‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ไม่ใช่แค่ความคิดแย่นะ แต่นี่มันอันตราย
‪อยู่ๆ จะทอดน่อง ‪มาโรงเรียนบัลเลต์ชั้นนำของประเทศ
‪แล้วสนองตัณหาตัวเอง
‪ออกแบบบัลเลต์เพี้ยนๆ ที่คนไม่ต้องการไม่ได้
‪- โมนาอยากได้นี่ ‪- อย่าเรียกแบบนั้น
‪อ้อนวอนเหมือนวันวาน
‪ฉันประกาศบัลเลต์ชุดใหม่ของ ราโมน คอสต้า ‪แต่ไม่ได้แปลว่าคุณจะทำอะไรก็ได้
‪นี่คือวงการของศิลปินผู้สร้างแรงบันดาลใจ
‪ไม่ใช่พวกจิตวิญญาณแหลกสลาย
‪- ศิลปินชั้นยอดต้องเจอความโหดร้าย ‪- นักเรียนหนึ่งคนของเราเกือบตาย
‪เด็กที่เหลือถึงต้องการให้ผม ‪ช่วยพาไปเผชิญหน้าความกลัวไง
‪ตอนนี้เด็กๆ ต้องการปาฏิหาริย์
‪เด็กพวกนี้อาจจะโตไว
‪แต่ก็ยังเป็นหน้าที่เรา ‪ที่ช่วยให้พวกเขาเจอที่ทางบนโลก
‪แล้วถ้าคิดว่าโลกนี้คือเทพนิยาย
‪อยากจะทำเจ้าหญิงนิทราเห่ยๆ อีก ‪ผมถอนตัวก็ได้
‪- อะไรนะ ‪- ถอนตัวไปไหน ราโมน
‪ไหนบอกว่าไม่ไปปารีสแล้วไง
‪เราขวางคุณจากงานอื่นงั้นเหรอ
‪ที่จะสื่อคือไม่มีใครปลอดภัย
‪เราจัดการเรื่องนั้นอยู่
‪เราดึงเงินกองทุนมาติดตั้ง ‪ประตูล็อกตามเวลาในหอ
‪ก็แค่ตบตาพวกพ่อแม่ขี้วีน
‪- นี่คือก้าวแรก ‪- เรื่องตลกชัดๆ
‪เดี๋ยวเด็กก็หาทางหนีออกมาได้ ‪เหมือนที่เราทำ
‪โมนา คุณปฏิวัติสื่อด้วยบทความชิ้นใหญ่นี่
‪เอาให้ปังเลย
‪แหม เห็นโปสเตอร์แล้วเนี่ย
‪"เด็กๆ หยิบอาชญากรรมของ แจ็ก เดอะ..."
‪ริปเปอร์ เท่านี้เลย แค่ริปเปอร์
‪ชุบตัวให้ไอ้โรคจิต
‪ต้องไปสอนไม่ใช่หรือไง
‪เขาน่าจะยังหลงผมอยู่
‪น่าจะลืมคุณไปตั้งนานแล้วล่ะ
‪นึกภาพตามนะ บัลเลต์เรื่องราวเรียบง่าย
‪หนุ่มสาวเจอกัน หนุ่มขู่เข็ญคนในเมือง
‪หนุ่มกลายเป็นตำนาน
‪ต้องกลายเป็นข่าวฉาวแน่ ‪คณะกรรมการไม่เห็นด้วยแน่นอน
‪เราผลักดันร่างกายของนักเต้นให้ถึงขีดจำกัด
‪แล้วจะมัวห่วงจิตใจไปทำไม
‪ถอดขยะออก! ทุกคน!
‪ท่าที่หนึ่งหันเข้าบาร์
‪นี่ โอเรน พอมีเวลาไหม
‪ว่าไง
‪ดับเบิล ทัวร์สวันนี้สวยมากเลย
‪ขอบใจ
‪ต้องทำคนเหลียวใช่ไหมล่ะ
‪เอ่อ ไม่ใช่ฉันนะ ‪แต่แบบ พวกเราทำให้คนเหลียวด้วยกัน
‪อยากจะพูดอะไรหรือเปล่า
‪ใช่
‪ที่เราเต้นเมื่อวานมันดีมากเลย
‪ฉันรู้
‪เราควรทำดีแบบนี้ไปเรื่อยๆ ‪เนอะ แล้วก็ฟาดการคัดตัวด้วยกัน
‪ว้าว คิดจะครองโลกแล้วแฮะ
‪ฉันไม่มามัวเสียเวลาที่นี่หรอก
‪โรงเรียนบัลเลต์ที่แอลเอไม่มีผู้ชายดีๆ ใช่ไหม
‪แล้วไง
‪ก็แค่ ผู้ชายทุกคนที่นี่ทำแบบเดียวกับฉันได้
‪ฉันเข้าใจว่านายมีแฟน
‪แล้วก็ไม่ได้จะไปแทรกกลางระหว่างใครด้วย
‪แต่ความจริงคือนายต้องการฉัน
‪ในเรื่องการเต้นน่ะ
‪ก่อนที่ราโมน คอสต้าจะคัดรอบแรก
‪เขามาดูคาบเรียน
‪ฉันว่าเธอเก่งแล้ว
‪ไปได้สวยแน่นอน
‪แต่เทคนิคในคาบฉันห่วยแตกนะ
‪เดี๋ยวก็ดีเอง
‪แค่ยังไม่ใช่วันนี้
‪แช่ขาก่อนประแจจะมาตรวจเหรอ
‪คงเจ็บตัวน่าดู
‪ถ้าราโมน คอสต้า ‪เห็นเราพังอีกรอบ เราจบแน่
‪นี่ ขอโทษจริงๆ ที่เธอล้ม
‪ไม่ต้องหรอก ฉันไม่ได้เจ็บ
‪เราแค่ต้องวางกลยุทธ์กัน
‪ของฉันก็ง่ายๆ นะ ฟาดให้เรียบ
‪แค่นั้นไม่พอ!
‪นี่ ในสตูดิโอเต้น ฉันจะทุ่มสุดตัวเพื่อเธอ
‪แต่ถ้าข้างนอก ทางใครทางมัน
‪ได้ยินว่าพลัดตกกันเหรอ
‪ครับ เบ็ตต์ชิงหล่นก่อนห่าม
‪ไม่ใช่เรื่องใหญ่ค่ะ เท้าหนูเป็นปกติแล้ว
‪โอเค งั้นมาดูกันหน่อย
‪โอเค
‪- เจ็บไหม ‪- ไม่ค่ะ
‪แล้วนี่ล่ะ
‪แบบนี้
‪ไม่เลยค่ะ
‪โอเค งั้นก็
‪ดูจากรอยช้ำบางส่วนกับการเคลื่อนไหวที่จำกัด
‪ฉันว่าต้องเป็นอะไรแน่ๆ
‪น่าจะเพราะเอ็นร้อยหวายที่บวมเป่งขนาดนั้น
‪ซึ่งก็ไม่อยู่ในเอกสารของเธอด้วย
‪แย่แน่เลยซิส
‪อลัน หนูสาบานเลยค่ะ ‪หนูจะบอกเลยถ้าเกิดมีอะไรผิดปกติ
‪จริงๆ นะคะ ‪หนูคงไม่เอาสุขภาพมาเสี่ยงกับบทโง่ๆ นี่
‪แกทำอะไรอยู่เนี่ย
‪ฉันตาย แหลกสลาย พ่ายแพ้
‪จูน เขายังไม่เริ่มคัดเลือกกันด้วยซ้ำ
‪ราโมน คอสต้าคงไม่เลือกฉันเป็นโซโลอิสต์แน่
‪แต่ถ้าฉันไม่ได้บทนำ
‪แม่ก็จะส่งฉันกลับนิวยอร์ก
‪เธอยังชนะใจเขาได้นะ
‪เธอก็พูดได้นี่ ทำเขาตาวาวไปแล้ว
‪อือ จนมาเห็นฉันแกว่งไปมา ‪ในคาบของโทเฟอร์ บรูกส์
‪ใช่ ครูบัลเลต์ของเราเข้ม
‪แถมสอนเร็วจะแย่ ยังกับคนละภาษา
‪ภาษาฝรั่งเศสไง คนละภาษาจริงๆ
‪ประเด็นคือฉันยังตามไม่ทัน
‪เธอแค่ต้องเรียนสิ่งที่ต้องรู้
‪ก็ได้ งั้นเธอสอนฉันเรื่องที่ครูบรูกส์บอก
‪แล้วฉันจะช่วยให้หายเกร็งเอง
‪เอากุหลาบนั่นมาจากไหน
‪ของขวัญน่ะ นี่ไง
‪"ถึงคราวเธอโบยบิน" เหรอ
‪แม่เจ้า นั่นมันขู่ฆ่าชัดๆ
‪ตอนแคสซี่พลัดตกลงพื้นถนน ‪ก็มีกุหลาบขาววางอยู่ใกล้ๆ
‪เอาไปให้ตำรวจเดี๋ยวนี้เลย
‪ช่างเถอะ
‪เนเวอาห์!
