De quen falas?
Do asasino da flor de lis.
Ten a flor no peito.
Como pode ser?
Leva máis de 30 anos actuando.
Margó, é de vital importancia que nos contes todo o que recordes.
Quen é ela?
Sonia Ramos.
Traballaba connosco na Casa da Auga.
Eu era unha nena.
A Casa estaba en Ourense e un rapaz de por alí confesou o asasinato.
Encerrárono nun psiquiátrico.
Desde ese momento, a nós leváronnos de alí.
Dicían que a acoitelaran brutalmente.
Deberiamos comprobar se a ilustración do artesán coincide co libro.
Iso podería conectar o caso do pasado co presente.
Voilà.
Recorde que o seu pai traballaba en Ourense naquela época.
E Ramírez.
Inspector Ramírez.
Sonia Ramos. Como nos ocultou o seu caso todo este tempo?
Marina?
Que sabe dela?
Dime de onde sacastes o nome.
Por que non nolo contou?
Non sei de que falas.
Foi a primeira vítima do asasino
hai 30 anos.
Atopamos unha foto do crime nos libros de meu pai
e ten a flor de lis gravada no peito.
- Onde estades? - Na miña casa.
- Vou agora. - Non.
Imos a Ourense.
Espera!
Vémonos en 20 minutos no cruceiro Santa María.
Como que non vés?
É o aniversario do seu irmán.
Se non estamos ningún dos dous, vai pensar que seguimos investigando.
Pero en Ourense imos dar coas claves.
Quen sabe...
Talvez necesiten apoio desde a casa.
En serio falo con Héctor Hugo?
E eu coa señorita Quiroga?
Está ben.
Teñan coidado.
Chámote cando saibamos algo.
Estou atento.
Si que me enterei da morte.
Pero non sabía que lle gravaran a flor de lis.
Como puido non saber algo así da vítima?
Non participei na investigación.
O teu pai quixo levalo todo en total segredo.
Quen foi o que se declarou culpable?
Como sabedes todo iso?
Por que vimos aquí se non é polo caso?
O rapaz que cometeu aquel crime
era un mozo que traballaba connosco na comisaría.
Tiña man para todo. Fíxonos algunha que outra chapuza.
Chamábase Santiago Melero.
Quería ser policía.
Pero era un rapaz limitado.
O teu pai tíñalle moito cariño.
Aprendeulle a ler e a escribir.
Por iso este caso foi especialmente difícil para el.
A súa condena foi nun psiquiátrico, sen cárcere.
Quere dicir que meu pai non foi honesto?
O teu pai era humano.
El nunca permitiría que seguiras con esta investigación
que para el foi tan delicada.
Que suxire entón?
Quedade aquí.
- Vou eu a Ourense. - Logo é unha orde.
Si que o é, inspector.
Non espere que abandone agora.
De vostede depende que vaiamos nós sós a Ourense
ou que vaiamos xuntos e non se nos escape nada.
Que decide, inspector?
Non sei por que meus pais non quixeron volver aquí.
Tiña seis anos a última vez que vin.
Quedaron preciosas as bandexas.
De verdade. Encantadoras, Lourditas.
Perfecto. Como che quedou a mesa? Imos ver a mesa.
Unha, dúas, tres, catro.
Pero non somos catro.
Héctor, somos catro?
A verdade é que...
Marina non vai baixar merendar.
Como?
A señorita atópase indisposta.
Como non vén ao aniversario do irmán?
Ten unha xaqueca horrible.
- Vou vela. - Non!
Mellor deixala descansar
e así é posible que despois poida baixar para a torta.
Vou terminar de cambiarme.
Por Deus. Agora xaqueca, miña nena?
Héctor!
Marina.
Non está aquí.
Pero que fas aí?
Estou preparando a coartada de Marina.
Quero falar con ela.
- Recordei algo. - Si?
Sonia tiña un neno.
Era moi pequeno, tres anos, pero foi testemuña do crime.
Se o caso inclúe un menor, ten que estar perfectamente arquivado.
Onde?
Esa é a cuestión.
Déixemo a min.
Tede coidado, que ides caer!
Vémonos.
Coidado, nena!
- Gañei! - Fixeches trampa!
A ver, señorita.
Por que a detiveron esta vez?
NOME DA NAI: SONIA
Quen será?
Cos casos non se xoga.
Quen era ese neno, papá?
Seguro que morreron seus pais.
