Que fas?
Non! Marina!
Marina, que fas?
Para o coche!
Que fas?
- Es ti. - Que?
Baixa a pistola. Báixaa!
Para o coche!
Héctor?
Héctor, es ti?
Héctor.
- Afástate! - Marina.
Como puideches enganarme. Ti es o asasino!
Deixa de berrar!
- Non te movas. - Aínda que quixera, non podería.
Señorita Marina?
- Héctor! - Mon Dieu. Mellor marcho.
Non! Héctor!
- Pablo é o asasino da flor de lis. - Eh?
Señorita, vai conseguir que súa nai a encerre para toda a vida.
Hai que encerrar a Pablo. Tíñanos enganados.
Tiña a máscara do asasino baixo o asento.
Ese coche está ao alcance de todos os policías. Non é meu!
Xoguei o posto nas túas aventuras.
Son inocente, polo amor de Deus!
Señorita, vostede viu unha máscara nese coche
e el di que non, porque non é o asasino.
A máscara debe seguir no coche.
Nese caso, o máis sensato é achegarse ao taller.
Está ben. Vamos.
Pero non estarán pensando en ir alí agora mesmo?
Así demostrará a súa inocencia.
Aínda está convalecente.
Atopar o asasino é o único que me vai devolver a saúde.
Vamos.
Non perdas de vista a Margó.
Pero... Eu vou con vostedes.
Non podemos deixala soa.
Necesítote aquí, á fronte.
Volvemos pronto.
E agora que?
Mentres eu os distraio, ti acércaste ao libro de rexistro
para ver quen colleu o coche antes.
Non, grazas. Do libro de rexistro encárgaste ti.
Eu, da máscara.
Máis che vale que apareza.
Non vas levar a proba aí, verdade?
Claro que si. Temos que analizala.
Como o asasino é policía, non a vou deixar na comisaría.
Marina, por favor.
Vou eu primeiro e fágoche un sinal. Si?
Señores, isto é un caos e unha desorde absoluta, vale?
Necesito que organicen cada arquivo por horas, minutos e segundos.
Estivemos ocupados co accidente do Porriño.
Non tivemos tempo ata agora.
Señores, atendan! Estoulles a falar.
- Si. - Por favor.
Arriba o coche! Con ganas!
Dálle.
- Elevamos. - Dálle.
Vaia gaita nos espera!
Sabíao.
Ninguén examina o coche antes de nada?
Teño que explicarlles
que antes de manipular o vehículo hai que facer un bo parte do accidente?
Pero se é dun compañeiro.
Parece mentira que leven 20 anos aquí dentro.
Non sei en que idioma falo ou se é que vostedes por sistema
non fan caso a nada. Vaia vergonza.
Supoñiamos...
Aquí non hai suposicións.
Somos policías. Traballamos con evidencias.
Vostede, vaia buscar un parte e mans á obra.
A mandar.
Baixen o coche. Que baixen o coche!
Queres agravar o problema?
- Non sei a que se refire. - Que fas aquí?
Estás interesada en pagar os gastos do coche?
- Non sei de que fala. - Vinte saír do taller.
Que hai no bolso?
Nótase que non le revistas de moda.
Non é un bolso.
Vasmo dicir?
Prefires unha denuncia por roubo?
Vaia lea montaches na festa da marquesa.
O teu irmán vaise alegrar moito.
El nunca foi un impedimento.
Nin para min rexistrarte.
A máscara.
- Aquí non. - Non marcharás con isto.
Pois terá que vir comigo.
Montaches ti soa todo isto?
Soa non, con Héctor.
Vexo que manexas certa información comprometida.
De onde a sacaches?
Usas todos estes trebellos nas túas investigacións?
Non vas contestar?
Inspector Ramírez, que fai vostede aquí?
Atopamos a máscara.
Quelle horreur!
O horror é que ten material biolóxico.
Sangue?
- A máscara pintouse con sangue? - Si.
Onde a conseguiría o asasino?
Seguro que na comisaría hai algún outro caso
que nos leve ao mesmo artesán.
Esta máscara non é caseira. Fíxate na concepción.
Isto é obra dun artista, dun experto.
E agora que?
Se o asasino é un policía,
é posible que traballara con algún colaborador.
- Vou con vostede. - Non, xa te chamo.
Busca entre os arquivos de teu pai
artesáns ou escultores que colaboraran connosco.
Temos un problema.
Margó quere marchar.
Mon Dieu!
Margó!
Coidado!
Vou pola arma.
Prato!
Destroza a vaixela antiga.
Prato!
Mamá!
Marina, filla!
Meu amor! Pero miña nena...
Pero...
Cando espertaches?
Por que non me avisaches, Héctor?
Hai que dicirllo a teu irmán xa mesmo.
Estabamos preocupadísimos, amor.
Ata dou tiros para calmarme.
Deus, que milagre.
Por favor, ocúpate deste caos.
Imos celebralo cunha augardente de herbas!
Pero ti onde aprendiches a disparar?
Meu amor, se eu che contara...