‪เนเวอาห์ ที่นี่มีเรื่องมากมายที่เธอยังไม่รู้
‪เรื่องที่ฉันเคยเห็นมา
‪โอเค คืนนั้นฉันอยู่ข้างนอก แล้วเห็นคนคนนี้…
‪อยู่สุดปลายโถงนี่ ใส่เสื้อฮู้ดตัวใหญ่
‪ซิปสีแดงใช่ไหม
‪รู้ได้ยังไง
‪- เดาเฉยๆ ‪- โอเค ฉันสติแตกแล้วนะ
‪ใจเย็นก่อน ชีวิตเรา ‪ไม่ใช่บัลเลต์ของตาราโมน คอสต้าซะหน่อย
‪แน่ใจแล้วเหรอ
‪อยากพบฉันเหรอคะ
‪ใช่ รู้ไหมว่าทำไม
‪หมวด ฉันทราบว่าอาจทำเกินกว่าเหตุไปบ้าง…
‪คำสั่งจากเบื้องบน
‪เธอจะต้องเลิกสืบสวน ‪คดีลื่นพลัดตกที่โรงเรียนบัลเลต์…
‪แล้วกลับไปตระเวนตามเดิม
‪แต่ที่ฉันทำไปยังไม่ช่วย…
‪ครูซ ฉันรู้ว่าเธอยังใหม่
‪ฉันเป็นทหารมาแปดปีค่ะท่าน
‪และการเป็นตำรวจคนแรกในที่เกิดเหตุ ‪เธอต้องรู้วิธีปล่อยมันไป
‪เราเห็นร่องรอยการขัดขืนบนดาดฟ้า ‪ผอ.ไม่ยอมตอบคำถามฉัน
‪แล้วนักเรียนก็โกหก
‪ห้ามดูเวชระเบียนถ้าไม่มีหมายค้น
‪ส่งเรื่องไปฝั่งฆาตกรรมได้เลยนะคะ
‪ไม่ได้ ไม่ได้มีใครตาย
‪เพราะเรื่องเพื่อนสาวเธอไหม
‪เพราะถ้าต้องการเวลา…
‪ไม่ค่ะ ที่ฉันต้องการ ‪คือเพื่อนร่วมงานที่ปกป้องประชาชนแทนสถาบัน
‪ที่นี่มีบางอย่างแปลกๆ
‪แล้วถ้าคุณมองไม่เห็น ‪คุณนั่นแหละคือส่วนหนึ่งของปัญหา
‪ฉันเคยเห็นผู้หญิงหลายคน ‪ใช้ความสามารถแบบทิ้งๆ ขว้างๆ
‪เอาความรู้สึกมาปนกับคดี
‪ถ้าอยากให้หน่วยสนใจ นี่ไม่ใช่วิธีที่ถูก
‪โอเคทุกคน พักห้านาที
‪เราจะดูช่วงเดี่ยวหลังจากพัก
‪บราโว่!
‪มาดามดูว์บัว ‪โธ่ เมื่อกี้แทบไม่ผ่านด้วยซ้ำค่ะ
‪ซิตี เวิร์กส์โชคดีที่ได้เธอกลับมา
‪ขอบคุณค่ะ
‪แต่บางอย่างก็ยังคงเดิมค่ะ
‪ตาหื่นกามก็ทรามเหมือนเดิม
‪จะว่าไงได้ ประธานของเราเป็นผู้สนับสนุน
‪ที่เผื่อแผ่มากด้วย
‪โอเคไหมครับ
‪เยี่ยมค่ะ
‪ผมคุยกับทัลบอตมาแล้ว
‪ใช้ได้เลย
‪เขาอยากเห็นริปเปอร์บางส่วน ‪ตอนประชุมเช้าพรุ่งนี้
‪เฮเดรียนไม่ใช่คนตัดสินเชิงศิลป์
‪เรานัดประชุมครั้งแรกหลังจากอุบัติเหตุแคสซี่
‪แล้วก็ต้องเลือกประธานคนใหม่ด้วย
‪ไม่ใช่เวลามาแสดงตามคำขอ
‪แต่ทัลบอตคิดว่าใช่นะ
‪คุณบอกผมว่าคณะกรรมการคงไม่ยอม
‪ผมจะพิสูจน์ให้ดู
‪ราโมน!
‪บริเซโวเล
‪ตองดูควีซ
‪ซีโซน ซีโซน ตัว ปาส์เดอบูร์เร
‪ตัว ปาส์เดอบูร์เร ชาซีอ็องด็อง ‪ปาส์เดอชาต์ แล้ว ปาส์เดอบูร์เร
‪ช้าไป
‪ดูท่าจะสนุกใหญ่เลยนะ
‪ใช่ไหมล่ะ
‪จากนั้น ปิเก้ บาลันเซ บาลันเซ
‪ซูเตอนู
‪ซีโซน ดูบเล
‪ซีโซน ดูบเล! เรเลเว ‪เป็ดง่อย เป็ดง่อยสองครั้ง
‪ฌาเนย์ แล้วก็จบ!
