SPRAWA PRYWATNA
Co ty robisz?
Nie! Marina!
Marina, co ty wyprawiasz?
Zatrzymaj się!
Co robisz?
-To ty! -Co?
Odłóż broń!
Zatrzymaj się.
Héctorze?
Héctorze, czy to ty?
Héctorze?
-Nie podchodź! -Marina.
Cały czas mnie zwodziłeś. To ty jesteś mordercą.
Nie krzycz!
-Nie waż się ruszyć. -Nie mogę, choćbym chciał.
Panienko?
-Héctorze! -Mon Dieu. Zostawię was samych.
Nie! Héctorze!
-To Pablo jest zabójcą. -Co?
Jak matka to zobaczy, zamknie panienkę na dobre.
To jego trzeba zamknąć. Cały czas nas zwodził.
Ukrywał w samochodzie maskę mordercy.
Z tego auta korzystają wszyscy policjanci. Nie jest moje.
Naraziłem dla ciebie swoją posadę.
Na litość boską, jestem niewinny!
Widziała panienka w aucie maskę.
Ale Pablo się broni i mówi, że nie jest mordercą.
To znaczy, że maska wciąż tam jest.
Czyli najprościej będzie zaczaić się w garażu.
W porządku, chodźmy.
Ale chyba nie chce panienka iść tam w tej chwili?
Tak dowiedzie, że jest niewinny.
Musi panienka wyzdrowieć.
Wyzdrowieję dopiero wtedy, gdy znajdziemy mordercę.
Chodźmy.
Miej oko na Margó.
Ale... Idę z wami.
Nie może zostać tu sama.
Potrzebuję cię tutaj.
Wrócimy niebawem.
Co teraz?
Odwrócę ich uwagę, a ty sprawdzisz w dzienniku,
kto poza mną wypożyczał samochód.
Nie, dzięki. Dziennik zostawię tobie,
ja poszukam maski.
Oby się znalazła.
Chyba nie włożysz jej do tego?
Jasne, że tak. Musimy ją zbadać.
Skoro zabójca jest policjantem, nie zostawię jej tutaj.
Marina, proszę cię.
Pójdę pierwszy i dam ci sygnał.
Panuje tu totalny chaos! Rozumiecie mnie?
Akta mają być poukładane według godzin, a nawet sekund.
Jesteśmy zakopani po wypadku w Porriño,
nie było czasu się tym zająć.
Panowie, posłuchajcie mnie, mówię do was.
-Tak jest. -Proszę.
Dalej, podnieście auto!
Raz, dwa.
-Do góry. -Jazda.
Nie będzie lekko.
Wiedziałem.
Nikt nie pomyślał, by sprawdzić samochód?
Muszę wam tłumaczyć,
że zanim ruszymy pojazd, trzeba zrobić raport z wypadku?
Ale to wóz kolegi.
Nie wierzę, że pracujecie tu od 20 lat.
Może nie znacie języka, którym do was mówię,
albo po prostu was to nie obchodzi. Doprawdy żenujące.
Założyliśmy...
My nie robimy założeń.
Jesteśmy policjantami. Pracujemy na dowodach.
Idź po druk i bierz się do pracy.
Tak jest.
Opuścić samochód.
Nie pogarszaj sprawy.
-Nie bardzo rozumiem. -Co tu robisz?
Chcesz zapłacić za samochód?
-Nie wiem, o co chodzi. -Widziałem, jak wysiadasz.
Co masz w torebce?
Chyba nie czytuje pan pism o modzie.
To nie torebka.
Powiesz mi?
Czy wolisz posiedzieć za kradzież?
Narobiłaś ostatnio bałaganu na przyjęciu markizy.
Brat bardzo się ucieszy.
Nigdy mnie nie powstrzymał.
Rzucę okiem.
Maska.
-Nie tutaj. -Z tym nie odejdziesz.
Więc musi pan iść ze mną.
To wszystko twoje dzieło?
Moje i Héctora.
Widzę, że dysponujesz poufnymi informacjami.
Skąd je masz?
Te śmieci pomagają ci w śledztwie?
Nie odpowiesz?
Detektyw Ramírez. Co pan tu robi?
Znaleźliśmy maskę.
Quelle horreur.
Pomalowano ją materiałem biologicznym.
Krew?