Non tes medo de que te manquen?
Nunca.
Se algunha vez o teño, abro este caixón
e pásanme todos os medos ao vervos.
Mira, somos nós!
Esta son eu e aquí estamos os dous. Mira.
Pero eu non quero que che pase nada.
Todos imos morrer, Marina.
Quen quere ir ó laboratorio?
Eu!
Ti que, non queres ir?
- Vou gañar outra vez! - Non!
Volvo agora.
Vós quedade aquí.
Marina, onde vas?
Acaba de dicir que quedemos.
Si, claro.
A iso viñen, a quedar nun coche.
Non é a nosa casa.
Non podemos entrar coma se nada.
- Non podo máis. - Non! Marina!
Xa verás ti...
Aquí!
- Ola. - Ola.
En que podo axudar?
Ola. Son o inspector Pablo Zarco.
Vimos buscar ao inspector Ramírez,
que acaba de entrar a ver ao comisario.
Grazas.
Espere, por favor.
Claro.
Espere, por favor. Grazas.
Ves que fácil?
Se tivera eu esa placa, movería montañas.
Iso seguro.
Se Ramírez dixo que quedaramos fóra, non nos deixarán pasar.
Entón a que estamos esperando?
Iso é o que... Marina, non!
Marina!
Ola.
Grazas por acompañarme, inspector. É que estou nerviosa.
Boa tarde.
Roubáronme a carteira en pleno día!
Vaime caer o pelo por incumprir a orde dun superior.
Ese era.
- O que? - O despacho do meu pai.
Non, pero...
Marina, nin se che ocorra.
Marina, por favor!
Por favor, non!
Non podes abrir a porta.
Non podemos estar no despacho. Marina!
Marina, ti escóitasme?
Escóitasme?
Non me escoita.
Marina, pódese saber que buscas?
Aínda non o sei.
Estupendo. Non o sabe.
Ás veces un sente cousas...
Cousas?
Se decides seguilas,
a vida pódeche dar...
Voilà.
máis do que esperabas.
Que é iso?
Meu irmán e mais eu.
Mira isto.
Quen é ese neno?
Damián Ramos.
TESTEMUÑA DE HOMICIDIO
O fillo de Sonia Ramos.
Non mo digades.
Non atopabades o baño.
Que facedes aquí?
- Que buscades? - A vostede, inspector.
Xa. Nesa caixiña?
Déixense de parvadas e saian agora mesmo do despacho.
Vamos.
Por fin poderemos dar co asasino.
E cunha sanción, Zarco.
- Non, por favor. - Si, ho.
Mentres vós estabades con esta visita non autorizada,
eu pedinlle ao comisario
unha orde para ir ao psiquiátrico.
Ben!
Mágoa que por agora non se poida acceder.
Como di?
É un sitio bastante illado.
Só hai unha estrada
e agora mesmo non se pode transitar.
As tormentas dos últimos días tombaron algunha árbore.
E deixaron os enfermos illados?
- Iso parece. - E se hai unha urxencia?
Nese caso,
teñen unha barqueira que os leva.
Pois imos vela.
Non, non pode ser.
Iso non estaba previsto.
Ramírez, improvisar é parte de ser policía.
Mira, iso ensinoumo Castaño.
Si? E que máis che ensinou?
- Isto non me gusta nada. - Que pasa?
Oculta información.
Non todos queren traballar contigo.
Primeiro, non quería que viñeramos a Ourense.
Despois, deixounos fóra
e non quería subir ao barco.
Por que non nos dixo que Sonia tiña un fillo?
Está ben.
- E se non o sabía? - Como non?
Ramírez foi sempre a man dereita de meu pai.
Non creo que non tivera acceso a todo.
E que fala tanto tempo con esa muller?
El é leal á vontade de teu pai.
E el non quería a ninguén no caso, non sabemos por que.
Non sei.
- Aquí hai gato encerrado. - Marina! Zarco! Vamos!
Pon atención a cada detalle, como faría Héctor.
CASOS INFANTÍS ARQUIVADO
CASOS INFANTÍS
CASOS INFANTÍS, CONFIDENCIAL
Voilà.
Sorpresa!
Don Arturo.
Felicidades, meu amor!
Felicidades.
Prometo que olvidara que hoxe...
- Era o 23 de novembro? - Si.
É o teu aniversario. O tempo pasa.