‪เธอต้องคิดเหมือนเป็นหุ่นเชิด
‪ครูบัลเลต์คือสมอง เธอเป็นแค่ร่างกาย
‪- มามะ! ‪- โอเค
‪เบ็ตต์
‪ดีใจจังที่ลูกเจียดเวลามาหาแม่แก่ๆ คนนี้
‪ขอบคุณที่แบ่งเวลามาหานะคะ
‪แต่จริงๆ แม่มีเวลาแค่นาทีเดียว
‪แม่มีนัดมื้อค่ำเร็วๆ นี้
‪พ่อยังไม่กลับนี่คะ
‪เบ็ตต์ การบำบัดนั่นได้ผล
‪ก็ดีค่ะ
‪แม่จะสมัครเป็นประธานคณะกรรมการ
‪ครั้งที่สามต้องผ่านแน่ค่ะ
‪พอชื่อวิตลอว์แวววาวอย่างสมเกียรติ ‪ก็ถึงเวลาที่แม่จะคว้ารางวัล
‪คนรอบข้างกับเพื่อนบ้านจะได้เคารพกันบ้าง
‪การเป็นสะใภ้เศรษฐี…
‪ไม่ได้จะอยู่ได้ง่ายๆ
‪หนูเองก็ว่าจะคว้าอะไรเหมือนกัน
‪ดูท่าหนูจะลงพื้นแรงไปหน่อย
‪ถึงได้อยากเจอแม่สินะ
‪แม่ หนูใช้ยาแก้ปวดธรรมดาก็ได้ ‪แต่แม่อาจอยากช่วยให้หนูยกตัวได้สำเร็จ
‪ถ้าได้เพอร์โคเซตสักโหลก็คงดีค่ะ
‪ไวโคดินหกเม็ดพอ
‪- แม่! ‪- ลูกรัก แม่เป็นห่วงนะ
‪แหม ใครมาด้วยเนี่ย
‪- มาเร็วจัง ซ้อมเป็นไงบ้างจ๊ะ ‪- ยอดเยี่ยมค่ะ
‪อ้าวเบ็ตต์ ไม่ยักรู้ว่ามาด้วย
‪แม่นัดกินข้าวกับพี่ดีเลียเหรอ
‪ลูกรัก เราจะไม่ทะเลาะกันตรงนี้
‪หนูอยู่หอห่างไปแค่ห้าช่วงตึกนะแม่
‪ลูกเลือกเอง ไม่ใช่แม่
‪แม่นึกว่าลูกคงยุ่ง ถ้าอยากอยู่ต่อก็อยู่สิ
‪พูดถึงยุ่ง แม่ได้คะแนนกี่เสียงแล้วล่ะ
‪ดูไปได้สวยนะ ‪พอลูกสาวคนเก่งของแม่ได้เป็นนักเต้นหลัก
‪ต้องมีคนมาโค่นทัลบอต
‪แม่จะมอบอิสรภาพให้เอง
‪ราโมนบอกว่า ‪ใกล้ถึงงานแสดงออดิชั่นของเธอแล้ว
‪ถ้าอยากได้คำปรึกษา พี่ช่วยได้นะ
‪ไม่เป็นไร ขอบใจ
‪นักเต้นคนอื่นคงอยากได้ ‪คำแนะนำจากดีเลีย วิตลอว์ใจจะขาด
‪นักเต้นคนอื่น ‪คงไม่ต้องโดนเอามาล้อไปตลอดชีวิต
‪- ฉันมีเรื่องใหญ่กว่านั้นให้คิด ‪- เหรอ สงสัยจะเป็นงานประจำ
‪ใช้ลิ้นบำเรอให้พวงขนดกของคอสต้า
‪อลิซาเบธ! เป็นเด็กดีไม่ได้เหรอ
‪เพราะหนูเจ็บไงแม่!
‪ช่วยหนูหน่อย ‪แล้วหนูสัญญาว่าจะเป็นเด็กดี
‪ลองดูว่าจะช่วยไหม
‪กลับแล้วดีกว่า
‪คือจะทำแบบนี้เป็นปกติใช่ไหม
‪ไม่กี่นาทีหรอก
‪แต่นี่ห้องนอนฉัน
‪ไม่ใช่มัสยิดเหม็นๆ
‪ใช้หลัง
‪นี่ เห็นนะว่านับเลขอยู่น่ะ
‪ฉันมันไม่ได้เรื่องเลย
‪ไม่สิ เธอมีดีอยู่นะ
‪เริ่มแต่แรกเลย
‪มาเร็ว หก เจ็ด และ…
‪ในบัลเลต์ เธอแข็งแกร่งได้ดั่งไลน์แบ็คเกอร์
‪ด้วยความอึดราวนักวิ่งมาราธอน ‪และหัวใจของฝีพายระดับแชมป์
‪แต่เธอมีสิ่งหนึ่งที่ไม่มีใครหน้าไหนได้สัมผัส
‪และนั่นคือความยืดหยุ่นของเธอ
‪เธอเกิดมาพร้อมกับพรจากพระเจ้า ‪ด้วยเอ็นยึดและเอ็นกล้ามเนื้อที่ยืดงอได้
‪แต่ไม่ว่าจะยืดหยุ่นเท่าไรก็ไม่พอ
‪เธอจึงต้องทำสงครามกับตัวเอง
‪สู้กับความต้องการของร่างกาย ‪ที่อยากจะเกร็งงอกลับไป
‪ทำร่างแหลกสลาย ‪เมื่อต้องการร่างที่โค้งงอ
‪ขาดไปหนึ่งวันก็ถอยหลังลงคลอง
‪ใช้งานหนักเกิน ร่างก็จะต่อต้าน
‪หดเกร็งแข็งราวความแค้น
‪แต่เธอจะเรียนรู้ จริงๆ
‪เธอจะพบการทรมานที่เหมาะสม ‪เพื่อผลลัพธ์ที่ต้องการ
‪โดยไม่ทำร้ายเครื่องจักร ‪ที่พาเธอมาไกลถึงจุดนี้
‪นั่นแหละ
‪อ็องเตรชาต์ควอต ช้าไป
‪กรองด์อัลเลโกร แบบเมื่อวาน
‪แต่เวลามาจากมุม ฉันขอโซ เดอ บาสก์
‪แทนที่จะเป็นกรองด์เจ็ตเต อ็องทัวร์นองท์ ‪ส่วนฝ่ายชาย
‪ทัวร์อ็องแลร์ ‪สาวๆ ให้เจ็ตเตช่วงท้ายเหมือนเดิม
‪และ…
‪อย่านับ
‪และทัวร์อ็องแลร์!
‪บาลันเซ บาลันเซ ซูเตอนู
‪ท่าที่หก! ท่าที่หก!
‪ไปอีก อีก
‪แล้วตัวร์อ็องแลร์
‪ต้องท่าที่ห้าตอนอะซอมบเล ‪ไม่ใช่แค่ตอนลงพื้นแล้ว
‪ขอบคุณครับ บรูกส์
‪ดีนะครับที่ได้เห็น ‪คุณสร้างแรงบันดาลใจให้คนรุ่นใหม่
‪ฉันจะเลือกพวกเธอแปดคน
‪ที่จับคู่ปาส์ เดอ เดอซ์ไว้แล้ว
‪แล้วฉันจะเลือกอีกครั้ง ‪ว่าใครจะได้แสดงบทนำ
‪ฉันรู้ว่าครูบรูกส์จับคู่ตลอดเทอมแล้ว
‪แต่ฉันคงไม่ยึดกับคู่นั่นหรอก
‪เธอ
‪และเธอ
‪เยี่ยม!
‪เขาตัดฉันออกแล้วเลือกจูน พาร์คเหรอ
‪นี่เขาตาบอดหรือไง นังนั่นมันห่วย!
‪โอ้โฮ
‪ไง
‪ฉันยังคุยกับแกไม่ได้
‪เข้าใจได้
‪ฉันก็คงโมโหตัวเองเหมือนกัน
‪เปล่า แต่ฉันควรจะ…
‪แกก็รู้ว่ามันเป็นยังไง
‪เราพูดแรงใส่คนที่เรารักที่สุด
‪กินมัฟฟินนี่ซะนะ โอเคไหม ฉันเลี้ยง
‪แกสมควรได้รับมันจริงๆ นะ
‪แถมแกยังสมควรได้บทนำด้วย
‪เราทั้งคู่นั่นแหละ
‪เราถึงได้รู้ว่าปัญหาจริงๆ คืออะไรไง
‪เด็กใหม่เข้ามาแทรก
‪เนเวอาห์น่ะเหรอ
‪นังนั่นมันหลอกใช้แก
‪เนเวอาห์ช่วยฉันเมื่อคืน
‪เนเวอาห์คือเหตุผลที่ฉันผ่าน
‪เห็นไหม แกกดตัวเองแล้ว
‪มันเรื่องจริง
‪เนเวอาห์ สตรอเยอร์ ‪หาทางลัดเพื่อจะขึ้นนำ
‪แล้วพอแกช่วยมัน แกก็กำลังทำร้ายตัวเอง
‪เราเป็นเพื่อนซี้กันตั้งแต่ 13
‪แล้วเราก็ต้องตัวติดกันไว้
‪ไม่งั้นแกก็จะจบเหมือนแคสซี่
‪ยังไง
‪คนจะชื่นชมแก เกรงกลัวแก
‪แต่สุดท้ายก็เหลือตัวคนเดียว
‪เอาล่ะ บัลเลต์ชุดใหม่
‪ฉันเรียกมันว่าริปเปอร์
‪เรื่องราวของ ‪ฆาตกรต่อเนื่องในตำนาน โหดเหี้ยมอำมหิต
‪และยังเป็นเรื่องราวของหญิงสาวที่เขา…
‪มีอะไรหรือเปล่า
‪หนึ่งในพวกนายจะได้เป็นแจ็ก
‪และหนึ่งในพวกเธอ ‪จะได้เป็นเหยื่อคนสุดท้าย แมรี่ เจน เคลลี่
‪ฉันมองหาความลุ่มหลง ‪การแสดงออก ความกล้า
‪และสมาธิ
‪พยายามทำให้ได้
‪เบ็ตต์!
