SPRAWA PRYWATNA
O kim mówisz?
Zabójca fleur-de-lis.
Wyciął na niej lilię.
Jak to możliwe?
Działa od ponad 30 lat.
Musisz nam powiedzieć wszystko, co wiesz o tej sprawie.
Kim ona jest?
Sonia Ramos.
Pracowała z nami w Domu Wody.
Byłam wtedy tylko dzieckiem.
Dom Wody znajdował się w Ourense. Miejscowy przyznał się do zbrodni.
Trafił do psychiatryka.
A potem nas stamtąd zabrali.
Mówili, że ją brutalnie zadźgał.
Sprawdźmy, czy rysunek rzemieślnika pasuje do książki mojego ojca.
To mogłoby połączyć starą sprawę z tymi nowymi.
Voilà.
Panienki ojciec pracował wtedy w Ourense.
Podobnie jak Ramírez.
Detektyw Ramírez.
Sonia Ramos. Jak mógł pan ukrywać przed nami jej sprawę?
Marina?
Co pan o niej wie?
Gdzie usłyszałaś to nazwisko?
Dlaczego pan to ukrywał?
Nie wiem, o czym mówisz.
Wiem, że 30 lat temu była pierwszą ofiarą
zabójcy fleur-de-lis.
Znaleźliśmy jej zdjęcie wśród książek mojego ojca.
Miała na piersi symbol fleur-de-lis.
-Gdzie jesteście? -W moim domu.
-Zaraz tam będę. -Nie.
Jedziemy do Ourense.
Zaczekaj!
Spotkajmy się za 20 minut na skrzyżowaniu Santa Maria.
Jak to nie jedziesz?
Są urodziny panienki brata.
Jak nikt nie zostanie, pewnie uzna, że wciąż prowadzimy śledztwo.
Ale w Ourense znajdziemy wszystkie odpowiedzi.
Kto wie,
może z domu przydam się bardziej.
Naprawdę rozmawiam z Héctorem Hugo?
A ja z panną Quirogą?
W porządku.
Uważajcie na siebie.
Zadzwonię, jak coś znajdziemy.
Będę czekał.
Wiedziałem o jej śmierci.
Ale nie wiedziałem o symbolu.
Jak mogłeś nie wiedzieć?
Nie brałem udziału w śledztwie.
Twój ojciec chciał utrzymać sprawę w tajemnicy.
Kim był człowiek, który się przyznał?
Skąd o tym wiecie?
Mamy rozmawiać o sprawie, prawda?
Chłopiec, który popełnił tę zbrodnię,
pracował z nami na komisariacie.
Złota rączka. Dorabiał sobie dorywczo.
Nazywał się Santiago Melero.
Chciał zostać policjantem.
Ale był trochę opóźniony.
Twój ojciec bardzo go lubił.
Nauczył go czytać i pisać.
Dlatego ta sprawa była dla niego szczególnie trudna.
Wysłano go na leczenie zamiast do więzienia.
Mój ojciec postąpił nieuczciwie?
Twój ojciec był człowiekiem.
I nigdy nie pozwoliłby ci kontynuować tego śledztwa,
bo to dla niego delikatna sprawa.
Co więc proponujesz?
Zostaniecie tutaj.
-Ja pojadę do Ourense. -To rozkaz?
Zgadza się, detektywie.
Niech pan nie liczy, że ustąpię.
Możemy jechać sami i działać samopas.
Możemy też jechać razem, by niczego nie przeoczyć.
Jak będzie, detektywie?
Nie wiem, czemu moi rodzice nigdy tu nie wrócili.
Ostatnio byłam w Ourense w wieku sześciu lat.
Ciastka wyglądają kusząco.
Dobra robota, Lourditas.
Spójrzmy na stół.
Jeden, dwa, trzy, cztery.
Ale nie ma nas tylu.
Héctorze, za mało nakryć.
Rzecz w tym...
Marina do nas nie dołączy.
Słucham?
Panienka źle się czuje.
I przegapi urodziny brata?
Ma okropny ból głowy.
-Zajrzę do niej. -Nie!
Lepiej dać jej odpocząć,
a może później zejdzie na tort.
Skończę się ubierać.
Dlaczego akurat dzisiaj musi ją boleć głowa?