Agora toca soprar velas, soñar e desexar.
Que marabilla!
Felicidades!
Felicidades, señor.
A ver se isto nos anima un pouco!
E Marina?
Está maliña. Ten xaqueca.
É que non está recuperada
e ela tira e tira do seu corpo, e pasa o que pasa.
Se me disculpades, vou ao baño.
Como non.
Por favor, non diga nada.
Onde vai Marina?
Segue coa maldita investigación, verdade?
Héctor, se de verdade queres protexela, dime onde está.
- Saíu. - Si, iso xa o vexo.
Onde foi?
Héctor, non vos dades conta do perigo?
Non sabedes quen son os sospeitosos agora.
Veña, Héctor!
Pídocho por favor, Héctor.
A onde foi?
A Ourense, a investigar un caso de hai 30 anos
no que a vítima tiña unha flor de lis gravada no peito.
A Ourense?
Non se preocupe. Foi co inspector Zarco
e con Ramírez.
Con Ramírez?
Por favor, dille a mamá que debo ausentarme da merenda.
Necesito a biblioteca lista para un dispositivo de busca.
Agora mesmo.
Chegamos.
É aí.
Xa vos dixen que non era boa idea.
Vamos.
Como podemos comprobar,
todos os síntomas coinciden coa teoría exposta anteriormente.
Polo tanto, o paciente debe continuar co tratamento que lle prescribimos.
Si?
Señor, búscano uns cabaleiros e unha señorita.
Con permiso.
Inspector. Canto tempo sen velo.
Se mal non recordo...
Veño acompañado da filla de don Alfonso Quiroga.
Encantado.
En que podo axudar?
Santiago Melero era un débil mental.
Desculpe. Iso é inapropiado e pouco conciso.
Interésame o diagnóstico médico.
E por que di "era"?
É un novo truco da policía?
Usar secretarias guapas para os interrogatorios?
Podería limitarse a contestar?
Chegará o momento, señorita.
O caso de Santiago Melero é de loucura esquizoide extrema
con comportamenteo solipsista, carente de calquera mostra de emoción,
cero capacidade cognitiva
e tendencia á autolesión.
Chegou a perder un dedo da man.
Parécelle ben así, señorita?
Ou debo utilizar outra linguaxe para que poida comprenderme?
Obsesivo, soidade emocional, sen empatía...
Máis que esquizoide ou demente,
paréceme o que o psiquiátrico austriaco Leo Kanner chamou autista. Coñéceo?
Ou debería usar outra linguaxe para que me entenda?
As mulleres non deberían ler sobre o que non coñecen.
Claro, pero un home cun despacho empapelado de diplomas, si.
É alí.
Santiago Melero está alí.
Morto.
Morto?
Como que morto? Está morto?
O paciente morreu hai máis dun ano.
Pero iso non é posible.
Eu creo que si, señorita.
Eu fun persoalmente ao seu enterro, fun o único.
Non tiña familiares nin amigos.
Pero seguiu asasinando mulleres...
Non pretenderás dar detalles do caso.
Ben. Creo que iso é todo o que necesitabamos saber.
Moitísimas grazas pola súa amabilidade.
- Non lle roubamos máis tempo. - Un pracer, inspector.
Será mellor ir para a casa.
- Marina, vamos. - Que?
- Vamos. - Xa? Pero...
Vamos.
Non debemos marchar tan pronto.
Marina, por moito que te emperres,
a investigación rematou en Ourense.
E se nos mentiu ese home?
E se Melero fuxiu e non morreu?
Marina, por favor, non empeces coas túas tolerías.
Eu vexo cada día a Santiago Melero.
De noite, véxoo camiñando descalzo.
Camiñando?
Con outros.
Portando cadansúa candea prendida.
Si. E diante vai un mortal
cunha cruz e un caldeiro de auga bendita.
Por favor. Esta está tola.
Está falando da Santa Compaña.
Non me digades...
Vós credes nesas...
Non sentides o aroma a cera no aire?
Podería levarnos ao cemiterio?
Pero que demo dis?
Ó da outra beira. Podería?
Non vou marchar sen comprobar se Santiago está vivo.
Santiago está morto.
Non é o asasino da flor de lis.
E logo quen é?
Hai máis dunha hora que dei a orde!
En Ourense non dan con ela!
Peiteen a provincia enteira.
Traio un whisky e un café.
Dáste conta da que montastes?