‪แม่กำลังคุยกับพวกคนในคณะกรรมการ
‪เพื่อเตรียมประชุมวันพรุ่งนี้ ‪ถ้าแม่พอมีเวลาสักนิดล่ะก็…
‪ราโมน คอสต้าไม่เลือกหนู
‪รอบแรก
‪จังหวะไม่ดีจริงๆ นั่นแหละ
‪หนูอยากตาย
‪นึกภาพออกเลย
‪ค่าโค้ชทั้งหมดที่แม่จ่าย ‪โอกาสทั้งหมดที่แม่หามา
‪การที่ลูกพลาด ‪ไม่ได้ทำให้ชีวิตแม่ง่ายขึ้นเลย
‪หนูพยายามอยู่แม่ สาบานได้
‪หนูทำเรื่องแย่ๆ บ้าๆ เพื่อจะได้ยังอยู่ในเกม
‪หนูเริ่มจะไม่รู้สึกแล้วว่าหนูยังเป็นคนดี
‪ว่ายังคงทำเรื่องที่ถูกได้
‪อลิซาเบธ ลูกมีแค่อย่างเดียวที่ต้องทำ
‪แค่เต้นให้ดีกว่าคนอื่น
‪แค่นั้น ลูกก็พร้อม
‪แม่ก็พร้อม ตระกูลเรามีอนาคตรออยู่
‪แต่ถ้าลูกพลาด
‪- ในทุกๆ ครั้งที่มีโอกาส… ‪- หนูจะจัดการเองแม่
‪หนูแค่อยากทำหัวให้โล่ง แม่!
‪เราไปร้านน้ำชาเล็กๆ ‪ที่แม่เคยพาหนูไปกันไหม
‪กินแซนด์วิชชิ้นเล็กๆ พวกนั้น
‪ลูกเห็นแม่กินขนมปังครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
‪หนูแค่ต้องการแม่ตอนนี้
‪แหงแหละ
‪แต่นี่เป็นสถานการณ์ ‪ที่แม่ต้องใส่หน้ากากออกซิเจน…
‪ก่อนที่แม่จะช่วยลูกได้
‪แค่ก้าวเดียวแล้วยกเลย
‪ยกขึ้นมาแล้วปล่อยลงทันที ‪ไม่ต้องกลัวเจ็บ
‪นั่นไม่ใช่ท่าเต้นฉัน
‪หยุด! หยุด!
‪สองคนนี้ โชว์หน่อย
‪มัวรออะไรอยู่ล่ะ ดนตรี!
‪จากที่ลากอะราเบสก์
‪ปรับเพิ่มได้ดีเลย ดูมีสไตล์
‪เธอเด็ก เธอโหยกระหาย…
‪แข็งแกร่งและทะเยอทะยาน
‪แต่ไม่มีใครสม่ำเสมอเลย
‪และนั่นคือทุกอย่างในบัลเลต์
‪เธอจะเต้นได้เลิศเลอในวันนี้ ‪แต่ห่วยแตกในวันถัดไปไม่ได้
‪มาดูกันว่าพรุ่งนี้จะเป็นยังไง
‪ตุ๊กตานักบัลเลต์ในกล่องดนตรี
‪แกแน่ใจนะว่าไม่เห็น
‪ไม่เลย
‪ฟังนะ ฉันสัญญาว่าจะไม่โกรธ
‪แต่ฉันต้องการมันคืนจริงๆ
‪- ถ้าไม่… ‪- ฉันไม่ได้เอาไป!
‪- แต่แกก็เห็นว่าวันนี้เป็นยังไง ‪- รอเดี๋ยวนะ
‪นี่แกคิดจริงๆ เหรอว่า ‪ที่ตัวเองเต้นห่วยตอนซ้อมวันนี้
‪เพราะไม่ได้ถูพุงตุ๊กตานักบัลเลต์พังๆ
‪ฉันมีเรื่องว้าวุ่นใจเยอะ
‪ก็เลยคิดพิธีกรรม ระบบ
‪ที่ช่วยให้ฉันตั้งสติ และเตือนว่าฉันทำอะไรได้ดี
‪แล้วคนเดียวที่รู้เรื่องนั้นคือแก
‪คุยด้วยหน่อยได้ไหม
‪ได้
‪เพราะฉันนี่แหละ
‪ฉันพลาด ฉันขอโทษจริงๆ
‪ก็แค่ซ้อมครั้งแรกเอง
‪ยังมีเวลาให้ครูคอสต้าเห็น ‪ว่าที่เขาเคยเห็นนั่นไม่ใช่โชคช่วย
‪เหมือนเราพยายามไล่ตามมนตร์เก่าๆ
‪แทนที่จะเต้นไปกับปัจจุบัน
‪ใช่ เราเครียดกันเกินไป
‪ต้องปลดปล่อยกันหน่อย
‪ออกมาจากสตูดิโอ ‪มองหาอะไรที่หยิบมาใช้ได้
‪เบ็ตต์!
‪ขอทางหน่อยค่ะ
‪คุณพระช่วย!
‪ดูสิว่าเราอยู่ไหนกัน!
‪แอบออกมา ‪ก่อนที่โมนิกจะขังเราไว้ตลอดกาล!
‪ขอบใจที่บอกนะ
‪ก็แหม ถ้าเป็นฉัน ฉันก็คงอยากรู้
‪ขอออกไปพักก่อนนะ
‪ฉันมีอีกไอเดียนะ
‪สอนท่าเต้นของราโมนให้ฉันกับเชน
‪อย่าพูดถึงเขาตอนนี้ได้ไหม
‪ที่รัก เขาจะไปเห็นได้ไง
‪เราจะโผล่ไปตอนซ้อม ‪แอบเฝ้าเขาที่ลานจอดรถ
‪ไม่ต้องบอกใคร ‪ว่าเธอเป็นคนสอนพวกเรา
‪นึกว่าแม่เธอคอยจัดการเรื่องพวกนี้ซะอีก
‪พูดถึงแล้วหมดอารมณ์เลย
‪เถอะนะ
‪แค่ช่วยให้เราเห็นสิ่งที่เขาบอก
‪อะไรล่ะนั่น
‪ก็สนุกดีนะ เว้นแต่ที่โดนไอ้บ้านั่นจ้องตลอด
‪แม่งแบบจ้องเลยอะ
‪ได้เล่าเรื่องเมื่อคืนหรือยัง
‪ฉันเดินเข้ามาในห้อง ‪แล้วเจอแม่งสวดให้อะไรไม่รู้
‪ฉันคงไม่เจอพระเจ้าในห้องนอนแบบนั้น
‪แต่แบบ ถ้าสบายใจก็ทำปะ
‪แต่ทำเอาหลอนเลยนะ
‪เคเล็บ ไม่เอาน่า
‪เอ้า นายบอกเองด้วยซ้ำ ‪ว่าแม่งไม่สมควรอยู่ที่นี่
‪ใช่ เพราะมันเป็นไอ้ห่าขี้อวด
‪ไม่ใช่เพราะ ‪หันหน้าไปทางเมกกะไม่กี่ครั้งต่อวัน
‪ช่างแม่ง
‪ไม่ใช่ฉัน
‪เฮ้ย ระวังหน่อย ไอ้ตุ๊ด
‪นายนั่นแหละที่เดินเบี่ยงเบน
‪ไอ้ห่า
‪หุบปากแล้วขอโทษซะ
‪ต้องทำตามลำดับเหรอ
‪- ท่าจะทำยากนะ ‪- มึงสิไสหัวไปซะ
‪เชน! ใจเย็น
‪ถ้าจะต่อยกับมัน ก็เจอเราหมดนี่
‪911 ใช่ค่ะ แจ้งเหตุร้ายค่ะ ‪ฉันกับเพื่อนกำลังโดนทำร้ายค่ะ
‪โอ้โฮ เฮ้ย แก๊งอะไรวะเนี่ย
‪เราเป็นนักเต้น ไอ้งั่ง
‪จะทำมึงหางจุกตูดเลย
‪มีแต่พวกห่าก๊องแก๊งว่ะ
‪ขอแก้นะคะ สลับกันค่ะ
‪มึงตายแน่!
