do domu.
Co?
Nikt się nie zorientuje, a ty wymyślisz, jak ją ochronić.
To nonsens. A co z matką?
Komisarzu!
Przyjechałem, jak szybko się dało.
Gdzie byłeś? Minęły dwie godziny.
Powinieneś być tu pierwszy.
Miałem problem z autem.
-Z autem? -Tak.
Oczyść teren przy wyjściu i przerzuć ludzi na drugą stronę lasu.
Ktoś musi się stąd wymknąć.
-Brawo. -Tak jest.
Cabanillas, pozwól.
Dopóki nie znajdę jej innego miejsca.
Weź swoje rzeczy.
-Nie odezwałaś się... -Trzeba zważać na słowa.
-To jakaś zagadka? -Ty mi powiedz.
Nic nie rozumiem, ale nie podoba mi się to.
Nie tylko tobie.
Nie znasz mnie, ale to ja prowadzę tę sprawę.
-Formalnie... -Także formalnie.
Nie pozwolę, by coś ci się stało.
-Życie nauczyło mnie nie ufać nikomu. -Słusznie.
Ale dotąd nie znałaś nas.
Znajdziemy zabójcę fleur-de-lis.
Proszę tędy.
-Zostanie tutaj? -Tak.
-Na to wygląda. -Nie.
-Co? -Mój brat później ją odbierze.
Nie wiem, co sobie uroiłaś,
-ale ja to wciąż ja. -A to nic nie znaczy.
-Co? -Nic.
Proszę nie mieć jej za złe. Nie spaliśmy od dłuższego czasu.
-To pewnie to. -Dziękuję.
W razie czego wiesz, gdzie mnie szukać.
Jestem Pablo.
Oczywiście.
Do widzenia.
Nie ufam mu.
Był z nami w pociągu, ale na miejsce dotarł ostatni.
Rzekomo zepsuło mu się auto.
Gdzie jest Margó?
Margó?
-O Boże. -Héctorze, w domu jest żebraczka!
Jest przyjaciółką Mariny z konserwatorium.
Z Królewskiego Konserwatorium Muzycznego?
Nie inaczej.
Marina, czemu nie powiedziałaś, że będziesz mieć gościa?
Włożyłabym coś innego. Tylko na mnie spójrz.
Przepraszam za wcześniej, ale te ciuchy...
Udawaj.
Nie przejmuj się.
To kostium, prawda?
Tak, mamy próbę przed występem.
Z kostiumami i całą tą otoczką.
Jestem matką Mariny, Asunción Biempica.
Od lat namawiam ją, by wróciła do muzyki kameralnej,
ale tego się nie spodziewałam.
Jak ci na imię?
Puri.
-Purificación. -Pięknie.
Mamo...
Puri ma za sobą długą podróż.
Od wielu lat mieszka w Santander, dlatego jej nie poznałaś.
Teraz z pewnością chce tylko odpocząć w swoim pokoju.
Doskonale to rozumiem. Jutro będziesz naszym gościem
na przyjęciu markizy.
-Jutro? -Jak co roku.
Możecie nawet ożywić towarzystwo waszym wspólnym występem.
-Oddalę się. -Pokażę ci pokój.
-Miło było panią poznać. -Wzajemnie, Puri.
To obłęd.
Rano poproszę Arturo, by cię zabrał.
-Mamie coś zmyślę. -Dlaczego? Nie rozumiem.
Ponoć tu miało być najbezpieczniej.
Tak, ale nie puszczę cię na przyjęcie. Nie wiesz, jak tam jest.
Obgadują wszystkich gości. Będą o ciebie pytać.
Jestem obeznana z tym towarzystwem.
Potrafię się zachować.
Może użyczy jej panienka swojej sukni?
Co?
Byłoby wspaniale.
Dobrze, coś ci znajdziemy.
Znalazłam jej suknię.
Oby żaden z gości nie był klientem Domu Wody.
Wtedy to oni będą mieć kłopoty z żonami i matkami.
Gdy tak to ujmujesz...
-Czego się dowiedziałeś? -Co pani wyprawia?
Myślałem, że pani śpi.
-Czemu miałabym spać? -Mnie to się zdarza.
Jesteś mi winien informacje o Marinie. Czekam już od wczoraj.
-Co ci powiedziała? -Nic nie wiem.
-Czemu dotykasz ucha? -Będę musiał je poucinać.
-Mówiłeś, że się tym zajmiesz. -I zająłem. Sprowadziła przyjaciółkę.
A ja rano muszę udać się do pralni.