-Jest pomalowana krwią? -Tak.
Jak zabójca ją zdobył?
Sądzę, że jedna ze spraw na komisariacie
zaprowadzi nas do rzemieślnika.
To nie maska domowej roboty. Spójrzcie na wykonanie.
To dzieło artysty, eksperta.
Co teraz?
Jeśli zabójcą jest policjant,
mógł pracować z kimś od nas.
-Pójdę z panem. -Nie. W razie czego dam znać.
Sprawdź archiwa ojca,
szukaj rzemieślników i rzeźbiarzy powiązanych z policją.
Mamy problem.
Margó chce sobie iść.
Mon Dieu!
Margó!
Ostrożnie!
Wezmę pistolet.
Talerz!
Niszczy porcelanę.
Talerz!
Mamo!
Marina, skarbie!
Kochana! Moje dziecko...
Ale...
Kiedy się obudziłaś?
Czemu nic nie mówiłeś, Héctorze?
Musimy powiadomić twojego brata.
Zamartwialiśmy się na śmierć.
Strzelałam, by się uspokoić.
Boże, co za cud.
Proszę, zajmij się tym bałaganem.
Uczcimy to ziołową brandy!
Kiedy nauczyłaś się tak strzelać?
Kochana, skoro pytasz...
Ta rodzina wciąż ma wiele tajemnic.
To pan.
Komisarz. Tak.
Dziękuję.
O co tu chodzi?
Nie powinno cię tu być.
-Odchodzę. -Tak mi powiedziano.
Czemu mnie śledzicie?
Jesteś ostatnim celem seryjnego zabójcy.
Otóż to. Nie zamierzam czekać, aż coś mi się stanie.
Ta sprawa to dla policji duże ryzyko.
Nie wiemy, czy nasz więzień jest sprawcą.
Za dwa dni będziesz mogła opuścić kraj.
Kraj?
Kto mnie ochroni poza granicami kraju?
Myślałem, że chcesz wolności.
Dlatego nigdy nie ufałam władzom.
Dajesz mi lekcje o moralności?
Czego chcesz?
Nowej tożsamości.
I pieniędzy.
Dwadzieścia tysięcy peset. Z góry.
To pan proponuje umowę. Ja już się zbierałam.
Nigdzie nie mogę znaleźć Margó.
Co robimy?
-Dzień dobry. -Witam.
Margó?
Przepraszam za kłopoty, które ci sprawiam.
To niebezpieczne wychodzić samej. Chciałaś stąd uciec?
Już to wyjaśniliśmy.
Powiedziałem jej, że za kilka dni będzie mogła odejść.
Dokąd?
Dla jej bezpieczeństwa nikt nie powinien tego wiedzieć.
Bez dyskusji.
Jeśli ci na niej zależy, pozwól jej na anonimowość.
Zaprowadzę panią do pokoju.
Dziękuję.
Jak się czujesz? Wyglądasz lepiej.
Synu, jesteś.
Mamo.
Wcześnie wróciłeś.
Twoja siostra wyzdrowiała w dwa dni.
-Jest mistrzynią. -Wygląda świetnie.
Telefon do pani.
-Zaraz wrócę. -Dobrze.
Napijemy się kawy?
-Słucham. -Mówi Ramírez.
Mam informacje, których szukaliśmy.
Co pan znalazł?
Nie uwierzysz, kto odpowiadał za tego typu dowody.
Kto?
-Pan Eloy Quiroga. -Mój dziadek?
Ale nie mam dostępu do podpisanych przez niego akt.
Coś musi dać się zrobić.
Mój dziadek nie pracował...
sam.
Ramírez, musisz mi z czymś pomóc.
-Mogę ci dać tylko kilka minut. -Więcej nie potrzebuję.
Przyślę detektywa Zarco. Ja muszę iść.
Dziękuję.
Zuchwała panna Quiroga.
Pomówmy o moim dziadku.
Podobno byłeś jego ulubieńcem.
Będziesz musiał to udowodnić.
Co chcesz wiedzieć?
Kto byłby na tyle szalony, by malować maskę prawdziwą krwią?
Znalazłaś maskę zabójcy.
Tego nie mówiłam.
Jeśli mamy razem pracować, musimy sobie zaufać.
Znalazłaś maskę zabójcy?
Mogą nas usłyszeć.