‪เหอะ กูก็แค่ตุ๊ดก๊องแก๊งที่ต่อยหน้ามึงอยู่!
‪นั่นคือที่สุดแล้วเหรอ ถามจริง!
‪ใช่! เป็นไงล่ะ!
‪ถ้าเจออีกรอบล่ะก็ มึงซวยหนักแน่
‪โห กลัวสุด! ‪นี่ถิ่นพวกกูย่ะ อย่าลืมซะล่ะ!
‪ทุกคน!
‪คุณพระช่วย!
‪ไปเรียนวิธีสู้แบบนั้นมาจากไหน
‪ใครสนล่ะ
‪เพราะนายนั่นแหละถึงต้องมาสู้เนี่ย
‪ครอบครัวทหารน่ะ
‪มีเรื่องอะไรหรือเปล่า
‪คุณสตรอเยอร์ ขอคุยหน่อย
‪หนูควรเข้านอนได้แล้ว
‪เกี่ยวกับแคสซี่น่ะ
‪โรงเรียนบอกว่าลื่นพลัดหล่นนี่คะ
‪แล้วเชื่องั้นเหรอ
‪ไม่ทราบค่ะ ตอนเกิดเรื่อง ‪หนูยังไม่อยู่ที่นี่ด้วยซ้ำ
‪ก็ใช่ แต่เธอมาแทนแคสซี่
‪ฉันเลยห่วงว่าเธอจะเจอเรื่องแบบเดียวกัน
‪เล่าเรื่องกุหลาบมา
‪โอ๊ย อีจูน! นังนั่นเล่นกันแล้ว
‪ไม่หรอก จูนเป็นห่วงเธอ
‪ใครก็ตามที่ผลักแคสซี่อาจจะส่งคำเตือน
‪ที่ดูดน้ำในห้องนอนเธออยู่มานะ
‪พอจะคุยกันได้แล้วใช่ไหม
‪ถ้าอยากได้ข้อมูล ‪คุณควรจะเริ่มจากแหล่งนะคะ
‪จูนบอกว่าเห็นมาเยอะเลย ‪ในคืนที่แคสซี่ร่วงลงมา
‪อะไรบ้าง
‪อะไรบ้างล่ะ เนเวอาห์!
‪แม่ง…
‪ขอบใจนะ ที่เข้ามาช่วย
‪พ่อฉันบอกเสมอ
‪"ถ้าเพื่อนในกองร่วงหล่น ‪เราจะไม่อยู่เฉยบนภูเขา"
‪ฟังดูเป็นคนดี
‪เป็นคนตายไปแล้วล่ะ พอนะ
‪- ขอโทษ ‪- ก็สมควร
‪พวกแกฆ่าเขา
‪ใคร คนฝรั่งเศสเหรอ
‪นายก็รู้ว่าฉันหมายถึงอะไร
‪เพื่อระลึกถึงพ่อฉันคืนนี้
‪ฉันต้องมาช่วยศัตรูของพ่อ
‪เราอาจจะเป็นคู่แข่ง เคเล็บ
‪แต่ฉันสัญญา…
‪ฉันไม่ใช่ศัตรูของนาย
‪- เราต้องอยู่ในห้องนี้ด้วยกัน… ‪- ไม่ ไม่เลย ไม่ต้อง
‪ฉันสนิทกับมาดาม
‪ฉันจะไปคุยพรุ่งนี้ แล้วขอรูมเมทคนใหม่
‪นายไปโชว์อะไรนั่นให้คนอื่นดูได้เลย
‪ทำบ้าอะไรของแก!
‪เนเวอาห์ ปล่อยนะ! อีบ้า!
‪เนเวอาห์ ปล่อย!
‪ก็ได้ ฉันก็แค่ทำสิ่งที่คนอื่นก็คงทำ!
‪นังนกสองหัว!
‪บอกแล้วไงว่าฉันไม่คุยกับตำรวจ!
‪แถมยังปั่นเรื่องระหว่างฉันกับเบ็ตต์อีก
‪ฉันแค่บอกเบ็ตต์ว่าเราอยู่ที่คลับ ‪สิ่งที่เธอเห็นไม่ได้มาจากฉัน!
‪แถมเอาเครื่องรางฉันไป
‪โห นี่กำลังอำกันอยู่เหรอ!
‪แกเอาไปซ่อนไว้ไหน
‪แกมันบ้า แล้วทุกคนก็ได้รู้กันซะที
‪นังตัวแสบ
‪ฉันไม่ได้วางมันไว้ตรงนั้น
‪หลังจากที่ทำทั้งหมดนั่นเพื่อช่วยแก
‪แต่ฉันช่วยแก
‪นี่เป็นสิ่งสุดท้าย…
‪เป็นสิ่งเดียวที่แม่เคยให้ฉัน
‪ได้ยินว่ามีสองสาวทะเลาะใหญ่โต ‪แต่ไม่นึกเลยว่าเป็นพวกเธอ
‪มาดามดูว์บัว หนูแค่เอาของของตัวเองคืน
‪- ของเธอจะหายไปอีกเยอะเลย ‪- มาดามดูว์บัวคะ
‪เห็นได้ชัดว่าเธอไม่เคารพ ‪ความศักดิ์สิทธิ์ของศิลปะ
‪ตำแหน่งโซโลอิสต์นี่ลืมไปได้เลย
‪- คุณอาจจะอยากเปลี่ยนใจ ‪- กฎต้องเป็นกฎ
‪ดูเหมือนทุกคนที่นี่จะได้กฎคนละชุดนะคะ
‪เธอจะโดดเด่นไม่ได้ถ้ายังไม่กลมกลืน
‪- แต่เราต้องมีเธอค่ะท่าน ‪- ขอโทษเถอะ!