Héctorze!
Marina.
Nie ma jej tu.
Co tam robiłeś?
Przygotowuję alibi Mariny.
Muszę z nią pomówić.
-Coś sobie przypomniałam. -Tak?
Sonia Ramos miała syna.
Miał zaledwie trzy lata, ale był świadkiem tej zbrodni.
Sprawy dotyczące osób nieletnich muszą być idealnie zarchiwizowane.
Gdzie?
Oto jest pytanie.
Proszę zostawić to mnie.
Ostrożnie, przewrócicie się.
Do zobaczenia.
Uważaj trochę!
ALFONSO QUIROGA - KOMISARZ
-Wygrałem. -Oszukiwałeś!
W porządku.
Co tym razem pani przeskrobała?
IMIĘ MATKI: SONIA
Kto to jest?
Nie grzebcie w moich aktach.
Kim był ten chłopiec, tato?
Na pewno jego rodzice umarli.
Nie boisz się, że cię skrzywdzą?
Nigdy.
A nawet jeśli, otwieram tę szufladę
i moje lęki znikają, gdy widzę wasze buzie.
Zobacz, to my!
To ja, a to my razem. Spójrz.
Ale nie chcę, żeby ci się coś stało.
Wszyscy kiedyś umrzemy, Marino.
Kto chce iść do laboratorium?
Ja!
Co, ty nie chcesz iść?
-Znowu wygram! -Nie!
Zaraz wracam.
Zostańcie tutaj.
Marina, dokąd idziesz?
Kazał nam tu zostać.
Tak, jasne.
Nie jestem tu, by siedzieć w aucie.
To nie nasz komisariat.
Nie możemy się tu panoszyć.
-Nie mogę już czekać. -Nie, Marina!
Zamierzasz...
Tutaj!
Dzień dobry.
Jak mogę pomóc?
Jestem detektyw Pablo Zarco.
Szukamy detektywa Ramíreza,
właśnie przyszedł do komisarza.
Dziękuję.
Proszę tu zaczekać.
Oczywiście.
Zaczekaj tutaj. Dziękuję.
Proste, prawda?
Mając tę odznakę, mogłabym przenosić góry.
Z pewnością.
Ale Ramírez kazał nam zostać, więc raczej nas nie wpuszczą.
Na co zatem czekamy?
Dobre pytanie. Marina, nie!
Marina!
Dzień dobry.
Dziękuję, że mi pan towarzyszy, bardzo się denerwuję...
Witam.
Ukradli mi torebkę w biały dzień!
Za zlekceważenie rozkazu będę miał kłopoty.
To tutaj.
SEKRETARIAT TECHNICZNY
-Co? -Biuro mojego ojca.
Nie rób tego.
Nawet o tym nie myśl.
Marina, proszę cię.
Proszę cię, nie.
Nie możemy tam wejść.
Nie wolno nam tu być. Marina!
Marina, czy ty mnie słuchasz?
Słuchasz mnie?
Nie słucha.
Czego tu, u licha, szukasz?
Jeszcze nie wiem.
Świetnie. Nie wie.
Czasami coś wyczuwasz...
Wyczuwasz?
Jeśli się skupisz,
życie podsunie ci...
Voilà.
...więcej, niż się spodziewasz.
Co to?
To ja i mój brat.
Spójrz na to.
Kto to taki?
Damián Ramos.
ŚWIADEK MORDERSTWA
To syn Soni Ramos.
Niech zgadnę.
Szukaliście łazienki.
Co tutaj robicie?
-Czego szukacie? -Pana.
W tym pudełku?
Dość tych bredni, wynocha stąd.
No już.
Teraz znajdziemy mordercę.
Teraz czeka cię kara.
-Proszę, nie. -Ależ owszem.
Gdy wy błądziliście bez pozwolenia po komisariacie,
ja zdobyłem zgodę
na wizytę w psychiatryku.
To wspaniale!
Tyle że nie uda nam się tam dojechać.
To znaczy?
Jest w dość odosobnionym miejscu.
Prowadzi tam jedna droga,
ale obecnie jest nieprzejezdna.
Burze zwaliły drzewa na drogę.
Pacjenci są odcięci od świata?
-Na to wygląda. -A jak coś się stanie?