Lub do kościoła, bo przecież...
Héctorze, o jakim występie one mówią?
Kto wie?
Ty powinieneś, Héctorze.
Otaczają nas same tajemnice.
-Ukrywasz coś przede mną? -Ja?
Tak, ty! Zawsze to ty o wszystkim wiedziałeś, a teraz...
Chyba się starzeję.
Dobranoc pani.
Sądzę, że to coś innego.
Dobranoc.
Śpij dobrze, Héctorze.
Ani słowa na korytarzach.
-Przygotuj salę przesłuchań. -Tak późno?
Zbrodni nie popełnia się tylko do południa.
Oczywiście.
Jeśli ktoś piśnie coś prasie,
wszyscy będą zawieszeni do czasu, aż znajdę winowajcę.
Słyszeliście komisarza.
Castaño ma zaraz trafić do sali przesłuchań.
Zajmę się tym, bez obaw.
Komisarzu.
Powinieneś siedzieć.
Rajcuje cię to, prawda?
Cabanillas, zdejmij mu kajdanki.
Całe życie próbowałeś się mnie pozbyć,
a ja podałem ci się na srebrnej tacy.
Nie ma gorszych wieści dla komisariatu
niż policjant będący mordercą.
Nie miałem nic wspólnego ze zbrodniami w Domu Wody.
Byłeś tam stałym klientem.
Jechałeś tym samym pociągiem co zabójca
i po ataku byłeś pierwszą osobą w domku.
-Czyż nie tak? -Pierwsza była Marina.
Czyli Marina jest zabójcą?
Czyli wiedziałem, że tylko ona może znaleźć zabójcę.
Dlatego ją śledziłem.
Czemu jej nie pomogłeś, gdy ją zaatakowano?
Bo ich zgubiłem.
Było ciemno i mgliście, zniknęli mi z oczu.
Dopiero później usłyszałem ich krzyki.
Przyznaj się, Castaño.
Dlaczego to zrobiłeś?
Dlaczego atakowałeś te kobiety?
Gdybyś uprawiał seks z którąś z nich,
zrozumiałbyś, że ich nigdy bym nie skrzywdził.
-Jesteś odrażający. -Arturo, nie unoś się tak.
Mówię wyłącznie o seksie.
O dawaniu i otrzymywaniu przyjemności.
Powiedz, Arturo, kiedy ty ostatnio kochałeś się ze swoją żoną?
Ubliż mi jeszcze raz, a zadbam, byś zgnił w więzieniu.
Niezależnie od tego, czy okażesz się winny.
Zabrać go do celi.
Komisarzu.
Skończyliśmy na dzisiaj.
Jeśli pozwolisz...
Detektywie.
Nie jestem zabójcą fleur-de-lis.
Miej oko na ludzi wokół ciebie.
ZBRODNIE SŁOWIKA
Mogę wejść?
Sama się panienka ubrała?
Castaño zaprząta mi głowę. A jeśli jest niewinny?
Jest atrakcyjny i uwodzicielski, ale to przestępca.
-Nie ma co roztrząsać. -Ale zastanów się.
Jest idealnym kozłem ofiarnym.
Był klientem Domu Wody i policjantem.
A jego preferencje seksualne mogą sugerować, że...
Jest mordercą.
Tyle że nie jest.
Pomyśl.
Castaño urządza przyjęcie i zaprasza mnie do bycia Margó.
Ale...
wciąż żyję, bo w lesie, gdzie planował mnie zabić,
spadła mi maska i zobaczył, że nie jestem nią.
Gdyby był zabójcą, założyłby mi z powrotem maskę
i kontynuował swoją fantazję o tym, że jestem Margó.
-Solidna teoria. -Nie mam krzty wątpliwości.
Może Margó mogłaby nam coś o tym wszystkim opowiedzieć.
Być może.
Powinniśmy z nią pomówić.
A potem przesłuchać Castaño.
Mogę wejść?
-Pewnie. -Dzień dobry.
Dzień dobry.
Po co jeść byle co na śniadanie, kiedy można spożyć coś wyjątkowego?
-Dobrze pani spała? -To dla mnie?
Margó, wiem, że to dla ciebie trudne,
ale by znaleźć zabójcę, musimy wiedzieć kilka rzeczy.
-Myślałam, że go aresztowali. -Detektyw Castaño jest podejrzanym.
Wierzę, że prawdziwy zabójca jest wciąż na wolności.
Potrzebuję paru szczegółów. Czy coś wam groziło?