‪อันนี้เพิ่งปล่อยเลยค่ะ
‪(หรือจะเป็นอนาคตแห่งบัลเลต์)
‪เขาชอบหนูกันนะเนี่ย
‪บัลเลต์แฝงความขัดแย้งที่ผิดเพี้ยน
‪นั่นคือการคาดหวังความยืดหยุ่นชั้นเลิศ ‪ให้ผลิบานในโลกแข็งกระด้าง
‪กฎเหี้ยมโหด ‪และความโดดเดี่ยวปั่นประสาท…
‪ที่บิดเบือนการยืดเหยียดตามธรรมชาติ
‪ให้กลายเป็นภาพปาฏิหาริย์อันดื้อรั้น
‪เธอต้องใช้ทุกอย่าง ‪เพื่อกลายร่างเป็นดินปั้นดัดรูป
‪เธอเรียนวิธีหลอกล่อตัวเอง
‪ปรับใจให้ด้านชา ‪ทิ้งการรับรู้กรอบความเป็นไปได้
‪เพื่อเสาะหา ‪ขีดสุดของความสูง ความยาว ความเร็ว
‪ท้ายที่สุด เธอจะแปลงโฉม ‪ไปเป็นสิ่งที่ต้องการ คาดหวัง
‪ด้วยวิธีที่เรียบง่าย
‪แรงกระทำลงร่างกาย ‪หนักเกินกว่าสัมผัสอันเจ็บปวด
‪และเธอต้องทนความเจ็บปวดนั้น
‪ทนไว้
‪อรุณสวัสดิ์ที่รัก
‪ไงที่รัก ขอนอนก่อนนะ
‪จะปล่อยฉันไว้สภาพนี้จริงเหรอ
‪ก่อนที่ฉันจะไปทำงานกับสาวสวยๆ ทั้งวัน
‪เธอจะใช้ลูกไม้เดิมๆ ที่นี่ไม่ได้หรอกนะ
‪สาวๆ นั่นก็นักเรียน ‪แถมยังมีน้องสาวฉันด้วย
‪ใจเย็นสิ น้องเธอไม่ได้บทนำหรอก
‪แต่เธอยังคัดเลือกไม่เสร็จด้วยซ้ำ
‪ไม่สำคัญหรอก
‪ฉันตัดเธอไปแล้ว
‪นึกว่าเขาจะทำได้ดีกว่านี้
‪น้องเธอก็เหมือนกัน
‪ใครส่งข้อความมาเรื่อยเลย
‪ไม่มีอะไรหรอก
‪- แม่หนูน้อยในคอร์เหรอ ‪- เปล่า
‪ใครก็ไม่รู้
‪บอกว่าฉันเป็นเด็กไม่ดี แล้วก็จะหักหลังกัน
‪งั้นเหรอ
‪ราโมน มีอะไรที่ฉันต้อง…
‪มีอยู่แล้ว มีอะไรบางอย่างอยู่แล้ว
‪ฉันคือศิลปินนะ
‪แล้วก็เหมือนศิลปินดีๆ …
‪ฉันคือสัตว์ป่า
‪ถ้าหิว ก็กิน
‪ความวาบหวามของอุ้งเท้า ‪ส่วนเสริมที่พิลึกพิลั่น…
‪เธอตัวอ่อนเพื่อเข้าใกล้พระเจ้า
‪เธอยืดเหยียดแก่นแท้ จิตวิญญาณ
‪แสดงให้เห็นเนื้อหนังของเธอ
‪พวกนั้นคงไม่ชอบกันหรอก
‪แต่ไม่มีวิธีทรมานศัตรูแบบไหนจะดีไปกว่า…
‪การใช้ความสมบูรณ์แบบของเธอ
‪เธอมันห่วย
‪ดูสารรูปสิ จะครองโลกเหรอ
‪เราเป็นนักเต้น และเราจะเล่นงานเธอ
‪นั่นแหละ วิธีเสแสร้ง
‪แคสซี่
‪อย่านะ มันอันตรายเกินไป
‪ฉันเคยเป็นอนาคต
‪อย่าหันหลังกลับไป
‪เธอมีแต่จะสะดุด
‪จับมือฉันไว้
‪แล้วคนที่เหลือจะชนะ
‪พื้นฐาน…
‪เธอไซซ์ห้า สองเอ็กซ์
‪ค่ะ
‪แต่นั่นมันไซซ์สาม สามเอ็กซ์
‪แค่ดูเรื่อยเปื่อยน่ะค่ะ
‪บทความนั่นน่ะจะส่งผลเสียมากกว่าดีนะ
‪เธอ… มีพรสวรรค์
‪แต่เธอต้องไม่เต้นตามท่า ‪เธอต้องปล่อยให้ท่าใช้ร่างกายเธอ
‪แต่หนูมาเพื่อเรียนรู้
‪แล้วถ้าครูไม่สอนหนู คนอื่นก็จะสอนเอง
‪ราโมน คอสต้าก็แค่แวะมาไม่นาน ‪แล้วถ้ามีทัศนคติแบบนั้น เธอก็ไม่ต่าง
‪หนูคู่ควรกับที่นี่
‪ฉันจะบอกอะไรให้
‪คนที่เชื่อมั่นในตัวเธอจริงๆ
‪จะไม่ใช่คนที่โยนเธอใส่แสงไฟ
‪แล้วกลายเป็นข่าวเด่นประจำเดือน
‪พวกเขาจะอยู่ข้างหลัง คอยสร้างรากฐานที่มั่นคง
‪ที่นี่เราทำกันแบบนั้น
‪พื้นฐาน
‪นั่นแหละ
‪หนูมีเวลาแค่สองปี ‪ที่จะได้เป็นดีเลีย วิตลอว์คนต่อไป
‪ไม่มีใครเต้นวอลซ์เข้ามาคว้าตำแหน่ง ‪เพียงเพราะแค่อยากได้หรอกนะ
‪เหรอคะ
‪ดูหนูไว้แล้วกัน
‪(แม่ - เห็นบทความแล้ว ทำไมไม่มีลูกล่ะ)
‪หนูมาเจอคุณบ่อยๆ ไม่ได้นะ
‪บทความนั่นไม่ให้เกียรติ ‪คณะกรรมการสถานศึกษาเลยนะ
‪คงมีแค่เนเวอาห์ สตรอเยอร์ ‪ที่จะพาเราไปแผ่นดินที่พระเจ้าทรงสัญญาได้
‪ดูเธอจะไม่เห็นด้วยนะ
‪แหม ก็อนาคตแห่งบัลเลต์…
‪ลากหนูไปมายังกับมนุษย์ถ้ำเมื่อคืน
‪ด่าว่าหนูโกหก
‪แต่เธอโกหกจริงๆ นี่ จูน
‪อะไรนะคะ
‪เธอบอกฉันว่าอยู่ในห้องตัวเอง ‪ตามที่ควรจะเป็น
‪- ในคืนที่เกิดเรื่องแคสซี่ ‪- ใช่ไงคะ
‪ฉันไม่ได้คุยแค่กับเธอนะ
‪ฟังนะคะ หนูบอกแล้วว่าจะช่วย…
‪ช่วยซ่อนหางตัวเอง ‪แต่ตอนนี้หางเธอโผล่ทิ่มหน้าฉันแล้ว
‪หนูกลัวค่ะ โอเคไหม
‪ก็ได้ หนูอยู่ข้างนอกในคืนที่เกิดเรื่อง
‪แล้วก็ใช่ หนูเห็นคนใส่ฮู้ด ‪วิ่งไปตามโถงทางเดิน
‪เว้นแต่ว่าคนคนนั้นหันกลับมามองหนู
‪ถ้าความจริงถูกเปิดเผย
‪คนคนนั้นก็จะรู้ว่าหนูคือคนปล่อยข่าว
‪โอเค เธอบอกว่าเขาใส่ฮู้ดใช่ไหม
‪ค่ะ
‪แต่คนอื่นเห็นแค่หน้าหนู
‪โธ่
‪- คนติดตั้งประตูเหรอ ‪- เป็นนักเต้นจริงด้วย
‪ใช่จ้า นักเต้นที่ต่อยนายตาเขียวด้วย
‪- คงถึงเวลาตอบแทนแล้ว ‪- ก็ลองดูสิ
‪เชน อย่าเลย ถอยไป
‪แจ๋ว
‪ยังหรอก จนกว่าจะรู้จักกัน
‪ห่วยแตกกันทุกคน
‪แต่ต้องมีคนเต้นบางส่วนในคืนนี้
‪สำหรับคณะกรรมการผู้บริหารอาร์เชอร์
‪เอาเป็นคู่นี้แล้วกัน
‪ถ้าไม่พลาดอะไรขึ้นมาก็น่าจะได้เป็นตัวจริง
‪อนาคต!