W takim wypadku
pewna kobieta zabierze ich łodzią.
Jedźmy do niej.
Nie ma mowy.
Nie taki był plan.
Improwizacja to część pracy policjanta.
Castaño mnie tego nauczył.
Tak? Nauczył cię czegoś jeszcze?
-Nie podoba mi się to. -O co chodzi?
Ukrywa przed nami informacje.
Nie wszyscy lubią z tobą pracować.
Najpierw nie chciał nas w Ourense,
potem zostawił przed komisariatem,
teraz nie chce nas na łodzi.
Czemu nie powiedział nam, że Sonia Ramos ma syna?
W porządku.
-A jeśli nie wiedział? -Jakim cudem?
Ramírez był prawą ręką mojego ojca.
Musiał mieć dostęp do wszystkiego.
Dlaczego tak długo z nią rozmawia?
Jest lojalny wobec twojego ojca.
Z jakiegoś powodu nie chciał, by ktoś przy tym węszył.
No nie wiem.
-Coś tu śmierdzi. -Marina, Zarco, idziemy!
Chodźmy.
Zwróć uwagę na detale. Tak jak robiłby to Héctor.
SPRAWY Z DZIEĆMI - ZARCHIWIZOWANE
1920 - SPRAWY Z DZIEĆMI
SPRAWY Z OURENSE - POUFNE
Voilà.
Niespodzianka!
Pan Arturo.
Wszystkiego najlepszego!
Sto lat.
Przysięgam, zapomniałem...
-Że dziś 23 listopada? -Właśnie.
To twoje urodziny. Czas na nikogo nie czeka.
Zdmuchnij świeczki i pomyśl życzenie.
Cudownie!
Wszystkiego dobrego.
Najlepszego.
Wino musujące ożywi atmosferę.
Gdzie jest Marina?
Jest chora, boli ją głowa.
Nie wyzdrowiała w pełni
i ciągle się przemęcza, więc nic dziwnego.
Przepraszam, muszę iść do łazienki.
Oczywiście.
Proszę nikomu nie mówić.
Gdzie jest Marina?
Nadal grzebie w tej sprawie?
Jeśli naprawdę chcesz ją chronić, powiedz mi, gdzie jest.
-Wyszła. -Tyle już wiem.
Ale dokąd?
Zdajesz sobie sprawę, co może jej grozić?
Nie masz pojęcia, kim są nasi podejrzani.
No mówże!
Proszę cię, Héctorze.
Gdzie ona jest?
W Ourense, bada sprawę sprzed 30 lat,
w której ofiara miała na ciele symbol fleur-de-lis.
Ourense?
Proszę się nie martwić, jest tam z detektywem Zarco
i z Ramírezem.
Z Ramírezem?
Przekaż mojej matce, że nie mogę zostać na przyjęciu.
I przygotuj bibliotekę, muszę zacząć poszukiwania.
Niezwłocznie.
Dotarliśmy.
To tam.
PLACÓWKA PSYCHIATRYCZNA NA RZECE SIL
Mówiłem, że to kiepski pomysł.
Chodźmy.
Jak widzimy,
wszystkie objawy są zgodne z przedstawioną wcześniej teorią.
Dlatego pacjent musi kontynuować zalecone przez nas leczenie.
Tak?
Ci państwo chcieliby zamienić z panem słowo.
Proszę wybaczyć.
Detektywie. Kopę lat.
Jeśli dobrze pamiętam...
Jestem tu z córką Alfonsa Quirogi.
Miło mi poznać.
Jak mogę pomóc?
Santiago Melero był ograniczony umysłowo.
To niestosowne określenie, a do tego nieprecyzyjne.
Interesuje mnie jego diagnoza medyczna.
I dlaczego „był”?
To jakaś nowa sztuczka policji?
Wysyłać atrakcyjną sekretarkę na przesłuchania?
Może mi pan odpowiedzieć?
W swoim czasie, panienko.
Santiago Melero to przypadek schizoidalnego szaleństwa
i zachowań solipsystycznych, nie przejawiał żadnych emocji.
Jego zdolności poznawcze nie istniały
i miał skłonność do samookaleczenia.
Stracił nawet jeden palec.
Nadąża pani?