Prepara as súas cousas, saímos esta mesma noite.
Agora mesmo. Con permiso.
- Rosa. - Que pasa?
Vai para a casa e espera.
Preocúpasme. Que pasa?
Xurdiu un imprevisto. Teño que ocuparme.
Será unha noite longa.
- Pero... - Tranquila, está todo ben.
- Madre, acompáñaa? - Claro.
Hai un coche esperando fóra.
Vamos.
Que pasou?
Complicouse a investigación.
Asegurareime de que estarás a salvo.
Marchamos.
Tes o que che pedín?
Espero na porta de atrás.
Héctor está recollendo as cousas.
Rosa está no coche, fillo.
Non podemos seguir así.
Sei que son datas difíciles para ti,
pero tes que permitirte ser feliz.
Teño que saír.
Vou facer xestións á comisaría. Volvo enseguida.
Non creo que sexa un bo momento.
Non vou a iso, madre.
Prométollo.
Ben.
Volvo enseguida.
Será mellor que nos separemos.
Estás segura?
Estou segura de que nesa tumba está a clave de todo.
"Santiago Melero".
Non te acerques!
Que?
Levas poñendo impedimentos desde que saímos.
Que pasou?
- Que pasa? - Atopamos a tumba.
Estás ben?
Chegaremos ata a fin. Prométocho.
Temos sorte.
A choiva dos últimos días abrandou o chan.
Non custará cavar.
Parece que estudou para enterrador antes que policía.
Os meus tíos tiñan unha funeraria.
A min gustábame máis investigar os mortos que enterralos.
Xa.
Imos ver cantos dedos ten este morto.
Como?
Se é Santiago Melero, terá só catro dedos nunha man.
A ciática.
Mozo, tócache a ti.
A min? Que son, a mula do equipo?
Marina é perfectamente capaz de facer o mesmo ca un home, verdade?
- Podería. - Ben.
Por favor.
Compórtese. Non lle dá vergonza?
Isto da liberación a medias... En serio...
Veña, facemos quendas.
Déixasme axudar antes de que chova a cachón?
Non.
O ataúde. Cheguei.
- Sácao. - Como?
Sácao. Rápido.
Non. Non penso sacalo eu só.
Aquí.
Coidado.
Zarco, cantos dedos ten esa man?
Cinco.
E a outra man?
Catro.
Non hai dúbida.
Santiago Melero non é o actual asasino.
Un momento.
Que é isto?
Este home foi degolado.
Asasinárono?
A flor de lis.
Non pode ser.
Pensa, Marina.
Tes que mirar máis aló do que ven os ollos a simple vista.
A ver.
Sonia Ramos, muller da Casa da Auga,
foi asasinada hai 30 anos e marcárona coa flor de lis.
O culpable do asasinato é Melero.
Collérono en plena acción.
30 anos despois, outro asasino
ataca as mulleres da Casa da Auga.
E a Santiago Melero, o primeiro en morrer hai un ano.
As mulleres foron despois. Por que?
Por que?
Alastor, o demo da vinganza.
Quen querería vingar o asasinato de Sonia Ramos?
Sobre todo, quen sería quen de agardar 30 anos
para executar a súa vinganza?
O seu fillo!
O fillo de Sonia é o asasino da flor de lis.
Que pasa?
Eu esperaba estar equivocado.
Non recoñeces ese neno?
Arturo.
Viuvos miña nai?
Non se preocupe, deixeina no cuarto.
Señor, ten noticias da señorita Marina?
Vamos!
Señor...
Teña coidado.
Marina, máis amodo. Vasnos matar.
Non debín deixarche conducir.
Para o coche.
Non hai tempo.
No compartimento tes o teu novo pasaporte e os cartos.
Tes medo?
Non tes que preocuparte.
E onde me vas deixar?
Na fronteira.
E isto?
Alguén ten que axudarche a cruzar.
E o meu?
Chegará o momento.
TESTEMUÑA HOMICIDIO
MORTE VIOLENTA CON MARCA NO PEITO
TESTEMUÑA DA MORTE DE SÚA NAI
Margó!
Héctor!
Marina, filla!
Marina! Estou aquí!
Mamá! Onde está Margó?
- Onde está a miña amiga? - Foi con teu irmán.
- Que pasa? - Onde van?
Filla, que pasa? Asústasme!
Por que non me contaches que meu irmán é adoptado?
Marina, por Deus. Dime que pasa.