Czy w Domu Wody były jakieś nierozwiązane problemy?
By pomóc, musimy poznać pani życie.
Nie miałam osobistych relacji z klientami.
Ani z innymi dziewczynami.
A kim była pani Emilia?
Była właścicielką Domu Wody.
Ściągnęła nas z ulicy i wychowała jak własne dzieci.
Sprawiła, że byłyśmy wyjątkowymi kochankami.
Każda miała swój talent.
Umiałyśmy uwodzić, kochać,
oszukiwać.
Opowiesz nam o dziewczynach?
Carmen była najstarsza. Była akrobatką i była bardzo gibka.
Doprowadzała mężczyzn do szaleństwa.
Ángela...
Ángela była cudowna.
I dzika w łóżku.
Manoli była dominą.
A Julia była egzotyczną pięknością.
Naprawdę umiała prowadzić swój biznes.
To pani Emilia.
Bizneswoman.
Pieniądze liczyły się najbardziej. Nawet bardziej on nas.
Wiesz, że dziewczyn i pani Emilii nie ma już z nami...
A twój brat...
Co z nim?
On też odszedł.
Zostaw auto na chodzie.
Stać! Kto tam?
Pablo, to ja!
Przestraszyłeś mnie.
Raczej ty mnie! Co tu robisz?
Pomóż mi.
-Przyszłam do Castaño. -Wprost wspaniale.
Wkradasz się tu, sądząc, że ci się upiecze.
Masz rację, nie upiecze. Podarłam rękaw.
Co?
-Pociągnij. -Co?
Myślisz, że wejdę tam, tak wyglądając?
Naprawdę...
Ja już...
Zamknęliście Castaño. Niewłaściwego policjanta.
Słucham?
Dowody wskazują na niego. Ty im go wydałaś.
Tak, ale zauważyłam też, że to się nie klei.
Nie z moim porwaniem.
Dlatego przyszłam do ciebie. Potrzebuję twojej pomocy.
Jeśli odmówisz,
-uznam, że coś ukrywasz. -To cios poniżej pasa.
Twoja historyjka z samochodem jest naciągana i zjawiłeś się ostatni.
W porządku, byle szybko.
-I nie pójdziesz sama. -Możesz stać na straży.
-Cele są po lewej. -Dorastałam tu.
Masz dziesięć minut.
-Wystarczająco. -Ja będę tu czuwał.
Mówiłam, że to dobry pomysł.
Wiesz, że znowu narażam dla ciebie karierę?
Czym byłoby życie bez odrobiny ryzyka?
Co za miłość do dramatyzmu.
Ostatnia cela.
Cisza!
Jesteś bystra i zrozumiałaś, że nie miałaś racji.
Zgadza się.
I przyszłaś mi pomóc.
Przyszłam usłyszeć prawdę.
Streszczaj się.
Jak ktoś tu przyjdzie, ja stąd zniknę.
Wtedy stracisz jedyną szansę, by odzyskać wolność.
Chcę papierosa.
-Teraz? -Tak.
Daj mi chwilę.
-Co? -Papierosy.
-Moje? -Daj papierosy!
-Moje papierosy? -Ty nawet nie palisz.
-Po co ci one? -Daj jednego, to ważne.
Pół tonu ciszej.
Castaño chce zapalić.
Castaño?
Papieros dla Castaño.
-Szybciej! -Już.
-Masz. -Dziękuję.
Oby mu smakował. Nie ma za co.
Dzięki.
Ile on ma lat?
By cię stąd wyciągnąć, musisz mi wyśpiewać wszystko.
Dokończę twoje śledztwo.
Słowa godne Quirogi.
Nie pracowałem z twoim ojcem, jedynie z twoim dziadkiem.
Był moim mentorem na akademii.
Mój dziadek?
Był dla mnie jak ojciec.
Ale potem sprawy się skomplikowały.
Co masz na myśli?
Wyciągniesz mnie stąd?
Szczerze mówiąc, nie wiem jak.
Gdzie jest Margó?
Jest ze mną. Nic jej nie grozi.
Jej zawsze coś grozi. A jeśli jest z tobą, to tobie również.
Zatem powiedz, jak dokonać przełomu w śledztwie.
Nikt nie znał prawdziwej tożsamości jednej dziewczyny z Domu Wody.
Powinnaś ją sprawdzić.
-O kim mówisz? -Manoli.
Jej rodzina mieszka w Meirze.
Nie jedź tam sama. To zbyt niebezpieczne.
Teraz tylko jej siostra może nam pomóc.
Marina!