-Wiem, kto mógł ją zrobić. -Kto?
Obecnie tylko jeden rzemieślnik korzysta z tej techniki.
Ale za pomoc
chcę dostać coś w zamian.
Moją wolność.
Pomożesz mi?
Ten ktoś nie spotka się z tobą beze mnie.
Jest chronionym świadkiem
i ufa jedynie mi. Od tego zależy jego życie.
Jak mam to zrobić, skoro jesteś zamknięty?
Ktoś musi mnie udawać.
Tylko przez parę godzin. Ale musimy kogoś znaleźć.
Załatwię to.
Mam kogoś, kto może cię zastąpić.
Nie, nie, nie. Po stokroć nie.
Tłumaczę ci, że przede mną to on brał samochód.
To on, a nie ja, zostawił maskę pod siedzeniem.
W porządku, to nie ty. Ale nie wiemy, co z Castaño.
-Nie mamy wyjścia. -Jak dla mnie...
To szaleństwo. Dla mnie to szaleństwo.
Marina, posłuchaj mnie. On nas oszukuje.
Powiedział to, żeby uciec albo cię zaatakować.
Nie jestem typem kobiety, który go interesuje.
Poza tym to tylko kilka godzin.
Héctorze, powiedz mu.
Cóż...
Jeśli tylko w ten sposób znajdziemy tego rzemieślnika...
Musimy zaryzykować, prawda?
Widzisz?
To ryzyko. Sama to powiedziałaś.
Pablo, czym byłoby życie bez odrobiny ryzyka?
Zwłaszcza twoje. Jesteś policjantem.
Już ci wyjaśniałam.
Morderca zamarł, gdy zobaczył moją twarz,
a Castaño wiedział.
Nie, nie i nie.
JA, ANDRÉS CASTAÑO PEÑA,
ODPOWIADAM ZA...
PABLO ZARCO, DETEKTYW ANDRÉS CASTAÑO
Nie myśl, że ot tak wyjdziesz.
-A nie? -Nie.
Najpierw podpiszesz oświadczenie,
że jesteś zabójcą fleur-de-lis.
Co?
To twój bilet z tego miejsca.
Ja, Andrés Castaño... Odpowiadam za...
Nie tak się umawialiśmy.
Zrobimy to nie dlatego, że panu ufamy,
ale dlatego, że wierzymy intuicji panny Mariny.
-Nie podpiszę tego. -Ależ owszem.
Ryzykuję, zostając tutaj.
Musisz dać gwarancję powrotu.
Dość musiałem się tłumaczyć z powodu maski.
Jak pan wróci, spalimy ten dokument.
Mamy umowę czy nie?
Podpiszę.
Odważny jesteś, Pablo.
Nie pozwolę, by coś ci się stało.
To ja powinienem cię chronić.
Długo wam to zajmie?
Niedługo wrócimy.
Gdzie mieszka ten człowiek?
Na wyspach Cíes.
Wyspy Cíes?
Teraz nic tam nie pływa.
Już zaczynają się sztuczki?
Spokojnie.
Ja też mocno ryzykuję.
Zaufajcie mi.
Wiem, jak się tam dostać.
Jak? Wyścigową motorówką?
Proszę dać mi polecieć.
Héctorze...
Chcesz mnie chronić,
ale całe życie o tym marzyłam.
Wiesz o tym.
Jeśli coś się panience stanie, nigdy sobie nie wybaczę.
Marina!
Idę!
Daj mi dokończyć to śledztwo.
Zaufaj mi.
Nic nie daje większego poczucia wolności.
-Najgorsze już za nami. -To z ekscytacji.
Moim towarzystwem?
Tym, że znajdziemy mordercę.
Jasne.
Nie jestem jedną z tych, które łatwo nastraszysz.
Czyżby?
To nie było śmieszne!
Teraz wyglądasz lepiej.
Niszczyłam już fryzurę w ciekawszy sposób.
Oczywiście.
To tutaj.
Tędy.
Robi wrażenie.
Co tam chowasz?
Maskę.
Bez niej nie będzie wiedział, czego szukamy.
Ależ zapobiegliwa.
Zdradzisz mi szczegóły?
Nazywa się Abdul Alhzared.
Jest świadkiem, jak już mówiłem.
Ma na twarzy bliznę.
Był więziony i torturowany w czasie wojny o Rif.