Czy może mam używać przystępniejszej terminologii?
Obsesyjność, brak empatii, wycofanie.
Zamiast schizofrenii czy szaleństwa
poszłabym raczej w stronę autyzmu. Słyszał pan kiedyś o nim?
A może mam użyć przystępniejszej terminologii?
Kobiety nie powinny czytać o rzeczach, których nie rozumieją.
Za to mężczyzna na stanowisku i z dyplomami powinien.
To tam.
Tam jest Santiago Melero.
Nie żyje.
Nie żyje?
Jak to nie żyje?
Pacjent zmarł nieco ponad rok temu.
Ale to niemożliwe.
A jednak.
Byłem na jego pogrzebie. Jako jedyny.
Nie miał rodziny ani przyjaciół.
On nadal morduje kobiety...
Nie możesz mówić o szczegółach sprawy.
Chyba wiemy już wszystko.
Dziękujemy za życzliwość.
-Nie będziemy już przeszkadzać. -To sama przyjemność.
Powinniśmy wracać do domu.
-Marina, chodź. -Co?
-Zbierajmy się. -Już? Ale...
Chodź.
Za wcześnie wyjechaliśmy.
Możesz upierać się do woli,
ale nasze śledztwo w Ourense dobiegło końca.
A jeśli on nas okłamał?
A jeśli Santiago nie zginął, ale uciekł?
Nie zaczynaj tych swoich szalonych teorii!
Codziennie widuję Santiago Melero.
Widzę go w nocy, jak kroczy boso.
Kroczy?
Razem z innymi.
Każdy niesie zapaloną świecę.
A przewodzi im śmiertelnik
z krzyżem i kotłem święconej wody.
Ta kobieta to wariatka.
Mówi o Świętej Kompanii.
Nie mówcie mi, że wy...
Wierzycie w te wszystkie...
Czy nie czujecie zapachu wosku w powietrzu?
Mieszczuchy.
Wy nic nie wiecie.
Możesz nas pani zabrać na cmentarz?
Ki czort?
Ten po drugiej stronie. Zrobi to pani?
Nie wyjadę bez sprawdzenia, czy Santiago wciąż żyje.
Santiago nie żyje.
Nie jest zabójcą fleur-de-lis.
Wiec kto nim jest?
Wydałem rozkaz ponad godzinę temu!
Nie mogą jej znaleźć w Ourense.
Przeszukać całą prowincję.
Przyniosłem whisky i kawę.
Wiesz, co narobiliście?
Spakuj jej rzeczy, dziś wieczorem wyjeżdżamy.
Tak jest. Przepraszam.
-Rosa. -Co się dzieje?
Zaczekaj na mnie w domu.
Przerażasz mnie, co się dzieje?
Coś niespodziewanego, z czym muszę się uporać.
To będzie długa noc.
Nie martw się, będzie dobrze.
-Odprowadzisz ją? -Oczywiście.
Samochód czeka.
Chodźmy.
Co się stało?
Śledztwo zaczęło się komplikować.
Muszę zadbać o twoje bezpieczeństwo.
Wyjeżdżamy.
Masz to, o co prosiłam?
Zaczekam przy tylnych drzwiach.
Héctor pakuje twoje rzeczy.
Rosa jest już w aucie.
Nie możemy tak żyć.
Wiem, że to dla ciebie trudny czas,
ale musisz sobie pozwolić na szczęście.
Muszę wyjść.
Sprawy na komisariacie. Niedługo wrócę.
To słaby moment na wyjazd.
Nie zrobię tego, mamo.
Obiecuję.
Dobrze.
Niedługo wrócę.
Powinniśmy się rozdzielić.
Jesteś pewna?
Wierzę, że ten grób skrywa wszystkie odpowiedzi.
„Santiago Melero”.
Nie zbliżaj się!
Co?
Od początku nas hamujesz. Nie podchodź bliżej!
Co się stało?
-Co się dzieje? -Znaleźliśmy grób.
Jesteś cała?
Zamkniemy tę sprawę, obiecuję.
Mamy szczęście.
Ostatnie deszcze zmiękczyły ziemię.
Będzie lżej kopać.
Nie wiedziałem, że był pan kiedyś grabarzem.
Wujek miał zakład pogrzebowy.