Nikt tutaj nie jest tym, kim się wydaje.
Uważaj na wszystko, co dzieje się wokół ciebie.
Marina.
Musimy iść.
Nikt.
Proszę cię, chodź.
-Co powiedział? -Żeby uważać na pozorantów.
-Cóż za odkrycie. -Znamy jakieś szczegóły?
To Arturo! Chodź tędy.
-To nie ci ludzie. -A gdzie oni są?
Do środka. Szybko.
-To szafa. -Nie mamy wyboru.
Mówią, że z kimś rozmawiał.
Czemu mnie nie poinformowano?
Przepraszam, sam dopiero się dowiedziałem.
Wychodzimy.
Chodź.
Dziękuję.
Wszystko dobrze?
-Jedziemy do Meiry. -Słucham?
Nie oddałeś ubrań Margó do pralni, prawda?
Mówię poważnie. Sądzę, że mój brat kogoś kryje.
To bardzo poważne oskarżenie.
A jeśli awansował w zamian za milczenie?
Mieliście w rodzinie wielu komisarzy.
-Nie dziwota, że i on awansował. -Nie pozwólmy się omamić.
Dlaczego panienka myśli o tym akurat teraz?
Musimy uważać na wszystkich. Jak powiedział Castaño.
Wiem, że miał na myśli coś konkretnego. Ale to może być cokolwiek.
Można by pomyśleć, że to zaplanowaliśmy.
Nawet buty pasują.
Są już dość stare.
I niezbyt wygodne.
To musi być tutaj.
Pamiętaj, jesteś moim wujkiem, a Manoli to przyjaciółka z dzieciństwa.
Dzień dobry. Szukamy siostry Manoli.
Paco!
Dzień dobry.
Czego tu szukacie?
Nazywam się Paquita, a to jest mój wujek Bartolo.
Kiedyś mieszkaliśmy w Meirze
i przyjaźniłam się z Manoli.
Jakoś cię nie kojarzę.
Jego też ani trochę.
Może wrócimy w lepszym...
Szukamy osoby odpowiedzialnej za śmierć Manoli.
Potrzebujemy pana pomocy.
Tu nie macie co na nią liczyć.
Wiem, że wasze relacje były skomplikowane, ale śmierć...
-Za kogo ty się masz? -Chodzi o...
Manoli dostała to, na co zasłużyła.
Zbrukała nasze nazwisko, pracując w burdelu dla bogaczy.
-Nie... -Zabij go.
Co?
Słyszałeś. Złam mu kark.
Nie mogę tego zrobić.
Każdy stąd odgryzłby mu głowę.
Coście za jedni i czego tu chcecie?
Chcemy tylko znaleźć zabójcę Manoli. Mówię prawdę.
Wynoście się stąd. I to już!
-Wynocha! -Chodźmy.
Prawie zginęliśmy.
Nie możemy tak chodzić w szemrane miejsca.
Nie możemy kroczyć przez świat, udając zdobywców.
Ścigamy mordercę,
-to nigdy nie jest bezpieczne. -Chodź za mną. Tędy.
-Co? -Nie wiem.
Ja zaczekam tutaj.
Weź to.
Jestem Rai, siostra Manoli.
Dostałam list kilka dni przed jej śmiercią.
Tylko ja miałam z nią kontakt. Widziałaś mojego ojca.
Domagam się sprawiedliwości.
„Droga Rai, wyciągnę cię stamtąd.
„Odkryłam tożsamość ważnego klienta.
„Zapłaci mi za milczenie
„i zaczniemy razem nowe życie”.
Nie zasłużyła na taką śmierć.
Dziękuję, Rai.
-Uwaga na głowę. -Chodźmy.
Szantaż! Zabił ją, bo go szantażowała.
Mamy coś jeszcze.
Nowy trop.
W poprzednim życiu byłeś świetnym policjantem.
-Szkoda, że go nie pamiętam. -Nie traćmy czasu.
Ostrożnie, ktoś tu może być.
Powiemy, że pomyliliśmy domy.
-Spójrz. -Manoli miała współlokatora.
Gdybyśmy tylko znaleźli jakieś zdjęcie...
„Płakała w moich ramionach, ubrana cała na czarno.
„Dało się usłyszeć bicie jej serca.
„Kasztanowe loki spływały na jej szyję.
„Drżała ze strachu i miłości”.
Mój Boże.
Héctorze. Zobacz.
Ale bałagan.
Tutaj, niech panienka spojrzy.
Wygląda jak ślad stopy. Ktoś wdepnął w kałużę krwi.