Aínda hai moitos segredos nesta familia...
É vostede.
O comisario, si.
Grazas, axente.
Que é todo isto?
Non debes estar aquí.
- Marcho. - Iso din os meus homes.
Por que me seguen?
Es o obxectivo pendente do asasino.
Precisamente. Non vou esperar a que me pase algo.
Hai moito en xogo para a policía.
Non sabemos se o detido é o culpable.
En dous días terás resolta a túa saída do país.
Do país?
E quen me dá seguridade fóra do país?
Pensei que querías liberdade.
Por algo nunca crin nas autoridades.
Vasme dar leccións de moral ti a min?
Que queres?
Unha identidade nova.
E cartos.
Vinte mil pesetas por adiantado.
Es ti o que me propós un trato. Por min, liscaba xa.
Margó non está en ningures.
Que facemos?
- Bo día, señor. - Bo día.
Margó?
Perdón polos problemas que vos estou causando.
É perigoso que andes soa. Querías marchar?
Xa está todo aclarado.
Atopeina e xa lle dixen que pode marchar en dous días.
A onde?
Ninguén debe coñecer o paradoiro de Margó para que estea a salvo.
- Pero... - Nada!
Se che importa a súa seguridade, acepta o seu anonimato.
Acompáñoa ó seu cuarto.
Grazas.
E ti que tal estás? Tes mellor aspecto.
Fillo, xa estás aquí!
Madre.
Viñeches pronto.
Viches como se recuperou túa irmá?
- É unha campioa. - Ten boa cara.
Señorita.
- Volvo agora. - Vale, meu amor.
Tomamos un café?
- Si? - Marina, son Ramírez.
Teño a información que buscabamos.
Que atopaches?
Non vas crer quen era a persoa que xestionaba estas probas.
Quen?
- Don Eloy Quiroga. - Meu avó?
O problema é que non teño acceso aos arquivos firmados.
Temos que facer algo.
Meu avó non traballaba...
só.
Ramírez, necesito que me axudes con algo.
- Só podo darche uns minutos. - Será abondo.
Chamo ao inspector Zarco. Teño que marchar.
Grazas.
A afouta señorita Quiroga.
Veño falar de meu avó.
Dicías que eras o seu predilecto.
Vas ter que demostralo.
Que queres saber?
Quen estaría tan tolo para facer unha máscara e pintala con sangue?
Atopou a máscara do asasino.
Eu non dixen iso.
Se imos traballar xuntos, mellor que confiemos o un no outro, ou?
Atopaches a máscara do asasino?
Poden oírnos.
- Sei quen puido facer algo así. - Quen?
Só hai un artesán que traballa esa técnica actualmente.
Pero, para axudarlle,
necesito algo a cambio.
A miña liberdade.
Vasme axudar?
Esa persoa non te recibirá se non vas comigo.
É unha testemuña protexida
e só se fía de min, a súa vida depende diso.
E como vou facer iso se ti estás preso?
Necesitamos que se fagan pasar por min.
Saír e entrar, unhas horas. Pero necesitamos a esta persoa.
Xa sei.
Sei quen pode quedar no teu sitio.
Non, non e non. Mil veces non.
Estouche dicindo que foi el o que usou o coche antes ca min.
Foi el, non eu, o que deixou a máscara baixo o asento.
Certo, non fuches ti. Pero non sabes se foi Castaño.
- Non hai opción. - Eu creo que...
Isto é unha loucura. Iso é o que me parece a min.
Marina, escoita. Engánanos a todos.
Estou seguro de que, se dixo iso, é para escapar ou para atacarte.
Pero se non lle interesan as mulleres coma min.
Ademais, só serán unhas horas.
Héctor, dillo ti.
Ben, se...
Se é a única maneira de acercarnos a ese artesán...
Haberá que correr o risco.
Ves?
Risco, acabas de dicilo.
Pablo, que sería da vida sen unha miguiña de risco?
E máis a túa, que es policía.
Xa volo expliquei.
O asasino quedou inmóbil cando viu o meu rostro
e iso Castaño xa o sabía.
Non, non e non.
EU, ANDRES CASTAÑO PEÑA,
SON CULPABLE DOS...
Non pense que vai marchar así.
- Non? - Non.
Ten que firmar isto recoñecendo
que é o asasino da flor de lis.
Como?
É o seu billete para poder saír de aquí.
Eu, Andrés Castaño... Culpable...
Non é o que falamos.
Se facemos isto, non é porque nos fiemos de vostede,
senón da intuición da señorita Marina.
- Non penso firmar iso. - Claro que si.
Se eu arrisco quedando,
vostede garante que volverá.
Moitas explicacións dei pola máscara.
Cando volva, queimamos o documento.
Hai ou non hai trato?
Firmarei.
Es moi valente, Pablo.
Non deixarei que che pase nada malo.
Debería protexerte eu a ti.
Queda moito ou...?
Volveremos pronto.
E onde vive ese home?
Nas Illas Cíes.
Como que nas Cíes?
Non hai barcos a estas horas.