‪ให้ตายสิ อ่านบทความออนไลน์แล้วเหรอ
‪ใช่ ดูแซ่บเวอร์!
‪พวกนั้นคงอยากมาตีซี้แล้วล่ะสิ
‪คงงั้น กำลังป๊อปเลยแหละ
‪ก็แหม… ดูสิว่าอยู่กับใคร
‪เพื่อนซี้ติดเตียง ต้องโพสต์แล้วไหม
‪ไทเลอร์! ไม่ได้ไหม น่าเกลียด
‪แต่เพราะเขา เธอเลยได้ไปเรียนปะ
‪แบบ เธอคือดาวรุ่งคนใหม่
‪หยุดซะที
‪ก็เรื่องจริงนี่ เธอเจ๋งสุดแล้ว
‪เอาจริงนะ ต้องรับให้ได้นะ ‪ถ้าฉันแค่พอใช้ได้เฉยๆ
‪เฮ้ย แบบนั้นไม่ได้ดิ
‪เธอกำลังทำเพื่อทุกคนอยู่
‪ต้องไปแล้ว
‪นี่ตามมาเหรอคะ
‪ฉันแวะมาหลังกะบ้างน่ะ
‪เธอจะตกใจว่าฉันรู้อะไรจากที่นี่ไปบ้าง
‪เหรอคะ เธอลุกขึ้นนั่งแล้วเริ่มร้องทุกข์เหรอ
‪เปล่า แต่คนมาเยี่ยมน่ะบอก
‪งั้นก็คงไม่ใช่หนู
‪คงจะน่ากลัวสินะ…
‪ก้าวเข้ามาในโลกที่เธอจากไปอย่างโหดร้าย
‪- อย่าค่ะ ‪- อะไร
‪คุณพยายามตีสนิท
‪ไม่มีทางหรอกค่ะ
‪ทำไมคะ จะได้เลื่อนขั้นเหรอถ้าจับตัวคนร้ายได้
‪ฉันอยู่ตรงนั้น เนเวอาห์ ฉันช่วยชีวิตแคสซี่ไว้
‪ช่วยหรือจับมาทรมานคะ
‪ฮู้ดสีเทา ซิปแดงข้างหน้า ‪เคยเห็นใครใส่บ้างไหม
‪รูมเมทเธอเล่าว่า ‪เห็นคนใส่ชุดนั้นผลุบๆ โผล่ๆ ในคืนเกิดเหตุ
‪คุณคะ ตึกนั่นมีแต่วัยรุ่น
‪คนใส่ฮู้ดกันตลอดแหละค่ะ
‪ฉันไม่รู้นะว่าเธอเจออะไรมา ‪แต่เธอก็ไม่รู้เรื่องฉัน
‪แต่ฉันว่าเราทั้งคู่กำลังเผชิญหน้ากับนักสู้
‪และในการต่อสู้ ‪เธอต้องมีมือปืนคอยระวังหลัง
‪ก่อนจะออกมาจากหลุมหลบภัย
‪สิ่งที่ฉันอยากจะบอกนะ เนเวอาห์
‪คือฉันพร้อมช่วยเธอ
‪(ถึงคราวเธอโบยบิน)
‪โทษที
‪ทำไมล่ะ
‪ไม่รู้สิ นั่นน่ะสินะ
‪สวยใช่ไหมล่ะ
‪วิว
‪เส้นขอบฟ้านั่น
‪ฉันแค่… ไม่อยากเชื่อว่าเราถูกเลือก!
‪คือนายน่ะแน่อยู่แล้ว แต่ฉันเนี่ย
‪- ฉันหยุดคิดไม่ได้เลย ‪- เธอจะทำได้ดีแน่ๆ
‪เชื่อสิ
‪งานใหญ่ของเรา
‪ไม่อยากจะไปสายน่ะ
‪เราก็แค่เต้นต่อหน้าผู้ชมพวกนั้น
‪ใช่ เราก็เต้นแบบนั้นมาเป็นล้านครั้ง
‪ไม่ก็อย่างน้อยสิบกว่าครั้ง ซึ่งก็เยอะกว่า…
‪หลายๆ อย่างที่เคยทำมา ‪ซึ่งก็… มันก็ออกมาดี
‪ครั้งนี้ก็คงเหมือนกัน
‪จะต้องราบรื่นแล้วก็จะ…
‪โอ๊ะ การ์ด
‪นายมีการ์ดไหม
‪ไม่สิ
‪อะไรวะเนี่ย เปิดสิ
‪แล้วแบบนี้ล่ะ แบบนี้
‪มีใครอยู่ไหม
‪ขอทางหน่อยครับ!
‪มาดาม คุยหน่อยได้ไหม
‪คงยังไม่ได้นะ คุณวิค
‪คือผมเจอปัญหาใหญ่
‪เธอก็โตเป็นหนุ่มแล้ว จัดการได้อยู่แล้วล่ะ
‪ให้ผมอยู่ห้องเดียวกับนาบิล ลิมยาดี ‪นี่ไม่ได้เลยนะครับ
‪ไปคุยกับทอร์รี
‪ทอร์รีจะฟังคุณนะ
‪เคเล็บ ฉันมีเรื่องตัวเองที่ต้องจัดการ
‪นาบิลเป็นนักเต้นที่ดี เขามีสิทธิ์ที่จะอยู่ที่นี่
‪คุณก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับพ่อผม
‪ไว้คุยกันพรุ่งนี้นะ
‪แล้วผมก็ยังช่วยหนุ่มน้อย ‪รักษาอาการหมอนรองข้อเข่าฉีกขาด
‪แต่ถ้าพิจารณาถึง…
‪ฉันให้เซลีน่าตามหาทุกที่แล้ว ‪โทรหานักเต้นก็ด้วย แต่ไม่รับ
‪ฟังดูสะดวกดีนะ
‪ราโมน ฉันอาจไม่ชอบไอเดียนี้ ‪แต่ฉันจะไม่ยอมขายหน้าตอนนี้แน่
‪สำหรับทั้งกำหนดการและงบประมาณ
‪ผมยังคงมั่นใจว่านั่นเป็นปัจจัยสำคัญ ‪เพื่อสุขภาพและความปลอดภัยของนักเรียนครับ
‪ขอบคุณครับ อลัน สำหรับรายงานสุขภาพนักเรียน
‪ดีที่ได้รู้นะครับว่านักเรียนเรายังเปี่ยมกำลังวังชา
‪ต่อไป ราโมน คอสต้า ‪จะมานำเสนออะไรเล็กๆ น้อยๆ
‪ที่ผมเตรียมไว้ให้ทุกท่านชม
‪ทุกท่านครับ เรายังต้องรออีกหน่อย
‪เรามีกำหนดการชัดเจน
‪แต่เฮเดรียนคะ เมื่อเป็นเรื่องเต้น ‪เราต้องใช้ความยืดหยุ่น
‪ฉันขอเสนอให้ย้ายไปวาระ ‪การหารือเรื่องผู้นำคณะกรรมการอาร์เชอร์
‪การเต้นนี้เป็นส่วนหนึ่งของสิ่งที่ผมเชื่อมั่น ‪ต้องเห็นก่อนจะลงคะแนน
‪เห็นด้วยค่ะ
‪โรงเรียนบัลเลต์อาร์เชอร์ของเรา ‪ใกล้จะพบภัยพิบัติเต็มที
‪แต่ทุกวิกฤติการณ์มาพร้อมโอกาสในการฟื้นตัว
‪และจากจุดยืนของฉัน ‪ที่นี่ต้องการการปฏิวัติแบบนั้น
‪ภายใต้การนำของเฮเดรียน ทัลบอต
‪ความปลอดภัยกลับถดถอย ‪เหลือแค่ระดับความคิดเชิงองค์กร