Chwila.
Widzi panienka szczegóły?
-Wygląda na damski but. -Panienka tu stanie.
Margó!
Margó była tu w dniu śmierci Manoli!
Okłamała nas!
-Markiza! -Jesteśmy skończeni.
To się okaże. Dobry wieczór.
Witajcie!
Dobrze państwa gościć.
Miło was widzieć.
Witam. Witam.
Dobry wieczór.
Markizo, gratulacje.
Mamo.
-Marina Quiroga. -Marino, jak...
Bardzo się zmieniłaś.
Przebrała się na występ.
-Występ? -Tak.
Gdzie jest Puri?
-Właśnie, gdzie Puri? -Gdzie Puri?
Lubisz występować?
Bywa to przydatne na tego typu wydarzeniach.
Wybaczcie, rozejrzę się za Puri.
Marina!
Héctorze, powiedz jej, żeby się przebrała.
Oczywiście.
Powinna panienka się przebrać.
Jesteśmy na misji, nie w operze.
Tam jest.
Stoi z nią Roberto Louzán López de Zúñiga.
-Puri. Przepraszam. -Marina.
Pozwól, że...
-Czemu nosisz moje ubrania? -Książę Sotomayor.
-Panna Marina. Kopę lat. -A takie krótkie spotkanie.
-Możemy porozmawiać? -Ale właśnie...
Byliśmy na Calle Toledo 75.
-To chyba pora... -Pan wybaczy.
Muszę skorzystać z toalety.
Marino...
Pamiętasz zeszłoroczne przyjęcie?
-Porozmawiamy później. -Marino!
Proszę wybaczyć.
Przepraszam.
Przechodzę. Przepraszam.
Przepraszam!
Przejście! Przepraszam!
Przepraszam!
Nie ruszać się! Policja!
Żebraczka ma broń!
Puszczaj!
Co to za występ, Marino? Gdzie jest Marina?
Zostaw ją!
-Jak pięknie! -Spójrz, jak cudownie.
Margó jest tam!
Do kuchni!
Wspaniałe!
Margó! Nie rób głupstw.
Rzuć broń albo ją zabiję.
W porządku.
Spójrz.
Proszę.
Puść mnie, a nic jej się nie stanie.
Wszystko będzie dobrze, tylko powiedz, dlaczego uciekasz.
Byłeś zamieszana w śmierć Manoli?
Staramy się tylko pomóc.
Pokazaliśmy, że jesteśmy po twojej stronie.
Dlaczego nas okłamałaś? Co tam robiłaś?
Proszę, zaufaj nam.
Masz tylko nas.
Margó...
Zabiłam miłość mojego życia.
Manoli i ja kochałyśmy się.
Potajemnie.
Ale Manoli chciała być wolna.
Mówiła, że w Ameryce wszystko jest możliwe.
Nie wiem, kogo próbowała szantażować.
Wiem jednak, że odkryła tożsamość klienta
i chciała od niego pieniędzy za milczenie.
Umówili się na spotkanie u nas na 19.00.
Miałam czekać na ławce przed naszym domem,
na wypadek, gdyby dała mi sygnał.
To by oznaczało, że coś poszło nie tak
i mam jej pomóc.
Ale nie poszłam do niej.
Pani Emilia nakryła mnie, jak pakowałam walizki.
Gdy wróciłam do domu,
leżała na podłodze
w kałuży krwi.
Zabiłam ją.
Zostawiłam ją samą.
To moja wina. Zabiłam ją.
Moją ukochaną...
Już dobrze. Nic ci się nie stanie.
Ja to załatwię.
Powinna trzymać się z dala od policji.
Zajmę się tym.
Uderzył mnie tak mocno, że spadłem ze schodów.
Ktoś zerwał mi perły z szyi.
To była hrabina Fefiñanes. Proszę to zapisać.
Przyznaję się do wszystkiego. Możesz mnie aresztować.
Panno Quiroga.
Nie mów tak, bo będę musiał to zrobić.
I powinieneś.
Wiesz, że moja wyobraźnia może narobić szkód.
Możesz powiedzieć innym, że znalazłeś winowajcę.
Odpraw policjantów.
Nie chcę dłużej przeszkadzać matce.
W porządku.
Już.
Powiadomię kolegów. Zaczekaj w pierwszym radiowozie.
Pablo!
Jedźmy już.
SPRAWA PRYWATNA ODCINEK 6: OSTATNIA DZIEWCZYNA
Napisy: Marcin Kędzierski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Natalia Kłopotek