- Mamá. - Dime.
Arturo...
- Arturo... - É o asasino da flor de lis.
- Non! - Mamá!
Mamá!
Mamá, escóitame.
Mírame.
Unha muller corre perigo, haina que axudar.
Mírame, por favor!
Mamá. O meu irmán, Arturo,
ía sempre polo seu aniversario a un sitio.
A onde vai?
Vai ó mosteiro de San Lourenzo de Carboeiro.
A súa nai está alí enterrada.
Unha igrexa? Que facemos aquí?
Teño que ocuparme de algo.
Ese non era o trato.
Cala.
Vamos.
Sabes que nesta igrexa enterraban os pobres?
Sóltame!
Claro, non se facía dentro. Facíase fóra.
En foxas comúns.
Tiraban os corpos como lixo.
Xente coma miña nai!
Non...
Dona Asunción non...
Asunción? Quen falou de dona Asunción?
Miña nai é Sonia Ramos.
Ti e as outras deixástela morrer.
Agora vas pedirlle perdón.
Pídelle perdón!
Perdón!
Déixame marchar e non direi nada.
- Xúroo. - Non dirás nada?
- Non. - Como cando mataron a miña nai?
Non.
Ningunha desas rameiras que matei
berrou nin a metade ca ela aquela noite.
Seino porque estaba alí.
Vino todo.
Como o deixastes só con ela?
Non é verdade.
Eu non sabía nada.
Iso é mentira.
El pagouvos.
Pagouvos para poder matala.
Eu era un neno e ela era unha muller indefensa.
Non te dás conta?
Eu tamén era unha nena.
Eu coidábate!
Eras coma as demais.
Non fixeches nada. Nada!
Deixáchesme só.
Acabouse.
Arturo!
Arturo, sóltaa!
Un paso máis e mátoa!
Ninguén che vai disparar!
Non a manques.
Baixade as armas!
Por favor...
Arturo, só quero falar.
"Protexer sempre o inocente", recordas?
Ensinóunolo papá.
Oxalá o cumprira el.
Por que dis iso?
Atrás!
Non o sabes, Marina.
Non sabes nada.
Deixa que che axude.
Solta a Margó. Aínda estás a tempo.
A tempo?
A tempo de facer xustiza, Marina.
É do único que estou a tempo.
- Atrás! - Arturo!
Atrás!
Non tes nin idea, Marina,
do que é estar totalmente só neste mundo.
Que maten a túa nai coma un can.
Que farías ti, Marina?
Ti que farías?
Di! Que farías ti?
Arturo.
Arturo, eu entendo perfectamente a dor que sentes, pero isto non...
Non entendes nada, Marina.
Todas esas mulleres sabían que el a ameazaba
e deixaron que a matara. E papá tamén.
Non, iso non puido ser así.
Puido salvar a mina nai e non o fixo.
Sabes perfectamente que papá nunca faría iso.
Por que cres que me deixou vivir na súa casa?
Porque me quería?
Por favor...
Fíxoo para aliviar a culpa, Marina.
Pero claro que te quería, Arturo.
Papá queríate moitísimo.
E eu tamén. Eu quérote moitísimo.
Eu, sen ti... Non sería o mesmo.
Sen os teus abrazos cando había tormenta. Acórdaste?
E sen todas esas veces que xogabamos a policías e ladróns.
Marina, falas dun mundo de fantasía.
Isto non é un xogo. É a vida real.
Por favor, escóitame.
Vas ter un fillo.
Teño que acabar con isto.
Non!
Marina!
Ramírez! Non!
Arturo!
Arturo, non te movas.
Mírame!
Tranquilo.
Non fagas esforzos. Mírame.
Por fin a gran Quiroga resolveu o enigma.
Pero que parvada é esa?
Así rematan as boas historias de policías, non?
Non.
Non. O malo non pode morrer.
O malo ten que ser xulgado. Iso ensinóunolo papá, lembras?
Papá non era a persoa que cres que era.
Xa está. Arturo.
Arturo!
Arturo.
Arturo!
Non!
Vexo que xa o soltaron.
Grazas ó seu labor, Srta. Quiroga.
Espero que todo isto non lle faga pensar en abandonar.
Esta vida non é para nós, verdade, Héctor?
Verdade.
Sei que tocaches a orella.
SEGREDOS DE FAMILIA
Subtítulos: Antía López Cando