Ale wolałem badać los zmarłych, niż ich grzebać.
Jasne.
Sprawdźmy, ile palców ma to ciało.
Co?
Santiago Melero u jednej dłoni ma ponoć cztery palce.
Rwa kulszowa.
Ty będziesz musiał to zrobić.
Ja? Robię tu za muła?
Marina może robić to samo, co każdy mężczyzna.
-Mogłabym. -Dobrze.
Proszę, detektywie.
Zachowuj się. To wstyd.
Kobiety i ta ich wybiórcza równość.
Będziemy się zmieniać.
Dasz mi pomóc, zanim zacznie lać?
Nie.
Trumna. Dotarłem do trumny.
-Wyjmuj ciało. -Co?
Pośpiesz się.
Sam tego nie zrobię.
Tutaj.
Delikatnie.
Ile palców ma ta dłoń?
Pięć.
A druga?
Cztery.
I wszystko jasne.
Santiago Melero nie może być obecnym mordercą.
Chwileczkę.
Co to jest?
Ktoś podciął mu gardło.
Został zamordowany?
Fleur-de-lis.
Nie może być.
Myśl, Marino, myśl.
Trzeba patrzeć poza to, co widoczne na pierwszy rzut oka.
Dobrze.
Sonia Ramos, kobieta z Domu Wody,
zamordowana 30 lat temu, na ciele wyryto fleur-de-lis.
To była sprawka Melero.
Złapano go na gorącym uczynku.
Ale 30 lat później kolejny morderca
zaczął atakować kobiety z Domu Wody.
Santiago Melero zginął rok temu pierwszy.
Kobiety były po nim, ale dlaczego?
Dlaczego?
Alastor, demon zemsty.
Kto chciałby pomścić śmierć Soni Ramos?
Co ważniejsze, kto byłby w stanie czekać 30 lat,
żeby to zrobić?
Jej syn!
Syn Soni Ramos jest zabójcą fleur-de-lis.
O co chodzi?
Miałem nadzieję, że się mylę.
Nie poznajesz tego chłopca?
Arturo.
Matka was widziała?
Spokojnie, była w swoim pokoju.
Były jakieś wieści od panienki Mariny?
Idziemy.
Panie Arturo.
Proszę uważać.
Marina, zwolnij, zabijesz nas.
Niepotrzebnie dałem ci prowadzić.
Zatrzymaj samochód.
Nie mamy czasu.
W schowku znajdziesz swój nowy paszport i pieniądze.
Boisz się?
Nie ma się czym martwić.
Gdzie dokładnie mnie zostawisz?
Na granicy.
PASZPORT
Co to ma być?
Ktoś musi ci pomóc przejechać przez kraj.
A gdzie mój?
Wszystko w swoim czasie.
ŚWIADEK MORDERSTWA
BRUTALNA ŚMIERĆ Z OKALECZENIEM
ŚWIADEK MORDERSTWA MATKI, SONI RAMOS
Margó!
Héctorze!
Marina, kochanie!
Marina! Jestem tutaj!
Mamo! Gdzie jest Margó?
-Gdzie moja przyjaciółka? -Z twoim bratem.
-Co się stało? -Dokąd pojechali?
Co się dzieje? Straszysz mnie.
Czemu nie mówiłaś, że mój brat jest adoptowany?
Marina, na Boga, powiedz mi, co się dzieje!
-Mamo. -Mów.
Arturo...
-Arturo... -Jest zabójcą fleur-de-lis.
-Nie! -Mamo!
Mamo!
Mamo, posłuchaj mnie.
Spójrz na mnie.
Musimy pomóc tej kobiecie.
Spójrz na mnie, proszę!
Mamo, mój brat, Arturo,
co roku jeździ gdzieś w urodziny.
Wiesz dokąd?
Do klasztoru San Lourenzo de Carboeiro.
Tam jest pochowana jego matka.
Kościół? Co my tu robimy?
Muszę coś załatwić.
Nie taka była umowa.
Zamknij się.
Chodź.
Wiesz, że w tym kościele chowali biednych?
Puść mnie!
Oczywiście nie w środku, tylko tutaj.
W masowych grobach.
Ciała wyrzucone jak śmieci.
Ludzi takich jak moja matka!