Xa empezamos cos xogos, inspector?
Tranquilo.
Eu tamén arrisco moito con todo isto.
Confiade en min.
Sei como chegar alí.
En que? Nunha lancha motora rápida?
Deixe que sexa eu o que suba nese avión.
Héctor...
Sei que me protexes,
pero levo toda a vida soñando con algo así.
Ti sábelo.
Pero, se lle pasa algo, non podería perdoarme.
Marina!
Vou!
Déixame chegar ao final disto.
Confía en min.
Veña.
Non hai maior sensación de liberdade.
- Tranquila, o peor xa pasou. - A emoción.
De estar comigo?
Non. De saber que imos atopar o asasino.
Xa.
Non son das rapazas ás que pos nerviosas facilmente.
En serio?
Iso non tivo graza!
Pois o teu aspecto mellorou bastante.
Coñezo formas máis excitantes de despeitearme.
Xa.
Aí está.
Por aí.
Impresionante.
Pódese saber que tes aí?
A máscara.
Como lle vas contar se non ao artesán o que buscamos?
Que previsora.
Non vas contarme máis?
Chámase Abdul Alhzared.
É unha testemuña protexida, como dixen.
Ten unha cicatriz que lle atravesa a cara
porque estivo preso e foi torturado na guerra do Rif.
Fuches á guerra do Rif?
Aínda hai moitas cousas que non sabe de min, Srta. Quiroga.
Marina?
Marina, es ti?
Héctor?
Non debín deixala ir.
Como?
Foi co inspector Castaño a buscar o creador da máscara.
Cría que el estaba descartado como asasino.
Vostede non debería estar aquí.
Marina non é da Casa da Auga.
Non é unha de nós.
Pero ten toda a información sobre o caso.
Eu, se fora o asasino...
Teríao moi claro.
Aí está.
Abdul!
Vale.
Abdul!
Ben...
Creo que non está.
Fascinante.
E que facemos agora?
Improvisar.
Aprendeulle seu pai a prender lume?
Non estará suxerindo durmir aquí!
Mantén o lume vivo. Volvo axiña.
Vai tardar moito?
E que imos cear?
Iguana á prancha?
A ver, sorpréndame! Que trae para cear?
Socorro!
Castaño, axúdeme! Socorro!
Socorro!
A quen se lle ocorre deixar soa a máscara do asasino?
As probas, sempre contigo.
Amigos?
Iso non tivo graza.
Marina.
Non te enfades, muller.
Marina.
Tranquila.
Abdul!
Abdul Alhzared! Son Andrés Castaño!
Castaño, amigo!
Agarda aquí.
Andrés?
Paz sexa contigo.
E contigo.
Quen é esa?
É Marina Quiroga.
A neta de don Eloy.
Sr. Alhzared, queremos información sobre a máscara.
Alastor.
Como?
Necesitamos saber quen lla encargou.
Ese home é moi perigoso e mata mulleres...
Sinto non poder axudar.
Creo que non me escoita. Ese home é un asasino.
A que non escoita é vostede.
Abdul, necesitamos pistas para poder seguir investigando.
Non pretendemos comprometerte.
Estou detido como culpable dos asasinatos
e puiden saír grazas á señorita Quiroga
para probar a miña inocencia.
Creo que conservo algo dese pedido en concreto.
O dicionario infernal, de Jacques Collin de Plancy.
"Alastor".
O asasino debeu arrancar esta folla.
Onde estea o libro, estará incompleto.
Grazas, amigo.
Que a sorte vos siga.
Vén unha tormenta.
Non deberiamos volver ata que pase a tormenta?
Debería preocuparme?
Que pasa?
Castaño, que pasa?
Tranquila, por favor.
Lume! Imos morrer!
- Lume! - Tranquila!
Imos morrer!
Pon algo na boca!
Tapa a boca!
- Que fas? - Saltaches en paracaídas antes?
Que? Non!
Colle o teu!
Aquí non hai nada!
Que facemos, Castaño?
Que facemos?
Agárrate a min.
Imos saltar xuntos.
Que?
Non mires!
Mírame a min!
Non me soltes!
- A fibela! - Que?
A fibela!
Vou tirar da fibela!
Agárrate con forza!
Non me soltes!
- Estás ben? - Si.
A virxe!
Non!
Conseguímolo!
Castaño!
Castaño.
Andrés!
Nunca me chamaras Andrés.
Pensei que estabas morto.
Amigos?
Amigos.
- Héctor! - Marina!
Como está?
Ben.
Que pasou?
Atopamos o artesán. Deunos isto.
O seu pai tiña un libro igual.
Ve?
A ornamentación é exactamente igual.
O seu pai usaba este libro para ilustrar algúns dos seus casos.
Nunca lle falou disto?
- Non. - Non.
E onde está o libro?
A ver...
Este...
Aquí.
Sonia.
Asasinárona hai uns 30 anos na Casa da Auga.
Nunca imaxinei que fora el.
O DEMO DA VINGANZA
Subtítulos: Antía López Cando