Też w niej służyłeś?
Nie wiesz o mnie jeszcze wielu rzeczy.
Marina?
Marina, czy to ty?
Héctor?
Nie powinienem był jej puszczać.
Co?
Razem z detektywem Castaño szukają twórcy tej maski.
Nie wykluczyliście Castaño jako sprawcy?
Nie powinno pani tu być.
Marina nie jest kobietą z Domu Wody.
Nie jest jedną z nas.
Ale wie wszystko o tej sprawie.
Gdybym był mordercą...
wiedziałbym, co robić.
Oto i on.
Abdul!
Świetnie.
Chyba go tu nie ma.
Fascynujące.
Co teraz zrobimy?
Improwizujemy.
Ojciec uczył cię, jak rozpalić ognisko?
Sugerujesz, że będziemy tu nocować?
Nie pozwól, żeby zgasło. Ja zaraz wracam.
Długo jeszcze?
Co zjemy na kolację?
Pieczoną iguanę?
Zaskocz mnie. Co zjemy?
Pomocy!
Castaño, pomóż mi!
Ratunku!
Jak mogłaś zostawić maskę bez opieki?
Dowody trzeba trzymać przy sobie.
Przyjaciele?
To nie było zabawne.
Marina.
Nie obrażaj się. To była lekcja.
Marina...
Abdul!
To ja, Castaño!
Castaño, mój przyjacielu!
Andrés?
Pokój z tobą.
I z tobą.
Kto jest z tobą?
To Marina Quiroga.
Wnuczka pana Eloya.
Panie Alhzared, potrzebujemy informacji o tej masce.
Alastor.
Co?
Musimy wiedzieć, kto ją zlecił.
Ten mężczyzna morduje kobiety...
Nie mogę pani pomóc.
Nie słucha mnie pan. Tu chodzi o mordercę.
To pani mnie nie słucha.
Potrzebujemy tropów, by popchnąć dalej śledztwo.
Nie chcemy cię wydać.
Aresztowano mnie i obwiniono o te zabójstwa.
Udało mi się wyjść dzięki pannie Quirodze.
Chcę udowodnić swoją niewinność.
Chyba zachowałem coś z tamtego zlecenia.
Słownik wiedzy tajemnej J. Collina de Plancy'ego.
„Alastor”.
Zabójca wyrwał tę stronę.
Gdziekolwiek jest księga, będzie niekompletna.
Dziękuję, przyjacielu.
Niech los wam sprzyja.
Nadciąga burza.
Nie powinniśmy wrócić i przeczekać?
Mam się martwić?
Co się dzieje?
Castaño, co się stało?
Zachowaj spokój.
Ogień! Umrzemy!
-Pali się! -Uspokój się!
Zaraz umrzemy!
Zakryj czymś usta!
Zakryj usta!
-Co robisz? -Używałaś kiedyś spadochronu?
Co? Nie!
Bierz swój.
Tu nic nie ma!
Co robimy, Castaño?
Co robimy?
Mocno się trzymaj.
Skoczymy razem.
Co?
Nie patrz!
Spójrz na mnie!
Nie puszczaj mnie!
-Linka! -Co?
Linka!
Pociągnę za linkę!
Trzymaj się mocno!
Nie puszczaj mnie!
-Wszystko gra? -Tak.
Posąg!
Nie!
Udało nam się!
Udało się!
Castaño!
Andrés!
Nazwałaś mnie po imieniu.
Myślałam, że nie żyjesz.
Przyjaciele?
Przyjaciele.
-Héctorze! -Marina!
Wszystko dobrze?
Nic mi nie jest.
Co się stało?
Znaleźliśmy rzemieślnika. Dał nam to.
Panienki ojciec miał taką książkę.
Widzicie?
Zdobienia są identyczne.
Ojciec obrazował w ten sposób niektóre ze swoich spraw.
Nigdy o tym nie wspominał?
Nie.
Gdzie jest ta książka?
Sprawdźmy...
Leży gdzieś...
Jest.
Sonia.
Zamordowano ją ponad 30 lat temu w Domu Wody.
Ale nigdy nie sądziłam, że to był on.
SPRAWA PRYWATNA ODCINEK 7: DEMON ZEMSTY
Napisy: Marcin Kędzierski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Natalia Kłopotek