Nie...
Asunción nie jest...
Ktoś o niej wspominał?
Sonia Ramos to moja matka.
A wy pozwoliliście jej umrzeć.
Teraz ją za to przeprosisz.
Przeproś ją!
Przeproś!
Przepraszam!
Przepraszam cię!
Puść mnie, nikomu nie powiem.
-Przysięgam. -Nikomu nie powiesz?
-Obiecuję. -Jak wtedy, gdy zabito mi matkę?
Nie.
Żadna z tych suk, które zabiłem,
nie krzyczała tyle, co ona tamtej nocy.
Wiem, bo tam byłem.
Widziałem wszystko.
Jak mogłaś zostawić go z nią samego?
To nieprawda.
Nic nie wiedziałam.
Kłamiesz.
Zapłacił ci.
Zapłacił ci, żeby móc ją zabić.
Byłem dzieckiem, a ona bezradną kobietą.
Nie widzisz?
Ja też byłam dzieckiem.
Opiekowałam się tobą!
Byłaś taka jak tamte.
Nic nie zrobiłaś. Nic!
Zostawiłaś mnie samego.
To koniec.
Arturo!
Arturo, zostaw ją!
Jeszcze jeden krok i ją zabiję!
Nikt cię nie zastrzeli! Nikt!
Nie krzywdź jej.
Odłóżcie broń!
Proszę...
Arturo, chcę tylko porozmawiać.
„Zawsze chroń niewinnych”, pamiętasz?
Tata nas tego nauczył.
Sam tego nie potrafił.
Dlaczego tak mówisz?
Cofnąć się!
Nie wiesz, Marino.
Nic nie wiesz.
Pozwól mi pomóc.
Wypuść Margó. Jeszcze nie jest za późno.
Nie jest za późno?
Mogę jedynie wymierzyć sprawiedliwość.
Tylko to mi zostało.
-Cofnąć się! -Arturo!
Do tyłu!
Nie masz pojęcia,
jak to jest nie mieć nikogo na tym świecie.
-Proszę... -Gdy matka ginie jak pies.
Co byś zrobiła, Marino?
Co byś zrobiła?
Odpowiedz! Co byś zrobiła?
Arturo.
Rozumiem ból, który czujesz, ale to...
Nic nie rozumiesz, Marino.
Te kobiety wiedziały, że on jej grozi,
i pozwoliły mu ją zabić. Tak jak tata.
Nie, to nie mogło być tak.
Mógł ją uratować, ale tego nie zrobił.
Arturo, wiesz, że tata nigdy by tak nie postąpił.
Jak myślisz, dlaczego mnie przygarnął?
Bo mnie kochał?
Proszę...
Chciał ukoić sumienie.
Oczywiście, że cię kochał, Arturo.
Tata bardzo cię kochał.
I ja też. Tak bardzo cię kocham.
Bez ciebie nie byłabym taka sama.
Bez uścisków podczas burzy. Pamiętasz?
I bez zabaw w policjantów i złodziei.
To nie jest twój świat fantazji.
To nie zabawa, to prawdziwe życie.
Proszę, posłuchaj mnie. Proszę.
Będziesz mieć dziecko.
Muszę to zakończyć.
Nie!
Marina!
Ramírez! Nie!
Arturo!
Arturo, nie ruszaj się.
Patrz na mnie!
Już dobrze.
Będzie dobrze.
Nie przemęczaj się. Spójrz na mnie.
Wielka Quiroga rozwikłała zagadkę.
Co to za brednie?
Tak się kończą historie detektywistyczne, prawda?
Nie.
Złoczyńca nie może umrzeć.
Złego trzeba osądzić. Tata nas tego uczył, pamiętasz?
Nie był taki, jak ci się wydaje.
Już dobrze, Arturo.
Arturo!
Nie!
Widzę, że cię wypuścili.
Dziękuję za pani pomoc, panno Quiroga.
Mam nadzieję, że ta sytuacja pani nie zniechęci.
To życie nie jest dla nas. Prawda, Héctorze?
Fakt.
Dotknąłeś ucha.
SPRAWA PRYWATNA ODCINEK 8: SEKRETY RODZINNE
Napisy: Marcin Kędzierski
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Natalia Kłopotek