‪เรากำลังแก้ไขกันอยู่ คาทริน่า
‪แค่ประตูกันขโมยบานใหม่ไม่พอหรอกค่ะ
‪ในฐานะแม่ของนักเต้นสองคน ‪ฉันกล้ามองตาผู้ปกครองแล้วบอกว่า
‪"ลูกๆ ของคุณจะปลอดภัยที่นี่"
‪ตามที่บทความเมื่อวานชี้ให้เราเห็น ‪ว่าบัลเลต์กำลังจะตาย
‪ทางเดียวที่เราจะช่วยมันไว้ได้
‪คือการลงทุนอย่างกล้าหาญ ‪กับวิสัยทัศน์ที่คุณแม่ผู้อบอุ่นทุกคนยึดมั่น
‪ยังไงซะ นักเต้นทุกคนก็คือลูกๆ ของเรา
‪เราจึงต้องทำทุกอย่างที่ทำได้
‪เพื่อมอบอนาคตที่เด็กๆ พึงได้รับ ‪อย่างสุดความสามารถ
‪เรายังไม่ลงคะแนนกันนะ
‪คุณกำลังถ่วงเวลา เฮเดรียน
‪คุณทัลบอตพูดถูกค่ะ
‪เรามีกำหนดการชัดเจน
‪ถ้าไม่ปฏิบัติตามแผน ฉันอาจถูกดำเนินคดีได้
‪เราไม่มีนักเต้นครับ
‪มีค่ะ
‪พวกเรามาดูจูน แต่หนูกับเชนเต้นแทนได้ค่ะ
‪ไม่ได้สิ
‪ฉันไม่เคยสอนให้พวกเธอ
‪ดูเหมือนว่ามีคนเสนอตัวนะคะ
‪เราจะได้เห็นการเต้นใช่ไหม
‪แน่นอนค่ะ เฮเดรียน
‪พวกเราวิตลอว์พร้อมช่วยเหลือเมื่อเจอปัญหา
‪ที่รัก เก่งมากเลยจ้ะ
‪ดีจริงๆ ที่งานคืนนี้ประสบความสำเร็จ
‪พวกเราวิตลอว์พร้อมช่วยเหลือเมื่อเจอปัญหา
‪ยินดีด้วยนะคะท่านประธาน
‪ฉันโง่ขนาดนี้ได้ยังไง
‪ไม่เป็นไร
‪ยังมีโอกาสอีกเยอะ ‪ที่จะให้เหล่าคณะกรรมการประทับใจ
‪ไม่มีแล้ว
‪ทันทีที่แม่รู้ว่าฉันยืนเต้นอยู่แถวหลังสุด!
‪ขอโทษจริงๆ
‪เชนตื๊อให้เราเรียนเพลงนี้ไว้จะได้ไม่พลาดอะไร
‪ฉันแค่เต้นที่นั่นเพื่อช่วยเธอในริปเปอร์
‪แต่ไม่เคยนึกเลย ‪ว่าราโมนจะเลือกเราเป็นตัวจริง
‪ไม่หรอก ไม่ใช่ความผิดเธอ
‪นี่เป็นเพราะนังเนเวอาห์
‪เธอคงไม่…
‪นาบิลคิดว่าเคเล็บขังเราไว้
‪แต่เนเวอาห์นั่นแหละที่ทำแบบนั้นกับฉัน
‪เธอพูดถูก
‪ไม่น่าเชื่อใจนังนั่นเลย
‪- ประตูใหม่อาจจะแค่เสียก็ได้ ‪- เบ็ตต์
‪ฉันมองออกว่าใครคือศัตรู
‪นายดูดีแล้ว โอเรน
‪เกมที่นายกำลังเล่นกับตัวเอง…
‪ฉันกำลังเห็นผล
‪เบ็ตต์ส่งข้อความมา
‪ดูเหมือนนายก็ทำได้แล้วเหมือนกัน
‪ฉันจะได้เต้นเป็นเจ้าชายสักครั้ง
‪ไม่มีเจ้าชายในบัลเลต์ของราโมน คอสต้า
‪มีแค่ปีศาจหนึ่งตัว
‪นี่! คนร้ายไม่ใช่ฉันนะ
‪ที่เราทำอยู่ เราต้องหยุด
‪- เพราะเขาเลือกฉันเหรอ ‪- เพราะมันผิด
‪นายบอกเองว่ามันไม่มีอะไร
‪สำหรับฉันไง
‪แต่ฉันรู้ว่านายคิดอะไรอยู่ เชน
‪ฉันไม่ได้โง่
‪เหรอ
‪คิดอะไรล่ะ
‪จะเอาหรือไง
‪ก็เออสิวะ
‪แย่เนอะคืนนี้
‪ฉันโดนทิ้งไว้บนภูเขา
‪นายคง… ไม่เหมาะมั้ง
‪นายอยากให้ฉันโดนไล่ออก ทำไม
‪มาดามดูว์บัวเชิญฉันมานี่เพราะเธอรู้…
‪ว่าฉันเป็นนักเต้นที่ดี
‪ส่วนนาย
‪ฉันไม่รู้ว่ามาดามเห็นอะไร
‪ฉันอยู่ที่นี่มานาน
‪ฉันพิสูจน์ตัวเองไปแล้ว
‪แต่มาดามเลือกแล้วว่าโรงเรียน…
‪ต้องการอะไรมากกว่านั้น
‪ลองถามตัวเองดู เคเล็บ วิค
‪ก่อนที่จะไปบอกมาดาม ‪ให้เลือกระหว่างนายกับฉัน
‪มาดามจะเลือกใคร
‪ฉันก็ค่อนข้างมั่นใจนะ…
‪ว่าจะไม่ใช่นาย
‪ไง
‪เรียบร้อยแล้วเหรอ
‪ใช่ ล็อกได้ปลอดภัย
‪ดีค่ะ รู้สึกดีขึ้นเยอะ
‪ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ‪ทำประตูค้างได้ง่ายๆ อยู่แล้ว
‪แต่ว่า…
‪คือถ้าอยากจะตอบแทน…
‪ก็ลองมาดูว่าฉันทำอะไรได้อีก
‪มีขึ้นเวทีตอนสามทุ่ม
‪นักร้องเหรอ
‪เนเวอาห์ อย่ามายุ่งกับของฉันนะ ‪เธอมันหลุด… แม่เหรอ
‪เธอก็เหมือนกัน แม่มาพากลับบ้าน
‪แม่คะ ที่นี่ไงบ้าน
‪เราต่อรองกันแล้ว
‪ลูกต้องคว้าบทนำ ไม่งั้นก็กลับนิวยอร์ก
‪เสียใจด้วยนะ
‪แต่มันจบแล้วล่ะ
‪หนูบอกแล้วไงคะ ประแจอลัน
‪คนที่ดูถูกหนูต้องรับกรรมกันไป
‪คนดูถูกฉันเหมือนกัน
‪ในฐานะหัวหน้าเวชศาสตร์การกีฬา ‪ฉันสั่งห้ามนักเต้นไม่ให้ขึ้นแสดงได้
‪ค่ะ แล้วมีเรื่องแบบนั้นตอนไหนคะ
‪ตอนที่ฉันเห็นเธอเต้นเมื่อคืน
‪เธอมีภาวะกระดูกหักล้า ‪น่าจะแกนกระดูกฝ่าเท้าที่สอง
‪เธอโกหกได้แนบเนียนมากนะ วิตลอว์
‪แต่ไม่ว่ายังไง ร่างกายก็ไม่โกหกอยู่ดี
‪คำบรรยายโดย ญาณิศา จักรกลม